Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κείμενά μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κείμενά μου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 26 Αυγούστου 2019

Καλοκαιρινή Κατάδυση (Ήλιος Πλάγιος Δεύτερος)

Joan Miro - The Red Sun


Νυχτώνει πιο νωρίς στα μέρη μας.

Ορμάει ο ήλιος πλάγια το πρωί
και μας πνίγει
και το βράδυ βιάζεται να φύγει,
γεμάτος ενοχές,
που τον κλείσαμε απέξω
με κατεβασμένα στόρια και κλιματιστικά.

-Για πόσο ακόμα;
Ρωτάει παραπονεμένος
κι όλο χάνεται από πιο νωρίς,
στα βάθη του ορίζοντα,
μαραζώνοντας που τον αποφεύγουμε
κρυμμένοι κάτω από ομπρέλες κι αντηλιακά.




Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2018

Μπαλόνι και Ήλιος

Oliver Jeffers


Έχω 2 εικόνες στο μυαλό μου.
Αν τις έκανα ιστορίες θα μιλούσαν για ένα Μπαλόνι και έναν Ήλιο.


Το Μπαλόνι θα ήταν το Εγώ του κάθε ανθρώπου που φουσκώνει γύρω του τόσο όσο μεγαλύτερος είναι κι ο εγωισμός του και αποκλείει στο εσωτερικό του τον ίδιο από μια ουσιαστική επαφή με τους άλλους ανθρώπους, αλλά αποκλείει και τους άλλους που προσπαθούν να τον πλησιάσουν.
Κάποιοι θεωρούν ότι αυτό το μπαλόνι είναι ο εαυτός τους...


Oliver Jeffers
Η δεύτερη εικόνα είναι για έναν Ήλιο που κρύβεται στην καρδιά του κάθε ανθρώπου και είναι η δύναμη της Αγάπης.
Όσο πιο δυνατή η αγάπη τόσο πιο λαμπερός ο ήλιος και τόσο πιο δυνατές οι ακτίδες του που εξακοντίζονται σε πολύ υψηλά επίπεδα.
Όσο πιο αδύναμη η αγάπη τόσο πιο ασθενείς οι αχτίδες του και τόσο πιο θολωμένο το φως του μπερδεμένο με άλλα αισθήματα όπως ανάγκη, μοναξιά και διάφορα άλλα...






Aleksandra Szmidt                                           


Όμως σήμερα είμαι πολύ κουρασμένη και δεν είμαι καλή με τις λέξεις.

 Γι αυτό και δεν θα τις κάνω ιστορίες με συμβολισμούς κι ούτε θα τις συνδυάσω μεταξύ τους.

Ούτε καν θα τις ενώσω και τις δύο σε μια τρίτη εικόνα Αερόστατου.

Θα τις αφήσω μόνο εδώ σαν λεκτικές δηλώσεις 2 εικόνων, παρέα μαζί με αυτές των εικονογράφων του διαδικτύου κι ίσως κάποτε ξαναεπιστρέψω...










Τρίτη 17 Ιουλίου 2018

Αχάραγο Μπασμάτι


Φέτος το καλοκαίρι μου 'βγήκε' ένα πρόγραμμα να ξυπνάω πολύ πρωί και να κάνω όσες δουλειές έχω - μια και συνήθως τον χειμώνα κοιμόμουν πολύ αργά το βράδυ κι έχανα τις περισσότερες πρωινές ώρες.

Σήμερα καθόμουν και σκεφτόμουν πόσο πιο όμορφο και σοφότερο είναι από το να ξενυχτάς κι έκανα διάφορα σενάρια επιθυμιών για το μέλλον (ενώ αναριωτόμουν γιατί δεν το 'χα εφαρμόσει πιο νωρίς στη ζωή μου όταν μου δινόταν η δυνατότητα)..

Η πόλη ακόμα ησυχάζει, χωρίς πολλά αυτοκίνητα και βουή (κι έχω μπόλικη από αυτήν στο μέρος που μένω), ακούς και βλέπεις τα διάφορα πουλιά που ξυπνάνε κι αυτά νωρίς και κυκλώνουν τον ουρανό μαζί με τις αποχρώσεις που παίρνει ο ορίζοντας και τα σύννεφα καθώς ανατέλει ο ήλιος (κάποιοι λένε ότι αυτές οι πρώτες ακτίνες του είναι και οι πολυτιμότερες για την υγεία μας), με εκείνη την πρωινή ευχάριστη δροσούλα και το ελαφρύ αεράκι (τώρα το καλοκαίρι) και δε λέω γενικότερα για το υπέροχο ξημέρωμα στη φύση γιατί, δυστυχώς, από το μπαλκόνι μου δε βλέπω και πολλά...

Κι εκτός από αυτές τις μαγικές στιγμές 'ξυπνήματος', το μυαλό λειτουργεί καλύτερα και γρηγορότερα με ευστροφία και δημιουργικότητα και το επιβεβαιώνω αυτό μέρα με τη μέρα. Και μετά θυμάμαι πόσοι μεγάλοι δημιουργοί είχαν στο πρόγραμμά τους να ξυπνάνε πολύ νωρίς και να εργάζονται τέτοιες ώρες. Κάτι περισσότερο ήξεραν από εμάς τα ...ξενυχτοπούλια.


Σήμερα, λοιπόν πρωί-πρωί, εκεί που ετοίμαζα το σημερινό φαγητό (γιουβαρλάκια αυγολέμονο παρακαλώ) κοίταξα το ρύζι και σκέφτηκα:
-Τι περίεργο ρύζι που είναι αυτό το μπασμάτι!

Και μετά άρχισα να αναλύω τη λέξη 'περίεργο'  σαν έννοια και γιατί μου φάνηκε περίεργο το ρύζι σε σχέση με τη φύση και τη ζωή και σκέφτηκα να γράψω μια ανάρτηση με ένα κείμενο, βάζοντας αυτές τις λέξεις στο στόμα ενός Σοφού. Όμως τελικά μου βγήκε πολύ καλό κι αποφάσισα να μην το δημοσιεύσω αλλά να το κρατήσω και να κανω μια συλλογή από τέτοια κείμενα με άγνωστη μελλοντική πορεία.
Θυμίζει αρκετά και μια παλιότερη ανάρτησή  μου "Ο Σοφός", αλλά αυτή τη φορά δεν μένει τόσο μυστηριώδες και συμβολικό και προχωράει σε επεξήγηση.

Μια και το σκέφτηκα όμως ως ανάρτηση θα γράψω μόνο την αρχή του κι όποιος θέλει ας συμπληρώσει με την φαντασία του κάποια πιθανή συνέχεια:

=============================


Είχε συγκεντρωθεί κόσμος πολύς έξω από τη σκηνή του μεγάλου Σοφού. Αξημέρωτα ακόμα, μαζευόταν άνδρες, παιδιά και γυναίκες με μωρά στην αγκαλιά και περίμεναν υπομονετικά να ξυπνήσει. Προσπαθούσαν να κάνουν ησυχία για να μη διαταράξουν τον πολύτιμο ύπνο του, αλλά πότε ένα μωρό θα 'κλαιγε, πότε κάποιος θα έβηχε, πότε μια μάνα θα μάλωνε το ανήσυχο παιδί της που είχε κουραστεί να περιμένει…

Επιτέλους, ο ήλιος κόντευε να φτάσει στη μέση του ουρανού, όταν βγήκε στην είσοδο της σκηνής ο μεγάλος Σοφός. Όλοι υποκλίθηκαν μεμιάς.
Εκείνος τους κοίταξε, τους χαμογέλασε και μετά είπε:

-Τι περίεργο ρύζι που είναι το μπασμάτι, και ξαναμπήκε στη σκηνή του.
.......................


Οι πίνακες ανήκουν στον Antonio Coche Mendoza
από τη Γουατεμάλα

Τετάρτη 13 Ιουνίου 2018

Υπάρξεις



Ήταν κι εκείνη η γοργόνα
που στεκόταν στη γωνιά
και ρωτούσε καθε περαστικό:
"Eσύ, πώς ξεγέλασες τον θάνατο σήμερα;"

Κι ούτε ένας δεν βρισκόταν να της απαντήσει
ό,τι πρέπει να απαντάμε σε τέτοιες περιστάσεις:
"Ζει, ζει, ζει... ζω, ζω, ζω!"

Μάλλον θα ΄φταιγε
που κανείς δε δίνει σημασία πια στις γοργόνες,
γιατί σταμάτησαμε να αναζητούμε τα παραμύθια...

Δευτέρα 22 Ιανουαρίου 2018

Μιλώ για...



Είχαμε μια συζήτηση σήμερα και με αφορμή το τραγούδι "Μιλώ για σένα" του Θανάση Παπακωνσταντίνου, έθεσα τη δική μου άποψη που είναι τελείως αντίθετη με τους στίχους:



Μιλώ με τα ψηλά τ’ απάτητα βουνά
και τους μιλώ για σένα
πως έχεις ομορφιά και φρύδια τοξωτά
σαν πέτρινα γεφύρια

Και μ’ απάντησαν:
Τα γεφύρια χορταριάζουν.
άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς



Μιλώ με τ’ ουρανού τα μαύρα σύννεφα
και τους μιλώ για σένα
πως όταν περπατάς, γλυκά όπου πατάς
η στέρφα γη ανθίζει

Και μ’ απάντησαν:
Η γη ανθίζει εκεί που θέλει.
άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς.



Μιλώ με τις πηγές που ζούνε μοναχές
και τους μιλώ για σένα
πως όταν με κοιτάς, σαν λες πως μ’ αγαπάς
αγγέλοι φτερουγίζουν

Και μ’ απάντησαν:
Είναι χάρτινοι οι αγγέλοι.
άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς.





Και η δική μου αντίθεση είναι στο "άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς".
Και θα λεγα στην "άμοιρη ψυχή" να αφεθεί να ξεγελαστεί και να πιστεύει στους ανθρώπους.
Κι αν βγούνε διαφορετικοί, στέρφα γη, χορταριασμένα γεφύρια και χάρτινοι αγγέλοι, να μην απελπίζεται και να ξαναπιστέψει ξανά και ξανά, όσες φορές κι αν απογοητευτεί, όσες φορές κι αν συναντήσει ανθρώπους και να μην σταματήσει ποτέ να πιστεύει.

Γιατί είναι όμορφοι οι άνθρωποι και αξίζει να πιστεύεις σ' αυτούς ακόμα κι αν δεν πιστεύουν ούτε οι ίδιοι στον ευτό τους.
Γιατί είναι όμορφοι οι άνθρωποι κι όταν πιστεύεις σε αυτούς γίνονται μικρά θαύματα από την πίστη αυτή.
Κι αν οι ίδιοι είναι στέρφοι κι άγονοι, τα θαύματα μπορεί να μην αγγίξουν αυτούς ούτε στο ελάχιστο αλλά θα αγγίξουν εσένα.
Κι όσο άγονοι κι αν μοιάζουν, ίσως έτσι να φυτεύεις μέσα τους ένα σπόρο που ποτέ δεν ξέρεις πότε θα καρπίσει.



Γιατί είναι όμορφοι οι άνθρωποι και η πίστη και η  αγάπη μπορούν να τους μεταμορφώσουν με μαγικό τρόπο.

Γιατί είναι οι άνθρωποι, μπουμπούκια κλειστά, που όταν καταφέρει ο ήλιος να λάμψει πάνω τους και ανθίσουν, σε τυφλώνουν με την ομορφιά τους.


 Γιατί είναι όμορφοι οι άνθρωποι και μια στις τόσες -κι ίσως άθελά τους- μπορεί να ανταποδώσουν και να στείλουν στο πολλαπλάσιο γύρω τους μύριες αντανακλάσεις από αυτήν τη μαγεία της πίστης σου.

Γι αυτό ψυχή, να σταματήσεις να είσαι άμοιρη και μίζερη μετρώντας τι θα πάρεις και τι θα δώσεις και να αρχίσεις να εμπιστεύεσαι τους Ανθρώπους.
Και να ΄σαι θαρραλέα και γεναιόδωρη. Να μη φοβάσαι να δίνεις και να χάνεις γιατί δεν χάνεις όταν δίνεις.




Να μη φοβάσαι να δίνεις κι ας ξέρεις ότι μπορεί να μην εκτιμηθεί ποτέ.
Να πιστεύεις στους ανθρώπους πάντα, ακόμη κι αν δεν πιστέψει κανείς σε εσένα ποτέ!


Και να στήνεις τους ανθρώπους μπροστά σου Αγγέλους.
Όχι με ψευδαισθήσεις αλλά εστιάζοντας στα καλύτερά τους σημεία και στις δυνατότητές τους.




Κι αν βγουν χάρτινοι και πέσουν, να ξέρεις ότι έχουν πολύ δρόμο ακόμα μέχρι να μπορέσουν να σταθούν από μόνοι τους. Και να μην τους κατακρίνεις γι αυτό. Όλοι μας κάποτε από το χώμα ξεκινήσαμε.


Γι αυτό ψυχή, να μην σταματήσεις ποτέ να πιστεύεις στους ανθρώπους έστω και για λίγο, όσο κρατάει η αναλαμπή μιας διάψευσης.


 [Και, πσιτ, ψυχή, σταμάτα σε παρακαλώ αυτό το κουσούρι του να είσαι άμοιρη και κάνε κάτι επιτέλους για να το διορθώσεις!]


Όλες οι υπέροχες εικόνες ανήκουν στον Gabriel Pacheco




Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2016

Το Πονεμένο Άτι... ...μο

 
-Πονάει πολύ το άτιμο...

Είπε ο Πρίγκιπας και ξεπέζεψε μαραμένος από το άσπρο του άτι... μο δόντι και τον πόνο που του προκαλούσε, ακριβώς μπροστά στα πόδια της Σταχτοπούτας.
Τα δυό του μάτια είχαν γείρει προς τα κάτω καρτερικά και οι καμπύλες τους έμοιαζαν με δύο μικρά ξεχωριστά κύματα.
Το ίδιο και τα χείλη του, με την από γεννησημιού του μόνιμη κυματοειδή μορφή τους.
Ένα τρικυμισμένο τοπίο όλο του το πρόσωπο.
Η Σταχτοπούτα το κράτησε μεσ΄ τα δυό της χέρια και του ΄δωσε ένα φιλί για να απαλύνει τη φουρτούνα του πόνου που όμως δεν του πέρασε.



-Στα παραμύθια δεν υπάρχει οδοντίατρος, καλέ μου, του είπε. Μόνο δοκιμασίες! Τρεις, όπως συνηθίζεται. Με αυτές περνούν όλα και φτάνεις στο επόμενο επίπεδο.
-Και πρέπει να τις περάσω όλες; Έχω να πάω και στη δουλειά, παραπονέθηκε εκείνος. Με περιμένει το βασίλειό μου! Καλύτερα να γεμίσω το στόμα μου με στοματικό διάλυμα να ζαλίσω τον πόνο.

Η Σταχτοπούτα σούφρωσε τα κόκκινα χειλάκια της σε duck face...

-Όχι, όχι, όχι, είπε τρεις φορές, χτύπησε με πείσμα το τακουνάκι από το φημισμένο γοβάκι της στο πάτωμα άλλες τρεις και πέρασε έτσι τη σχέση τους σε επόμενο επίπεδο με το να κατεβάσει, ξαφνικά κι απρόσμενα, μούτρα μέχρι το δάπεδο.


-Γιατι όχι σεντεφένια μου, τι έπαθες κυρά μου και μου μούτρωσες, πες μου άστρο του πρωινού μου; Είπε εκείνος προσπαθώντας να την καλοπιάσει.
-Έχει πιο πολλά άστρα το βράδυ, γιατί με είπες ΄του πρωινού σου΄ που δε φαίνεται κανένα; μούτρωσε περισσότερο εκείνη που πήρε φόρα.
-Γιατι τώρα έχουμε πρωί ακόμα κι εσύ είσαι το άστρο του ουρανού μου που παραμένει άσβηστο παντοτινά και που δεν τολμά ποτέ να το σκεπάσει ούτε το φως του ήλιου.

Η Σταχτοπούτα, μαλάκωσε με όλα αυτά τα γλυκόλογα. Τα σουφρωμένα χειλάκια της απλώθηκαν ξανά σαν τραχανάς σε υποψία χαμόγελου,το προσωπάκι της ξαναγλύκανε και είπε με δυσανάλογα σκληρή κι απότομη φωνή...

-Εντάξει, αλλά στοματικό διάλυμα δε θα βάλεις! 
-Μα, γιατί όχι, φως των ματιών μου που μου συννέφιασες απότομα και θες με τρελάνεις;
-Γιατί θα μοσχομυρίζει ο στόμας σου και όλες θα θένε να σε φιλήσουν!
-Μα, πονάω πολύ, χαρά της ύπαρξής μου!
-Και μένα; Εμένα δε με σκέφτεσαι καθόλου που θα με τρυπάει αδιάκοπα το μικρό αγκαθάκι της ζήλειας;
-Μα, ο έρμος, μόνο εσένα σκέφτομαι πολύτιμο καμάρι μου, νύχτα και μέρα!
-Ε, τότε δε θα βάλεις στοματικό διάλυμα . και -
-Και τι θα κάνω ζωή της ζωής μου, ψυχή της ψυχής μου που υποφέρω;
-Θα περάσεις τις τρεις δοκιμασίες και θα γίνεις καλά!



-Και ποιες είναι αυτές οι τρεις δοκιμασίες ροδοπέταλό μου πλουμισμένο με λαμπυρίζουσες δροσοστάλινες πούλιες υετού;
-Πάρε μελάνι σουπιάς, κονδυλοφόρο και περγαμηνή και γράφε!

(συνεχίζεται...) 


 Η καταπληκτική εικονογράφηση ανήκει στην ιταλίδα: Anna Laura Cantone







Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2016

Άσωτες Λέμβοι

 
Και μετά πέρασε κι εκείνος ο κύριος με τα παπούτσια-βάρκες. Σταμάτησε για πολλή ώρα κάνοντας διάφορα με το κινητό του, αλλά μόνο σα σηκώθηκε να φύγει, αποφάσισα να τον παρατηρήσω, και πέρα από το κουστούμι, τη χαλαρωμένη γραβάτα και τον δερμάτινο χαρτοφύλακά του, να εντυπωσιαστώ από τις βάρκες που φορούσε.

Ίσως να μην ήταν και τόσο εντυπωσιακό ένα τέτοιο γεγονός, ίσως να ήταν αποκλειστικά και μόνο η δική μου διάθεση που το μεγένθυνε και κόλλησε επάνω του με την πρωτόγνωρη έκπληξη μικρού παιδιού,
Κι ύστερα έφυγε κωπηλατώντας ολοταχώς εκείνος ο κύριος, χωρίς να προλάβω να βγάλω ούτε μια φωτογραφία του.


Λέγεται πως δεν ήταν απλώς βάρκες εκείνα που φορούσε, αλλά σωτήριες λέμβοι. Τον κρατούσαν ασφαλή από τις διακυμάνσεις θερμοκρασίας της ασφάλτου, από το τραχύ της σώμα κι από τα μικροαντικείμενα και πετραδάκια που απειλούσαν καθημερινά να πληγώσουν τα πολύτιμα πόδια του.
Τον κρατούσαν μακριά βέβαια κι απ' όλες τις αισθήσεις και τις εκπλήξεις που θα του πρόσφερε μια ποδοαφή με το περιβάλλον, αλλά δεν μπορούμε να τα 'χουμε κι όλα. Πρέπει να επιλέγουμε σε τι δίνουμε προτεραιότητα, τι είναι πιο σημαντικό για μας, τι θα πάρουμε και τι θα αφήσουμε. Εξ άλλου, τι θα 'λεγε κι ο κόσμος αν κυκλοφορούσε ξυπόλητος;

Λέγεται, επίσης, πως κάποια φορά σε ένα κατηφορικό πεζοδρόμιο, ο κύριος ξέχασε να πάρει τα ήνια της κωπηλασίας στα πόδια του και τα παπούτσια-βάρκες, ξεκίνησαν μόνα τους να παρασύρονται από το καθοδικό ρεύμα. Ο κόσμος ούτε που πρόσεχε ότι δεν περπατούσε αλλά τσουλούσε, νομίζοντας ότι φορά πατίνια ή καμιά επιδεικτική προηγμένη εφεύρεση και 'τι άλλο θα βγάλουν ακόμα' δεν είχε τη διάθεση και το χρόνο να ασχοληθεί.

Βλέπετε ήταν και νωρίς το πρωί κι όλοι νοιαζόταν μόνο πώς να καταφέρουν να ξυπνήσουν και να είναι εγκαίρως στη δουλειά τους. Κι ο κύριος, απασχολημένος πλήρως και πάλι, κοιτάζοντας την πονηρή κι όχι έξυπνη οθόνη του κινητού του, ούτε που πήρε χαμπάρι τη γλυκιά ζάλη της ακούσιας μετακίνησης.

Μα, τα παπούτσια δειλά στην αρχή, πιο σίγουρα αργότερα, ξεκίνησαν να κάνουν δοκιμές πλοήγησης και σαν είδαν ότι δεν τα εμποδίζει και δεν τα σταματά κανείς πήραν περίσσιο θάρρος. Άρχισαν να πηγαίνουν όπου ήθελαν, να στρίβουν, να κάνουν όπισθεν, σημειωτόν, στροφές επί τόπου, να διπλαρώνουν ενοχλητικά ένα ψηλοτάκουνο ζευγάρι κόκκινες γόβες που φορούσε μια περαστική κυρία και γενικά πήραν τον ολοκληρωτικό έλεγχο μιας ανεξέλεγκτης πορείας.

Όταν ο κύριος τελείωσε με την απόλυτη αφοσίωση στο κινητό του και σήκωσε τα μάτια για να ξαναποκτήσει επαφή με το περιβάλλον, βρέθηκε σε έναν άλλο δρόμο, εκατοντάδες μέτρα μακρύτερα από εκεί που σταμάτησε αρχικά κι είχε σκοπό να κατευθυνθεί τελικά. Μπροστά του, απλωνόταν κατάφωτη, μια φαντασμαγορική βιτρίνα ενός επώνυμου και πανάκριβου καταστήματος παπουτσιών που εκείνη την στιγμή δεν τον ενδιέφερε καθόλου.

Όσο όμως κι αν προσπαθούσε να μετακινήσει τα πόδια του για να φύγει από εκείνο το μέρος δεν τα κατάφερνε. Εκείνα παρέμεναν πεισματικά κολλημένα στην ίδια θέση, λες και κοιτούσαν άφωνα και μαγεμένα όλα εκείνα τα μεγαλοπρεπή πρωτοποριακά και κομψά σχέδια και καλούπια πίσω από τη τζαμαρία που έριχνε ασταμάτητα επάνω τους μύριες σπίθες αντανάκλασης.

Ο κύριος, μετά από αρκετές μοναχικές άκαρπες προσπάθειες αλλαγής θέσης και μ' όλο το ξάφνιασμα του 'εκτός τόπου και χρόνου' που προηγήθηκε και προσπαθούσε ακόμα να καταπιεί αλογίκευτο, άρχισε να πανικοβάλεται και να ικετεύει για βοήθεια, κοιτώντας τριγύρω του και φωνάζοντας απελπισμένα πως έμεινε ξαφνικά παράλυτος. Το κινητό του ούτε που σκέφτηκε να το χρησιμοποιήσει για να καλέσει το 112.
Κόσμος μαζεύτηκε γύρω του, κάποιοι προσπαθούσαν να τον σηκώσουν στα χέρια τους ενώ άλλοι φώναζαν ότι δεν κάνει να τον μετακινήσουν κι έπρεπε να περιμένουν το ασθενοφόρο.

Και μόνο, όταν επιτέλους έφτασε το ασθενοφόρο κι έβαλαν όλοι μαζί, τραυματοφορείς και οι πιο γεροδεμένοι περαστικοί, ένα χεράκι για να βοηθήσουν στη μεταφορά του ασήκωτου, πετάχτηκαν τα πόδια του, λόγω αφόρητης πίεσης, έξω από τα παπούτσια και βρήκε επιτέλους ο κύριος την υγειά του και τα παπούτσια την πλήρη αυτονομία τους.

Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2016

Σήμερα!

Mercedes Garcia Bravo

"Σ' αγαπώ,
θα τα πούμε αύριο"

Της άφηνε πάντα μικρά χρωματιστά χαρτάκια post it στο ψυγείο φεύγοντας για τη δουλειά του. Κάθε μέρα το ίδιο για ένα αύριο που δεν ερχόταν. Κι εκείνη τα έπαιρνε, τα έκανε σαΐτες και τα πετούσε από το μπαλκόνι για να βρουν τον δρόμο που τους έπρεπε.

Οι πρωινοί πεζοί που τα έβρισκαν να προσγειώνονται στα πόδια τους, τα περιμάζευαν και τα κρατούσαν νομίζοντας πως απευθυνόταν ειδικά σε αυτούς και ξαναπερνούσαν την επόμενη μέρα γεμάτοι περιέργεια γι' αυτό το αύριο.

Έτσι, σιγά-σιγά, μέρα με τη μέρα, αύριο με το αύριο, αυξήθηκε η κίνηση του μικρού δρόμου (ιδίως τις πρωινές ώρες), τα συνοικιακά μαγαζάκια τριγύρω άρχισαν να έχουν περισσότερη πελατεία και γενικά ένα χαμόγελο ευφορίας άρχισε να απλώνεται πάνω από τη μικρή γειτονιά και την ευημερία που ήρθε με την αύξηση της επιχειρηματικότητας και των εισοδημάτων. Όλα έδειχναν να πηγαίνουν καλύτερα κι όλοι ήταν περισσότερο ευχαριστημένοι, κόντρα στην γενικότερη κρίση της χώρας.
Γιάννης Μιγάδης

Μια και είχε τόση κίνηση, οι υπεύθυνοι του Δήμου, αποφάσισαν να επιδιορθώσουν τα σπασμένα πεζοδρόμια, να αλλάξουν με φωτεινότερες τις παλιές λάμπες του δρόμου, να φυτέψουν δέντρα, να βάλουν μερικά παγκάκια και καλλωπιστικές μεγάλες τσιμεντένιες γλάστρες με όμορφα λουλούδια στα καίρια σημεία για να αποφεύγεται το παράνομο παρκάρισμα και η παρεμπόδιση της κυκλοφορίας, να κάνουν ανάπλαση με στρώσιμο πλακών στον μικρό παράπλευρο πεζόδρομο, ενώ τα χαρτάκια-σαΐτες συνέχιζαν να πέφτουν στα πόδια των πεζών.

Μέχρι την ημέρα που εκείνη κατάλαβε ότι το αύριο αργούσε πάρα πολύ και δεν ήταν αύριο σε μονάδες ημέρας πια, αλλά είχε γίνει αύριο σε μονάδες βδομάδων, μηνών, χρόνων και ποιος ξέρει πόσο ακόμα...

Μαρία Πωπ
Έτσι, αποφάσισε να πετάξει τελείως ολόκληρο το ψυγείο και στην παγωμένη θέση του έβαλε μια μεγάλη άδεια κορνίζα. Μέσα στο κενό πλαίσιό της και πάνω στον τοίχο με τα σκονισμένα σημάδια, έγραψε με κόκκινο σπρέι ένα άτεχνο γκράφιτι με το χρώμα του να δακρύζει προς το πάτωμα.

Έπειτα κλείδωσε διπλά την πόρτα άνοιξε μια ομπρέλα και εξαφανίστηκε στον αέρα φορώντας ακόμα τη ρόμπα και τις παντόφλες της.

Μια και δεν ξαναπέρασε από εκείνη τη γειτονιά δεν έμαθε ποτέ τι απέγινε, αλλά οι πληροφορίες λένε ότι η ζωηρή κίνηση συνεχίστηκε για λίγο καιρό με μια λαχτάρα προσμονής κι ύστερα, σιγά-σιγά αραίωσαν οι πεζοί, μειώθηκαν οι πελάτες στα γύρω καταστήματα, κάποια ευκαιριακά μαγαζάκια αναγκάστηκαν να κλείσουν και η ζωή ξαναγύρισε στη συνηθισμένη μονοτονία της, εναρμονισμένη πια με το υπόλοιπο σύνολο της μιζέριας και της παντοειδούς κρίσης.

Μαρία Πωπ


Μόνο το γκράφιτι παρέμενε αναλλοίωτο, κάτω από τα αλλεπάλληλα στρώματα μπογιάς που περάστηκαν για να το καλύψουν:


"Το αύριο γεννιέται στο σήμερα,
σ' αυτό μόνο να με βρίσκεις"





Σάββατο 7 Μαΐου 2016

Ο Άμυαλος Ιππότης


Περπατούσε ανάμεσα
Vladislav Erko (from Kievo)
σε εχθρούς και φίλους
δίχως πανοπλία.

-Θα σκοτωθείς!
του ΄λεγαν οι Συνετοί,
μα, αυτός συνέχιζε.

Η πρώτη μαχαιρία
ήρθε -πισώπλατα-
από χέρι αγαπημένο.

Συνέχισε να προχωράει.
-Θα πεθάνεις!
του φώναζαν οι Συνετοί.

-Θα νικήσω!
-Τι πολεμάς;
-Τον φόβο μας.






Κυριακή 19 Ιουλίου 2015

Ευφοροδιαφυγή

Gabriel Pacheco






Μόλις άπλωσα τα 'μαύρα' στο μπαλκόνι.
Όχι σαν παντιέρα ενάντια στην αφόρητη ζέστη,
αλλά γιατί κάποτε πρέπει να βάζουμε
μπουγάδα και στα μαύρα μας.

"Ξέπλυμα μαύρου χρώματος"
λέγεται στην υπόγεια γλώσσα
της παρανοΐας μας.




Τρίτη 8 Απριλίου 2014

Λέξεις-Πουλιά



 

Παραθέτω έναν παλιό διάλογό μου περί Ποιητών, ακριβώς όπως γράφτηκε εν ριπή σκέψης. 
Ξεκίνησε χιουμοριστικά και μετά (όπως συνήθως κάνει η γραφή) με πήγε αλλού...


                             
 * * *


Σαν τον ποιητή που του πήραν τις λέξεις και χρησιμοποιούσε πουλιά για να φτάνει στον ουρανό…

-Τι πουλιά;
-Μου χαλάς το ποίημα!
-Τι πουλιά;
-Περιστέρια, καρακάξες, αηδόνια, γύπες…
-Αυτά δεν είναι πουλιά.
-Τι είναι;
-Σύμβολα!
-Και οι λέξεις το ίδιο...
-Μου λες έμμεσα ότι ο ποιητής εκείνος βρήκε άλλον τρόπο συμβολισμού της έκφρασης;
-Σου λέω ότι ένας ποιητής έχει ανάγκη να φτάνει στον ουρανό με ό,τι μέσο μπορεί.
-Πού είναι ο ουρανός;
-Ψηλά.
-Πόσο ψηλά;
-Όσο και το ύψος του ποιητή.
-Υπάρχει ουρανός χαμηλά;
-Υπάρχει, αλλά είναι ομοίωμα.
-Γιατί ένας ποιητής δεν κατεβάζει τον ουρανό στη γη να τον προσφέρει;
-Για να αναγκάζει τους ανθρώπους να θέλουν να ψηλώσουν για να τον φτάσουν. Πότε εκτιμήθηκε κάτι που σου προσφέρεται άκοπα;

...

22/5/11




 Οι πίνακες είναι του Μαρκ Σαγκάλ





Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου 2014

Στην Κίνα, μέρες εργασίας

Wolfgang Lettl



Στην Κίνα, μέρες εργασίας

Εκατομμύρια άνθρωποι
σκυφτοί στο χώμα
σημαδεύουν τον ουρανό
με τα καπέλα τους

Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2014

Ο Άγνωστος


Σε είδα στα σκουπίδια με ένα μισοφαγωμένο χαμόγελο. Η ευτυχία στα μάτια σου απείραχτη. Τα μαλλιά σου ξεθωριασμένα από το χρόνο. Κι η μπλούζα σου το ίδιο. Το αριστερό της μανίκι, δηλαδή, που είχε μείνει.
 

Στεκόσουν ανέμελα ανάμεσα σε δυο σφιχτοδεμένες μαύρες σακούλες που δε χωρούσαν στον κάδο. Στηριζόσουν πρόχειρα σε ένα μπουκάλι χυμού, ενώ φλούδες από ροδάκινα άφηναν αργά αλλά καθοριστικά υγρό το στίγμα τους πάνω σου.
 

Ποιος είσαι, πού ήσουν και πώς κατέληξες εκεί;
Δεν ξέρω. Ξέρω όμως πού πας!
Να 'το που έφτασε το σκουπιδιάρικο...




(Το 'γραψα κάπου ανάμεσα στο 2010-2011)


Ο πίνακας από τον Kess van Dongen       




.

Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011

Ο Μάγος

Ανήκω σε μια φυλή που δεν είναι γνωστή στον πολιτισμένο κόσμο σας.

Όταν γεννήθηκα, εκείνος, ήδη ζούσε εδώ και πολλά χρόνια. Όλοι τον σεβόμασταν κι όλοι τον υπακούαμε τυφλά σε ό,τι κι αν μας έλεγε. Ήταν ο μάγος της φυλής μας αλλά η εξουσία του ξεπερνούσε την εξουσία κάθε αρχηγού μας και τον λατρεύαμε πιο πολύ κι από τους Θεούς μας.

Κάθε πρωί σηκωνόταν και διέταζε τον ήλιο να βγει και ύστερα του 'δινε οδηγίες πώς να ακολουθήσει την πορεία του ως τη δύση. Κι ο ήλιος τον υπάκουε.

Τα βράδια έριχνε πέτρες στο φεγγάρι για να σηκωθεί πιο ψηλά και να φωτίζει καλύτερα. Και το φεγγάρι τον φοβόταν και σηκωνόταν στη μέση του ουρανού.

Όταν το φεγγάρι έτρεμε από το φόβο του να βγει ή μισοέβγαινε κρυφοκοιτάζοντας να δει αν ο μάγος μας είναι ακόμη εκεί, αυτός γελούσε με τη φοβισμένη του όψη και διέταζε τα αστέρια να μας φωτίζουν όσο μπορούσαν για να μην το τρομάξει περισσότερο. Κι εκείνα τον υπάκουαν ώσπου να ξεθαρρέψει το φεγγάρι και να βγει και πάλι ολόκληρο.

Ο μάγος μας είχε τόση μεγάλη δύναμη σε ουρανό και γη! Πριν σπείρουμε τα χωράφια μας, μιλούσε στους σπόρους και τους έδινε οδηγίες πώς να νικήσουν το σκοτάδι της γης και να φυτρώσουν. Μάθαινε στα δέντρα πώς να βγάζουν καρπούς, στα ζώα πώς να ζευγαρώσουν και να γεννήσουν τα μικρά τους, συζητούσε με τις εποχές για το τι θα φέρει η κάθε μία και πολλά άλλα που ούτε τα χωράει ένας κοινός νους.

Κι όταν κάτι δεν πήγαινε όπως το είχε σχεδιάσει, πάντα μπορούσε να βρει ανάμεσά μας ποιος από μας βεβήλωσε με τη σκέψη του ή τις πράξεις του την ιερή δύναμή του και την αποδυνάμωσε ώστε να μην πετύχει το στόχο της. Και αλίμονο σε εκείνον που θα έκανε κάτι τέτοιο. Τον περίμενε σκληρή τιμωρία.

Πάνε πολλά χρόνια που ο μάγος μας πέθανε ξαφνικά χωρίς να αφήσει κάποιον αντικαταστάτη του.

Κι εγώ, γέρος πια, βλέποντας τα πάντα να υπακούουν ακόμη στις οδηγίες του, σκέφτομαι με δέος και σεβασμό πόσο μεγάλη ήταν η δύναμή του!

17/8/11


Photo: The Magician by Matteo Bertelli



.

Δευτέρα 27 Ιουνίου 2011

Φυσούσε

Φυσούσε χθες τόσο πολύ
που γέμισε τρικυμία.
Αναταράχτηκαν κομμάτια νου και καρδιάς
και παρασύρθηκαν από τον άνεμο
να πετούν και να στροβιλίζονται στους δρόμους
πάνω από τα κεφάλια των περαστικών
και τις στέγες των σπιτιών.
Πάνω από το πλήθος της διαδήλωσης
και τις φωνές των μεγαφώνων
τα χειροκροτήματα και τα συνθήματα.
Έφευγαν μακριά σαν κυνηγημένα
λες και βρήκαν ξαφνικά
μιαν ανέλπιστη ελευθερία.
Κι όμως, δεμένα με αόρατη κλωστή,
ξαναγυρνούσαν πάλι πίσω
φέρνοντας γεύση από άνεμο και σκόνη.
Ναι, η σκόνη έφταιγε για τα δακρυσμένα μάτια.


.

Παρασκευή 10 Ιουνίου 2011

Κουτάκια 2

Είπε να μου κάνει ένα δώρο.
Του 'πα να διαλέξει όποια ανάρτηση ήθελε.
Διάλεξε την ανάρτησή μου "Κουτάκια"
και πρόσθεσε τη δική του ματιά:



Ευχαριστώ!

.

Πέμπτη 9 Ιουνίου 2011

Απολογία

.


Συγνώμη κύριε προϊστάμενε,
δεν το υπολογίσαμε
Τα σίδερα πυκνά και αλύγιστα
η κλειδαριά διπλοκλειδωμένη
και μόνιμος φύλακας απ' έξω
Πού να το φανταστούμε
πως θα δραπέτευε
με μια κρυμμένη σπίθα;


.

Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011

Αγγελία





Μεσούσης της νυκτός
Θύλακες φωτός
Σε έκπτωτες πατρίδες
Αναζητούν αχτίδες




Κυριακή 5 Ιουνίου 2011

Κουτάκια

Πήραμε τις λέξεις και τις τακτοποιήσαμε ξανά στα κουτάκια τους.
Ακριβώς στα ίδια. Όπως χθες και προχθές. Όπως κάθε μέρα.
Μόνο που διαφωνούσαμε για τη σειρά.
Σε άλλα κουτάκια τις έβαζες εσύ σε άλλα εγώ
Τις ίδιες λέξεις
Και σχημάτιζαν άλλες προτάσεις
Αχ, αυτά τα κουτάκια
Σα να παίζαμε τζένγκα τραβούσαμε ένα από δω κι ένα από κει
Και τώρα βρίσκονται σωριασμένα στο πάτωμα
Ποιος θα νοιαστεί να τα μαζέψει
Άστα, θα τα πατήσει ο χρόνος σου είπα
Πήρες ξανά μόνο τα δικά σου και τα έβαλες στη σειρά
Να, έτσι είναι το σωστό, μου πες
Κι εγώ δε μίλησα
Άφησα τα δικά μου στο πάτωμα
Να μπορείς να τα πατάς κι εσύ μαζί με το χρόνο

Σάββατο 4 Ιουνίου 2011

Βροχή

Τα απογεύματα
δίναμε ραντεβού με τη βροχή
κι ας το ξέχναγε εκείνη καμιά φορά.
Εγώ πάντα πιστή,
την περίμενα.
Κι όταν ερχόταν
μούσκευε τα λουλούδια στο μπαλκόνι
και έκανε τα φύλλα τους να γυαλίζουν,
έκλαιγε ασταμάτητα στα τζάμια μου
κι ανατρίχιαζε με την ψύχρα της το σώμα μου.
Καμιά φορά
για να την καλωσορίσω,
την άφηνα να μπει μέσα.
Άνοιγα διάπλατα την πόρτα
και η κουρτίνα πήγαινε πέρα δώθε χορεύοντας.
Τότε η βροχή,
στην αρχή δειλά με μερικές ψιχάλες
και μετά ολοένα πιο ορμητική,
με τρελές ριπές
μούσκευε την κουρτίνα,
το ράφι με τα βιβλία μου δίπλα στην πόρτα,
μαστίγωνε το πρόσωπό μου και τα ρούχα μου
κι όταν χόρταινε, έφευγε απότομα
κι έδινε τη θέση της στο βράδυ.
Σκοτεινό με μυρωδιά υγρασίας.
Μα εγώ πάντα περίμενα
τον ήλιο της επόμενης μέρας
να μας στεγνώσει.
Την κουρτίνα
τα βιβλία
και μένα.

4/6/11