Κυριακή, 5 Μαΐου 2019

Θέσεις

Photography by Hussam Eissa


Από προχθές με απασχολούν οι ενεργειακές γωνίτσες του χώρου όπου ζούμε.
Είναι κάποια μέρη όπου βολευόμαστε περισσότερο από όλα τα άλλα μέσα στο σπίτι μας και προτιμούμε να καθόμαστε και να αναπαυόμαστε.

Το αισθάνθηκα καθώς καθόμουν σε μία κάπως άβολη καρέκλα στο μπαλκόνι μου. Δεν ήταν η καρέκλα, ήταν η θέση της στο χώρο. Αισθάνθηκα ότι πήγα και κούμπωσα και βολεύτηκα ενεργειακά εκεί.
(Κάπου το 'χα ξανακούσει αυτό, α, ναι... κάτι παρόμοιο είχε πει και στον Καστανέντα ο Δον Χουάν, να ψάξει να βρει τη θέση του...)

Και μετά σκεφτόμουν πόσο επιπόλαια τοποθετούμε τα έπιπλα στα σπίτια μας, σύμφωνα με τη διαρρύθμιση του χώρου και τις επιταγές του μοντέρνου ντιζάιν, χωρίς να παίρνουμε υπόψιν τις ενεργειακές ροές του.
Μάλλον κάτι ξέρει το Φενγκ Σούι, αρκεί να μην γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης αφελών.




Photography by Hussam Eissa

Κι εκείνο που αναρωτιέμαι περισσότερο είναι αν, αυτές οι ενεργειακές γωνίες υπάρχουν ήδη από μόνες τους ή τις διαμορφώνουμε εμείς με την δική μας παρουσία και τις προτιμήσεις μας.

Αν π.χ. μας αρέσει να καθόμαστε κάπου συγκεκριμένα, εκείνος ο χώρος αποκτά με τον καιρό ένα ενεργειακό κουκούλι θαλπωρής που μας τυλίγει...

Δεν ξέρω, ακόμα είναι υπό έρευνα. Όλη αυτήν την βαρύτητα των ενεργειακών ροών, κυρίως των πραγμάτων μέσα στο χώρο, μόλις προχθές την εμπέδωσα!

Προς το παρόν, αποφάσισα να ξεδιαλέξω τα πράγματά μου και να κρατήσω μόνο όσα αγαπώ ή χρειάζομαι.
(Το 'χα διαβάσει κι αυτό πολύ παλιά σε ένα λογοτεχνικό βιβλίο με τίτλο 'Σεπτέμβρης' της Ρ. Πίλτσερ.)




Παρασκευή, 3 Μαΐου 2019

Χάος - Κόσμος


Photography by Alicia Savage

Περιπλάνηση επιχείρησα
ως την άκρη του κόσμου.
Από περιέργεια προς το χάος.

Το χάος μού έφερε σαγήνη μεγάλη.
Κι εντός μου αντιστράφηκαν οι ρόλοι:

Το χάος μού φάνηκε κατάλληλο
κι ο κόσμος που εγνώριζα
στεγνός, μακρινός.

(Δημουλάς Άθως - Ταξίδι, 1956)


Να, κάπως έτσι όπως τα λέει ο ποιητής, μόνο που θα αλλαζα τον τελευταίο στίχο με έναν δικό μου:

κι ο κόσμος που εγνώριζα
ακόμα πιο υπέροχος.

Γιατί, δεν μπορεί να γνωρίσεις το πραγματικό Χάος και να μην εκτιμήσεις ακόμα περισσότερο την δημιουργία αυτού του Κόσμου!


Πέμπτη, 2 Μαΐου 2019

Επικοινωνία

Abundance-18-x-24-inch-acrylic-on-gesso-board-by-Anna-Roberts


Τι όμορφο που είναι να επικοινωνείς με τους ανθρώπους, όχι από ανάγκη μοναξιάς, όχι γιατί ψαχνεις παρέα να συμπληρώσεις ή να θρέψεις το κενό και το εγώ σου, αλλά γιατί θέλεις να συνδεθείς μαζί τους σε μια ουσιαστική επικοινωνία, με ένα βαθύ δέσιμο αγάπης, επικοινωνίας και ουσίας, να επικοινωνείς μαζί τους γιατί αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη που βρίσκονται στη ζωή σου, γιατί σας συνδέει μια αόρατη κλωστή που έχει δεθεί βαθιά στην ψυχή σας με την μοναδική ομορφιά και τον ήλιο που κρύβουν μέσα τους όλοι οι άνθρωποι, μια κλωστή που την χρησιμοποιείς για να μεταδώσεις αγάπη μόνο χωρίς να θέλεις να πάρεις τίποτα άλλο...

Όλα αυτά μαζί σε μια μεγάλη πρόταση κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...
Ο Μάης μπήκε για μένα πολύ ορμητικά φέτος, με πολλές συνειδητοποιήσεις...

Τετάρτη, 1 Μαΐου 2019

Δια-Χωρ-ισμός vs Αγάπης




Σ' αυτόν τον ΔΙΑχωρο-ιστικό κόσμο του ατόμου, των Εγώ, του ΔΙΑ πατέρα των θεών και των ανθρώπων, του ΔΙΑβόλου άρχοντα του σκότους και της γης*, σ' αυτόν τον δίπολο κόσμο των άκρων, σ' αυτό το "υπαρξιακό μωρό" των υποστάσεων, όπου έχουμε τη νόηση ως μοναδικό άρχοντα, σύμβουλο και οδηγό μας, τα μόνα παραδεισένια καταφύγια του έλλογου και νοήμονος ανθρώπου είναι τα καταφύγια της καρδιάς, τα καταφύγια της Αγάπης (από την ελληνική ετυμολογία: άγω στο παν).

Μόνο εκεί μπορεί να ξεφύγει από τη ΔΙΑσπαση και τον ΔΙΑχωρισμό, μόνο εκεί μπορεί ένας άνθρωπος να βιώσει (κι όχι να νοήσει) με έναν άκρως εσωτερικό τρόπο τον γλυκασμό της αρμονίας και της ενότητας της αγάπης, του να 'άγει στο παν' τον εαυτό του, ως μέρος του κόσμου, ως αυτόφωτης μονάδας/ολότητας.

Κι ας μην είναι κατα-νοητό τι γράφω τόσο περιληπτικά εδώ ή τι γράφεται στην αποφατική θεολογία ή σ' οποιονδήποτε -ισμό δυναστεύει το μυαλό και την ψυχή μας, είτε θρησκευτικό, είτε πολιτικό, είτε φιλοσοφικό, κοινωνικό ή ό,τι άλλο νοητικό "ανήκειν".

Πάντοτε ο μόνος δρόμος και προορισμός μας θα πρέπει να είναι ο δρόμος της Αγάπης.
Ο δρόμος της ενότητας, της αρμονίας κι όχι της διάσπασης και του διαχωρισμού.
Της ενότητας πρώτα με τον ίδιο μας τον εαυτό, την ίδια μας τη φύση, τη βαθύτερη ουσία μας και μετά με τον κόσμο και τους ανθρώπους γύρω μας.

Κι όχι αυτήν την εγωιστική, την ψεύτικη και πλαστική ευπώλητη αγάπη που βρίσκουμε σε φαστ μορφή σε όλες τις βιτρίνες και σε όλα τα προσωπεία. Εκείνη την δυσεύρετη την αληθινή, την γνήσια, την άδολη, την εκ των έσω εκπορευόμενη, που η ανιδιοτέλειά της γίνεται αυτόματα παράδεισος επί της γης.

Μόνο η Αγάπη μπορεί να εξουδετερώσει την παντοκρατορία, την Αρχή του κόσμου τούτου, τους νόμους της διαίρεσης πάνω στους οποίους έχουν δημιουργηθεί τα αρχέγονα θεμέλιά του. Ίσως και σε εξωτερικό επίπεδο (αν καταφέρουν ποτέ να ενωθούν για έναν υψηλότερο σκοπό οι άνθρωποι), αλλά εδώ (στις πάντα προσωπικές και υποκειμενικές μου απόψεις) αναφέρομαι μόνο στο εσωτερικό επίπεδο.

Ό,τι δεν έχει αγάπη μέσα του, δεν είναι δρόμος, είναι λαβύρινθος!

Είναι άσκοπη περιπλάνηση στα ίδια και στα ίδια. Είναι εγωικά κατασκευάσματα του νου για να σε κρατάει στα δεσμά του νομίζοντας ότι είσαι ο κάποιος, ο ξεχωριστός, ο τάδε σοφός και ικανότερος όλων των άλλων (αυτόματα υποδεέστερων), ο μοναδικός και εκλεκτός που κατάφερες και εντρύφησες στα άφατα υπέρτατα μυστήρια και στις μοναδικές μυσταγωγίες του κόσμου και ό,τι άλλο μεγαλόστομο και μεγαλειώδες που θολώνει την κρίση μας και τρέφει αισθήματα υπεροχής, εγωισμού και αυτόματα αποξένωσης και απομόνωσης που μας κρατούν μακριά από τους άλλους κι από την μοναδική ουσία της αγάπης.

Τίποτα πιο απλό από την Αγάπη σ' αυτόν τον κόσμο.
Και τίποτα πιο δύσκολο.

Για να φτάσεις σ' αυτήν, δεν είναι οι άλλοι τα εμπόδιά σου αλλά ο ίδιος σου ο εαυτός.
Οι άλλοι είναι πάντα οι καθρέφτες που συναντάς στον δρόμο σου για να σου δείχνουν ποιος είσαι και πού έχεις φτάσει.
Κι όσο δεν το καταλαβαίνεις, τόσο επαναλαμβάνονται οι καθρέφτες, μέχρι να καταλάβεις ότι κάτι φταίει και ότι μάλλον αισθάνεσαι καλύτερα αν σταματήσεις να κοιτάς τους άλλους και στρέψεις το βλέμμα σου εκεί που θα πρεπε να το 'χεις κάνει από την αρχή. Στον ίδιο σου τον εαυτό.



Σήμερα σκεφτόμουν ιδιαίτερα, ότι κάθε επίπεδο στην πορεία μας, έχει τον τρόπο του να σε κρατάει καθηλωμένο...είτε με εξαρτήσεις, είτε με απολαύσεις... είτε, είτε... κάτι, κάποιος τρόπος βρίσκεται πάντα να σε συνδέει με όλα γύρω σου και να σε κρατάει καθηλωμένο... είτε γιατί έχεις συνηθίσει, είτε γιατί βρίσκεις μικοραπολαύσεις που νομίζεις ότι κρύβουν κάτι περισσότερο...

Μόνο έτσι, όμως, ξεχωρίζουν οι πραγματικοί εσωτερικοί οδοιπόροι από τους λιμνάζοντες, από αυτούς που καθηλώνονται και μαγεύονται (με τον ινδουιστικό όρο της Μάγια/Maya) από όσα τους προσφέρει ο κόσμος.

Ζούμε σε μια χώρα Λωτοφάγων χωρίς να το ξέρουμε. Είμαστε οι ίδιοι Λωτοφάγοι, αγνοώντας ότι μας περιμένουν ακόμα τόσα πολλά ενδιαφέροντα νησιά σ' αυτό το ταξίδι της Αυτογνωσίας που ταυτόχρονα είναι και Κοσμογνωσίας.
Ό,τι πάνω και κάτω.
Ό,τι έξω και μέσα.
Και δεν είναι μόνο λόγια του Ερμή του Τρισμέγιστου...


Λίγα έγραψα εδώ, τριγυρίζουν ακόμα περισσότερα στο μυαλό μου...
Κάποια από αυτά τα έχω γράψει ήδη στο χαρτί, κάποια θέλησα να μοιραστώ εδώ σε κοινή θέα...


Σήμερα νομίζω ότι ήταν μια από τις τυχερές μου φορές που πιάστηκα από το ξέφτι της ουσίας του κόσμου κι έτσι όπως προσπαθούσα να το κρατήσω γερά μη μου ξαναφύγει, σαν να αναταράχτηκε το πέπλο της θολούρας, σαν να μου αποκάλυψε κάποια από τα μυστικά της Ύπαρξης που ψάχνει ο αχόρταγος νους μας...

Όμως, ακόμα κι αν λέγεται ότι υπάρχει ο διαχωρισμός νου και καρδιάς, όταν μπορέσει να προχωρήσει πολύ ο νους (χωρίς περιττά φορτία πάνω του), φτάνει τελικά κι αυτός (μέσω της κατανόησης) στην αφετηρία της καρδιάς...

Να κάτι τέτοια μυστήρια πράγματα συμβαίνουν στην 'Αγάπη', που μακάρι να μπορούσαμε να δώσουμε ξανά νέα σημειολογία στη λέξη και στην έννοιά της, ώστε να διευρυνθεί και να πάρει την λάμψη που της αξίζει και να αστραποβολάει καθάρια μέσα μας. Την έχουμε σύρει και την έχουμε λασπώσει τόσο πολύ στο μυαλό μας σαν έννοια και συνειρμική αλληλουχία...


Κι αν μπορούσα να σας ψιθυρίσω ένα από τα μυστικά που υπάρχουν κάτω από το πέπλο του κόσμου, θα σας έλεγα το ένα και μοναδικό που είναι και το πιο γνωστό (όπως κι αν το έχουν ντύσει ή γδύσει οι θρησκείες και οι ανθρώπινοι -ισμοί.)


Η Αγάπη είναι η αιτία της ύπαρξής μας και ο σκοπός μας.


(πείτε την και Θεό όσοι αναπαύετε εκεί τον νου και την ύπαρξή σας, ούτως ή άλλως ζούμε στον ΔΙΑχωριστικό κόσμο των υποκειμεν-ισμών.)








[*Ματθ. 4,8-9 Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν καὶ δείκνυσιν αὐτῷ πάσας τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν καὶ λέγει αὐτῷ· ταῦτα πάντα σοι δώσω, ἐὰν πεσὼν προσκυνήσῃς μοι.]







Χωρίς εικόνες αυτή μου η ανάρτηση.
Παρακαλούνται οι αναγνώστες να προσθέσουν τις δικές τους εσωτερικές εικόνες. 






Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2019

Πτηνολογίες



Είναι μερικά πράγματα που δεν τα έχεις σχεδιάσει στη ζωή σου, αλλά έρχονται και σε βρίσκουν αυτά από μόνα τους: "Μπαλκονοπαρατηρητής Πουλιών" για παράδειγμα.

Ήρθε και με γοήτευσε περισσότερο από το συνηθισμένο της παρατήρησής τους, ένα ροδί απόγευμα που μαγεύτηκα να βλέπω το πέταγμά τους, τους κύκλους τους στον ουρανό, τα κοπαδιαστά τους στριφογυρίσματα και τα τσαλίμια τους ενώ εγώ ταξίδευα σε πολύ όμορφα κι αισθαντικά μονοπάτια μέσα μου. Κι έτσι κόλλησα να τα παρατηρώ, ταυτοποιώντας την εσωτερική μου εκστατική μαγεία εκείνης της στιγμής με την δική τους ύπαρξη.

Και τι πουλί είναι αυτό, άρχισα να αναρωτιέμαι, μια και ήξερα μόνο τα πολύ-πολύ κοινά πουλιά του τόπου μας. Λες κι αν μάθαινα το είδος του θα ξεκλείδωνα το μυστικό της ζωής του και θα το ταυτοποιούσα μέσα μου στο κουτάκι της γνώσης να ησυχάσω τη λογική μου. Λες και οι πληροφορίες για το είδος και τις συνήθειές του ή και μόνο απλά του ονόματός του θα άλλαζαν το γεγονός ότι έχω τη δυνατότητα να το παρατηρώ μπροστά μου να χοροπηδάει χαριτωμένα ψάχνοντας τροφή στα φυτά των μπαλκονιών και να κάνει τα παιχνιδίσματα του κεφαλιού και των φτερών του...

Κι όμως, κάθε φορά που βλέπω κάποιο άγνωστο σε μένα είδος, αυτή η ερώτηση ξεπηδάει μέσα μου αυθόρμητα, σαν αθέλητος μηχανισμός, μάλλον αρχέγονων ενστίκτων επιβίωσης/αναγνώρισης του περιβάλλοντος.

Κι αυτό με τα όμορφα μπλε-μαύρα φτερά που ιριδίζουν στο φως, ποιο είναι; Μάλλον κάποιο είδος κορακοειδούς...
Κι αυτό με το πορτοκαλί στην ουρά και κάτω από τα φτερά του; Α, δεν ξέρω, να θυμηθώ να το ψάξω οναλάιν όταν θα βρω χρόνο...
Να θυμηθώ να δω και τις διαφορές των γλάρων με τα θαλασσοπούλια, για να αναγνωρίζω αυτά τα πολύ μεγάλα θαλασσινά που χαχανίζουν στον ουρανό κάθε τόσο...

Ψάχνοντας στις φωτογραφίες στο ίντερνετ, έμαθα την Παπαδίτσα και τώρα πια αναγνωρίζω το διαπεραστικό τιτίβισμά της κι ας έχει μέρες να επισκεφθεί τα φυτά μου για να την δω κι από πιο κοντά. Μόνο την ακούω και την ψάχνω στις φυλλωσιές και στις γύρω κεραίες, αλλά μάταια για το οπτικό μου πεδίο.
Χωρίς να ψάξω πουθενά, αναγνωρίζω το χαρακτηριστικό έντονο γουργουρητό των περιστεριών κάθε φορά που κάνουν επιδρομή στο μπαλκόνι μου. Και θα ήταν ακόμα καλύτερα αν δεν κουτσουλούσαν τόσο πολύ τα πάντα γύρω τους!

Και τις δεκαοχτούρες, που είναι οι πιο κουτσομπόλες όλου του ουρανού! Όταν κάνω κάτι στο μπαλκόνι, πιάνουν ένα σημείο εποπτείας λίγο πιο μακριά μου και παρατηρούν με αναίδεια και αδιακρισία την κάθε μου κίνηση. Και μετά όταν φύγω, σε ασφαλή χρόνο, έρχονται περίεργες και σκαλίζουν μόνες τους τριγύρω για να δουν τι έκανα και τι αλλαγές υπάρχουν, λες και έχουν τα άγραφα δικαιώματα να διεκδικούν μερίδιο της ιδιοκτησίας του μπαλκονιού μου!

Χθες που έβρεχε κατάλαβα (κι ας μην είχα αναρωτηθεί ποτέ ως τώρα - σιγά μην μας απασχολεί και τίποτα άλλο πέρα από το εγώ μας ως συνήθως) ότι τα πουλιά δεν σταματούν το πέταγμά τους με τη βροχή. Πετούν με τα αδιάβροχα φτερά τους, ίσως όχι τόσο εύκολα, αλλά δεν κουρνιάζουν κάπου με ασφάλεια περιμένοντας να περάσει η μπόρα, όπως ίσως θα υπέθετα αν με ρωτούσε κάποιος.

Και στα κυπαρίσσια, την πρώτη φορά που είδα κάτι σαν καπνό να βγαίνει από μέσα τους, σταμάτησα ό,τι έκανα και άρχισα να τα παρατηρώ νομίζοντας ότι κάτι πήρε φωτιά... Και μετά είδα με έκπληξη ότι ήταν τα πουλιά που τσιμπούσαν τους καρπούς τους και κάθε καρπός έσκαγε απελευθερώνοντας την σκόνη του σπόρου του. Κι ήταν ωραίο παιχνίδι να βλέπεις πρώτα τον καπνό και μετά να ψάχνεις το κρυμμένο πουλί μέσα στα φυλλώματα που τσιμπολογούσε...

Κι όταν πέφτει το σούρουπο, πώς μαζεύονται όλα κυκλώνοντας πολλές φορές τον ουρανό, μάλλον για να δώσουν χρόνο σε όλο το κοπάδι να μαζευτεί, ακόμα και για τις ξεχασμένες και τις πιο απομακρυσμένες σουρλουλούδες τους, μέχρι που κουρνιάζουν σιγά-σιγά στα δέντρα και ησυχάζει ο ορίζοντας...

Κι αυτές τις ξαφνικές βουτιές του κοπαδιού σαν να 'ναι όλα μαζί το σώμα μιας σαίτας, πώς να τις εξηγήσω;

Μου φαίνεται ότι, προς το παρόν, δεν πρέπει να διαβάσω τίποτα για τα πουλιά γιατί θα χάσω ένα μέρος της περιέργειάς μου και του μυστηρίου της γοητείας τους.
Θα μείνω να τα παρατηρώ πολύ καιρό ακόμα, αφήνοντας τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις να φωλιάζουν και να γουργουρίζουν μέσα μου, πριν διαβάσω τα αποδεικτικά επιστημονικά στοιχεία της καταγραφής του κάθε είδους και της εξήγησης της συμπεριφοράς του.

Έτσι, για να 'χω και μια αφορμή να κοιτάζω γεμάτη περιέργεια τον ουρανό πιο τακτικά και να μην ξεχνιέμαι τόσο στα επίγεια...

Birds Art Paintings by Jennifer Lommers

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

Πορεία

Justin Berry

Είναι μαγικό αυτό που γίνεται που όταν πάρεις τον 'καταλληλότερο' δρόμο κάμπτονται οι αντιστάσεις της ζωής γύρω σου και βρίσκεις βοήθεια σε κάθε βήμα σου, ακόμα κι από εκεί που δεν το περιμένεις!

Γενικά, οι αντιστάσεις της ζωής στα σχέδιά μας είναι πάντα σημάδι αλλαγής πορείας και αυτοπροσδιορισμού...

Ίσως όμως να 'ναι και η δική μου συνειδητοποίηση οτι ήμουν πολύ περήφανη για να ζητήσω βοήθεια για οτιδήποτε και νόμιζα ότι θα τα καταφέρνω μόνη μου για πάντα.

Κι όταν κατάλαβα αυτήν την αποξένωση κι έσκυψα το κεφάλι, ταπεινωμένη από την τόση έπαρση, σα να γλύκανε ο κόσμος γύρω μου, σα να έφυγαν τα αγκάθια από τα μονοπάτια, σα να εμφανίζονται άνθρωποι από το πουθενά να μου προσφέρουν αυτό που χρειάζομαι...
Erik Johansson

Στο δρόμο του Ήρωα, μόλις έχω περάσει το κατώφλι και μου δίνεται η βοήθεια... ανυπομονώ να δω ποιο θα είναι το πολύτιμο ελιξίριο!


Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2019

Ρόλοι και Ατάκες



Σήμερα, φιλοσοφώντας με τον πρωινό μου καφέ, σκεφτόμουν ότι ίσως ζωή να είναι μια πάλη του ευγενικού εναντίον του ενστικτώδους.

Η προσπάθειά μας να ξεφύγουμε από τις αυτόματες μηχανικές αντιδράσεις των νόμων της επιβίωσης και να τους επιβληθούμε με ανώτερο πνεύμα...





Όμως, εδώ και πολύ καιρό θέλω να γράψω για τους ρόλους...


Κάποιες φορές ανακαλύπτεις, εκ των υστέρων, ότι στη διάδρασή μας με τους άλλους, λέγονται κάποια πράγματα που δίνουν μια τροπή, μια πορεία στις σχέσεις σαν να ήταν το "μοιραίο", το "προδιαγραμμένο", σαν όσοι συμμετέχουν να είναι απλώς μαριονέτες ενός θεάτρου που πρέπει να παιχτεί για να επέλθει η συνέχεια που πρέπει να επέλθει.

Και τη στιγμή που λέγονται αυτά που καθορίζουν τις σχέσεις, είναι σαν κάτι να εμποδίζει να ειπωθούν κάποια άλλα συμπληρωματικά διευκρινιστικά που θα άλλαζαν την μετέπειτα πορεία.
Σαν να μην πρέπει να ξεφύγεις καθόλου από τις ατάκες του ρόλου που σου έχει επιλεχθεί να παίξεις σ΄αυτά τα μηχανικά παιχνίδια του πεπρωμένου.


Και μετά οι άνθρωποι αισθάνονται δεμένοι και κάνουν τα πάντα μέσα τους και έξω να υπερασπιστούν τους ρόλους που κλήθηκαν να παίξουν από τις περιστάσεις.

Και τους είναι αδύνατον να κάνουν βήματα πίσω πέρα από το εγώ τους και να ξαναεπιλέξουν νέους ρόλους με δική τους βούληση, σε μια εναλλαγή των δρόμων του 'πεπρωμένου', σε μια νέα πορεία πιο αφυπνισμένη και συνειδητοποιημένη, λέγοντας στο ίδιο σκηνικό νέες, διαφορετικές ατάκες βαθαίνοντας και ξεπερνώντας τους εξωτερικούς ρόλους.


Και σκέφτομαι, ότι ίσως αυτός να είναι ο τρόπος της ζωής να απομακρύνει τους ανθρώπους/μαριονέτες της εσωτερικής μηχανικότητας των οποίων ο ρόλος έχει τελειώσει κλείνοντας την μικρή παράσταση διάδρασης μεταξύ τους, κρατώντας ενωμένους μόνο όσους θέλουν πραγματικά και μπορούν να υπερβούν και να υπερυψωθούν πέρα και πάνω από το ανθρώπινο, έξω από κάθε ρόλο που τους επιβάλεται από τις περιστάσεις.



Δυστυχώς, είναι τόσο ελάχιστοι αυτοί που έχουν διευρύνει τόσο πολύ την ύπαρξή τους και θα 'μαστε τυχεροί στη ζωή μας αν συναντήσουμε 1-2 τέτοια άτομα, που όμως θα γίνουν σταθμός και εφαλτήριο της δική μας μετριότητας.










Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2018

Ελευθερία




-Τι είναι για σένα Ελευθερία; ρώτησαν την Νίνα Σιμόνε σε μια συνέντευξη.
-Να μην αισθάνομαι φόβο, απάντησε και συμπλήρωσε ότι δεν ήταν και πολλές οι στιγμές που αισθάνθηκε πραγματικά ελεύθερη και κυρίως τις αισθάνθηκε πάνω στη σκηνή.

Βλέποντας το ντοκιμαντέρ για τη ζωή της, στάθηκα σ' αυτήν τη στιγμή κι αναρωτήθηκα πρώτα αν υπάρχει πραγματική ελευθερία για έναν άνθρωπο και μετά τι θα απαντούσα εγώ σε μια τέτοια περίπτωση και τι είναι για μένα Ελευθερία.

Αν υπάρχει πραγματική Ελευθερία, επειδή πέρα από τον ορισμό της στα άρθρα της "Διακήρυξης των δικαιωμάτων του Ανθρώπου" του 1789, όλοι είμαστε υποταγμένοι στην Ανάγκη για την επιβίωσή μας. Αυτήν την ακαταμάχητη δύναμη που την βρίσκουμε από τα Ορφικά ως θεότητα, μέχρι την ιεράρχησή της στην Πυραμίδα του Μάσλοου.

Τι θα απαντούσα δεν ξέρω, μάλλον κάτι συμβατικό και εύπεπτο για την κοινή γνώμη.

Τι είναι όμως για μένα Ελευθερία που δεν θα το εξέθετα στους πολλούς;


Άλλοι το ονομάζουν αφύπνιση, άλλοι 'μυστήρια', άλλοι διαλογισμό, άλλοι διαφυγή, άλλοι προσευχή, άλλοι δεν ξέρω πώς...


Μέγιστη ελευθερία, για μένα, είναι να μπορείς να απεκδυθείς τον εαυτό σου εν ζωή, πέρα από τον θάνατο.
Να γίνεις ένα με το Ένα, να γίνεις κομμάτι του σύμπαντος χωρίς τους διαχωρισμούς του Εγώ, του εαυτού, της ύπαρξης, του νου.
Και μετά να επιστρέψεις και να ξαναντυθείς εν πλήρη επιγνώσει τον εαυτό σου, τις σκέψεις σου, τις μικρότητές σου, τις ανάγκες σου, το παρελθόν σου, τα βιώματά σου...

Κι άντε να πεις κάτι τέτοιο σε μια συνέντευξη και να περιμένεις να καταλάβουν τι εννοείς!








Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2018

Μπαλόνι και Ήλιος

Oliver Jeffers


Έχω 2 εικόνες στο μυαλό μου.
Αν τις έκανα ιστορίες θα μιλούσαν για ένα Μπαλόνι και έναν Ήλιο.


Το Μπαλόνι θα ήταν το Εγώ του κάθε ανθρώπου που φουσκώνει γύρω του τόσο όσο μεγαλύτερος είναι κι ο εγωισμός του και αποκλείει στο εσωτερικό του τον ίδιο από μια ουσιαστική επαφή με τους άλλους ανθρώπους, αλλά αποκλείει και τους άλλους που προσπαθούν να τον πλησιάσουν.
Κάποιοι θεωρούν ότι αυτό το μπαλόνι είναι ο εαυτός τους...


Oliver Jeffers
Η δεύτερη εικόνα είναι για έναν Ήλιο που κρύβεται στην καρδιά του κάθε ανθρώπου και είναι η δύναμη της Αγάπης.
Όσο πιο δυνατή η αγάπη τόσο πιο λαμπερός ο ήλιος και τόσο πιο δυνατές οι ακτίδες του που εξακοντίζονται σε πολύ υψηλά επίπεδα.
Όσο πιο αδύναμη η αγάπη τόσο πιο ασθενείς οι αχτίδες του και τόσο πιο θολωμένο το φως του μπερδεμένο με άλλα αισθήματα όπως ανάγκη, μοναξιά και διάφορα άλλα...






Aleksandra Szmidt                                           


Όμως σήμερα είμαι πολύ κουρασμένη και δεν είμαι καλή με τις λέξεις.

 Γι αυτό και δεν θα τις κάνω ιστορίες με συμβολισμούς κι ούτε θα τις συνδυάσω μεταξύ τους.

Ούτε καν θα τις ενώσω και τις δύο σε μια τρίτη εικόνα Αερόστατου.

Θα τις αφήσω μόνο εδώ σαν λεκτικές δηλώσεις 2 εικόνων, παρέα μαζί με αυτές των εικονογράφων του διαδικτύου κι ίσως κάποτε ξαναεπιστρέψω...










Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2018

Χρώματα



Να, καθόμαστε με αυτό το 5χρονο αγγελάκι/κοριτσάκι και ζωγραφίζουμε μαζί διάφορα, όπως πολυκατοικίες, δάση, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, λαγουδάκια και ζωάκια, θάλασσες με καραβάκια, ψάρια, αστερίες και μέδουσες, αραχνούλες και φιδάκια, αυτοκίνητα που πηγαίνουν εκδρομή, τρένα, φατσούλες περίεργες και αστείες και ολόκληρους πίνακες, με πολλά-πολλά χρώματα...




 (Το δέντρο που γέρνει το 'κανε η μικρούλα σαν αυτά που βλέπουμε στον δρόμο που τα 'χει λυγίσει ο άνεμος, αλλά -όπως έχουμε πει- κάποια από τα δέντρα ήταν πιο δυνατά και άντεξαν και μεγάλωσαν κόντρα στον άνεμο, έστω και στραβά.)
Οι ζωγραφιές των παιδιών του Νηπιαγωγείου
με την αλεπού και την χελώνα.










Όταν μπήκα μια μέρα στην αίθουσα του νηπιαγωγείου που κάνουν μάθημα, δεν μπόρεσα να μην καμαρώσω την ξεχωριστή δική της ζωγραφιά με την αλεπού και την πολύχρωμη χελώνα!

Από τα διάφορα που ζωγραφίζει στην τάξη, η δασκάλα της νόμιζε ότι πηγαίνει σε μαθήματα ζωγραφικής...




Κι άλλες από τις ζωγραφιές που κάνουμε μαζί:





Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2018

Στα σύννεφα



Ήταν εκεί, το ήξερα.
Ένα θολό συννεφάκι αρνητικότητας μέσα μου.
Που δεν μπορούσα να καταλάβω
το πώς, το από πού και το γιατί του.

Ίσως από κάτι απωθημένο και αδιευκρίνιστο δικό μου,
ίσως από κάποιον άλλον που μου το 'στειλε,
ίσως από κάποιο περιβάλλον που βρέθηκα
(λες να κολλάνε πάνω σου σαν την σκόνη;).

Δεν ξέρω τα πώς και τα γιατί της αρνητικότητας
κι ούτε πολυπιστεύω σε θεωρίες αν δεν είναι
δικά μου βιώματα.

Το μόνο που ξέρω είναι ότι
το παραμικρό ίχνος αρνητικότητας μέσα μου
με ενοχλεί...
(άντε πάλι κι άλλος συμβολισμός για το παραμύθι με το μπιζέλι)

Κι αυτό το αδιευκρίνιστο
που το κουβαλούσα
και δεν μπορούσα να βρω την πηγή του
για να το διώξω
το αισθανόμουν αγκάθι
και επιπλέον λειτουργούσε προσθετικά
στα άλλα μου προβλήματα
και με έκανε να πετάγομαι
και δυο και τρεις φορές τις νύχτες
και να μην μπορώ να κοιμηθώ από το άγχος
ή μη ξέροντας τι ακριβώς μου φταίει.

Κι έπρεπε να φύγω από τον νου
σ' αυτά τα ταξίδια εποπτείας από ψηλά,
στον 'μη νου',*
σ' αυτό το ευγενέστατο και πανέμορφο
αρμονικό πεδίο λεπτοφυιών δονήσεων,
για να βρω απαντήσεις.

Ομολογώ ότι αυτή τη φορά δεν τα κατάφερα.
Ο νους μας φύλακας και φυλακή
δεν σε αφήνει εύκολα να τον υπερβείς.
Λίγη έπαρση να κουβαλάς στα φτερά σου
λίγη μη καθαρότητα
και σε τσακίζει στους λαβύρινθούς του.

Είναι ο πιο ισάξιος αντίπαλος
που θα βρεις ποτέ μπροστά σου.
Σε αντιμετωπίζει όπως τον αντιμετωπίζεις,
με ευγένεια ή με σκοτεινότητα,
με όποια όπλα διαλέξεις εσύ,
με ό,τι κουβαλάς μέσα σου
και το στήνεις εμπρός σου,
συνειδητά ή ασυνείδητα.
Κι αν φανείς ανάξιος
σε καταπίνει και
σε καταποντίζει στα δικά του...

Δύσκολο αυτό το ταξίδι μου
με βεβαρημένα τα φτερά.
Έπρεπε να μάχομαι συνέχεια
για να στέκομαι σε κάποιο ύψος.

Έστω κι έτσι όμως
και μέχρι τα όρια
που δεν μπόρεσα τελικά να ξεπεράσω,
σε μια από τις ευγενικότερες μάχες
που 'χω ποτέ βιώσει εσωτερικά,
επέστρεψα με αποκαλύψεις για τον εαυτό μου
που ούτε σε 100 χρόνια ψυχανάλυσης
δεν θα ανακάλυπτα.

Επέστρεψα με έναν ήλιο μέσα μου
(για όσο κρατήσει)
φωτεινή και λαμπερή
(τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι)
με εν-πιστοσύνη
(στον σκοπό των όσων μου συμβαίνουν)
και τελικά χωρίς την ύπουλη αρνητικότητα
(που ακόμα δεν έχω καταλάβει την προέλευσή της).

Επέστρεψα από τα σύννεφα, λοιπόν,
για να σκύψω το κεφάλι κοιτάζοντας τη γη
(το κεφάλι μόνο συμβολικά, όχι το πνεύμα)
και να συνεχίσω την πορεία μου...



(*όπως άκουσα πρόσφατα να τα ονομάζουν σε μια συζήτηση στο γιουτιουμπ 
που μου επιβεβαίωσαν ότι δεν είμαι αλλοπαρμένη κι ότι όντως υπάρχουν - νομίζω στον χριστιανισμό το συσχετίζουν με την γνώση της καρδιάς και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι ήταν η λεγόμενη 'μύηση' στα αρχαία μυστήρια...)







Κι αν αποφάσισα να το εκθέσω εδώ, είναι γιατί ψάχνω παρόμοιους ταξιδιώτες (που να καταλαβαίνουν τι εννοώ) προς τον ουρανό, προς την καρδιά, προς το έσω μας, προς τα όπως θέλει ο καθένας να το ονομάσει, που έφτασαν σ' αυτά τα όρια του νου για να συζητήσουμε τις εμπειρίες και τις δυσκολίες...

(Διευκρινίζω ότι δεν ανήκω σε καμιά θρησκεία, ομάδα, οργάνωση, διδασκαλία ή ό,τι άλλο - οδηγός μου μόνο τα βιώματα από τα δικά μου εσωτερικά βήματα και η αναζήτηση, χρόνια τώρα, το εις βάθος 'γνώθι' του εαυτού μου.)









Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

Μαντάλες



Σήμερα είδα στον ύπνο μου την πιο ξεκάθαρη Μαντάλα (όρα συλλογικό ασυνείδητο - Γιούνγκ) που έχω δει ποτέ.

Ήταν ένας πολύ τεράστιος ισομερής επίπεδος σταυρός σαν κέλτικος, με κύκλο στη μέση κι εγώ έσκυψα να τον σηκώσω που ήταν σκεπασμένος με καφέ χώμα...




Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018

Chili Peppers



Πόσα χρόνια είχε νεκρωθεί μέσα μου η ομορφιά, δεν ξέρω.
Αυτή η απάθεια του να κοιτάς γύρω σου και να μη σε αγγίζει τίποτα ως το βάθος.
Να μην υπάρχει καμιά εσωτερική δόνηση ανταπόκρισης και σύνδεσης με τη φύση.

Κι ύστερα σιγά-σιγά, ξανάρχισε το σκίρτημα.
Στην αρχή ερχόταν σπάνια κάπου-κάπου και το χαιρόμουν και το καλωσόριζα σαν ακριβό δώρο που είχα κάποτε και στερήθηκα.
Και τώρα όλο και πιο συχνά.

Την Παρασκευή καθόμουν στο μπαλκόνι μου κι έβλεπα πάνω στο τραπέζι την γλάστρα με τα κατακκόκινα πιπεράκια και τα ντοματάκια πάνω στο καρό τραπεζομάντηλο κι ένα πιάτο με κίτρινες βρασμένες πατάτες έτσι όπως τα φώτιζε ο ήλιος και μου φαινόταν τόσο πανέμορφα τα χρώματά τους κι η απλή αυτή στιγμή!
Όχι τίποτα μεγάλα πράγματα όπως θέα στη θάλασσα, στον ωκεανό σε βουνά και τέτοια.

Και σήμερα το απόγευμα το ρόδινο ηλιοβασίλεμα και δυο τρεις γραμμές απο αεροπλάνα που το χάραζαν. Κι έλεγα από μέσα μου με απέραντο θαυμασμό, μα πόσο όμορφα είναι!

Γιατί αυτή η ομορφιά δεν μένει μόνο στα μάτια.
Μπαίνει ως τα βάθη και νομίζω αγγίζει την ψυχή μου και με τυλίγει ολόκληρη σε ένα σύννεφο και με παίρνει μαζί στο πέταγμά της.
Και δεν ξέρω να το βάλω καλά σε λόγια, αλλά αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που ξαναγύρισε και μπορώ να το αισθάνομαι.
Να εκτιμώ τις απλές δόσεις ομορφιάς που μας χαρίζονται απλόχερα σε κάθε στιγμή μας, που όμως κλεισμένοι μέσα στις σκέψεις μας δίνουμε την προσοχή μας σε άλλα πράγματα κι έτσι τις χάνουμε και τις αφήνουμε να περνούν ανεκμετάλλευτες.

Γιατί πρέπει να τις εκμεταλλευόμαστε. Να πιανόμαστε γερά από ένα ξέφτι της άκρης του κόσμου και να τον αφήνουμε να μας παρασέρνει ως όπου μπορεί, ως όπου μπορούμε.



Και προχθές σαν να ψυχανεμίστηκα ακόμα ένα από τα πιο όμορφα πράγματα σ' αυτήν την γη.
Μια καθάρια ψυχή να κρατάει το χέρι μιας άλλης καθάριας ψυχής και να πορεύονται μαζί...
Καθάριες όχι ως προς τον αγώνα τους και την πορεία τους, αλλά ως προς την σχέση τους και το δέσιμό τους.
Και η ένωσή τους να συμβολίζεται με δύο ωοειδείς κρίκους ενωμένους, εισχωρώντας λίγο ο ένας μέσα στον άλλον.


Αλλά μάλλον γηράσκω αεί αλλοπαρμένη, μη δίνετε σημασία στα γραφόμενά μου...


(Τις φωτογραφίες τις μάζεψα από το ίντερνετ, όσο όμορφη κι αν μου φαινόταν η γλαστρούλα μου, εκείνη την στιγμή ήθελα να την κρατήσω στην μνήμη μου, στο γέμισμα μέσα μου, να την απολαύσω όσο διαρκεί κι όχι να τρέχω με το κινητό σαν άγαρμπος τουρίστας να την αποτυπώσω σε φωτογραφία.)






Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018

Κατεύθυνση

photo by Laura Williams



Πέφτω - Ανεβαίνω
Ανεβαίνω - Πέφτω
ξανά και ξανά και ξανά...
μέχρι να καταλάβω
τα Βήματα
μέχρι να βρω
τον Τρόπο...

Με το βλέμμα
στον κατήφορο
δεν είχα καταλάβει
πόσο όμορφο πράγμα
είναι η Ανηφόρα
όταν σου μαθαίνει
υποχρεωτικά
να αναρριχάσαι...

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

Άνθρωποι Μαθήματα

Photo by Andrius Aleksandravičius


Κι αν καμιά φορά έρχονται στον δρόμο μας
άτομα με υπερτροφικό Εγώ,
δεν γίνεται για να κρίνουμε αυτούς,
αλλά για να συνειδητοποιήσουμε καλύτερα πάνω τους
τα αποτελέσματά του και
το καταστροφικό του θόλωμα
και τη σκιά που ρίχνει στην ψυχή μας
ώστε να γίνουν οι άλλοι
ένας μεγεθυντικός καθρέφτης
για να ανακαλύψουμε
τα δικά μας εγωιστικά λάθη
στην εσωτερική μας πορεία.
Laura Williams


Εξ άλλου, νομίζω ότι είναι γνωστό πια
ότι υποσυνείδητα
επισημαίνουμε στους άλλους
τις ελλείψεις και τα ελαττώματα
που έχουμε ανάγκη να βρούμε σε μας.

Το λάθος μας είναι ότι τυφλωνόμαστε
από αυτό που απωθούμε
και δεν θέλουμε να δούμε
και ασχολούμαστε με τους καθρέφτες μας
κι όχι με το είδωλό μας.













Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2018

Στρώματα και Μπιζέλι



Προσπαθώ να αποκωδικοποιήσω τη διάθεση των σκέψεών μου.
Ανακαλύπτω ότι βρίσκονται σε στρώματα-στρώματα.
Όπως ο φλοιός της γης ή όπως τα στρώματα της πριγκίπισσας με το μπιζέλι.
Το μπιζέλι δεν το έφτασα ακόμη, ανακαλύπτω όμως την υφή των στρωμάτων.

Αυτό της αναβολικότητας, πάνω-πάνω. Μετά της παραίτησης. Πιο κάτω της τρελής ανησυχίας για τα όσα διαγράφονται στο μέλλον μου. Αυτό είναι και το πιο ταραγμένο που μου τα κάνει όλα άνω-κάτω όταν έρχεται στην επιφάνεια.



Ψάχνω πιο κάτω. Με εκπλήσσει που υπάρχει μια ηρεμία και μια γαλήνη. Είναι τόσο καλά κρυμμένη. Τόσο καλά κερδισμένη και σιγουρεμένη, θα έλεγα, που περιμένει τη σειρά της για να βγει και να γαληνέψει την τρικυμία. Να πάρει τα ήνια του ηγέτη όταν θα 'ρθουν οι μεγάλες δυσκολίες.
Είναι η αποδοχή και η εμπιστοσύνη στη ζωή που προσπαθώ πολύ καιρό να αποκτήσω.
Αφήνει την ανησυχία να παίζει το ρόλο της, να παίρνει το μερίδιό της. Έτσι έχει κακομάθει χρόνια τώρα. Έτσι κινητοποιεί ή αδρανοποιεί τον εαυτό μου. Είναι το εύκολο συναίσθημα, το πιο ενστικτώδες που η ορμή του κατακλύζει το μυαλό πριν προλάβει να το ελέγξει η ηρεμία της φιλοσόφησης, η πιο πρόσφατα κερδισμένη.




Και πιο κάτω; Τι υπάρχει πιο κάτω;
Λες και είναι εύκολο να ανακαλύπτεις ακόμα κι αυτά τα πάνω-πάνω.
Αναλαμπές συνειδητοποίησης που πριν τις καταλάβεις καλά-καλά τις χάνεις.
Έστω και για λίγο όμως σου ξεσκεπάζουν τον τρόπο που λειτουργείς, που λειτουργώ δηλαδή (σε α' πρόσωπο).
Επειδή ως τώρα νόμιζα ότι το κάθε συναίσθημά μου ήταν το μοναδικό και το κυρίαρχο. Δεν υποπτευόμουνα ότι από κάτω του υπήρχαν ταυτόχρονα κι άλλες στρώσεις και εκδηλωνόταν η πιο κυρίαρχη ή μάλλον σε όποια άφηνα περισσότερο χώρο.







Κάπως έτσι, έχει αρκετό καιρό που ανακάλυψα τι συμβαίνει στο μυαλό μου και τις στιγμές που αποκοιμιέμαι κοιτάζοντας ένα έργο ή παρακολουθώντας κάτι σε μια οθόνη.
Συνήθως κοιμόμαστε με έναν γλυκό ύπνο χωρίς να καταλάβουμε τι και πώς.

Παρατήρησα, λοιπόν, ότι εκείνες τις ελάχιστες στιγμές, όταν είναι να αποκοιμηθώ, αρχίζουν να μπερδεύονται τα όσα βλέπω με δικές μου φαντασίες ή αλληλουχίες, μη πραγματικές (με όσα έχω καταγράψει κι έχω κρατήσει στο μυαλό μου).
Σαν να χάνεται η λογική και να 'χει ανοίξει το κουτάκι των συνδέσεων και των συνειρμών και να ενώνεται η πραγματικότητα με μια ονειρική διάθεση, μέχρι που να κερδίσει ολοκληρωτικά η δεύτερη.

Μπαίνουν τα όσα έχω αποθηκεύσει στο μυαλό μου μέσα στα όσα βλέπω εκείνη τη στιγμή, παίρνουν αναφορές από αυτά,γίνονται άσχετοι συσχετισμοί  και μεταφέρομαι σταδιακά από την εξωτερική εικόνα στις εσωτερικές εικόνες και διαδρομές που σχηματίζουν οι αλληλουχίες των συνειρμών, μέχρι να χάσω πια τελείως τη συνείδησή μου και να βυθιστώ στον ύπνο.
Σαν σε μια σκυταλοδρομία, που καθώς παραδίδει ο ένας στον άλλον την σκυτάλη, την κρατούνε για λίγο και οι δυο μαζί.

Καμιά φορά (τώρα που έχω καταλάβει τι μου συμβαίνει), αντιδρώ στις συνδέσεις αυτές, λίγο πριν παραδοθώ τελείως στον ύπνο. Μα, τι άσχετα πράγματα είναι αυτά, σκέφτομαι, πώς μπόρεσε να γίνει τέτοια συσχέτιση; Μένω έκπληκτη παρατηρώντας τις φανταστικές αυτές διαδρομές και μετά ή ξυπνώ και επανέρχομαι ή αφήνομαι να αποκοιμηθώ τελείως.



Κι είναι ένα καλό παράδειγμα αυτό για το ότι η λογική μας δεν έχει πάντα τον πρώτο λόγο (όπως έχω γράψει και σε παλιότερη ανάρτηση για τον λόγο που δεν θυμόμαστε πάντα τα όνειρά μας - επειδή, κάποιες φορές δεν έχουν λογικό συνειρμό, μέσες και άκρες κι είναι όλα ένα μπέρδεμα, ένα κουβάρι σαν τον γόρδιο δεσμό, που δεν μπορείς να τον βάλεις σε εικονα και σκέψη και λόγο).









Οι εικόνες είναι από τις εικονογραφήσεις του παραμυθιού της πριγκίπισσας με το μπιζέλι, γιατί πού ξέρουμε; Μπορεί το παραμύθι να είναι κάπως λίγο ανάποδα.
Μπορεί να μην μας ενοχλεί επειδή είμαστε πριγκίπισσες, αλλά να γινόμαστε πριγκίπισσες (και πρίγκιπες) όταν τελικά μπορέσουμε να ανακαλύψουμε το μικρούλι και ταπεινό μπιζέλι, κατεβαίνοντας προς τα κάτω, βγάζοντας ένα-ένα τα άνετα πολυτελή και βολικά στρώματα και παπλώματα που μας το κρύβουν.

(Κάπως όπως και με το βάτραχο: "φίλα/φύλα το μπιζέλι σου!")