Γίνωμα

Νομίζω,
ότι το απώγειο της ωριμότητας ενός ανθρώπου
συμβαίνει
όταν τον νοιάζει περισσότερο
για το τι θα προσφέρει
στον κόσμο και στους άλλους
παρά για το τι θα πάρει!

Picture: Hilma af Klint tavlor De Fem. Titel saknas, 1908

Αλήθεια

Οι περισσότεροι -ισμοί προσφέρουν διαφορετικούς δρόμους κι όχι διαφορετικές αλήθειες. Διαφορετικά δόγματα όχι διαφορετικό αποτέλεσμα.
Η Αλήθεια είναι μία και είναι μοναδική για όλους.
Όποιος την κατακτήσει μπορεί να κατανοήσει τα ιερά κείμενα και τις γραφές όλων των θρησκειών και όλων των φωτισμένων.
Η αλήθεια είναι μία και είναι πολύ απλή.
Τα πολύπλοκα μυστήρια είναι για να ικανοποιούν την αναζήτηση όχι το αναζητούμενο. Να προσφέρουν ικανοποίηση στην αναζητητή και ίσως να τον απομακρύνουν με το αίσθημα υπεροχής που αποκτά.
Η μοναδική αλήθεια βρίσκεται παντού και την ξέρουν όλοι.
Το δύσκολο δεν είναι η γνώση της αλλά η κατάκτησή της.

Επιστρώσεις!

Αχ, τι να πει κανείς για τα ενδύματα που ντύνονται οι άνθρωποι για να κρυφτούν μέσα τους.
Και όχι μόνο πιστεύουν ότι είναι οι ίδιοι τα ενδύματα, αλλά προσπαθούν να πείσουν και τους άλλους γι αυτό! Κι ίσως να τα καταφέρνουν και τότε πείθονται ακόμα περισσότερο σε μια αμφίδρομη αντανάκλαση ψευδαισθήσεων.

Η πραγματική σοφία είναι απλότητα, λόγια καθαρά και σταράτα, ταπεινότητα.
Όχι πολυβασανισμένες λέξεις και νοήματα σπουδαιοφανή και προβολή με κάθε τρόπο της σπουδαιότητάς μας.
Όχι 'εγώ' κι 'εγώ' κι 'εγώ' με όποιον τρόπο κι αν εκδηλώνεται αυτό.

Τι να πεις; Ο καθένας στον δύσκολο δρόμο του... Ας είναι ούριος ο άνεμος για όλους μας!
Ο αναμάρτητος ας βάλει πρώτος τον λίθο της κατάκρισης!

Φορτίο

Είναι δύσκολο να προχωράς μόνος/η σου στον εσωτερικό δρόμο χωρίς να θέλεις να ενταχθείς σε καμιά συγκεκριμένη διδασκαλία ή τεχνική.
Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο, όπως επιμένουν κάποιοι.

Τις τελευταίες μέρες, έφτασε η στιγμή να συνδιαλεχθώ με την αδικία.
Μου 'χουν φορτώσει μια 'Προδοσία' κι έχω καταδικαστεί γι' αυτήν χρόνια τώρα.
Μη μπορώντας να αποδείξω και να πείσω για την αθωότητά μου, απλώς παράτησα την προσπάθεια και απομακρύνθηκα, νομίζοντας ότι γλίτωσα.

Να, όμως που τις τελευταίες μέρες ξαναξύπνησε και ήρθε να με πνίξει.
Γιατί έσβησε και η τελευταία μου ελπίδα ότι ίσως κάποτε να υπήρχε η δυνατότητα να αλλάξει η οπτική και να ξεκαθαριστούν οι καταστάσεις.
Κι όταν φεύγει από τη ζωή ο 'Κατήγορος', παίρνοντας μαζί με την τελευταία του πνοή και την υποτιθέμενη προδοσία σου που στην έχει φορτώσει βάρος πια σ' αυτόν τον κόσμο, χωρίς την δυνατότητα να απαλλαγείς, τι μπορείς να κάνεις;
Να ελπίζεις ότι από κει ψηλά τα πράγματα γίνονται διάφανα και ξεκάθαρα;
Υποθέσεις μόνο χωρίς καμιά σιγουριά.

Κι όταν αυτή η 'προδοσία' στιγμάτισε τη ζωή του και αποτυπώθηκε και στο έργο που άφησε πίσω του να γνωστοποιείται σε όλο τον κόσμο, μπήγεται ακόμα πιο βαθιά μέσα σου.
Πώς να ξεφύγεις από αυτήν την κατάφορη αδικία;
Έτσι, ψάχνοντας για λύσεις, σφιχταγκιάλιασα σήμερα το πρωί το βιβλίο του Dreamer ως παρηγοριά μου, ελπίζοντας να ανακαλύψω στις σελίδες του μια διέξοδο.
(Τον τελευταίο καιρό βρίσκεται βοηθός δίπλα μου και διαβάζω αποσπάσματά του...)

Πώς ξεπλένεις τα φορτία των άλλων από πάνω σου όταν στα φόρτωσαν αμετανόητοι μέχρι τέλους κι ίσως να συνεχίζουν να το κάνουν κι από εκεί ψηλά;
Θα μου πείτε, δεν τα κουβαλάς εσύ, αυτοί τα κουβάλησαν και προσπάθησαν να στα μεταδώσουν.

Ναι, αλλά μέσα μας ζητάμε να υπάρχει αρμονία, τάξη και η τόση αρνητικότητα των άλλων μας την ανατρέπει.
Ή μήπως όχι;
Μήπως η αδικία είναι μια πληγή στο 'τέλειο εγώ' που χτίζουμε;

Γράφοντας, κατανοώ ότι η αποδοχή των άλλων είναι η τροφή ενός σκληρού πυρήνα του Εγώ που πέφτει τελευταίος. Μπορεί να αφήνουμε τα μικρότερα γύρω μας να περνάνε και να το νομίζουμε μικρό, αλλά κάτι τέτοια μεγάλα το φωτίζουν και μας δείχνουν το μέγεθός του.
Δεν είναι οι άλλοι που μας φορτώνουν, είμαστε εμείς που αποδεχόμαστε το φορτίο τους, ελπίζοντας να δουν κάποτε μέσα μας αυτό που βλέπουμε κι εμείς. Ξεχνάμε όμως ότι δεν έχουν όλοι το ίδιο βλέμμα και δεν μπορούν να δουν το ίδιο. Ο καθένας βλέπει ως εκεί που φτάνει η 'όρασή' του.
Κι αν αυτός ο εσώτερος εαυτός μας χρειάζεται εξωτερική θέαση και την αποδοχή των ανθρώπων που εκτιμάμε για να στερεωθεί, τότε είναι εξαρτώμενος άρα ανελεύθερος και αβέβαιος κι έχει πολύ δρόμο ακόμη μπροστά του.
Γι αυτό και είναι τόσο ευάλωτος στην μη αποδοχή του. Σαν ένα νήπιο που ζητάει την επιβεβαίωση της μητέρας του για να προχωρήσει. Η αδικία γίνεται τραύμα, πλήγμα...

Ίσως γράφοντας αυτήν την ανάρτηση να βρήκα τελικά την άκρη για να συνδιαλεχθώ εσωτερικά με το 'φορτίο' μου, δίνοντάς του τον χρόνο και την προσοχή που έπρεπε να του δώσω εξ αρχής αντί να το αφήνω να θεριεύει μέσα μου...

Art by Victor Whitmill

Η πύλη της άμμου

Το 'φερε η συζήτηση χθες...


-Οι περισσότεροι προτιμούν τη γνώση, είπα, ψάχνουν και εκδηλώνονται και επιβεβαιώνονται μέσα σ' αυτήν με διάφορους τρόπους. Ελάχιστοι ψάχνουν το γιατί και τι υπάρχει μετά από αυτό.
-Και τι υπάρχει μετά;
-Η αγάπη, απάντησα χωρίς δεύτερη σκέψη. Η αγάπη, όχι μόνο όπως την εννοούμε συναισθηματικά οι άνθρωποι, αλλά σκέψου την σαν αρμονία, ενότητα, σαν το μυστικό σύνδεσης του σύμπαντος.

Δεν ξέρω αν κατάλαβε, γιατί συνέχισε τη συζήτηση για την πνιγηρή αγάπη και πήρα να του εξηγώ για τα ενδύματα με τα οποια ντύνουμε την αγάπη.
Μπορεί αυτό που του είπα να το αποθήκευσε σαν πληροφορία όπως αυτές που μαζεύουμε από δω κι από κει. Ίσως κάποια μέρα να έρθει η ώρα της να ανθίσει και ίσως καταλάβει κάποτε. Όχι με το μυαλό όμως. Μ' αυτόν τον αλάθητο εσωτερικό τρόπο κατα-νόησης. Με τον αποκαλυπτικό τρόπο της εσωτερικής επίγνωσης.

Όμως, αν η αναζήτησή σου δεν σε οδηγήσει σε τέτοιο δρόμο, ό,τι και να σου πουν οι άλλοι απλώς εκφράζουν στιγμιότυπα από τον δικό τους διαφορετικό δρόμο. Ο δικός σου είναι άλλος κι έχει πολλά εμπόδια μέχρι να φτάσει σε κάποιο ξέφωτο.

Κάποια άλλη στιγμή, σκεφτόμουν ότι αν βρισκόμουν, ποτέ, μπροστά στον πιο σοφό άνθρωπο, σ' αυτόν που θα ήξερε τις απαντήσεις σε όλα τα μυστήρια του κόσμου, δεν θα 'χα τίποτα να τον ρωτήσω. Θα καθόμουν δίπλα του και θα κοιτούσα χαμογελαστή μέσα στα μάτια του. Κι ίσως η μόνη μου επιθυμία θα ήταν να αγγίξω το χέρι του, να αισθανθώ και με την αφή...

Σήμερα άνοιξα ένα από τα βιβλία μου κι έτυχε να ανοίξω στο απόσπασμά του για την αγάπη ως το τέλος του δρόμου της αυτογνωσίας κι ήταν σα να έγραφε, ως επιβεβαίωση, τις δικές μου σκέψεις.
Μα, όμως, σχεδόν όλες οι θρησκείες για αγάπη δεν μιλούν; Σιγά το μεγάλο μυστικό!

Νομίζω ότι όλοι (ή τουλάχιστον προχωρούμε στον δρόμο της, έστω κι αν δεν το καταλαβαίνουμε, μέχρι να μεταμορφωθεί ο λόγος όχι απλώς σε πράξη αλλά σε είναι, σε υπόσταση.

Θέσεις

Photography by Hussam Eissa

Από προχθές με απασχολούν οι ενεργειακές γωνίτσες του χώρου όπου ζούμε.
Είναι κάποια μέρη όπου βολευόμαστε περισσότερο από όλα τα άλλα μέσα στο σπίτι μας και προτιμούμε να καθόμαστε και να αναπαυόμαστε.

Το αισθάνθηκα καθώς καθόμουν σε μία κάπως άβολη καρέκλα στο μπαλκόνι μου. Δεν ήταν η καρέκλα, ήταν η θέση της στο χώρο. Αισθάνθηκα ότι πήγα και κούμπωσα και βολεύτηκα ενεργειακά εκεί.
(Κάπου το 'χα ξανακούσει αυτό, α, ναι... κάτι παρόμοιο είχε πει και στον Καστανέντα ο Δον Χουάν, να ψάξει να βρει τη θέση του...)

Και μετά σκεφτόμουν πόσο επιπόλαια τοποθετούμε τα έπιπλα στα σπίτια μας, σύμφωνα με τη διαρρύθμιση του χώρου και τις επιταγές του μοντέρνου ντιζάιν, χωρίς να παίρνουμε υπόψιν τις ενεργειακές ροές του.
Μάλλον κάτι ξέρει το Φενγκ Σούι, αρκεί να μην γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης αφελών.

Photography by Hussam Eissa

Κι εκείνο που αναρωτιέμαι περισσότερο είναι αν, αυτές οι ενεργειακές γωνίες υπάρχουν ήδη από μόνες τους ή τις διαμορφώνουμε εμείς με την δική μας παρουσία και τις προτιμήσεις μας.

Αν π.χ. μας αρέσει να καθόμαστε κάπου συγκεκριμένα, εκείνος ο χώρος αποκτά με τον καιρό ένα ενεργειακό κουκούλι θαλπωρής που μας τυλίγει...

Δεν ξέρω, ακόμα είναι υπό έρευνα. Όλη αυτήν την βαρύτητα των ενεργειακών ροών, κυρίως των πραγμάτων μέσα στο χώρο, μόλις προχθές την εμπέδωσα!

Προς το παρόν, αποφάσισα να ξεδιαλέξω τα πράγματά μου και να κρατήσω μόνο όσα αγαπώ ή χρειάζομαι.
(Το 'χα διαβάσει κι αυτό πολύ παλιά σε ένα λογοτεχνικό βιβλίο με τίτλο 'Σεπτέμβρης' της Ρ. Πίλτσερ.)

Χάος - Κόσμος

Photography by Alicia Savage

Περιπλάνηση επιχείρησα
ως την άκρη του κόσμου.
Από περιέργεια προς το χάος.

Το χάος μού έφερε σαγήνη μεγάλη.
Κι εντός μου αντιστράφηκαν οι ρόλοι:

Το χάος μού φάνηκε κατάλληλο
κι ο κόσμος που εγνώριζα
στεγνός, μακρινός.

(Δημουλάς Άθως - Ταξίδι, 1956)


Να, κάπως έτσι όπως τα λέει ο ποιητής, μόνο που θα αλλαζα τον τελευταίο στίχο με έναν δικό μου:

κι ο κόσμος που εγνώριζα
ακόμα πιο υπέροχος.

Γιατί, δεν μπορεί να γνωρίσεις το πραγματικό Χάος και να μην εκτιμήσεις ακόμα περισσότερο την δημιουργία αυτού του Κόσμου!

Ρόλοι και Ατάκες

Σήμερα, φιλοσοφώντας με τον πρωινό μου καφέ, σκεφτόμουν ότι ίσως ζωή να είναι μια πάλη του ευγενικού εναντίον του ενστικτώδους.

Η προσπάθειά μας να ξεφύγουμε από τις αυτόματες μηχανικές αντιδράσεις των νόμων της επιβίωσης και να τους επιβληθούμε με ανώτερο πνεύμα...





Όμως, εδώ και πολύ καιρό θέλω να γράψω για τους ρόλους...


Κάποιες φορές ανακαλύπτεις, εκ των υστέρων, ότι στη διάδρασή μας με τους άλλους, λέγονται κάποια πράγματα που δίνουν μια τροπή, μια πορεία στις σχέσεις σαν να ήταν το "μοιραίο", το "προδιαγραμμένο", σαν όσοι συμμετέχουν να είναι απλώς μαριονέτες ενός θεάτρου που πρέπει να παιχτεί για να επέλθει η συνέχεια που πρέπει να επέλθει.

Και τη στιγμή που λέγονται αυτά που καθορίζουν τις σχέσεις, είναι σαν κάτι να εμποδίζει να ειπωθούν κάποια άλλα συμπληρωματικά διευκρινιστικά που θα άλλαζαν την μετέπειτα πορεία.
Σαν να μην πρέπει να ξεφύγεις καθόλου από τις ατάκες του ρόλου που σου έχει επιλεχθεί να παίξεις σ΄αυτά τα μηχανικά παιχνίδια του πεπρωμένου.


Και μετά οι άνθρωποι αισθάνονται δεμένοι και κάνουν τα πάντα μέσα τους και έξω να υπερασπιστούν τους ρόλους που κλήθηκαν να παίξουν από τις περιστάσεις.

Και τους είναι αδύνατον να κάνουν βήματα πίσω πέρα από το εγώ τους και να ξαναεπιλέξουν νέους ρόλους με δική τους βούληση, σε μια εναλλαγή των δρόμων του 'πεπρωμένου', σε μια νέα πορεία πιο αφυπνισμένη και συνειδητοποιημένη, λέγοντας στο ίδιο σκηνικό νέες, διαφορετικές ατάκες βαθαίνοντας και ξεπερνώντας τους εξωτερικούς ρόλους.


Και σκέφτομαι, ότι ίσως αυτός να είναι ο τρόπος της ζωής να απομακρύνει τους ανθρώπους/μαριονέτες της εσωτερικής μηχανικότητας των οποίων ο ρόλος έχει τελειώσει κλείνοντας την μικρή παράσταση διάδρασης μεταξύ τους, κρατώντας ενωμένους μόνο όσους θέλουν πραγματικά και μπορούν να υπερβούν και να υπερυψωθούν πέρα και πάνω από το ανθρώπινο, έξω από κάθε ρόλο που τους επιβάλεται από τις περιστάσεις.



Δυστυχώς, είναι τόσο ελάχιστοι αυτοί που έχουν διευρύνει τόσο πολύ την ύπαρξή τους και θα 'μαστε τυχεροί στη ζωή μας αν συναντήσουμε 1-2 τέτοια άτομα, που όμως θα γίνουν σταθμός και εφαλτήριο της δική μας μετριότητας.

Ελευθερία

-Τι είναι για σένα Ελευθερία; ρώτησαν την Νίνα Σιμόνε σε μια συνέντευξη.
-Να μην αισθάνομαι φόβο, απάντησε και συμπλήρωσε ότι δεν ήταν και πολλές οι στιγμές που αισθάνθηκε πραγματικά ελεύθερη και κυρίως τις αισθάνθηκε πάνω στη σκηνή.

Βλέποντας το ντοκιμαντέρ για τη ζωή της, στάθηκα σ' αυτήν τη στιγμή κι αναρωτήθηκα πρώτα αν υπάρχει πραγματική ελευθερία για έναν άνθρωπο και μετά τι θα απαντούσα εγώ σε μια τέτοια περίπτωση και τι είναι για μένα Ελευθερία.

Αν υπάρχει πραγματική Ελευθερία, επειδή πέρα από τον ορισμό της στα άρθρα της "Διακήρυξης των δικαιωμάτων του Ανθρώπου" του 1789, όλοι είμαστε υποταγμένοι στην Ανάγκη για την επιβίωσή μας. Αυτήν την ακαταμάχητη δύναμη που την βρίσκουμε από τα Ορφικά ως θεότητα, μέχρι την ιεράρχησή της στην Πυραμίδα του Μάσλοου.

Τι θα απαντούσα δεν ξέρω, μάλλον κάτι συμβατικό και εύπεπτο για την κοινή γνώμη.

Τι είναι όμως για μένα Ελευθερία που δεν θα το εξέθετα στους πολλούς;


Άλλοι το ονομάζουν αφύπνιση, άλλοι 'μυστήρια', άλλοι διαλογισμό, άλλοι διαφυγή, άλλοι προσευχή, άλλοι δεν ξέρω πώς...


Μέγιστη ελευθερία, για μένα, είναι να μπορείς να απεκδυθείς τον εαυτό σου εν ζωή, πέρα από τον θάνατο.
Να γίνεις ένα με το Ένα, να γίνεις κομμάτι του σύμπαντος χωρίς τους διαχωρισμούς του Εγώ, του εαυτού, της ύπαρξης, του νου.
Και μετά να επιστρέψεις και να ξαναντυθείς εν πλήρη επιγνώσει τον εαυτό σου, τις σκέψεις σου, τις μικρότητές σου, τις ανάγκες σου, το παρελθόν σου, τα βιώματά σου...

Κι άντε να πεις κάτι τέτοιο σε μια συνέντευξη και να περιμένεις να καταλάβουν τι εννοείς!

Άνθρωποι Μαθήματα

Photo by Andrius Aleksandravičius

Κι αν καμιά φορά έρχονται στον δρόμο μας
άτομα με υπερτροφικό Εγώ,
δεν γίνεται για να κρίνουμε αυτούς,
αλλά για να συνειδητοποιήσουμε καλύτερα πάνω τους
τα αποτελέσματά του και
το καταστροφικό του θόλωμα
και τη σκιά που ρίχνει στην ψυχή μας
ώστε να γίνουν οι άλλοι
ένας μεγεθυντικός καθρέφτης
για να ανακαλύψουμε
τα δικά μας εγωιστικά λάθη
στην εσωτερική μας πορεία.

Laura Williams

Εξ άλλου, νομίζω ότι είναι γνωστό πια
ότι υποσυνείδητα
επισημαίνουμε στους άλλους
τις ελλείψεις και τα ελαττώματα
που έχουμε ανάγκη να βρούμε σε μας.

Το λάθος μας είναι ότι τυφλωνόμαστε
από αυτό που απωθούμε
και δεν θέλουμε να δούμε
και ασχολούμαστε με τους καθρέφτες μας
κι όχι με το είδωλό μας.

Τέκνα

Σήμερα, στον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι μου, σκεφτόμουν τα εξής:

Ένα από τα αποδεδειγμένα πράγματα σ' αυτήν την ζωή είναι ότι μαθαίνουμε να εμβαθύνουμε στον εαυτό μας και στην αυτογνωσία, κυρίως μέσα από τις δυσκολίες και τον πόνο που περνάμε.
Κανονική και κυριολεκτικότατη παίδευση αυτή η εκπαίδευση ζωής!


Μήπως, λοιπόν, μετά από την τιμωρία για το φάγωμα του καρπού από το δέντρο της γνώσης, αυτό το περίφημο:
"καὶ τῇ γυναικὶ εἶπε· πληθύνων πληθυνῶ τὰς λύπας σου καὶ τὸν στεναγμόν σου· ἐν λύπαις τέξῃ τέκνα"
που είπε ο θεός στην Εύα, δεν ήταν μόνο κυριολεκτικό αλλά και μεταφορικό;

Μήπως, αυτοί οι πόνοι δεν αναφερόταν μόνο στα παιδιά και στις ωδίνες του τοκετού, αλλά και στον πνευματικό τοκετό μας;
Στα εσωτερικά παιδιά μας στις σκέψεις μας και στην αντίληψη. Στο κάθε τι που αντιλαμβανόμαστε, σε κάθε γνώση που κερδίζουμε και προστίθεται στην εσωτερική ανάβαση και την εσωτερικότητα που κατακτιέται με τόσους κόπους και πόνους; Στις εν ζωή αναγεννήσεις μας, στα στάδια της επανάληψης του κύκλου του ήρωα;


Και στην Ελληνική μυθολογία έχουμε κάτι παρόμοιο: Ο Προμηθέας έδωσε στους ανθρώπους τη γνώση της φωτιάς και οι θεοί, για τιμωρία (επειδή βιάστηκε να το κάνει), στείλανε για αντιστάθμισμα την Πανδώρα με το κουτί που περιείχε όλα τα κακά και τις δυστυχίες.

Σαν, η τόσο εύκολα κλεμμένη απόκτηση της "γνώσης", να έπρεπε να αντισταθμιστεί και με ανάλογη επίπονη βιωματική εμπειρία κατοχής της...




[Με την πρώτη ευκαιρία, θα ψάξω και σε μυθολογίες άλλων λαών στο βιβλίο του Τζ. Κάμπελ περισσότερες πληροφορίες για παρόμοιες αναφορές στην θεϊκή τιμωρία και στον πόνο, κι αν βρω κάτι θα επανέλθω]

All paintings by  Kazuya Akimoto

Κυκλοδιωκτική Αριθμοσοφία

Έχει λίγο καιρό που σκέφτομαι μια δικής μου έμπνευσης Αριθμοσοφία σχετικά με την εξέλιξη του ανθρώπου, την ηλικία του και τους σημαντικούς σταθμούς στη ζωή του.

Κρίνοντας εξ ιδίων, σκεφτόμουν ότι μετά από κάποιο χρονικό διάστημα συμβαίνουν ριζικές αλλαγές στη ζωή μας, με την έννοια του κύκλου. Κλείνει δηλαδή ο ένας κύκλος βιωμάτων, εμπειριών, ωριμότητας, προσωπικής εξέλιξης και μπαίνουμε στον επόμενο.

Έτσι, θεώρησα ως αρχή των κύκλων αυτών την αρχή των αριθμών, δηλαδή το 1 και ως κλείσιμο του κύκλου το τέλος των αριθμών, δηλαδή το 9.
Σε κάθε 1 αντιστοιχεί ένα νέο ξεκίνημα, μια νέα περίοδος και σε κάθε 9 το κλείσιμο αυτής της περιόδου για να δώσει τη θέση της στο επόμενο ξεκίνημα.
(Το μηδέν εξαιρείται για ευνόητους λόγους, εκτός αν θέλουμε να το βάλουμε στην αρχή και στο τέλος της ζωής του ανθρώπου.)

Και βέβαια, δεν γίνονται πάντα όλα τόσο απότομα και τόσο εμφανώς, αλλά με τον ομαλό τρόπο του συνεχούς και της αλληλουχίας των γεγονότων και των όσων μας συμβαίνουν είτε σε εξωτερικό είτε σε εσωτερικό επίπεδο.


Με βάση λοιπόν το 1, το 9 και την περιοδικότητα της αλλαγής των κύκλων, η αυθαίρετη αριθμοσοφία μου λέει, ότι οι σταθμοί αλλαγών στη ζωή του ανθρώπου συμβαίνουν, συνήθως, στις εξής ηλικίες:

1 (γέννηση)
9  (τέλος παιδικότητας)
----------------------------------------
10 (ξεκίνημα εφηβείας)
18 (τέλος εφηβείας)
------------------------------------------
19 (ξεκίνημα ενήλικης ζωής)
27
------------------------------------------
28 (ξεκίνημα εποχής ωριμότητας)
36
------------------------------------------
37 (αρχή εξοικείωσης με την έννοια της νεότητας που φεύγει και την έννοια του γήρατος)
45
--------------------------------------------
46 (το απώγειο της νοητικής ωριμότητας του ανθρώπου)
54
--------------------------------------------
55 (εμβάθυνση στο πραγματικό νόημα της ζωής)
63
---------------------------------------------
64 (ξεκίνημα της 3ης ηλικίας)
72
----------------------------------------------
73 (αποδοχή και εξοικείωση με την έννοια του θανάτου και του πεπερασμένου της ζωής)
81
----------------------------------------------
82 (γηρατειά και απολογισμός ζωής)
90
-----------------------------------------------
91 (όταν τυχόν φτάσω ως εκεί θα σκεφτώ και κάτι για τον τίτλο του κύκλου του υπεργήρατος)
99
--------------------------------------------------------------------
100 (μηδενισμός και ξανά από την αρχή)
............
--------------------------------------------------------------------


Κάπως έτσι, λοιπόν, σκέφτηκα αριθμοσοφικά τις περιόδους της ζωής μας.
Και φυσικά, οι τίτλοι για τον κάθε κύκλο είναι ενδεικτικοί και η πορεία του καθενός μας ξεχωριστή και προσωπική με όλες τις ιδιαιτερότητες και τις αποκλίσεις της.
Υπάρχουν άνθρωποι που ωριμάζουν από την εφηβεία τους κι άλλοι που παραμένουν ξεροκέφαλοι σαν μωρά μέχρι τα βαθιά γεράματά τους. Άλλοι που αποδέχονται την έννοια του θανάτου από μικροί κι άλλοι που τον τρέμουν και αποφεύγουν κάθε σκέψη γι αυτόν ως τα βαθιά γεράματα.
Και υπάρχουν και οι άνθρωποι που έρχονται και φεύγουν νωρίς πριν καν ολοκληρώσουν κάποιο ή κάποια από τα στάδια αυτά.
Μία μέση κατάσταση και μία γενικότητα εκφράζει ένας τέτοιος πίνακας με το εν δυνάμει της ζωής του ανθρώπου.

[Σημ. Θεώρησα αυτονόητο και περιττό να σημειώσω δίπλα στην κάθε ηλικία την πρόσθεση των αριθμών που μας δίνουν το 1 ή το 9 του κύκλου, π.χ. 54: 5+4=9,  64: 6+4=10, 1+0=1.)

All artworks by Mary Mendell       

[Θα μου πείτε, γιατί αυτοί οι κύκλοι ζωής να μην ακολουθούν τον πιο συμπαντικό νόμο των Οκτάβων και θα σας απαντήσω δεν ξέρω. Μόνο και μόνο γιατί μου φαίνεται πιο λογικός και ταιριαστός, ο κύκλος του 9, στη ζωή και στους σταθμούς ενηλικίωσής μας.]

Αποδοχή

Υπάρχει κι ένας κανόνας στη ζωή με δύο σκέλη που λέει πως:

"Ό,τι έρχεται δεν το διώχνεις
κι ό,τι θέλει να φύγει δεν το εμποδίζεις."

Να, όμως, που οι άνθρωποι γαντζωνόμαστε από ανθρώπους, καταστάσεις και πράγματα και όταν είναι να φύγουν δεν το αφήνουμε να συμβεί.
Και μετά περνάει λίγο ο καιρός και ξαναεπαναλαμβάνεται η φυγή με άλλους τρόπους και ξανά το εμποδίζουμε, μέχρι να γίνει κάτι πιο τρανταχτό και να το κατανοήσουμε επιτέλους, καταφέρνοντας τελικά να απαγκιστρωθούμε και να δεχτούμε τον αποχωρισμό ή να ρθουν έτσι οι καταστάσεις ώστε ακόμα κι εκεί που δεν τον επιθυμούσαμε να τον προκαλέσουμε και μόνοι μας.


Κάπως έτσι κι όταν έρχεται κάτι νέο στη ζωή μας, κάποιος άνθρωπος ή ένα γεγονός, εκδηλώνουμε άρνηση και το εμποδίζουμε να φτάσει ως εμάς, μη αφήνοντάς το να λειτουργήσει πρώτα για να δούμε τι έχει να μας δείξει και για ποιο σκοπό ήρθε στη ζωή μας.


Γιατί, είμαι σχεδόν πεπεισμένη, ότι τίποτα δεν γίνεται τυχαία και όλα όσα μας συμβαίνουν έχουν τον δικό τους λόγο.


Και νομίζω ότι και στην πρώτη και στη δεύτερη περίπτωση, η ζωή μάς δίνει ευκαιρίες για να καταλάβουμε και να αφεθούμε στα σχέδιά της. Κι αν δεν καταλαβαίνουμε και αντιστεκόμαστε και επιμένουμε να γίνει το δικό μας, τότε μας κάνει αυτή τη χάρη και περνάει η άρνησή μας μέχρι να το καταλάβουμε κάποτε (όσος χρόνος κι αν χρειαστεί) με τον δύσκολο τρόπο της αποτυχίας και της εμπειρίας.


Με άλλα λόγια, ο κανόνας μάς λέει. να μην αρνιόμαστε αλλά να αποδεχόμαστε και να λειτουργούμε τις καταστάσεις γύρω μας μέχρι όπου λειτουργούν και όταν σταματούν να μην αντιστεκόμαστε.



Και δεν θα 'κανα αυτήν την ανάρτηση αν δεν ήμουν ένοχη παρακοής του κανόνα που προσπαθώ γράφοντας να τον εμπεδώσω επιτέλους...

 Οι εικόνες από τον by James C. Christensen 

Συλλογικότητα

Τις προάλλες, ενώ σκεφτόμουν την εσωτερική μας ανύψωση και ποια η χρησιμότητά της σε ατομικό επίπεδο και γιατί να προσπαθεί κανείς κι ότι αντανακλάται στους γύρω σαν πέτρα σε λίμνη και διάφορα τέτοια, μου 'ρθε μια απάντηση/σκέψη που δεν την περίμενα:

"Γιατί προστίθεται στο συλλογικό επίπεδο!"

Και μονομιάς έτρεξαν αλληλουχίες σκέψεων να τη συμπληρώσουν ώσπου κατέληξα στα εξής προσωπικά συμπεράσματα:


Οι άνθρωποι προχωράμε όλοι μαζί σαν ένα τεράστιο κύμα ή καλύτερα σαν μια κυματοειδής μορφή.
Άλλοι σηκώνουν αυτό το κύμα προς τα πάνω κι άλλοι το κατεβάζουν προς τα κάτω.
Αυτοί που σηκώνουν το κύμα προς τα πάνω - οι ευγενικές ψυχές - αντισταθμίζουν την αρνητικότητα αυτών που σέρνουν προς τα κάτω το συνολικό επίπεδο της ανθρωπότητας.






Έτσι εξηγείται και η χρησιμότητα των μοναχικών ταγμάτων και του δικού τους αγώνα, που δεν είναι προσφορά σε υλικό και άμεσο αντίκρυσμα στους ανθρώπους με την έννοια του πλησίον, αλλά σε πνευματικό και είναι προσφορά μη ορατή, σε ανώτερο επίπεδο.
(Το ότι ο θεσμός έχει χρησιμοποιηθεί για διάφορους άλλους υποδεέστερους σκοπούς, δεν αφορά αυτό το κείμενο, αναφέρομαι στους μοναχούς και στους ασκητές που δίνουν πραγματικό πνευματικό αγώνα.)


Γιατί πρέπει όλοι μαζί να προχωρήσουμε, όλοι μαζί να ανυψωθούμε. Δεν είναι κανένας μόνος του και κανενός οι πράξεις δεν επηρεάζουν μόνο τον εαυτό του ή τους γύρω του.
Ακόμη ένας λόγος, λοιπόν, να νοιαζόμαστε περισσότερο και για τους άλλους και να μην κατακρίνουμε την πτώση τους/μας. Γιατί κι αυτοί/εμείς είναι κομμάτι μας/τους. Κι αν δεν προχωρήσουν/με κι αυτοί/εμείς, ούτε εμείς/αυτοί προχωράμε. Να βγούμε από τον ατομισμό μας και να νοιαστούμε και για τους άλλους.



Γιατί η Κόλαση αυτού του κόσμου νικιέται μόνο από αυτό το επίπεδο αγώνα. Από αυτό το επίπεδο συνειδητοποίησης. Υπό αυτούς τους νόμους δονήσεων, πέστε τους υλικούς. Από κάτω προς τα πάνω.

Βρισκόμαστε σε μια πτώση, σε ένα χαμηλό επίπεδο ύπαρξης και πρέπει να βγούμε από αυτό δίνοντας ο καθένας τη δική του εσωτερική μάχη με τους όρους και τις δυσκολίες που παρουσιάζονται σε αυτό το επίπεδο δονήσεων.

Είμαστε σε μια φυλακή υπό τους νόμους και τους κανόνες του 'διευθυντή' αυτής της φυλακής (πείτε τον και διάβολο σε πιο λαϊκή και παραστατική γλώσσα) και πρέπει, όλοι μαζί οι φυλακισμένοι, να βρούμε τον τρόπο να νικήσουμε και να ξεφύγουμε ανατρέποντας τους νόμους και τους κανόνες αυτούς. Ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί. Να βρούμε τον τρόπο που ανατρέπονται οι νόμοι και τα δεσμά και να τον δείξουμε και στους άλλους, μέχρι που να μπορέσουμε να τα καταφέρουμε όλοι μας.
 (Και ναι, υπάρχουν "πολλοί οδοί", πάμπολλες διδασκαλίες και θρησκείες και πρακτικές για τους τρόπους...)

Δεν θα αναφερθώ στον Γιουνγκ και πως έχει ανακαλύψει από τα όνειρα των ασθενών του ότι υπάρχει συλλογικότητα σε εσωτερική μορφή που την ονόμασε 'συλλογικό ασυνείδητο'.
Μόνο τα δικά μου συμπεράσματα εκθέτω και μέχρι εκεί που μου 'κοψε να κατανοήσω.
Περισσότερα πώς και γιατί δεν ξέρω να εξηγήσω.


Όμως αν προχωρήσω τη σκέψη μου θυμούμενη το "όπως επάνω έτσι και κάτω", τι αποκλείει και στα επόμενα επίπεδα (αυτά που για μας θεωρούνται ως ανύψωση) να γίνεται κάτι παρόμοιο; Και ως πού να επεκτείνεται; 
Να ΄ναι ολόκληρο το σύμπαν που αντιλαμβανόμαστε σε μια τέτοια κατάσταση αλλαγής και ανύψωσης επιπέδου; 
Κι αν ναι, τι υπάρχει μετά, και μετά από το μετά, και... και... και...

Της νύχτας τα καμώματα!

Καμιά φορά, όταν επιστρέφω με τα πόδια αργά το βράδυ από τη δουλειά και ξεχνιέμαι και αποτραβιέται το μυαλό μου από την ετοιμότητα και την επιφυλακή να προσέχω τυχόν απειλές γύρω μου, μπαίνω σε άλλου είδους σκέψεων που με απορροφούν τόσο πολύ που όταν επανέρχομαι βρίσκομαι να έχω περπατήσει μεγάλη απόσταση χωρίς να το καταλάβω και χωρίς να θυμάμαι τι και ποιον προσπέρασα...


Κάποιες από τις αποψινές μου σκέψεις ήταν ότι, τελικά, δεν υπάρχουν μυστικά σ' αυτόν τον κόσμο (υπαρξιακού και φιλοσοφικού περιεχομένου, όχι από τα άλλα τα κατασκοπικά).
Ο καθένας μας θα τα 'χει ακούσει λίγο πολύ, αλλά μια κι από μικρά μάς μαθαίνουν τι να πιστεύουμε και τι όχι και μας βάζουν φίλτρα διήθησης/και βάζουμε από μόνοι μας, ο κάθε νους δέκτης τα διαστρεβλώνει και τα καλουπώνει έτσι ώστε να τα χωρέσει στην υπαρξιακή του κατάσταση δυνατότητας κατανόησης (όσο του κόβει που λένε) ή απλώς τα θεωρεί άνευ σημασίας και τα προσπερνάει.


Μάλλον αυτήν την διαστρέβλωση προσπαθούσαν να αποφύγουν ρητά όπως "αμύητον μη εισιέναι", "μη ρίξεις μαργαρίτες σε χοίρους" κ.λπ. γιατί άμα του κολλήσει κάποιου στραβά κάτι μέσα στο μυαλό του, άντε να του το βγάλεις σαν ιδέα! Πολύ πιο δύσκολο να ξεμαθαίνει και να ξαναμαθαίνει κανείς, από ότι στην αρχική μάθηση. Γι αυτό και οι μαθητές του Πυθαγόρα σιωπούσαν τα πρώτα χρόνια. Όλες οι αντιρρήσεις τους διαμορφωνόταν σε εσωτερικό πεδίο κι όχι σε εξωτερικό...

(κάτι τέτοιο κάνω κι εγώ με το μπλογκ μου που το προστατεύω από τα μάτια άσχετων γνωστών μου)

Head with Hornes, wood sculpture by Paul Gauguin

Μια άλλη μου σκέψη ήταν ότι συνειδητοποίησα σήμερα (κι αυτή είναι καθαρά προσωπική μου άποψη που δεν θέλω να την επιβάλω σε κανέναν να την αποδεχτεί) γιατί εμφανίζουν εικονικά και συμβολικά τον διάβολο με κέρατα!

Γιατί, κάποιος άνθρωπος (για άλλα όντα δεν ξέρω) που έχει υπερβολική αρνητική ενέργεια, την συσσωρεύει στο δεξιό και στο αριστερό μέρος του μετώπου του και σου την εκτοξεύει σα να σε τρυπάει με μεγάλα μυτερά κέρατα.
Και εκτός του ότι το κάνει για να σε διαπεράσει με αυτήν, το κάνει μάλλον και για να σε εγκλωβίσει ανάμεσα σ' αυτήν την περιοχή ελέγχου του...
Τέτοια άτομα σκύβουν ελαφρά το κεφάλι όταν σου μιλάνε και σου προβάλουν ασυνείδητα το μέτωπό τους για να σε στοχεύσουν και να σε εμβολίσουν καλύτερα.


Παραμιλητό τέλος και για σήμερα, ώρα να κοιμηθώ και λιγουλάκι....

Περί Χρόνου (και πάλι!)

Επέστρεφα από τη δουλειά με τα πόδια και επεξεργαζόμουν τις αναλαμπές του Τώρα που μου έρχονται τον τελευταίο καιρό.
Πρώτα στον Γκουρτζίεφ είχα διαβάσει ότι πρέπει να ζούμε στο Τώρα κι όχι στο Παρελθόν ή στο Μέλλον όπως συνήθως κάνουμε.

Όμως για μένα, αυτές οι αναλαμπές του Τώρα, δεν ήταν όπως μας τα 'λεγε ο Γκουρτζίεφ. Μου είναι αβάσταχτες όποτε μου 'ρχονται. Δεν μπορώ να τις αντέξω. Όχι γιατί κάνω κάτι που μισώ ή που δεν μου αρέσει να βιώνω εκείνη τη στιγμή. Μου 'χει τύχει και την ώρα που παίζω μουσική.
Ο χρόνος περνάει βασανιστικά αργά και δεν το αντέχω να διαρκεί τόσο πολύ η κάθε λεπτομέρεια. Τρέχω να δραπετεύσω στο νοητικό μάτριξ του μέλλοντος και του παρελθόντος που ενώνονται στο τώρα.

Και καθώς περπατούσα κι είχα χαθεί τελείως σε σκέψεις, ψάχνοντας να βρω τι μου συμβαίνει όταν βιώνω το Τώρα, είχα την αναλαμπή κατανόησης ότι ο χρόνος είναι αποκλειστικό κατασκεύασμα του νου μας.
[Επιμένω ότι άλλο να σου λένε κάτι και να το καταλαβαίνεις κι άλλο να το συνειδητοποιείς από μόνος σου βιωματικά με εσωτερική γνώση που πηγάζει από την ύπαρξή σου, από το είναι σου.]

Κι αν αυτό το ξύπνημα στο Τώρα είναι η στιγμή που βγαίνει ο νους από το χρόνο και προσπαθεί να χωρέσει το άχρονο, την αιωνιότητα; Κι αν γι αυτό δεν μπορώ να το αντέξω; Γιατί ο ίδιος ο νους μας δημιουργεί το χώρο και το χρόνο, είναι ο χώρος και ο χρόνος, οι προΰποθέσεις της ύπαρξής μας όπως την ξέρουμε... Κι είναι δυνατόν ο νους να βγει τελείως από το χρόνο; Από την έννοια του χρόνου; Μπορεί ο νους να υπάρξει στο άχρονο; Μπορεί ο νους να μην είναι χρόνος; ...συνέχισαν οι σκέψεις μου και οι προβληματισμοί μου.

Γιατί κατάλαβα πλέον και εμπειρικά ότι το κάθε 'τώρα' μας συνηθίσαμε να αποτελείται από το παρελθόν και το μέλλον μας και τις σκέψεις μας γι αυτά. Ότι είναι, ενόσω είμαστε ξυπνητοί, το -ας το πούμε- ονειρικό σημείο ένωσής τους.

Το ξύπνημα στο Τώρα, όμως, είναι κάτι διαφορετικό, που για την ώρα δεν έχω μάθει πώς να το διαχειρίζομαι και μου φαίνεται αβάσταχτο και παραμένει ακόμα υπό διερεύνηση για όταν και αν μου ξανασυμβεί.


Και μόλις χθες διάβασα άρθρο του Δανέζη για τον εγκέφαλό μας και τον χρόνο, που επιβεβαίωσαν τις παραπάνω σκέψεις μου...

Ωοειδίες

Τι σχήμα να 'χει η πληρότητα;
Να είναι ένα ωοειδές μέσα στον κορμό του σώματός μας χωρίς άκρα;
Να ειναι η μορφή του πρώτου κυττάρου που μπόρεσε να υπάρξει απομονωμένο;
Να είναι το σημείο ισορροπίας πάνω στην ευθεία των δύο κόσμων;

Τι αισθαντικότητα να 'χει  η πληρότητα;
Μια μακάριας γαλήνης;
Μιας απόλυτης ικανοποίησης;
Μιας ήσυχης συνείδησης;


Κάπως έτσι να την σκέφτηκε ο 'Θεός', όταν θέλησε να αποχωριστεί τα κύτταρά του για να τους δώσει τη βούληση να επιλέξουν;
Κάπως έτσι να τα σκέφτηκε αυτόβουλα σε μια πληρότητα αυτόνομης ένωσης εν αποχωρισμώ;
Μέσα στην πληρότητα της αγάπης του να μην ήθελε τίποτα να 'χει σχέση εξάρτησης από αυτόν.
Να απέσπασε από τον παράδεισό του ακομη και το μικρότερο κομμάτι του για να του δώσει την δυνατότητα επιλογής.

Και το κάθε κομμάτι, χαμένο προσωρινά στην απεραντοσύνη, σε ένα ταξίδι γνωριμίας με τις δυνατότητες και τις δυνάμεις του, περνώντας από τα σκοτεινά στάδια της ύπαρξης, της λεγόμενης κόλασης, μέχρι να κατασταλάξει και να επιλέξει αν θέλει από μόνο του να επιστρέψει πάλι σ' αυτήν την αρμονική ενότητα και συνοχή, που στην ανθρώπινη γλώσσα εκφράζει η λέξη Αγάπη.


Πόσο πολύ κουμπώνουν αυτές οι σημερινές σκέψεις μου, με κάποια από τα αποσπάσματα που ακούμε από τις θρησκευτικές γραφές για την ερμηνεία της ύπαρξης και του κόσμου μας...


Κι απ' την άλλη, γιατί να αισθάνομαι και να εικονοποιώ την πληρότητα ως οβάλ κι όχι κύκλο που μοιάζει και λογικότερο;
Να χει σχέση με το κοσμικό αυγό της θεογονίας και των τόσων μυθολογιών που αναφέρονται σ' αυτό,
Να χει σχέση με το σχήμα του αυγού γενικότερα (και εδώ στη φύση) από άποψη ενεργειακής ροής και δυναμικής στη δημιουργία;

Paintings by Joshua Smith

Υποκειμενισμοί

Το σημερινό πρωινό μου ξύπνημα μου υπαγόρευσε έναν αφορισμό:

Κρίνουμε τις πράξεις των άλλων
αγνοώντας τα κίνητρα τους


Και μετά σκεφτόμουν πόσο πιο σημαντικό είναι το κίνητρο από την πράξη και προβληματιζόμουν αν ακόμα πιο σημαντικό κι από το κίνητρο είναι το τελικό αποτέλεσμα της πράξης...

Π.χ. κάνει κάποιος μια καλή πράξη, δίνει κάτι σε κάποιον που το χρειάζεται, όχι από καλοσύνη αλλά από κάποιου είδους συμφέρον περιμένοντας κάποια ανταμοιβή.

Το κίνητρό του μπορεί να είναι σαθρό, αλλά το αποτέλεσμα της πράξης του για εκείνον που χρειαζόταν την προσφορά είναι πολύ ωφέλιμο...
Ή κάνει κάποιος κάτι κακό άθελά του προσπαθώντας όμως κατά βάθος να κάνει κάτι καλό...

Ώσπου τελικά αποφάσισα ότι αδυνατώ να υπολογίσω τις καρμικές συνδέσεις "ανταπόδωσης" σε κάτι τέτοια μπερδεμένα.

Όμως προέκτεινα τον αρχικό αφορισμό μου, σκεφτόμενη ότι κρίνουμε τις πράξεις των άλλων, όχι ακριβώς επειδή αγνοούμε τα κίνητρά τους, αλλά επειδή προβάλουμε τα δικά μας κίνητρα στις πράξεις τους και τις ερμηνεύουμε υποθετικά σύμφωνα με το δικό μας σκεπτικό, νομίζοντας ότι καταλαβαίνουμε.


Και, ναι, ξέρω ότι τα 'χω ξαναπεί αυτά με διαφορετικές λέξεις, αλλά πάλι με προβλημάτιζαν σήμερα το πρωί.

Οι πίνακες ανήκουν στον Ewing Paddock