Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Περικοκλαδοκαλλιγραφήματα


Κι ήρθε το Όνειρο από έναν μακρινό Galaxy μπροστά από το παράθυρό μου (μπορεί κι από αυτόν με τους ολοκαίνουργιους εφτά πλανήτες).

Πρώτα άνοιξα διάπλατα τα μάτια μου για να το δω καλύτερα κι ύστερα το παράθυρό μου (win.7 παρακαλώ!).
Κι εκείνο, μου ψιθύρισε τρεις λέξεις σε άπταιστα ελληνικά (που νομίζω ότι μάλλον στα αγγλικά μεταφράζονται κάπως διαφορετικά):

- Έλα Καλό ΜΟΥ!

Και μετά, νομίζω ότι μόνο μέσα στο μυαλό μου έγινε ολόκληρη συζήτηση, γιατί το Όνειρο πέρα από αυτές τις τρεις λέξεις "Έλα Καλό ΜΟΥ!" που επαναλάμβανε σε γνήσια Παπαγαλικά, σας δίνω τον λόγο μου, δε μου 'πε άλλες.


Η συζήτησή μας ήταν κάπως έτσι:

- Καλέ Όνειρο, τι όμορφα που γράφεις το λου σαν περικοκλάδα!
- Α, αυτό δεν είναι τίποτα, πού να δεις και τις καλλλές μου λλλέξεις!
- Καλέ Όνειρο, ούτε από τη Θεσσαλλλονίκη νάσανε με τέτοιο ωραίο λου και σιγά μην οι καλλλές σου λέξεις είναι πιο περικοκλαδιαστές κι από γιασεμί στον κήπο σου!
- Χιχιχι, ποτέ δεν ξέρεις... χαχάνισε ευωδιαστά εκείνο, αφήνοντας ένα άρωμα μυστηρίου να περικοκλαδοπλέκεται ακόμα πιο πολύ τριγύρω.
- Καλέ Όνειρο και τι μεγάλο που είναι αυτό το ΜΟΥ!
- Είναι γιατί είμαι ΣΟΥ!
- Αυτό δεν το πολυκατάλαβα, αλλά... να σε πω... με αποκάλεσες: 'Καλό';
- Άμα δε σε έβλεπα έτσι δε θα ΄ρχόμουν, είπε το Όνειρο και με κοίταζε 'καλά-καλά'.
- Καλέ Όνειρο, αχ, τι καλλιγραφιστικά που ξέρεις να μιλάς!
- Έχω κι εγώ μια πείρα στην καλλιγραφιστική όσο να πεις, αλλά είσαι κι εσύ που ξέρεις πώς να διαβάζεις τα λόγια που σου λέω.
- Είναι μάλλον που κάναμε καλλιγραφία τότε μικρά στο σχολείο και πάντα έπαιρνα άριστα με τόνο στα Όνειρα.
- Είχατε μάθημα Ονειρικής;
- Όχι επίσημα. Μόνο όταν ξεχνιόμουν και σκαρφάλωνα στα σύννεφα έξω από το παράθυρο την ώρα της διδασκαλίας.
- Α, μάλιστα! Γι αυτό...
- Τι 'γι αυτό' καλό μου Όνειρο;
- Άντε έλα Καλό ΜΟΥ και θα στα ξηγήσω όλα στη διαδρομή.
- Μμμμ... Να το σκεφτώ λίγο πρώτα, με τρομάζουν οι διαδρομές με άγνωρα Όνειρα και του γύρισα την πλάτη.
- Α, μη μου παγώνεις, δεν το αντέχω.
- Καλά, μη μου στεναχωριέσαι μόνο,γιατί κι εγώ δεν το αντέχω κοτζάμ Όνειρο να σκοτεινιάζει τα ματάκια του. Δε θα σου ξαναπαγώσω ποτέ. Στο υπόσχομαι!
- Ε, τότε, έλα Καλό ΜΟΥ αφού!


Κι ύστερα σα να ξύπνησα κι ήταν όλα τόσο μπερδεμένα κι ούτε καταλάβαινα τι έγινε και πώς έγινε και πότε έγινε.
Πότε ακολούθησα τελικά το Όνειρο; Ούτε που θυμάμαι. Κι ήταν σα να ήταν το Όνειρο μέσα σε μένα κι εγώ μέσα στο Όνειρο ή ήταν το Όνειρο εγώ κι εγώ το Όνειρο... ή είμασταν μαζι ενωμένοι εγώ και το Όνειρο αλλά είμαστε χωριστά αλλού το Όνειρο κι αλλού εγώ; Και πού με πήγαινε; Ή εγώ το πήγαινα; Ή πηγαίναμε; Προς τα πού όμως;

Κάτι ασυναρτησίες περικοκλαδιασμένες γύρω από καλλιγραφήματα του νου.
Άντε βγάλε άκρη με αυτά τα μακρινά Όνειρα που σου μιλούν μεν αλλά βλέπεις χαρτί και καλαμάρι τις λέξεις τους και ενώ δεν είναι δίπλα σου είναι τόσο πολύ κοντά σου και πήραν σβάρνα τ' ουρανού τις γωνιές και σε σεριανίζουν και καμιά φορά τρακάρουν και στα απρόσεχτα σύννεφα και... και...



"Ας πρόσεχες! Και αφού δεν πρόσεξες... καλά να πάθεις τώρα!!" πετάχτηκε από κάπου ένα σχόλιο.
"Όχι εσύ ας πρόσεχες!!! Κι αφού δεν πρόσεξες... καλά να πάθεις μετά!!!" ανταπάντησα.

Σιγά μην αφήνουμε τώρα και τα αδέσποτα σχόλια να μας κάνουν μπούλλλινγκ!


 Pictures by Le-Regard-des-Elfes



Δεν υπάρχουν σχόλια: