Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Από σε!



Τα όνειρά μου, μού μιλάνε.
Δυστυχώς δεν ξέρω πώς να τα ακούσω ούτε πώς να τους απαντήσω.

Τα όνειρά μου δεν ξέρουν από συντακτικό.
Όπως το μεγάλο ποίημα που διάβαζα και θαύμαζα για τα νοήματα και τις λέξεις του, όμως σαν κατάλαβα πως είναι στο όνειρό μου, άρα δεν είναι κανενός άλλου παρά δικό μου, εκείνο έτρεξε αστραπιαία να εξαφανιστεί αφήνοντας τη φευγαλέα ανάμνηση μόνο ενός στίχου του:
"Αγάπη τυλιγμένη από χαρτί".

Γιατί 'από' καλό μου όνειρο; Ο κόσμος λέει 'σε' άμα θέλει να τυλίξει την αγάπη κάπου.
Κι άμα δε θέλει, βγάζει το 'τυλιγμένη' και της δίνει υφή.
Όμως τι να πεις; 'Ονειρική αδεία' σου λέει.






- Και μετά, να σου πω εσένα... γιατί ό,τι βλέπεις στο όνειρό σου πρέπει να είναι και δικό σου;
Αποκλείεται να το ψάρεψες από κάπου αλλού; Απλώς θα είσαι η πρώτη που θα το κοινοποιήσεις.

- Α, ώστε γι' αυτό τρέχουνε να μου κρυφτούνε;

- Όχι! Τρέχουνε γιατί είναι πολύ εύθραστα και το συνειδητό σου με όλα αυτά που κουβαλάει, είναι σαν ταύρος σε υαλοπωλείο όταν τα συναντά.

- Και τότε το συνειδητό ονείρεμα τι είναι;

- Μα, πώς τα καταφέρνεις και τα μπλέκεις έτσι...

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Περικοκλαδοκαλλιγραφήματα


Κι ήρθε το Όνειρο από έναν μακρινό Galaxy μπροστά από το παράθυρό μου (μπορεί κι από αυτόν με τους ολοκαίνουργιους εφτά πλανήτες).

Πρώτα άνοιξα διάπλατα τα μάτια μου για να το δω καλύτερα κι ύστερα το παράθυρό μου (win.7 παρακαλώ!).
Κι εκείνο, μου ψιθύρισε τρεις λέξεις σε άπταιστα ελληνικά (που νομίζω ότι μάλλον στα αγγλικά μεταφράζονται κάπως διαφορετικά):

- Έλα Καλό ΜΟΥ!

Και μετά, νομίζω ότι μόνο μέσα στο μυαλό μου έγινε ολόκληρη συζήτηση, γιατί το Όνειρο πέρα από αυτές τις τρεις λέξεις "Έλα Καλό ΜΟΥ!" που επαναλάμβανε σε γνήσια Παπαγαλικά, σας δίνω τον λόγο μου, δε μου 'πε άλλες.


Η συζήτησή μας ήταν κάπως έτσι:

- Καλέ Όνειρο, τι όμορφα που γράφεις το λου σαν περικοκλάδα!
- Α, αυτό δεν είναι τίποτα, πού να δεις και τις καλλλές μου λλλέξεις!
- Καλέ Όνειρο, ούτε από τη Θεσσαλλλονίκη νάσανε με τέτοιο ωραίο λου και σιγά μην οι καλλλές σου λέξεις είναι πιο περικοκλαδιαστές κι από γιασεμί στον κήπο σου!
- Χιχιχι, ποτέ δεν ξέρεις... χαχάνισε ευωδιαστά εκείνο, αφήνοντας ένα άρωμα μυστηρίου να περικοκλαδοπλέκεται ακόμα πιο πολύ τριγύρω.
- Καλέ Όνειρο και τι μεγάλο που είναι αυτό το ΜΟΥ!
- Είναι γιατί είμαι ΣΟΥ!
- Αυτό δεν το πολυκατάλαβα, αλλά... να σε πω... με αποκάλεσες: 'Καλό';
- Άμα δε σε έβλεπα έτσι δε θα ΄ρχόμουν, είπε το Όνειρο και με κοίταζε 'καλά-καλά'.
- Καλέ Όνειρο, αχ, τι καλλιγραφιστικά που ξέρεις να μιλάς!
- Έχω κι εγώ μια πείρα στην καλλιγραφιστική όσο να πεις, αλλά είσαι κι εσύ που ξέρεις πώς να διαβάζεις τα λόγια που σου λέω.
- Είναι μάλλον που κάναμε καλλιγραφία τότε μικρά στο σχολείο και πάντα έπαιρνα άριστα με τόνο στα Όνειρα.
- Είχατε μάθημα Ονειρικής;
- Όχι επίσημα. Μόνο όταν ξεχνιόμουν και σκαρφάλωνα στα σύννεφα έξω από το παράθυρο την ώρα της διδασκαλίας.
- Α, μάλιστα! Γι αυτό...
- Τι 'γι αυτό' καλό μου Όνειρο;
- Άντε έλα Καλό ΜΟΥ και θα στα ξηγήσω όλα στη διαδρομή.
- Μμμμ... Να το σκεφτώ λίγο πρώτα, με τρομάζουν οι διαδρομές με άγνωρα Όνειρα και του γύρισα την πλάτη.
- Α, μη μου παγώνεις, δεν το αντέχω.
- Καλά, μη μου στεναχωριέσαι μόνο,γιατί κι εγώ δεν το αντέχω κοτζάμ Όνειρο να σκοτεινιάζει τα ματάκια του. Δε θα σου ξαναπαγώσω ποτέ. Στο υπόσχομαι!
- Ε, τότε, έλα Καλό ΜΟΥ αφού!


Κι ύστερα σα να ξύπνησα κι ήταν όλα τόσο μπερδεμένα κι ούτε καταλάβαινα τι έγινε και πώς έγινε και πότε έγινε.
Πότε ακολούθησα τελικά το Όνειρο; Ούτε που θυμάμαι. Κι ήταν σα να ήταν το Όνειρο μέσα σε μένα κι εγώ μέσα στο Όνειρο ή ήταν το Όνειρο εγώ κι εγώ το Όνειρο... ή είμασταν μαζι ενωμένοι εγώ και το Όνειρο αλλά είμαστε χωριστά αλλού το Όνειρο κι αλλού εγώ; Και πού με πήγαινε; Ή εγώ το πήγαινα; Ή πηγαίναμε; Προς τα πού όμως;

Κάτι ασυναρτησίες περικοκλαδιασμένες γύρω από καλλιγραφήματα του νου.
Άντε βγάλε άκρη με αυτά τα μακρινά Όνειρα που σου μιλούν μεν αλλά βλέπεις χαρτί και καλαμάρι τις λέξεις τους και ενώ δεν είναι δίπλα σου είναι τόσο πολύ κοντά σου και πήραν σβάρνα τ' ουρανού τις γωνιές και σε σεριανίζουν και καμιά φορά τρακάρουν και στα απρόσεχτα σύννεφα και... και...



"Ας πρόσεχες! Και αφού δεν πρόσεξες... καλά να πάθεις τώρα!!" πετάχτηκε από κάπου ένα σχόλιο.
"Όχι εσύ ας πρόσεχες!!! Κι αφού δεν πρόσεξες... καλά να πάθεις μετά!!!" ανταπάντησα.

Σιγά μην αφήνουμε τώρα και τα αδέσποτα σχόλια να μας κάνουν μπούλλλινγκ!


 Pictures by Le-Regard-des-Elfes



Βροχή


Τέτοια ώρα θα πρεπε να κοιμάμαι κανονικά για να μπορέσω να τα βγάλω πέρα με το φορτωμένο πρόγραμμα των ημερών που έρχονται.
Να, όμως που δεν μπορώ.


Κάτι με έχει πιάσει και σκέφτομαι μια παράξενη Κόκκινη Βροχή.

Που πέφτει απαλά και μουλιάζει το σώμα σου χωρίς καν να καταλάβεις ότι βρέχεσαι.
Που μπαίνει σιωπηλά στους πόρους σου φτάνοντας στα πιο κρυφά σου σημεία.
Πού ανακατεύεται και κυκλοφορεί μέσα σου τόσο απαραίτητα όσο και το αίμα σου.

Κι είναι τόσο μυστικιστικά οικείο και όμορφο αυτό που σου συμβαίνει.
Κι αισθάνεσαι χαζά που στην αρχή σκεφτόσουν να κρατήσεις αλεξίβροχο για να προφυλαχθείς τάχα.
Πού να 'ξερες ότι καμιά ομπρέλα δεν καταφέρνει να αντισταθεί σε τέτοιου είδους βροχή!


Και κοίτα να δεις, έχουν αναφερθεί κι άλλοι στην κόκκινη βροχή με τον δικό τους τρόπο.



Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Εικονοποίηση


To 'χω πάρει πια απόφαση και το βλέπω να επιβεβαιώνεται συνέχεια:
Άλλο τα γραφόμενα, άλλο ο γράφων.

Δικτυώνεσαι ονλαιν με άτομα που ξέρεις χρόνια και δεν πιστεύεις στα μάτια σου για όσα βλέπεις να προβάλουν ως εικόνα τους.
Ή γνωρίζεσαι από κοντά με άτομα που τα ήξερες μόνο από τα γραφόμενα και δεν ξαναπιστεύεις στα μάτια σου.
Το πραγματικό είναι και το φαίνεσθαι σε αντιπαράθεση.


Και μιλάω για τον πιο απλό μπλόγκερ ή χρήστη του Φ/Β μέχρι συγγραφείς και ανθρώπους των γραμμάτων και της τέχνης.

Γιατί, πολλές φορές το μεγαλείο που αναδύεται από τα γραφόμενα, δεν είναι το μεγαλείο του πραγματικού ανθρώπου, αλλά το μεγαλείο από τους πόθους και τα όνειρά του για το τι θα μπορούσε να είναι κάποιος. Ένας άλλος εαυτός, μη κατακτημένος, ονειρικός, ίσως άπιαστος ή ουτοπικός που όμως, κατά καιρούς, μας δίνει διαμάντια γραφής και έμπνευσης.


Και θα μου πείτε, μα πώς μπορείς να εκδηλώνεις κάτι που δεν είσαι.
Και θα απαντήσω: "Δεν είσαι ακόμα". Εκδηλώνεις κάτι μακρινό που θα μπορούσες να φτάσεις ίσως με πολύ κόπο και στην πραγματικότητα.
Γιατί αυτό που εκδηλώνεται δεν είναι παρά ένα άλμα φαντασίας και επιθυμίας που δεν χρειάζεται να έχει απαραίτητα σχέση και με την πραγματικότητα ή την πραγματική προσωπικότητα των συγγραφέων στο τώρα.

Σπάνια να συναντήσεις ανθρώπους με συνέπεια ύπαρξης και φαίνεσθαι κι ακόμα πιο σπάνιο ανθρώπους καλύτερους από το φαίνεσθαι.




[Μη με ρωτήσετε, σε ποια κατηγορία ανήκω.
Αυτό μόνο τα άτομα που με γνωρίζουν από κοντά μπορούν να το κρίνουν.
Κι όταν λέω 'γνωρίζουν' το εννοώ, γιατί τις προάλλες έφτασε πάλι στα αυτιά μου μια ανυπόστατη φήμη από κουτσομπολιά ανθρώπων με τη λογική της Κατίνας.
Κάποιος ξέρει καλύτερα από μένα τις θρησκευτικές μου πεποιθήσεις, τόσο σίγουρος που τις διαδίδει κιόλας σε κοινούς γνωστούς μας!
Έχω ακούσει όμως αδιανόητα σημεία και τέρατα στο παρελθόν κι αυτό προστέθηκε πάνω τους ως ακόμη ένα γελοίο των ανθρώπων που κρίνουν με φήμες χωρίς να έχουν ιδια γνώση.]