Δεν ξέρω τι έγινε, πώς και γιατί, δεν το περίμενα ποτέ ότι θα μου συμβεί έτσι...
Εκεί που παίζαμε μουσική, ήρθε ένα πολύ μικρό χαριτωμένο κοριτσάκι με ένα γαλάζιο φορεματάκι, ένα τρελό κοτσιδάκι φορώντας ένα πανέμορφο ζευγάρι μυωπικά γυαλάκια και μας κοιτούσε.
Κι ήταν τόσο όμορφο που βούρκωσα από την τόση ομορφιά και με πήραν τα δάκρυα και παρόλο που προσπαθούσα να συγκρατηθώ έτρεχαν κορόμηλο...
Αχ, αυτή η αθωότητα της παιδικής ομορφιάς με λάβωσε σήμερα πολύ απρόσμενα, διαπερνώντας αυτοστιγμεί όλες μου τις άμυνες!
Κάθονταν παράμερα
και κοιτούσε το ρολόι του Ποιήματος
περιμένοντας το ξυπνητήρι
να χτυπήσει τη δική της απόχρωση
Απόψε
την ανάσα σου κοιμήθηκα
κάτω απ’ το μαξιλάρι μου.
Τουλάχιστον συνομιλούμε στα όνειρα.
Πόσο μου έλειψε
η ομηρία της αγκαλιάς σου.
Τι άλλο πιο μάταια ένδοξο
από την υλακή ενός μοναχικού λύκου
στο φεγγαρόφωτο.
Αξημέρωτα δάκρυζε το ποίημα
Γιατί έλειπες.
Άργησα και με κλείδωσαν έξω οι λέξεις σου.
Σε ποιους βυθούς
Χτίζεις και γκρεμίζεις ποιήματα;
Κάθε πρωί που έφευγες
άφηνες πάνω στον καθρέφτη
την αιχμηρή δύση των χειλιών
Τόσα φιλιά ηλιοβασιλέματα
έχω στη συλλογή μου.
Πείτε μου τώρα αν αρέσω Γιατί με πλάνεψε κι έκοψα κοντά τα μαλλιά μου Να μην αναρριχούνται λέει πάνω τους τα ποιήματα.
Θα συντρίψω όλες τις αντιστάσεις σου
Έστω κι αν χρειαστούν ζωές
Θα φυσάω άνεμος κρυφός
πάνω από την κλίνη σου
σκορπώντας τα σεντόνια
Γυμνή να καθρεφτίζεσαι στα μάτια μου
Με χαμηλόφωνες ματιές
Τώρα που ο άνεμος
το γαλάζιο σου
ανεμίζει
νυχτικό
Έτσι που η νύχτα
γυμνή να εκτεθεί
Αμετανόητος
Ανταλλάσσω την πανσέληνο
με το κορμί σου
Μια και ασχολούμαι με αυτό το τραγούδι αυτή τη στιγμή και μια και τριγυρνούν, παράλληλα, διάφορα στο μυαλό μου, μου 'ρθε η ιδέα [μετά από έμμεση παρότρυνση και πάντα εις βάρος μου] να κάνω 'άλλο ένα ποστ... που δεν πρόκειται να το διαβάσει ούτως ή άλλως', για ένα Κόκκινο Δέντρο και να του το αφιερώσω.
Τα Κόκκινα Δέντρα δεν τα πάνε καλά με τις λέξεις.
Απλώνουν τα κατακκόκινα κλαδιά τους και δημιουργούν ποιήματα στη ζωή με τα φυλλώματά τους.
Όμορφα, απλά και μαγικά, όπως κάθε τι μέσα στη φύση.
Σε καμιά ζωή δεν αξίζουνε κλουβιά, όσο κι αν τάζουν σιγουριά.
Οφείλουμε να είμαστε αληθινοί, αν θέλουμε να προχωράμε.
Να πετάμε στον ουρανό και στο άπλετο φως σαν τους γλάρους.
Έστω και με το κόστος να μένουμε μόνοι.
Δεν θυμάμαι πώς είχε βρεθεί στα χέρια μου εκείνη η κασέτα. Έγραφε από έξω μόνο Cycles και την είχα λιώσει στο παίξιμο (πριν αρχίσουν να κυκλοφορούν τα CD). Μάλιστα, μου είχε μαγκώσει και μια δυο φορές και την ξετσαλάκωνα με ιερή επιμέλεια. Ακούγοντάς την, μεταφερόμουν σε άλλες διαστάσεις. Ακόμη και τώρα, μετά από ατέλειωτες επαναλήψεις ακουσμάτων, συνεχίζει να με δονεί με ιδιαίτερο τρόπο αυτή η μουσική. Νόμιζα ότι είναι ινδική ή κάτι παρόμοιο... Σήμερα, είχα τη φαεινή ιδέα να βάλω αναζήτηση στο γιουτιουμπ και είμαι πολύ χαρούμενη που μπόρεσα να βρω πληροφορίες! Cycles είναι ο τίτλος από το CD και είναι δουλειά του τσελίστα David Darling (που παίζει με τέτοιο τρόπο τσέλο ώστε να ακούγεται σαν πιο μπάσο σιτάρ) μαζί με τον επίσης αγαπημένο Γιαν Γκαρμπάρεκ! Σας παραθέτω ένα από τα καλύτερα κομμάτια που περιέχονται:
Ψάχνοντας κάποιες μουσικές, είχα την απρόσμενη τύχη να ανακαλύψω την Ku-Ba-Ba. Μια κοπέλα από την Τουρκία που δεν ξέρω πώς, ανακαλύπτει φανταστικές μουσικές τις επενδύει με όμορφες εικόνες και τις ανεβάζει στο youtube. Το όνομά της, αν κατάλαβα καλά - από τη μετάφραση του πολυμεταφραστή, σημαίνει Σελήνη στα φρυγικά. Είναι μια άλλη ονομασία της Κυβέλης, όπως διευκρινίζει...
Είχα εδώ μια άλλη ανάρτηση, αλλά την αντικαθιστώ με αυτήν που την αφιερώνω σε όλους αυτούς που το μόνο που βλέπουν είναι η δική τους αλήθεια και ούτε καν καταλαβαίνουν ότι φορούν νοητικές παρωπίδες!
Και την αφιερώνω ιδιαιτέρως στον D.T.
Σήμερα, μετά από καιρό, δίψασα για λίγη ποίηση.
Ίσως να φταίει και η μουσική που ακούω που μου άνοιξε παράθυρο...
Άπλωσα το χέρι μου και έπιασα ένα βιβλίο από το ράφι με τα βιβλία ποίησης... Τάκης Βαρβιτσιώτης: Νήματα της Παρθένου
Αν με ρωτούσε κανείς πότε-πώς, δε θα θυμόμουν να του πω πώς βρέθηκε στο ράφι μου, λες και το έβλεπα για πρώτη φορά.
Μου άρεσε η λιτή και βαθιά ματιά του:
σελ. 108
"Κάποτε θ' αφήσεις την πνοή σου
Να διαφύγει κρυφά
Ανάμεσ' από ένα φεγγίτη" σελ. 78
"Ποίηση σειρήνα καραβιού
που καλεί σε βοήθεια"
σελ 38
"Στη χώρα μου αναλάμπει
πάντα εσθλό το καλοκαίρι
Έρως και θάνατος αντάμα
εγκωμιάζουν το γαλάζιο"
Αυτό το εσθλά μαζί με το λυγρά κάτι για φάρμακα μου θύμιζε...
Έψαξα και το βρήκα στην αναζήτηση:
Μετάφραση:
Ο
μάγος εκείνος φανερά ήτο δήθεν ιατρός, εγνώριζε δε, όπως η γυνή του
Αιγυπτίου Θόωνος, φάρμακα πολλά μεν εσθλά μεμιγμένα, πολλά δε λυγρά3, των οποίων όλων κληρονόμος και διάδοχος έγεινεν ο Αλέξανδρος. 3. Ομήρου Οδύσσεια Δ. σ. 252: Εγνώριζε να παρασκευάζη πολλά φάρμακα, τα μεν καλά, τα δε ολέθρια.
Και για μουσική υπόκρουση αυτό το καταπληκτικό 8λεπτο που όσο πιο πολύ το ακούω τόσο πιο βαθιά τρυπώνει μέσα μου:
[μουσικά πορτραίτα] APOCALYPTICA (του Σταύρου Κουδουνά)
Οι Φιλανδοί Apocalyptica εντάσσονται στο γενικότερο ¨metal trend¨ που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 90 και αφορά την όσμωση της metal μουσικής με εκείνη της κλασσικής. Στην περίπτωση αυτή όμως, παρατηρείται μια σημαντικότατη ιδιομορφία: Το metal αποδίδεται σχεδόν κατά αποκλειστικότητα με κλασσικά όργανα (cellos)! Το παραπάνω εγχείρημα μόνο παράλογο θα μπορούσε να ακουστεί όχι μόνο στα αυτιά του κάθε μουσικόφιλου αλλά και στους ανά τον κόσμο rock οπαδούς. Έλα όμως που ο αναπτυγμένος μουσικά Βορράς συνηθίζει τις δύο τελευταίες δεκαετίες να εκκολάπτει τις πιο παράξενες αλλά συνάμα και τις πιο όμορφες ¨σκληρές¨ μουσικές προτάσεις!
Τhe History
Η ιστορία ξεκινά κάπου πίσω στο 1993, όταν ορισμένοι σπουδαστές της φινλανδικής μουσικής ακαδημίας Sibelius (και ταυτόχρονα μέλη ορχηστρών), αποφάσισαν να ¨παραστρατήσουν¨ από το καθημερινό πρόγραμμα της σχολής του Helsinki, διασκευάζοντας σχεδόν τα πάντα με τα cello τους (από J.S Bach μέχρι Jimmy Hendrix και Metallica). Το group σχηματίστηκε αποτελούμενο από τέσσερα μέλη (Eicca Toppinen, Paavo Lötjönen, Max Lilja και Antero Manninen) και οι πρώτες συναυλίες στα rock clubs της χώρας ήταν πλέον πραγματικότητα. Ώσπου τρία χρόνια αργότερα (1996) κυκλοφόρησε και ο πρώτος δίσκος τους (¨Plays Metallica by four Cellos¨), ο οποίος όπως άλλωστε δηλώνει και ο τίτλος του, αποτελούνταν από οκτώ μεταγραφές για cello, κομματιών των Metallica.
Η πειραματική διάθεση του σχήματος συνεχίστηκε και στο επόμενο album ¨Inquisition Symphony¨ (1998), το οποίο περιελάμβανε ξανά διασκευές σε γνωστά τραγούδια των Metallica αλλά προεκτείνονταν ακόμη περισσότερο με cello αποδόσεις και σε κομμάτια άλλων συγκροτημάτων (Faith No More, Sepultura και Pantera). Επίσης ο κατά κάποιον τρόπο ’’συντονιστής’’ του group Eicca Toppinen συμπεριέλαβε και τρεις δικές του instrumental συνθέσεις. Η επόμενη κυκλοφορία ’’Cult’’ εμφανίστηκε στα δισκοπωλεία δύο χρόνια μετά (2000) και αποτελούνταν από δέκα ¨apocalyptica¨ συνθέσεις και μόλις 3 διασκευές. Παράλληλα χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά φωνητικά, στο κομμάτι ¨Path Vol 2¨.
Οι Apocalyptica άρχισαν να βρίσκουν την τελική τους μουσική ταυτότητα με τον πιο πειραματικό δίσκο τους ¨Reflections¨ (2003). Οι τσελίστες κατά ένα ποσοστό άλλαξαν και μειώθηκαν στους τρεις (Eicca Toppinen, Paavo Lötjönen και Perttu Kivilaakso) ενώ παράλληλα οι συνθέσεις ήταν πλέον αποκλειστικά του Eicca Toppinen και της παρέας του. Η πραγματική επανάσταση όμως είχε να κάνει με τη χρήση των drums σε πέντε εκ των συνθέσεων από έναν από τους πιο χαρισματικούς metal drummers, Dave Lombardo των Slayer. Tα κομμάτια έγιναν πιο heavy από ποτέ διατηρώντας το ¨κλασσικό¨ backround τους, διαθέτοντας όμως ταυτόχρονα μια γνησιότατη metal δομή η οποία αναδείχθηκε ακόμη περισσότερο με το αξεπέραστο album τους ¨Apocalyptica¨ (2005). Tα cello συνέχισαν να αναδύουν έναν αξεπέραστο και συνάμα μοναδικό ήχο ηλεκτρικής κιθάρας, ο ήχος των Φιλανδών ήταν πλέον χαρακτηριστικός, το ύφος τους πιο σκοτεινό και σοβαρό από ποτέ ενώ στις μπαλάντες η μελαγχολία της χειμωνιάτικης Σκανδιναβίας αναδεικνύονταν σε όλο της το μεγαλείο. Σε αυτό φυσικά συντέλεσε και ο ήχος των cello που της προσέδωσε μια δίχως προηγούμενο ¨ομορφιά¨. Επίσης την εμφάνισή τους έκαναν και ορισμένοι guest μουσικοί (Ville Valo: τραγουδιστής των Him, Lauri Ylönen: τραγουδιστής των The Rasmus και αυτή τη φορά μονάχα σε ένα κομμάτι ο Dave Lombardo των Slayer)
Ο τελευταίος δίσκος των Apocalyptica κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 2007 και κατά κοινή παραδοχή αποτελεί το αποκορύφωμα της συνθετικής δεινότητας του συγκροτήματος και όπως προαναφέρθηκε κατά κύριο λόγο του Toppinen. Πιο συγκεκριμένα στο ¨Worlds Collide¨ δίνεται μια καθ’ όλα σύγχρονη άποψη του τρόπου που θα έπρεπε να παίζεται το metal στη δεκαετία που διανύουμε, έστω και με τη χρήση κλασσικών οργάνων. Αξίζει να σημειωθεί επίσης, πως στο δίσκο αυτό, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε δύο συνθέσεις η ηλεκτρική κιθάρα από το διάσημο Ιάπωνα Tomoyasu Hotei και τον Richard Z. των Rammstein.
Επίλογος
Οι Αpocalyptica ουδέποτε προξένησαν το ενδιαφέρον, πόσο μάλλον την αναγνώριση του κόσμου της κλασσικής μουσικής, ιδιαίτερα από τη στιγμή που και οι ίδιοι θεωρούν τους εαυτούς τους ως μια γνήσια rock μπάντα διαθέτοντας μάλιστα στις τάξεις τους από το ¨Apocalyptica¨ album τον drummer Mikko Sirén. Το εξ Φινλανδίας ορμώμενο σχήμα, ειδικά μετά το ¨Reflections¨ μετατράπηκε σε ένα γνήσιο metal συγκρότημα το οποίο δεν ήταν πια μια ¨παρέα¨ από τσελίστες που διασκεύαζαν γνωστά metal συγκροτήματα. Οι κριτικές από τα ανά τον κόσμο έντυπα του ¨σκληρού¨ ήχου μόνο διθυραμβικές θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ενώ η συναυλιακή δραστηριότητα είναι εντονότατη.
Έτσι ένα σχήμα που ξεκίνησε ως ¨hobby¨ από τέσσερις σπουδαστές της ακαδημίας Sibelius με βαθιά κλασσική παιδεία αλλά ακόμη πιο βαθιά αγάπη για το rock, εξελίχθηκε σε μια από τις πιο πρωτότυπες και ενδιαφέρουσες μουσικές προτάσεις των ημερών μας!
Για να μη νομίζετε ότι μόνο οι έλληνες συνθέτες κλέβουν από όπου βρουν και διασκευάζουν τις με το κιλό επιτυχίες που κυκλοφορούν...
Ένας σοβαρότατος μαγκιώρος ινδός παίδαρος προχωράει αργά και μετά... !!! (Η φοβερή αλλαγή από το 0:19 του βίντεο στο 0:22 και μετά, είναι όλα τα λεφτά!!!)
Κι εδώ η απομίμηση σε διασκευασμένη σοβαρότερη τουρκική έκδοση (ακόμα και το στιλ του βίντεο είναι αντιγραφή!):
Τώρα τελευταία ανακάλυψα (ή καλύτερα: μου σύστησαν), το radio του i Τunes. Με βγάζει από τον κόπο να επιλέγω τη μουσική που ακούω όταν εργάζομαι.
Συνήθως επιλέγω από τη συλλογή Ambient το: Gotradio - The Big Score στα 128 kbps, με την περιγραφή: Movie scores providing the perfect soundtrack to your work day, που περιέχει εξαιρετικά μουσικά θέματα από ταινίες.
Σήμερα το πρωί, με υποδέχτηκε με πρώτο άκουσμα μια ευχάριστη και πανέμορφη έκπληξη, από τον αγαπημένο Philip Glass. Παραθέτω αυτήν την ηχητική Kαλημέρα που με γέμισε με όμορφα συναισθήματα και αισιοδοξια για την καινούργια μέρα που έρχεται.
Και για μουσική υπόκρουση το Rain (σε live γρηγορότερη εκτέλεση που προτιμώ) από τον ταλαντούχο συνθέτη Ryuichi Sakamoto (το πιο γνωστό του κομμάτι είναι το ομότιτλο, από την ταινία "Καλά Χριστούγεννα Κύριε Λώρενς)
Ένα τραγούδι έψαχνα με την Ελεονώρα Ζουγανέλη, μια από τις ελπιδοφόρες νέες φωνές. Ο στίχος δε λέει και πολλά, αλλά μου αρέσει η μουσική του και η ερμηνεία της. Το βρήκα στο youtube να συνοδεύεται από ένα βίντεο που με έκανε να ανατριχιάσω...
Όχι ότι το freerunning (ή parkour στα Γαλλικά) είναι άγνωστο σπορ, αλλά μαζεμένες όλες οι ριψοκίνδυνες σκηνές και έτσι συνεχόμενες, με έκαναν να σκεφτώ διάφορα για τους ανθρώπους, τον τρόπο ζωής μας, τις τάσεις διαφυγής μέσα στα τσιμέντα, την αναζήτηση αδρεναλίνης που μας κάνει να αισθανόμαστε ζωντανοί...
Μέρος της δουλειάς μου απαιτεί σερφάρισμα για εύρεση στοιχείων. Σε μια τέτοια αναζήτηση, από σελίδα σε σελίδα... βρήκα αυτήν την ανάρτηση από το μπλογκ "Λογορράματα" με τίτλο "Η Γλώσσα είναι η μάνα μου..." και την αναμεταδίδω.
(Θεωρώ άκρως σπαστική την έκφραση και το στιλ των Άγγλων, αλλά σε κάτι τέτοια πρέπει να παραβλέπεται)
... ο πατέρας μου, ο άντρας μου, ο αδερφός μου, η αδερφή μου, η πόρνη μου, η μετρέσα μου, η ταμίας που μου χτυπάει τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ.
Η Γλώσσα είναι ένα δωρεάν δείγμα καθαριστικού υγρού με άρωμα λεμόνι ή ένα εύχρηστο μαντηλάκι μιας χρήσης.
Η Γλώσσα είναι η ανάσα του Θεού.
Η Γλώσσα είναι οι δροσοσταλίδες πάνω σε ένα φρέσκο μήλο.
Είναι η απαλή βροχή από σκόνη που βλέπεις να πέφτει μέσα σε μια δέσμη από πρωινό φως, καθώς τραβάς από το παλιό ράφι της βιβλιοθήκης ένα μισοξεχασμένο βιβλίο ερωτικών απομνημονευμάτων.
Η Γλώσσα είναι το τρίξιμο μιας σκάλας.
Είναι ένα σπίρτο που τσιτσιρίζει καθώς το κρατάς πάνω στο παγωμένο τζάμι.
Είναι η θολή ανάμνηση ενός παιδικού πάρτι γενεθλίων.
Είναι το ζεστό, υγρό, όλο εμπιστοσύνη άγγιγμα μιας ξέχειλης μωρουδιακής πάνας.
Το κουφάρι ενός απανθρακωμένου τανκ.
Η βάση ενός γρανιτένιου ογκόλιθου.
Οι τρίχες που αρχίζουν να φυτρώνουν στο πανωχείλι ενός κοριτσιού από τη Μεσόγειο.
Αραχνιές που πριν από καιρό πέρασε από πάνω τους μια παλιά γαλότσα. Υ.Γ. Ας μου συγχωρεθεί το δεύτερο συνεχόμενο βιντεάκι, αλλά μου άρεσε περισσότερο και από το προηγούμενο. Μετέφρασα μόνο το τελευταίο μέρος του σκετς (όσοι ασχολούνται, ιδίως, με τα γλωσσολογικά νομίζω ότι θα βρουν απολαυστικό και το υπόλοιπο).
Είχα αυτό το ιστολόγιο από τις αρχές του 2006. Λόγω προβλημάτων διαχείρισής του χάθηκαν πολλές από τις παλιές μου αναρτήσεις, ενώ έσβησα κάποιες από αυτές. Όταν με τίποτα δεν μπορούσα να επαναφέρω τις ρυθμίσεις, αναγκάστηκα να μεταφερθώ (προσωρινά, όπως αποδείχθηκε) και σε άλλο ιστολόγιο.
Τώρα (Ιανουάριος 2014), που έχω την τεχνογνωσία πια να λύσω τα προβλήματα που προέκυψαν, επέστρεψαν στην επιφάνεια όλες οι παλιές αναρτήσεις.
Όσες ήρθαν σαν αποσκευές από το άλλο μπλογκ ή ξαναγράφτηκαν (μαζί με τα αρχικά τους σχόλια) πάνω στις σβησμένες, επισημαίνονται ως: "Παλιές Αναρτήσεις"
