Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Πτώσεις

 






Εκεί που σταματά η Αυτογνωσία μας
ξεκινάει ο Εγωισμός.

Σούπερ Μάρκετ Ερωταπαντήσεων



Αν κρατούσα φιλοσοφικό ημερολόγιο (και μήπως το μπλογκ μου δεν είναι κάτι παραπλήσιο;) θα έγραφα τα εξής στις σημερινές μου σκέψεις:

Πότε ένας Νους σταματά να αναρωτιέται και να αναζητά;
Όταν έχουν απαντηθεί τα κυριότερα ερωτήματά του κι έχει καθησυχαστεί;
Ή μήπως όταν καταλάβει την πρωταρχική αιτία της δημιουργίας τέτοιων ερωτημάτων και το άσκοπο της ατέρμονης αναζήτησης απαντήσεων;

Είναι γεγονός, ότι ο νους μας θέλει να είναι κυρίαρχος και να ελέγχει τα πάντα. Στην συνεχή αναζήτησή του οφείλονται οι εφευρέσεις και οι επιστημονικές ανακαλύψεις. Το ότι έχει προχωρήσει κι έχει βελτιωθεί αλματωδώς το επίπεδο διαβίωσής μας.




Από την άλλη, όμως, ξέρει πότε να σταματήσει ή όλα είναι επιτρεπόμενα στην κυριαρχία του;
Ό,τι κι αν σκεφτεί κάποιος, ό,τι κι αν φανταστεί, λέγεται, ότι μπορεί και να πραγματοποιηθεί. Και το πιστεύω, μια και όλα βρίσκονται στις αντανακλάσεις τού επιπέδου της ύλης μέσα στην οποία υπάγεται και ο νους.

Σαν να έχεις κλείσει ένα παιδί σε ένα πάρκο (από αυτά που είναι σαν κρεβατάκι με διχτάκι) και του 'χεις δώσει να παίξει με τουβλάκια. Μπορεί να κατασκευάσει ό,τι θέλει, να τα γκρεμίζει και να τα ξαναχτίζει, να σκεφτεί και να φανταστεί αμέτρητους τρόπους κατασκευής και δημιουργημάτων, αλλά ποτέ οι κατασκευές του δεν θα βγουν έξω από αυτό το πάρκο.

Κι αν έχει δημιουργικό μυαλό το παιδάκι, μπορεί, μαζί με τα τουβλάκια, να χρησιμοποιήσει και πράγματα που υπάρχουν μέσα στο πάρκο του: παλιότερα παιχνίδια, κάποια κουβερτούλα του, ένα μπιμπερό κ.λπ. Αυτό θα δώσει άλλη πολυπλοκότερη διάσταση στις κατασκευές του, αλλά θα παραμένει πάντοτε μέσα στα όρια του πάρκου του (αν και κάποιοι συγγενείς θα το θαυμάζουν που ξέφυγε από την τρισδιάστατη δομή του χτισίματος με τουβλάκια και πρόσθεσε και άλλες διαστάσεις που του πρότεινε η δημιουργική φαντασία του).


Αυτό εννοώ, όταν αναρωτιέμαι αν είναι όλα επιτρεπόμενα στην κυριαρχία του (στο παιδικό του πάρκο). Κι όταν σκέφτομαι 'επιτρεπόμενα', το μυαλό μου πάει στην ύβρη και στα πειράματα γενετικής και άλογης τροποποίησης των γονιδίων της φύσης (τόσο των φυτών και των ζώων, όσο και των ανθρώπων) που τόσο σοφά μεταλλάσσονται χρόνια τώρα με αργούς ρυθμούς, ώστε να είναι προσαρμόσιμα τα αποτελέσματα με όλο το υπόλοιπο ζωικό 'οικοσύστημα'.

Είμαστε στην περίοδο που το παιδί κουράστηκε πια να παίζει με τα τουβλάκια του κι αρχίζει να τα σπάει και να τα καταστρέφει, ξανακολλώντας τα με δικούς του αθαίρετους τρόπους, χτίζοντας ασταθή και περίεργα οικοδομήματα.
Αν προχωρήσει κάποιος τη σκέψη του, θα πει, μα και γιατί όχι, και γιατί να μην κόψει τα δίχτυα του παιδικού του πάρκου και να μην βγει και πιο έξω να γνωρίσει τον 'κόσμο' παρά να μένει φυλακισμένο εκεί που του όρισαν οι μεγαλύτεροι;


Και ξεχνάμε ότι σκεφτόμαστε έτσι επειδή νομίζουμε ότι ξέρουμε ήδη τι υπάρχει έξω από το πάρκο του, ταυτισμένοι με την εικόνα του κόσμου μας. Ξεχνάμε ότι εμείς είμαστε το παιδί, ο δικός μας νους, που δεν ξέρει σχεδόν τίποτα από τον έξω κόσμο και πόσο επικίνδυνος μπορεί να γίνει. Γιατί, όπως υποθέτω, όλοι φανταστήκαμε το παιδικό πάρκο σαν εικόνα, μέσα στην ασφάλεια ενός σπιτιού. Κι αν το πάρκο βρίσκεται στη νησίδα ενός πολυσύχναστου αυτοκινητόδρομου; Στην άκρη ενός γκρεμού, στο χείλος ενός ηφαιστείου, σε μια σχεδία με επικίνδυνες ισορροπίες έτοιμη να ανατραπεί αν αλλάξει το κέντρο βάρους της;
Το νοητικό λάθος μας είναι ότι συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε το γνωστό για να καθορίσουμε συμπερασματικά και το άγνωστο.



Όμως δεν ξεκίνησα να γράφω για να εκθέσω τους προβληματισμούς μου για τα υλικά αποτελέσματα της πορείας του νου μας. Αυτά μου βγήκαν ως καταγραφή επαγωγικής λογικής, που μπήκε σαν γκεστ σταρ στις αρχικές σκέψεις μου (ωχ, ξέχασα, δεν χρησιμοποιούν τέτοια γλώσσα σε φιλοσοφική γραφή).

Ο προβληματισμός μου ξεκίνησε περισσότερο για το φιλοσοφικό και υπαρξιακό επίπεδο των αναζητήσεων. Για κάποιον που αγωνιά εσωτερικά και ψάχνει τις δικές του απαντήσεις σχετικά με την ύπαρξη, τα αίτιά της και τον κόσμο γενικότερα.

Σταματά ποτέ μια τέτοια αναζήτηση και πότε; Μήπως όταν απαντηθούν τα ερωτήματά του;
Μα, ο νους υπ-άρχει σε έναν απέραντο χωροχρόνο που θυμίζει κύκλο χωρίς καμία άκρη. Μπορεί ο νους μας να γυρίζει σε λαβυρινθώδεις διαδρομές αναζήτησης που πάντα θα του γεννούν νέους δρόμους σκέψης για να συνεχίζει την πορεία του, χωρίς ποτέ να βρει μιαν ικανοποιητική έξοδο.
Το μόνο που ίσως θα μπορούσε να τον σταματήσει θα 'ταν η έπαρση λόγω άγνοιας ή εγωισμού, νομίζοντας ότι τα ξέρει όλα κι ότι κάπου έχει φτάσει κι έχει βρει τις απαντήσεις (στα αναπάντητα) και υπερέχει έναντι των άλλων και μπλα-μπλα-μπλα.
Γιατί ένας νους μπορεί αέναα να δημιουργεί ερωτήσεις και να ψάχνει απαντήσεις και να κατακτά τις ερωτήσεις με γνώση και να συνεχίζει με νέες ερωτήσεις και ξανά πορεία προς την απάντηση, όμως κάποια ερωτήματα δεν έχουν λογική απάντηση όσο κι αν ψάχνει κανείς… ω, ξέχασα… για κάτι τέτοια έχουν θεσπιστεί τα 'δογματικά πιστεύω' στις θρησκείες.

Στην εξωφρενική πορεία μας, ξεχνάμε ότι πολλές φορές προχωρούμε μόνο όταν αφήσουμε την ορμή που έχουμε, κάνουμε στάση και γυρίσουμε πίσω στην αρχή του δρόμου μας για να ψάξουμε για μια άλλη κατεύθυνση. Και θέλει μέγα θάρρος να το κάνεις αυτό, όταν έχεις επενδύσει ολόκληρη την ύπαρξή σου κι έχεις κάνει πολύ και μακροχρόνιο κόπο να φτάσεις στο σημείο του δρόμου που έφτασες…
Κι αν κατάφερνες και νικούσες τα εμπόδια και γυρνούσες πίσω κι έφτανες ξανά στην αρχή, θα αναρωτιόσουν γιατί ο νους θέλει να έχει τον έλεγχο και την κυριαρχία των πάντων και θα προλάβαινες τα ερωτήματά σου πριν καν γεννηθούν (ώστε να μην χρειαστεί να τρέχεις να ψάχνεις τις απαντήσεις) και θα αναρωτιόσουν μήπως υπάρχει κι άλλος τρόπος να…




…Να, κάτι τέτοια και κάτι άλλα θα έγραφα στο φιλοσοφικό μου ημερολόγιο και μετά θα κουραζόμουν και θα προτιμούσα να ασχοληθώ με πιο απτές και καθημερινές δραστηριότητες, π.χ. ψώνια στο σούπερ-μάρκετ…










Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

Μετρο-νόμοι

Old_man_and_the_sea_by Pesar


Το αντίτιμο της γνώσης είναι
οι συνέπειες της διαχείρησής της.


Συνηθίζουμε να υποτιμάμε
τις περιορισμένες ανθρώπινες δυνατότητες
γιατί δεν εκτιμάμε τη σοφία του μέτρου
με το οποίο μας δόθηκαν.


Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

Υπάρξεις



Ήταν κι εκείνη η γοργόνα
που στεκόταν στη γωνιά
και ρωτούσε καθε περαστικό:
"Eσύ, πώς ξεγέλασες τον θάνατο σήμερα;"

Κι ούτε ένας δεν βρισκόταν να της απαντήσει
ό,τι πρέπει να απαντάμε σε τέτοιες περιστάσεις:
"Ζει, ζει, ζει... ζω, ζω, ζω!"

Μάλλον θα ΄φταιγε
που κανείς δε δίνει σημασία πια στις γοργόνες,
γιατί σταμάτησαμε να αναζητούμε τα παραμύθια...

Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

Σμικρύνσεις


Το βλέπεις στο δηλητήριο που σκορπά πάνω σου το βλέμμα τους.
Παίρνουν την ύπαρξή σου και τη συρρικνώνουν μέσα στο μυαλό τους μέχρι να τη φέρουν στα μέτρα τους και να την κλείσουν στις ετικέτες τους.
Κι αφού σε προσδιορίσουν με διάφορα επίθετα ή σου προσδώσουν διάφορες υποθετικές ενέργειες ησυχάζουν πια.
Σε έχουν ερμηνεύσει και ταξινομήσει με τα μικρόνοα δεδομένα τους κι είναι πια όλα εντάξει.
Δεν χρειάζεται να αποτελεί η διαφορετικότητά σου απειλή για την καλοκουρδισμένη ύπαρξή τους.

Το ζησα στο παρελθόν που μου χαν αποδώσει απίστευτα πράγματα το ζω κατά καιρούς ακούγοντας τροποποιημένες ιστορίες από τη ζωή μου, τελείως εκτός πραγματικότητας, όπως βολεύει στο μυαλό του καθενός.

Τις προάλλες μιλώντας με έναν τεχνικό υπολογιστών και υποθέτοντας λανθασμένα οτι θα 'χει και διευρυμένη αντίληψη του μίλησα πιο σύνθετα. Κι αφού δεν κατάλαβε, με πέρασε για κάπως τρελή.
Τις επόμενες φορές θυμόμουν να του μιλώ πολύ απλοποιημένα για να 'καταλαβαινόμαστε'.

Να δεις πώς το έλεγε ο Σοπενάουερ...

Painting by Bhawandla Narahari

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Υπο-Λογισμοί

 Artist: Gabriel Isak




Ήταν κι εκείνος ο φιλόσοφος
που προσπαθούσε να μετρήσει
τη βαρύτητα της σκιάς
σε σχέση με το μέγεθος του σώματος.

Θέματα ανάπτυξης



Artist: Lara Zankoul


 -Μαμά, πόσο θα μεγαλώσεις;
-Όσο αντέχεις.

Μαθήματα Ζεν




 -Τι να κάνω δάσκαλε;
-Βάλε στο μυαλό σου ένα όριο και μετά ξεπέρασέ το.
-Το όριο;
-Όχι.

Εν παρόδω...





Ήταν κι εκείνος ο γέρος που ζητιάνευε
και που συνέχεια μουρμούριζε σαν προσευχή
ότι η αρχή της Σοφίας είναι η άγνοια
και το τέλος της η αγάπη
αλλά κανείς δεν του δινε σημασία.

Τιμαλφή

Ήταν κι εκείνος ο τρελός του χωριού
που κυκλοφορούσε τα βράδια
και φώναζε στους νοικοκυραίους
που είχαν ταμπουρωθεί
(μετά και τα τελευταία κρούσματα ληστειών)
πίσω από επτασφράγιστρες πόρτες και παντζούρια:

"Ανοίξτε να μπει αέρας,
μην κλειδώνεστε,
ο κλέφτης είναι ήδη μέσα!"

Ευτυχώς, μετά από τις απανωτές καταγγελίες
για διατάραξη προσωπικής γαλήνης
ήρθε η αστυνομία και τον μάζεψε.

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

Ελαφρυντικά



Χρωμάτισε το απόγευμά της με μυρωδιά καφέ
κι ενώ μια γλυκερή μουσική σκορπιζόταν από τα ηχεία
συνελήφθη για παράνομη πτήση άνευ βίζας πραγματικότητας.
-Είμαι αθώα, δήλωσε ως ελαφρυντικό.
-Πιο ελαφρύ κι απ' τον αέρα, συμπλήρωσε ο συνήγορος υπεράσπισης.
Οι δικαστές έσκισαν τα ομμάτιά τους κι αυτοστιγμεί ξανα-αθωώθηκε.

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

Καλοτάξιδοι

Υπάρχουν άνθρωποι που τους δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό κι αυτοί προσπαθούν να το εκμεταλλευτούν και σου δίνουν μόνο ό,τι τους συμφέρει.

Υπάρχουν άνθρωποι που είσαι ειλικρινής μαζί τους κι αυτοί γίνονται ανειλικρινείς και ψεύτικοι.

Υπάρχουν άνθρωποι που τους λες την αλήθεια και δε σε πιστεύουν θεωρώντας την ψέμα.

Υπάρχουν λογής-λογής άνθρωποι. Ο καθένας κλεισμένος στη μικρότητά του ή στην πάλη του για την μεγαλοσύνη στα διάφορα στάδια της προσωπικής του πορείας.

Εμείς επιλέγουμε πόσο αντέχουμε να δίνουμε, ποιοι από αυτούς δεν μας φθείρουν τραβώντας μας μαζί τους προς τα κάτω και ποιους, τελικά, αξίζει να κρατάμε στο πλάι μας.

Οι υπόλοιποι ας πάνε στο καλό μαζί με τις επιλογές τους!


Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Πι

Κι έρχεται η στιγμή που βγαίνεις από τον
τεράστιο Εγωισμό σου
και καταλαβαίνεις ότι ακόμα και εκεί που νόμιζες πως έδινες
μόνο έπαιρνες!

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Πυρογραφία







Ως χθες νόμιζα ότι αλλάζεις επίπεδο όταν με κάποιον τρόπο καταφέρνεις τον νου να ανυψωθεί.

Χθες κατάλαβα ότι αλλάζεις επίπεδο όταν μια πύρινη βελόνα καταφέρνει να σε διαπεράσει μέχρι το βαθύτερο μέσα σου και να ανοίξει δρόμο προς αυτό.



(Ή ίσως και τα δύο...)

Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

Μιλώ για...



Είχαμε μια συζήτηση σήμερα και με αφορμή το τραγούδι "Μιλώ για σένα" του Θανάση Παπακωνσταντίνου, έθεσα τη δική μου άποψη που είναι τελείως αντίθετη με τους στίχους:



Μιλώ με τα ψηλά τ’ απάτητα βουνά
και τους μιλώ για σένα
πως έχεις ομορφιά και φρύδια τοξωτά
σαν πέτρινα γεφύρια

Και μ’ απάντησαν:
Τα γεφύρια χορταριάζουν.
άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς



Μιλώ με τ’ ουρανού τα μαύρα σύννεφα
και τους μιλώ για σένα
πως όταν περπατάς, γλυκά όπου πατάς
η στέρφα γη ανθίζει

Και μ’ απάντησαν:
Η γη ανθίζει εκεί που θέλει.
άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς.



Μιλώ με τις πηγές που ζούνε μοναχές
και τους μιλώ για σένα
πως όταν με κοιτάς, σαν λες πως μ’ αγαπάς
αγγέλοι φτερουγίζουν

Και μ’ απάντησαν:
Είναι χάρτινοι οι αγγέλοι.
άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς.





Και η δική μου αντίθεση είναι στο "άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς".
Και θα λεγα στην "άμοιρη ψυχή" να αφεθεί να ξεγελαστεί και να πιστεύει στους ανθρώπους.
Κι αν βγούνε διαφορετικοί, στέρφα γη, χορταριασμένα γεφύρια και χάρτινοι αγγέλοι, να μην απελπίζεται και να ξαναπιστέψει ξανά και ξανά, όσες φορές κι αν απογοητευτεί, όσες φορές κι αν συναντήσει ανθρώπους και να μην σταματήσει ποτέ να πιστεύει.

Γιατί είναι όμορφοι οι άνθρωποι και αξίζει να πιστεύεις σ' αυτούς ακόμα κι αν δεν πιστεύουν ούτε οι ίδιοι στον ευτό τους.
Γιατί είναι όμορφοι οι άνθρωποι κι όταν πιστεύεις σε αυτούς γίνονται μικρά θαύματα από την πίστη αυτή.
Κι αν οι ίδιοι είναι στέρφοι κι άγονοι, τα θαύματα μπορεί να μην αγγίξουν αυτούς ούτε στο ελάχιστο αλλά θα αγγίξουν εσένα.
Κι όσο άγονοι κι αν μοιάζουν, ίσως έτσι να φυτεύεις μέσα τους ένα σπόρο που ποτέ δεν ξέρεις πότε θα καρπίσει.



Γιατί είναι όμορφοι οι άνθρωποι και η πίστη και η  αγάπη μπορούν να τους μεταμορφώσουν με μαγικό τρόπο.

Γιατί είναι οι άνθρωποι, μπουμπούκια κλειστά, που όταν καταφέρει ο ήλιος να λάμψει πάνω τους και ανθίσουν, σε τυφλώνουν με την ομορφιά τους.


 Γιατί είναι όμορφοι οι άνθρωποι και μια στις τόσες -κι ίσως άθελά τους- μπορεί να ανταποδώσουν και να στείλουν στο πολλαπλάσιο γύρω τους μύριες αντανακλάσεις από αυτήν τη μαγεία της πίστης σου.

Γι αυτό ψυχή, να σταματήσεις να είσαι άμοιρη και μίζερη μετρώντας τι θα πάρεις και τι θα δώσεις και να αρχίσεις να εμπιστεύεσαι τους Ανθρώπους.
Και να ΄σαι θαρραλέα και γεναιόδωρη. Να μη φοβάσαι να δίνεις και να χάνεις γιατί δεν χάνεις όταν δίνεις.




Να μη φοβάσαι να δίνεις κι ας ξέρεις ότι μπορεί να μην εκτιμηθεί ποτέ.
Να πιστεύεις στους ανθρώπους πάντα, ακόμη κι αν δεν πιστέψει κανείς σε εσένα ποτέ!


Και να στήνεις τους ανθρώπους μπροστά σου Αγγέλους.
Όχι με ψευδαισθήσεις αλλά εστιάζοντας στα καλύτερά τους σημεία και στις δυνατότητές τους.




Κι αν βγουν χάρτινοι και πέσουν, να ξέρεις ότι έχουν πολύ δρόμο ακόμα μέχρι να μπορέσουν να σταθούν από μόνοι τους. Και να μην τους κατακρίνεις γι αυτό. Όλοι μας κάποτε από το χώμα ξεκινήσαμε.


Γι αυτό ψυχή, να μην σταματήσεις ποτέ να πιστεύεις στους ανθρώπους έστω και για λίγο, όσο κρατάει η αναλαμπή μιας διάψευσης.


 [Και, πσιτ, ψυχή, σταμάτα σε παρακαλώ αυτό το κουσούρι του να είσαι άμοιρη και κάνε κάτι επιτέλους για να το διορθώσεις!]


Όλες οι υπέροχες εικόνες ανήκουν στον Gabriel Pacheco




Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

ZZzzZzzZzzz...

Sleeping Beauty by Irena Aizen



"Εξ' άλλου κι η ζωή ένα Όνειρο είναι. 
Άλλοι το ζουν κοιμισμένοι κι άλλοι ξυπνητοί!"

Ατάκα που πέταξα προχθές σε μια συζήτηση περί ονείρων...

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Hello

Salvador Dali




-Έλα, τι κάνεις;
-Διαμορφώνω τη σημερινή μου πραγματικότητα με τα δεδομένα τού χθες...
-Έλα μωρέ, δεν πειράζει, υγεία να έχουμε, όλα τα άλλα καλά;


Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Μετάβαση



Εδώ και κάτι μήνες η Ζωή μου στέλνει αδίστακτα τελεσίγραφα:

"To σημερινό μοντέλο επιβίωσής σας έφτασε στο τέλος του.
H παράταση χρόνου των 3 ετών που ζητήσατε έλαβε τέλος.
Ετοιμαστείτε για τη επιβίβασή σας στο επόμενο."

Τώρα γιατί με βρίσκει συνεχώς απροετοίμαστη,
χωρίς επόμενο μοντέλο, αντιμέτωπη με το χάος,
μόνο σε αμέλεια και ψιλοβόλεμα μπορεί να μου χρεωθεί...


Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Φυτολογήματα


     Έχετε παρατηρήσει ότι όταν βάλεις μια γλάστρα -με ένα φυτό που δεν είναι και πολύ στα καλά του- δίπλα σε άλλα φυτά, μετά από λίγο καιρό τα υγιή φυτά απλώνουν τα φύλλα τους ώστε να το ακουμπούν για να του συμπαρασταθούν;

     Και μη μου πείτε, καχύποπτοι, ότι ούτως ή άλλως θα μεγάλωναν τα γειτονικά φύλλα. Κάποιες φορές στρέφονται αντίθετα από την κατεύθυνση του ήλιου, μόνο και μόνο για να φτάσουν στο άρρωστο φυτό.

Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

Προσωπικά Δρομολόγια

Art by Doron Sohari





Αν, η Κοκκινοσκουφίτσα,
εκτός από το Δρόμο που της έδειξε η Μητέρα της,
μπορούσε να δει ολόκληρο το Δάσος
κι απέφευγε τον Λύκο,
εμείς δεν θα είχαμε Ποτέ
ένα Παραμύθι να διηγούμαστε.

Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018

Κάλλιο αργά παρά αργότερα

Art by Gabriel Pacheco
Αυτοί που δεν ξέρουν τους εσωστρεφείς (introverts) και δεν είχαν ποτέ ιδιαίτερη σχέση με κάποιον από αυτούς, ποτέ δε θα καταλάβουν πόσο πολύ δυσκολεύονται με τα τηλεφωνήματα, τα μηνύματα και γενικότερα με την απαιτούμενη κοινωνικότητα των γιορτών.

Π.χ. εγώ, μόλις προ ολίγου βρήκα το "κουράγιο" και απάντησα στα γραπτά F/B μηνύματα που μου έστειλαν την πρωτοχρονιά για καλή χρονιά.

Τόσο εύκολο και συνηθισμένο για κάποιους, που όμως μοιάζει αδιαπέραστο ψυχολογικό βουνό για άλλους που πρέπει να πιέσουν σκληρά τον εαυτό τους για να το κάνουν...

Κι οσο πάει, όλο και πιο πολύ γηράσκω αεί εσωστρεφόμενη...
¨Και μη ισχυρότερα!" που λένε!

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Μετρώντας το απύθμενο χάος με κουταλάκι



Cup of Sea by Tiago Saraiva
-Πάει τελικά, χάθηκε κι αυτό το κουταλάκι στα απέραντα βάθη της άγνοιας!
-Τι έγινε; 
-Μετρώ την άγνοια με τα αγαπημένα μου κουταλάκια...
-Τι;;;
-Διαπιστώνω με σπαραγμό ότι λείπει ακόμη ένα και σκέφτομαι ότι ποτέ δε θα μπορέσουμε να μάθουμε τι απέγινε και...
-Και;
-Τίποτα αγάπη μου, κάτι δικές μου σκέψεις περί χάους... πώς είναι ο καφές σου;
-Μετρότατος όπως συνήθως, αφού δεν ξέρεις να κάνεις καφέ!
-Κι εσύ που ξέρεις αλλά όταν κάνεις μου χάνεις τα λατρεμένα μου κουταλάκια;





Savages - You're My Chocolate




Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018

Δεσμώτες



Σήμερα, το τυχαίο άνοιγμα (κάτι που συνηθίζω) σε μια σελίδα ενός βιβλίου του Deepak Chopra, μου 'δωσε αυτόν τον μικρό θησαυρό:
 

"Μεταμόρφωση. Όμως εσύ ο ίδιος είσαι αυτός που πρέπει να μεταμορφώνεται διαρκώς. Δεν μπορείς να φέρνεις στον κόσμο τον ίδιο τον παλιωμένο εαυτό σου και να περιμένεις ο κόσμος να φαίνεται καινούργιος σε σένα."

"Το πρώτο πράγμα που χρειάζεται να γνωρίζεις είναι τι να μην κάνεις. Μην κρίνεις την κατάσταση της ύπαρξης στην οποία βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή. Ίσως είσαι κουρασμένος ή στεναχωρημένος. Ίσως είσαι γεμάτος θυμό ή φόβο ή έτοιμος να κατηγορήσεις κάποιον. Ξέχνα τα όλα αυτά για μια στιγμή, γιατί η αθωότητα όπως διδάσκει ο Μέρλιν, είναι πέρα από τον νού."

"Το μυστικό για να βλέπεις με αθωότητα είναι να βλέπεις από μια νέα οπτική γωνιά. Από μία γωνία που δεν περιορίζεται από αυτό που περίμενες να δεις."

¨Σας λείπει η αθωότητα. Έχοντας βάλει μια ετικέτα σε ένα πράγμα δεν βλέπετε πια αυτό το πράγμα. Αντί γι αυτό βλέπετε μόνο την ετικέτα του."



 


Κι αυτό μου θυμίζει κάτι που είχα γράψει παλιότερα, το 2010, εδώ: Αντίτιμο:

Ονομάσαμε
την αλλοίωση στο βλέμμα
Πείρα





 



[Κι όχι μόνο την ονομάσαμε έτσι, όχι μόνο επιμένουμε να βλέπουμε με το ίδιο βλέμμα διαφορετικές καταστάσεις αλλά και την φοράμε παντού γύρω μας σαν υποχρεωτικό ένδυμα. Ένα φόρεμα γεμάτο καθρέφτες για να προβάλουμε πάνω τους τα δικά μας κατάλοιπα.]


  All Pictures by Svetlana Bobrova        




Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

Πορεία...


Καμιά φορά, όταν, χαριστικά, καταφέρνω να πλησιάσω κάπως αυτό που ονομάζω "υπερσυνειδητότητα¨και να σηκώσω λίγο την άκρη του πέπλου του κόσμου, παίρνω απαντήσεις σε χρόνια αναπάντητα υπαρξιακά μου ερωτήματα και διάφορες αποκαλύψεις που με αφορούν προσωπικά.

Όπως τη βεβαίωση ότι ο δρόμος μου προχωρά σωστά και τα όσα μου συμβαίνουν (ιδίως τα χειρότερα) έχουν τον λόγο τους, ότι πάντα είχα κάποια δύναμη να με προστατεύει (κι ας μην το είχα καταλάβει ποτέ ως τώρα - οι χριστιανοί το ορίζουν μορφικά ως φύλακα-άγγελο) και μαθαίνω, επιτέλους, τον κύριο σκοπό και το 'έργο' μου σ' αυτήν την ζωή (τουλάχιστον ως τώρα και με τα υπάρχοντα δεδομένα).
Κι έτσι απλώνεται μέσα μου μια γαλήνη εσωτερικής πίστης ή αλλιώς εν-πιστοσύνης στο νόημα της ύπαρξης.

Κι ύστερα, όταν γεμάτη από ορμή προσπαθώ να μεταδώσω κάτι από όλα αυτά τα ολόφωτα και σε άλλους, το "σύμπαν" μου ρίχνει μια μπατσούλα για να με προειδοποιήσει να προσέχω με τους ανθρώπους και να είμαι φειδωλή τηρώντας το μέτρο που αρμόζει στον καθένα.

Γιατί, αυτό που θέλει την περισσότερη προσοχή, είναι η αλλαζονεία και η έπαρση που μπορεί να εισβάλει ύπουλα και κρυφά, αν δεν πιάσεις στον αέρα τα σημάδια προειδοποίησης. Έπαρση όχι τόσο ότι έχεις κατακτήσει κάτι (είναι οξύμωρο γιατί αν είχες τέτοια έπαρση δε θα τα κατάφερνες εξ αρχής), αλλά κυρίως μια φωτεινή σιγουριά ότι έχεις την ικανότητα και πρέπει να το μεταβιβάσεις και στους γύρω σου...


Επειδή έχουν δίκιο όσοι λένε "δεν είναι όλα για όλους" και δεν είναι θέμα ισότητας ή ανισότητας των ανθρώπων, αλλα θέμα πορείας του καθενός μας και συγκεκριμένες ανάγκες στο σημείο του δρόμου που βρισκόμαστε.



Κι αν θέλησα να μοιραστώ τώρα κάτι από όλα αυτά, δεν το κάνω για να δείξω το "πού φτάνω" (στο τίποτα σας πληροφορώ, στο απειροστότερο των ελαχίστων), αλλά από εσωτερική παρόρμηση (που ίσως και να είναι πάλι λάθος και να πρέπει να επιστρέψω και να σβήσω όλη την ανάρτηση) ότι ίσως χρειάζεται μια τέτοια αναφορά σαν σημαδούρα για όποιον τυχόν αναγώστη/συνοδοιπόρο, στη δική του εσωτερική πορεία προς τον ανώτερο εαυτό μας που, δυστυχώς, ξεχνάμε και παραμελούμε καθημερινά κι από συνήθεια τον τρέφουμε μηχανικά με σκουπίδια, επιτεύγματα εγωισμού και μιζέρια.




Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Υπερ... Άνω - Κάτω



Εν μέσω τρικυμίας το τελευταίο διάστημα.
Συνεχόμενα κύματα που με καταποντίζουν
στον βυθό της μεγαλύτερης απελπισίας
μέχρι τους ψηλότερους αφρούς
της μεγαλύτερης ψυχικής γαλήνης και εν-πιστοσύνης.

Μάχη συμβάντων με σκέψεις,
εξωτερικών γεγονότων και εσωτερικής διαχείρισής τους.
Η πάλη δεν γίνεται πια για να μην βουλιάξω
ή να επιπλεύσω απλώς στην επιφάνεια όπως-όπως
αλλά για να καταφέρω να κρατηθώ σε ιπτάμενη τροχιά.


pictures by Brad Payne         


Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

Το Πείραμα της Διπλής Σχισμής



"Πατήρ πάντων ο Πόλεμος"
                                 Ηράκλειτος



Από το Άσπρο ως το Μαύρο
Από την Ειρήνη ως τον Πόλεμο
Από το Ναι ως το Όχι
Υπάρχουν αναρίθμητες αποχρώσεις του Γκρίζου.

Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

Εξ Αγχιστείας



 
Σ' αυτόν τον κόσμο
ο απόλυτα βέβαιος
φλερτάρει με την ηλιθιότητα.



 



Μόλις είσαι έτοιμος 
να βγεις από τον δρόμο
εμφανίζεται ένα νέο μονοπάτι. 







Το να αντιστέκεσαι
στο ρεύμα της ζωής
είναι καθαρά εγωισμός.






Το πιο δύσκολο δεν είναι
να ξεφύγεις από τις σκέψεις σου
αλλά από τον τρόπο που σκέφτεσαι.







Pictures by Nikolina Petolas 



Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

Σχετικότητες




Ως τώρα θεωρούσα ότι στην λεγόμενη "υπερσυνειδητότητα" εκδηλώνονται σε μας πιο άμεσα και ταχύτατα τα αποτελέσματα των πράξεών μας.
Σήμερα άρχισα να προβληματίζομαι ότι ίσως να μην είναι καθαρά θέμα αμεσότητας αλλά αντίληψης.
Να αυξάνεται δηλαδή τόσο η αντιληπτικότητά μας που να αναγνωρίζει τα αποτελέσματα πιο κοντά εν τη γενέσει τους.


Αν δηλαδή η μέση αντίληψη αντιλαμβάνεται την Πράξη σαν θάλασσα και το Αποτέλεσμά της σαν το ποτάμι που για να δημιουργηθεί πρέπει να περιμένει να περάσει από την εξάτμιση της θάλασσα, τη συγκπεντρωσή των υδρατμών σε σύννεφο, τη βροχή, τα υπόγεια ύδατα, την πηγή και τη κοίτη του, η διευρυμένη αντίληψη προχωράει πιο πριν από τον σχηματισμό ποτααμιού, αντιλαμβάνεται το πρώτο-πρώτο ρυάκι που σχηματίζεται με τη βροχή στο έδαφος πριν καν γίνει ποτάμα, ή πιο πίσω, την ίδια τη βροχή πριν ακουμπήσει καν στο έδαφος να γίνει ρυάκι ή ακόμα και το πρώτο σύννεφο πριν βρέξει...

Και ίσως και η ίδια η ταχύτητα να είναι περισσότερο θέμα αντιληπτικότητας παρά θέμα επιτάχυνσης.
Η επιτάχυνση χρειάζεται περισσότερο ως δείγμα αλλαγής σε πιο εξωτερικό επίπεδο...

Και αν προχωρήσουμε περισσότερο την σκέψη, τότε θα έλεγα ότι αν φτάσουμε να καταλαβαίνουμε ότι η Χ ενεργειά μας/θάλασσα έχει ως άμεσο αποτέλεσμα το σύννεφο, τότε μπορούμε να αλλάζουμε τις πράξεις μας πολύ πριν μετατραπούν σε βροχή ή ποτάμι κι ίσως αυτή η άμεση κατευθυνόμενη αλλαγή να μας επιτρέπει να ξεφύγουμε από τον τροχό της ανακύκλωσης της "ειμαρμένης".


Όμως και τα ποτάμια είναι χρήσιμα στη γη... εκτός αν... προχωρώ ακόμη περισσότερο τη σκέψη μου... αν επιστρέψουμε πίσω από τις εκδηλώσεις των πράξεών μας -σε μια αντίστροφη πορεία- τη γη, το ποτάμι, τη βροχή, το σύννεφο, τους υδρατμούς, τη θάλασσα, το νερό, τα μόρια του νερού, τη σύσταση των μορίων του νερού, τα ηλεκτρόνια... μέχρι να φτάσουμε στην ίδια την ουσία του σύμπαντος...

Από την άλλη, βλέποντας μόνο το μερικό, πόσο ελεγχόμενη μπορεί να είναι από μας μια άμεση διαχείριση αιτίας-αποτελέσματος και πώς μπορούμε να υπολογίσουμε τις γενικότερες συνέπειες και σε μας και στους γύρω μας με το φαινόμενο της πετααλούδας;


Και 'φυσικά', πίσω από όλες αυτές τις σκέψεις είναι ο νους που ψάχνει λογική και όρια, αιτίες και αποτελέσματα, γραμμικές Αριστοτελικές πορείες σε μια προσπάθεια κατα-νόησης.
Είναι σα να προσπαθείς να καταχωρήσεις σε μια ηλεκτρονική γλώσσα 0-1 έναν αλγόριθμο για την ψυχή...

Όμως, μια και τίποτα δεν είναι αδύνατον αφού μπορούμε ήδη να το σκεφτούμε, ίσως η αυριανή καινοτομία στην τεχνολογία να μην είναι αποτέλεσμα νέας σύνθεσης αλλά διάσπασης.
Όπως π.χ. η μεγάλη επανάσταση ήρθε από τη διάσπαση του ατόμου, μελλοντικά να ανακαλυφθεί μια ριζοσπαστική αλλαγή από το σπάσιμο του δυαδικού κώδικα Ι-0 σε μικρότερες υπομονάδες...

Κι ίσως το μυστικό για τα μελλοντικά διαστρικά ταξίδια να μην είναι το πώς θα επιταχύνουμε την πορεία μας, ίσως να μην πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά τη σκέψη μας, αλλά να κάνουμε οπισθοχώρηση και να φτάσουμε στο σημείο μηδέν πριν καν δημιουργηθεί η έννοια της κίνησης και της ταχύτητας...