Χρώματα

Να, καθόμαστε με αυτό το 5χρονο αγγελάκι/κοριτσάκι και ζωγραφίζουμε μαζί διάφορα, όπως πολυκατοικίες, δάση, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, λαγουδάκια και ζωάκια, θάλασσες με καραβάκια, ψάρια, αστερίες και μέδουσες, αραχνούλες και φιδάκια, αυτοκίνητα που πηγαίνουν εκδρομή, τρένα, φατσούλες περίεργες και αστείες και ολόκληρους πίνακες, με πολλά-πολλά χρώματα...




 (Το δέντρο που γέρνει το 'κανε η μικρούλα σαν αυτά που βλέπουμε στον δρόμο που τα 'χει λυγίσει ο άνεμος, αλλά -όπως έχουμε πει- κάποια από τα δέντρα ήταν πιο δυνατά και άντεξαν και μεγάλωσαν κόντρα στον άνεμο, έστω και στραβά.)

Οι ζωγραφιές των παιδιών του Νηπιαγωγείου
με την αλεπού και την χελώνα.

Όταν μπήκα μια μέρα στην αίθουσα του νηπιαγωγείου που κάνουν μάθημα, δεν μπόρεσα να μην καμαρώσω την ξεχωριστή δική της ζωγραφιά με την αλεπού και την πολύχρωμη χελώνα!

Από τα διάφορα που ζωγραφίζει στην τάξη, η δασκάλα της νόμιζε ότι πηγαίνει σε μαθήματα ζωγραφικής...

Κι άλλες από τις ζωγραφιές που κάνουμε μαζί:

Hello

Salvador Dali

-Έλα, τι κάνεις;
-Διαμορφώνω τη σημερινή μου πραγματικότητα με τα δεδομένα τού χθες...
-Έλα μωρέ, δεν πειράζει, υγεία να έχουμε, όλα τα άλλα καλά;

Φυτολογήματα

     Έχετε παρατηρήσει ότι όταν βάλεις μια γλάστρα -με ένα φυτό που δεν είναι και πολύ στα καλά του- δίπλα σε άλλα φυτά, μετά από λίγο καιρό τα υγιή φυτά απλώνουν τα φύλλα τους ώστε να το ακουμπούν για να του συμπαρασταθούν;

     Και μη μου πείτε, καχύποπτοι, ότι ούτως ή άλλως θα μεγάλωναν τα γειτονικά φύλλα. Κάποιες φορές στρέφονται αντίθετα από την κατεύθυνση του ήλιου, μόνο και μόνο για να φτάσουν στο άρρωστο φυτό.

Εικονοποίηση

To 'χω πάρει πια απόφαση και το βλέπω να επιβεβαιώνεται συνέχεια:

Άλλο τα γραφόμενα, άλλο ο γράφων.

Δικτυώνεσαι ονλαιν με άτομα που ξέρεις χρόνια και δεν πιστεύεις στα μάτια σου για όσα βλέπεις να προβάλουν ως εικόνα τους.
Ή γνωρίζεσαι από κοντά με άτομα που τα ήξερες μόνο από τα γραφόμενα και δεν ξαναπιστεύεις στα μάτια σου.
Το πραγματικό είναι και το φαίνεσθαι σε αντιπαράθεση.


Και μιλάω για τον πιο απλό μπλόγκερ ή χρήστη του Φ/Β μέχρι συγγραφείς και ανθρώπους των γραμμάτων και της τέχνης.

Γιατί, πολλές φορές το μεγαλείο που αναδύεται από τα γραφόμενα, δεν είναι το μεγαλείο του πραγματικού ανθρώπου, αλλά το μεγαλείο από τους πόθους και τα όνειρά του για το τι θα μπορούσε να είναι κάποιος. Ένας άλλος εαυτός, μη κατακτημένος, ονειρικός, ίσως άπιαστος ή ουτοπικός που όμως, κατά καιρούς, μας δίνει διαμάντια γραφής και έμπνευσης.


Και θα μου πείτε, μα πώς μπορείς να εκδηλώνεις κάτι που δεν είσαι.
Και θα απαντήσω: "Δεν είσαι ακόμα". Εκδηλώνεις κάτι μακρινό που θα μπορούσες να φτάσεις ίσως με πολύ κόπο και στην πραγματικότητα.
Γιατί αυτό που εκδηλώνεται δεν είναι παρά ένα άλμα φαντασίας και επιθυμίας που δεν χρειάζεται να έχει απαραίτητα σχέση και με την πραγματικότητα ή την πραγματική προσωπικότητα των συγγραφέων στο τώρα.

Σπάνια να συναντήσεις ανθρώπους με συνέπεια ύπαρξης και φαίνεσθαι κι ακόμα πιο σπάνιο ανθρώπους καλύτερους από το φαίνεσθαι.




[Μη με ρωτήσετε, σε ποια κατηγορία ανήκω.
Αυτό μόνο τα άτομα που με γνωρίζουν από κοντά μπορούν να το κρίνουν.
Κι όταν λέω 'γνωρίζουν' το εννοώ, γιατί τις προάλλες έφτασε πάλι στα αυτιά μου μια ανυπόστατη φήμη από κουτσομπολιά ανθρώπων με τη λογική της Κατίνας.
Κάποιος ξέρει καλύτερα από μένα τις θρησκευτικές μου πεποιθήσεις, τόσο σίγουρος που τις διαδίδει κιόλας σε κοινούς γνωστούς μας!
Έχω ακούσει όμως αδιανόητα σημεία και τέρατα στο παρελθόν κι αυτό προστέθηκε πάνω τους ως ακόμη ένα γελοίο των ανθρώπων που κρίνουν με φήμες χωρίς να έχουν ιδια γνώση.]

Αντέχουμε

Κι ήρθε ο χειμώνας και τα κρύα, και οι σπόροι από τα 'διακοσμητικά' λαχανικά μου που είχαν αργήσει να φυτρώσουν κι οι καρποί τους ήταν ακόμα άγουροι ή άνθη, έπρεπε να μαντρωθούν σαν προβατάκια για να μην παγώσουν. Η τεράστια πιπεριά με τις κόκκινες περίεργες πιπερίτσες σαν σκουλαρίκια, μαζί με κάτι άλλα μικρότερα σε γλάστρες, μαζεύτηκαν σε μια ηλιόλουστη γωνιά κάτω από νάιλον.

Όμως η ντοματιά, αυτή που γεννήθηκε μέσα στην τεράστια ζαρντινιέρα, που βρήκε χώρο κι απλώθηκε όσο καμία άλλη, που ήρθε και θέριεψε κι έβγαλε κλαδιά και παρακλάδια κι έγινε σχεδόν θάμνος, δεν γινόταν να μαντρωθεί.
Κι ας ήταν γεμάτη άνθη ακόμη, χωρίς ούτε έναν καρπό, από αυτά τα χαριτωμένα μικροσκοπικά στρογγυλά ντοματάκια 2-3 εκατοστών που βγάζει.
Και την άφησα, έρμαιο στον χιονιά που έπιασε πριν μερικές μέρες κι ό,τι απογίνει.
Το πολύ-πολύ, να μην έχω σπόρο για την επόμενη χρονιά σκέφτηκα. Είχα βρει ένα τόσο δα μικρό τοματάκι στο δρόμο, μερικά χρόνια πριν και το μάζεψα και το φύτεψα κι από τότε μάζευα για τις επόμενες χρονιές.



Σήμερα, με τον δυνατό ήλιο και τη ζεστή μέρα, βγήκα να περιποιηθώ τα φυτά μου.
Αφού τα πότισα, μαζί με την ντοματιά, πήγα και κάθισα δίπλα της να εξετάσω τι απέγινε. Ακόμα είναι γεμάτη άνθη κι εκτός από ένα-δυο κλαδιά που κιτρίνισαν δεν φαίνεται να έπαθε κάτι από τους μείον βαθμούς που την χτύπησαν στην άκρη του μπαλκονιού όπως είναι εκτεθειμένη.

Ντράπηκα λίγο στην αρχή, αλλά μετά χάιδεψα τα φύλλα της κι άρχισα να της μιλώ και να την προτρέπω να αντέξει στον καιρό που έρχεται, με παρηγορητικά λόγια αγάπης και συγκινήθηκα λες και μιλούσα σε άνθρωπο.
Και μετά παρατήρησα, ότι είχαν ήδη καρπίσει μερικά πράσινα τοματάκια που ήταν κρυμμένα από τα φύλλα της και δεν φαινόταν. Έκοψα μερικές από τις πολλές κορφές της για να βοηθήσω τους καρπούς κι έφυγα με ελπίδες.



Δεν ξέρω τι θα απογίνει, αλλά αν συνεχίσει έτσι ο καιρός, νομίζω θα αντέξει. Τουλάχιστον μέχρι να θρέψει ώριμο καρπό να έχω σπόρο.

Αν χιονίσει θα χαιρόμαστε το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Αν όχι, θα χαιρόμαστε την ντοματιά, που δε θα την αφήσω έτσι στην επόμενη κακοκαιρία. Όλο και με κάποιο νάιλον θα την περιμαζέψω κι αυτήν, να τη βοηθήσω μια και προσπαθεί τόσο πολύ να επιζήσει και να εκπληρώσει τον σκοπό της.

Άλλη φορά θα βγάλω φωτογραφίες από την πανέμορφη πιπεριά σε όλο της το μεγαλείο με τους κρεμαστούς κατακόκκινους καρπούς της κι από την ντοματιά.


Υ.Γ.
Όσο εγραφα την ανάρτηση, άκουγα αυτήν την μελωδική μουσική.

Ημιμύθι

Και καθώς μια αστραπή έσχιζε πέρα στον ορίζοντα τον φουρτουνιασμένο ουρανό, χτύπησε κάτω το πόδι της με δύναμη, τόσο που ακούστηκε σαν τη μακρινή βροντή που δεν έφτασε ποτέ στα αυτιά τους.

-Δε θέλω να επιστρέψω!
-Μα, έλα τώρα μην κάνεις σαν παιδί, κοτζάμ βασιλοπούλα.
-Δε μου αρέσει το παλάτι, θα μείνω εδώ.
-Εδώ έξω, κάτω από τα δέντρα;
-Ναι, για πάντα!
-Μα, γιατί; Τι έχει το παλάτι;
-Μυρίζει μούχλα.
-Τι μούχλα, που από το πρωί μέχρι το βράδυ το καθαρίζουν οι 19 υπηρέτες και οι 62 υπηρέτριες;
-Μυρίζει κλεισούρα.
-Τι κλεισούρα που συνέχεια αφήνουμε ανοιχτά τα παράθυρα που χάλασε το κλιματιστικό;

-Δεν μου αρέσει η ζωή εκεί μέσα πια.
-Μα, ξέρεις πόσοι ζηλεύουν τη ζωή σου, με τα όλα σου;
-Δεν είναι δική μου ζωή αυτή, δεν τη διάλεξα εγώ.
-Μα, τι λες; Εσύ δεν συμφωνούσες σε όλα όσα έγιναν; Εσένα δε σε ρωτούσε πρώτη, πάνω από όλους, ο Πολυχρονεμένος μας;
-Όχι, δεν ήμουν εγώ που συμφωνούσα!
-Και ποιος ήταν;
-Η ανάγκη. Αλλά τώρα πείσμωσα, κουράστηκα να την ακούω κι αυτήν και σας. Δε θέλω κανέναν πια. Μόνο αυτά τα δέντρα. Άντε, ίσως και κανέναν βάτραχο...
-Έλα στα συγκαλά σου κυρά μου και πλησιάζει ο χειμώνας.

-Μη μου το θυμίζεις, όσο το σκέφτομαι, με αρπάζει μια ανείπωτη μελαγχολία για όσα θα φέρει μαζί του...
-Και πού ξέρεις τι θα φέρει;
-Τα ίδια και χειρότερα με πέρυσι και πριν από πέρυσι και πιο-πιο πριν από πέρυσι.

-Καλά, σ' αφήνω εδώ μερικές μέρες ακόμα να συνηθίσεις την ιδέα της επιστροφής. Εξ άλλου, ξέρεις κι εσύ η ίδια πως αν δεν επιστρέψεις με τη θέλησή σου, θα στείλει ο πατέρας σου τους στρατιώτες του να σε μαζέψουν με το ζόρι.
-Το ξέρω, άσε με, φύγε! Λίγες μέρες ακόμα... κάτι είναι κι αυτό... ως τότε μπορεί και να...

Η βροχή πλησίαζε. Η κυρία της αυλής έφυγε βιαστικά για να μη γίνει μούσκεμα. Της έπαιρνε δυο ώρες να ετοιμάσει την κόμμωσή της, δεν ήταν για να την εκθέτει σε τέτοια φαινόμενα.
Η βασιλοπούλα έμεινε μόνη κάτω από τα δέντρα με τη βροχή και τους επικίνδυνους κεραυνούς να πλησιάζουν όλο και πιο κοντά...







Εικόνες: Margaret Macdonald Mackintosh

Ειρηνικοί Πολεμιστές

Τηλεόραση δεν έχω κι όσους αγώνες παρακολούθησα ήταν από σπόντα.

Έτσι, τη Δευτέρα το μεσημέρι, χωρίς να ξέρω τίποτα για το πρόγραμμα των Ολυμπιακών αγώνων, είδα τυχαία στο γιουτιουμπ την ταινία "Ο δρόμος του ειρηνικού πολεμιστή" με πρωταγωνιστή έναν αθλητή στο αγώνισμα των κρίκων.

Δεν ξέρω τι ώρα έγιναν οι αγώνες, αλλά καθόλου απίθανο να έγιναν την ώρα που έβλεπα την ταινία.
Το ίδιο βράδυ έμαθα ότι ο Λευτέρης Πετρούνιας κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους κρίκους.

Ε, και;
Ε, τίποτα!
Μια απλή σύμπτωση χωρίς κανένα συμπέρασμα, αλλά μια ωραία αφορμή για να αναφερθώ στην ταινία - μάλλον ατυχή τηλεοπτική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Dan Millman και χρειάζονται πολλά περισσότερα από άσπρα μαλλιά για να μας πείσει κάποιος στο ρόλο του σοφού.

Λόγω της νίκης του αθλητή μας, λοιπόν, η εν λόγω ταινία έγινε επίκαιρη και οι συγκυρίες μού δίνουν την ευκαιρία να σταθώ σε ένα στιγμιότυπο προς το τέλος της:


"Η Ζωή έχει μόνο τρεις κανόνες: Το Παράδοξο, το Χιούμορ και την Αλλαγή." 



Περισσότερες πληροφορίες και αναλύσεις θα βρείτε στην ταινία εδώ, ή στο βιβλίο εδώ.




Y.Γ.
Κι αν κάποιοι από εμάς φτάνουν στο μηδέν, δεν είναι γιατί απαξιώνουμε την ίδια τη ζωή, αλλά τον τρόπο που μας έμαθαν να τη ζούμε και δεν μας έφτασε αυτό το λίγο...

'Ανθρωποι Αταξίδευτοι

Σκεφτόμουν να γράψω κάτι για ορισμένους ανθρώπους που συνηθίζουν να θεωρούν την άποψή τους ως τη μόνη σωστή και πρέπουσα, από τα πιο μικρά ως τα πιο μεγάλα.

Λες και κάποιος άλλος δεν μπορεί να έχει διαφορετική άποψη από τη δική τους κι αν έχει, χαρακτηρίζεται το λιγότερο ηλίθιος, χαζός, βλαμένος (έως και ψεύτης)... λες και είναι οι μόνοι κάτοχοι του σωστού και του τι πρέπει να γίνεται ή πώς πρέπει να γίνεται και η άποψή τους αποτελεί, λίγο-πολύ, θέσφατο!

Και δεν μπορούν να καταλάβουν ότι αυτό που προβάλουν ως το μόνο σωστό βασίζεται στα προσωπικά τους βιώματα και αποκλειστικά και μόνο στην ατομική τους άποψη για τον κόσμο κι ότι οι άλλοι άνθρωποι έχουν διαφορετικό τρόπο να βλέπουν και να αντιμετωπίζουν τα όσα συμβαίνουν.

'Άνθρωποι αταξίδευτοι', έτσι τους σκέφτομαι. Που δεν έχουν ταξιδέψει στις διαφορετικές εμπειρίες και στους ατέλειωτους τρόπους που μπορεί να αντιμετωπίζεται η ζωή και ο κόσμος. Που δεν μπορούν να δεχτούν (ούτε καν να ανεχτούν χωρίς άσχημες αντιδράσεις) την διαφορετικότητα στην σκέψη και στους τρόπους που ενεργούν και αντιδρούν οι άλλοι.

Κι ύστερα βρήκα στο ιστολόγιο της Laeta ένα απόσπασμα του Ekchart Tolle για τη γκρίνια που εξηγεί πόσο κλεισμένοι είναι στον υποκειμενισμό και στο Εγώ τους και με κάλυψε πλήρως:


"Μερικά Εγώ, που ίσως δεν έχουν και πολλά άλλα με τα οποία να ταυτιστούν, επιβιώνουν εύκολα μόνο και μόνο με την γκρίνια. Όταν είσαι στη λαβή ενός τέτοιου Εγώ, η γκρίνια, ιδιαίτερα σε σχέση με άλλους ανθρώπους, είναι καθ’ έξιν και, φυσικά, μη συνειδητή, πράγμα που σημαίνει ότι δεν γνωρίζεις τι κάνεις. 
Η απόδοση αρνητικών ετικετών σε ανθρώπους, είτε κατάμουτρα ή, συνηθέστερα, όταν μιλάς γι’αυτούς σε άλλους ή ακόμα και όταν τους σκέφτεσαι, είναι συχνά μέρος αυτού του προτύπου. Οι υβριστικοί χαρακτηρισμοί είναι η πιο άξεστη μορφή απόδοσης ετικετών και της ανάγκης του Εγώ να έχει δίκιο και να θριαμβεύει πάνω στους άλλους: «μαλάκας, κάθαρμα, σκρόφα» - όλα τελεσίδικες ετυμηγορίες που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν...

Η αγανάκτηση είναι το συναίσθημα που συνοδεύει την γκρίνια και τη νοητική απόδοση ετικετών στους ανθρώπους και προσθέτει ακόμα μεγαλύτερη ενέργεια στο Εγώ. Αγανάκτηση σημαίνει να αισθάνεσαι χολωμένος, τσατισμένος, θιγμένος ή προσβεβλημένος. Νιώθεις αγανάκτηση για την απληστία των άλλων ανθρώπων, για την ανεντιμότητά τους, την έλλειψη ακεραιότητας, γι αυτό που κάνουν, για ό,τι έκαναν στο παρελθόν, γι’αυτό που είπαν, γι’αυτό που αμέλησαν να κάνουν, γι’αυτό που έπρεπε ή δεν έπρεπε να κάνουν.

Το Εγώ λατρεύει την αγανάκτηση. Αντί να παραβλέπεις την έλλειψη συνειδητότητας στους άλλους, την κάνεις ταυτότητά τους. Ποιος το κάνει αυτό; Η έλλειψη συνειδητότητας σ’εσένα, το Εγώ. Μερικές φορές το «ελάττωμα» που αντιλαμβάνεσαι σε κάποιον άλλο δεν υπάρχει καν. Είναι μια ολοκληρωτική παρερμηνεία, μια προβολή από ένα νου εκπαιδευμένο να βλέπει εχθρούς και να βγάζει τον εαυτό του ανώτερο ή δικαιωμένο. Άλλες φορές το ελάττωμα μπορεί να υπάρχει, αλλά, όταν εστιάζεις πάνω του την προσοχή σου, μερικές φορές αποκλείοντας οτιδήποτε άλλο, το ενισχύεις. Κι αυτό στο οποίο αντιδράς όταν το βλέπεις σε κάποιον άλλο το ισχυροποιείς στον εαυτό σου."

Ekchart Tolle - από το βιβλίο "Για μια νέα ζωή"

Κρίσεις και Κριτικές

 

"Όποιος γνωρίζει δε μιλά κι όποιος δεν ξέρει κρίνει".

Κάπως έτσι το 'χε πει, αν θυμάμαι καλά, ο Καστοριάδης.

Και κάποιος άλλος είχε πει: "Χειρότερη κι από την αμάθεια, είναι η ψευδαίσθηση της γνώσης" (ή αλλιώς η ημιμάθεια).

Όλοι έχουν άποψη, αλλά ελάχιστοι γνώμη ουσιαστική.

Η άποψη είναι ετυμολογικά εξ όψεως των πραγμάτων. Επιφανειακή.

Η γνώμη, προϋποθέτει γνώση. Πηγάζει από το βάθος.

Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν ότι έχουν γνώμη, λόγω ψευδαίσθησης της γνώσης κι αυτοί είναι οι χειρότεροι.

 

Γιατί τα γράφω αυτά;

Για τα αποτελέσματα, εκ των υστέρων, των απόψεων που μοιάζουν με γνώμες.

Κάνεις κάτι δημιουργικό κι έρχονται ένα σωρό άνθρωποι να το επαινέσουν και να πουν διάφορα ευφημιστικά.

Αλλοίμονό σε αυτόν που γεμίζει ικανοποίηση ότι κάτι κατάφερε βάσει αυτών των ανθρώπων, όσοι και να 'ναι.

Πλάνες σειρήνες της μετριότητας που σε αποπροσανατολίζουν από τον στόχο που έχεις βάλει, εκτός αν στόχος είναι η δημαγωγική ικανοποίηση ενός άλφα πλήθους.

Τότε καλά κάνεις και εφησυχάζεις και θεωρείσαι επιτυχημένος.

Αν όμως, όντως κυνηγάς  το καλύτερο, αυτές οι απόψεις που εκφράζονται τόσο ενθουσιωδώς δεν είναι και ο καλύτερος γνώμονας επιτυχίας.

Οι άνθρωποι αρκούνται αρκετές φορές στο λίγο. Ή το λίγο σου τους φαίνεται πολύ.

 

Κι εσύ που ξέρεις όμως να μετράς; Η μήπως δεν ξέρεις;

Η διαφορά πολλές φορές δεν είναι αισθητή σε αυτό το επίπεδο αλλά στο επόμενο.

Όταν αγνοείς τις επευφημίες και συνεχίζεις τη δουλειά σε αυτό που ξεκίνησες ή έχεις στοχεύσει, για να το φτάσεις παραπέρα.

Τότε έρχεται η δεύτερη ανάγνωση και ακρόαση.

"Βελτιώθηκες" (α, και γιατί δεν μου το λέγατε νωρίτερα ότι χρειαζόμουν βελτίωση;)

Αναγνωρίζουν τη δουλειά σου άτομα που ανήκουν στον τομέα σου με υψηλότερο επίπεδο (α, και πού ήσαστε πριν μέσα στις τόσες επευφημίες του πλήθους;)

Σου γίνονται πιο σοβαρές προτάσεις κ.λπ. κ.λπ.

Πάντα εχθρός του καλού θα είναι το καλύτερο, του καλύτερου το άριστο και πάει λέγοντας.

Η τελειότητα δεν είναι για τα ανθρώπινα μέτρα. Μόνο το κυνήγι της.

Και τα επίπεδα δεν κρίνονται από το ποιοι σε κρίνουν, αλλά από το πού μπορείς να φτάσεις και τι μέτρα σύγκρισης βάζεις.

Γιατί ακόμα και μετά το επόμενο επίπεδο υπάρχει κι άλλο κι άλλο…

Αρκεί να θυμάσαι ότι τα όρια (ποιανών όρια και ποιος τα βάζει όμως;) είναι νοητικά κατασκευάσματα που μπαίνουν μόνο για να μπορούμε να τα φτάνουμε και να τα ξεπερνάμε ή τουλάχιστον να το προσπαθούμε χωρίς εφησυχασμούς.

Εικόνες:  Catherine Alexandre

 

Εγωκεντρική Υποκειμενικότητα

Ένα από τα μαθήματα που κάνω με τους μαθητές μου είναι η Οπτική Γωνία.

Ένα πολύ καλό παράδειγμα είναι αυτό με τον αριθμό 6 που γίνεται 9 αν αναποδογυριστεί.

 Ας υποθέσουμε ότι 2 άτομα συναντούν τον αριθμό αυτό μόνο του, αλλά τον κοιτούν από διαφορετική πλευρά.

Ο καθένας αρχίζει να υποστηρίζει ότι έχει δίκιο για το ποιος είναι αυτός ο αριθμός και ξεκινούν οι διαφωνίες.

Κανένα άτομο δεν μπορεί να πείσει το άλλο, επειδή και τα δύο είναι αδιάσειστα πεπεισμένα ότι βλέπουν σωστά τον αριθμό και ότι ο απέναντι είναι αυτός που τον βλέπει λάθος.

Κι αν στο σκεπτικό τους υπόβαθρο είναι όλα έτσι τακτοποιημένα σαν αλληλουχία σκέψεων, ώστε ο αριθμός αυτός να τα συμπληρώνει και να τα επιβεβαιώνει (η σειρά των αριθμών που έχει ο καθένας στον δικό του κύκλο), τότε δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβουν το γνωστικό τους λάθος και θα διαφωνούν επ' άπειρον.

Ας υποθέσουμε τώρα, ότι το ένα από τα δύο άτομα, έχει πιο ευέλικτη σκέψη και βγαίνει από τον κύκλο του. Καταλαβαίνει αμέσως ότι όλη αυτή η διαφωνία οφείλεται σε παρεξήγηση λόγω διαφορετικής οπτικής γωνίας και προσπαθεί να εξηγήσει στο άλλο άτομο τι συμβαίνει.

Πιστεύετε ότι το άτομο με την μονοκόμματη σκέψη, που επέλεξε να βλέπει  τον αριθμό ως σωστό μόνο από τη δική του πλευρά θα δεχτεί να ακούσει και να καταλάβει;

Η αντίδρασή του θα είναι να σκεφτεί ότι ο άλλος προσπαθεί να τον παραπλανήσει, ότι είναι ανειλικρινής και ότι του λέει ψέματα με σκοπό να τον ξεγελάσει για κάποιον Χ λόγο. 

Προστατευμένος από την πεπατημένη της μονοδιάστατης λογικής του που τον βοηθούσε μια χαρά ως τώρα να ερμηνεύει την ακολουθία των αριθμών, να κάνει μαθηματικές πράξεις και να καταφέρνει να ζει και να αναγνωρίζεται στον δικό του νοητικό κύκλο, θα επιτεθεί στο άλλο άτομο που απειλεί ξαφνικά να γκρεμίσει όλο το στέρεο σκεπτικό του υπόβαθρο. 

Η άρνηση και η αδυναμία του να βγει από τον κύκλο του για να δει τον αριθμό κι από άλλη θέση, του στερεί τη σφαιρικότητα σε βαθμό ώστε να γίνει ικανός να εμμένει λυσσαλέα μέχρι θανάτου ότι μόνο αυτός έχει δίκιο για το ποιος είναι ο σωστός αριθμός.

Μήπως το παραπάνω παράδειγμα σας θυμίζει κάτι από τους φανατισμούς που συναντάμε σε πολλούς τομείς της ζωής μας; Κάτι από τους διωγμούς που έχει υποστεί η ανθρωπότητα στο όνομα μιας ‘μοναδικής’ αλήθειας; Κάτι από την κατοχή των μοναδικών θρησκευτικών "πιστεύω-δεν πιστεύω", πολιτικών και άλλων πεποιθήσεων και ιδεολογιών από μια μερίδα ατόμων;

Είναι επειδή στο σχήμα φαίνεται εύκολο σαν εξήγηση, αλλά όταν αυτό που μας καθηλώνει στη μονομέρεια είναι πιο αφηρημένο, όπως μια ιδέα, μια εναλλακτική ερμηνεία, η προσωπική επιλογή της ιδεολογίας και των πιστεύω μας, είναι πολύ πιο δύσκολο να προσδιοριστεί και να γίνει αντιληπτό. 

Κι όσο πιο εγωκεντρικό είναι κάποιο άτομο τόσο πιο δύσκολα βγαίνει από τον υποκειμενισμό και τα αδιασάλευτα δοκιμασμένα κριτήριά του που το κρατούν δέσμιο και το οδήγησαν στα πιστεύω και στην οπτική που επέλεξε.

Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα συναντήσετε κάποιον που θα επιμένει ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος θέασης, πριν τον καταδικάσετε ως ψεύτη, ανειλικρινή, οπισθοδρομικό ή ό,τι άλλο και τον ρίξετε στην μεσαιωνική πυρά της απόλυτης λογικής σας για τις θέσεις του και τα πιστεύω του, θυμηθείτε το παραπάνω παράδειγμα.

Κι αν αδυνατείτε νοητικά και σας είναι πρακτικά δύσκολο να βγείτε από τη θέση σας, τουλάχιστον προσπαθείστε να ανοίξτε λίγο περισσότερο τον κύκλο σας, όχι για να καταλάβετε τη διαφορετική θέση του άλλου (δεν μιλάμε για τα αδιανόητα), αλλά μόνο και μόνο για να αφήσετε στο μυαλό σας μια υπόνοια και να δεχθείτε ότι μπορεί και να υπάρχει κι άλλος τρόπος κριτηρίων και νοητικής οπτικής, όχι σύμφωνος με τον δικό σας και όχι απαραίτητα λάθος ή ψευδής.

Αφήστε τις άσκοπες διαφωνίες, τους ισχυρισμούς της κατοχής της μοναδικής αλήθειας, τον αρνητισμό, την πεποίθηση ότι πρόκειται περί απατεωνιάς, τους χαρακτηρισμούς και τις καταδίκες και υπάγετε εν ειρήνη στον διαφορετικό προσωπικό δρόμο με τον οποίο επιλέξατε να βλέπετε τον ελέφαντά σας.


Είμαστε πολύ μικροί και περιορισμένοι για να κατέχουμε μόνο εμείς την απόλυτη αλήθεια και να προσπαθούμε με το ζόρι να την επιβάλουμε ως τη μόνη σωστή.
Ας βγούμε από τον μικρόκοσμό μας (όσο διευρυμένο και μεγάλο κι αν τον θεωρούμε) κι ας βάλουμε στη ζωή μας την κατανόηση της διαφορετικότητας των άλλων.