Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Ημιμύθι




Και καθώς μια αστραπή έσχιζε πέρα στον ορίζοντα τον φουρτουνιασμένο ουρανό, χτύπησε κάτω το πόδι της με δύναμη, τόσο που ακούστηκε σαν τη μακρινή βροντή που δεν έφτασε ποτέ στα αυτιά τους.

-Δε θέλω να επιστρέψω!
-Μα, έλα τώρα μην κάνεις σαν παιδί, κοτζάμ βασιλοπούλα.
-Δε μου αρέσει το παλάτι, θα μείνω εδώ.
-Εδώ έξω, κάτω από τα δέντρα;
-Ναι, για πάντα!
-Μα, γιατί; Τι έχει το παλάτι;
-Μυρίζει μούχλα.
-Τι μούχλα, που από το πρωί μέχρι το βράδυ το καθαρίζουν οι 19 υπηρέτες και οι 62 υπηρέτριες;
-Μυρίζει κλεισούρα.
-Τι κλεισούρα που συνέχεια αφήνουμε ανοιχτά τα παράθυρα που χάλασε το κλιματιστικό;

-Δεν μου αρέσει η ζωή εκεί μέσα πια.
-Μα, ξέρεις πόσοι ζηλεύουν τη ζωή σου, με τα όλα σου;
-Δεν είναι δική μου ζωή αυτή, δεν τη διάλεξα εγώ.
-Μα, τι λες; Εσύ δεν συμφωνούσες σε όλα όσα έγιναν; Εσένα δε σε ρωτούσε πρώτη, πάνω από όλους, ο Πολυχρονεμένος μας;
-Όχι, δεν ήμουν εγώ που συμφωνούσα!
-Και ποιος ήταν;
-Η ανάγκη. Αλλά τώρα πείσμωσα, κουράστηκα να την ακούω κι αυτήν και σας. Δε θέλω κανέναν πια. Μόνο αυτά τα δέντρα. Άντε, ίσως και κανέναν βάτραχο...
-Έλα στα συγκαλά σου κυρά μου και πλησιάζει ο χειμώνας.

-Μη μου το θυμίζεις, όσο το σκέφτομαι, με αρπάζει μια ανείπωτη μελαγχολία για όσα θα φέρει μαζί του...
-Και πού ξέρεις τι θα φέρει;
-Τα ίδια και χειρότερα με πέρυσι και πριν από πέρυσι και πιο-πιο πριν από πέρυσι.

-Καλά, σ' αφήνω εδώ μερικές μέρες ακόμα να συνηθίσεις την ιδέα της επιστροφής. Εξ άλλου, ξέρεις κι εσύ η ίδια πως αν δεν επιστρέψεις με τη θέλησή σου, θα στείλει ο πατέρας σου τους στρατιώτες του να σε μαζέψουν με το ζόρι.
-Το ξέρω, άσε με, φύγε! Λίγες μέρες ακόμα... κάτι είναι κι αυτό... ως τότε μπορεί και να...

Η βροχή πλησίαζε. Η κυρία της αυλής έφυγε βιαστικά για να μη γίνει μούσκεμα. Της έπαιρνε δυο ώρες να ετοιμάσει την κόμμωσή της, δεν ήταν για να την εκθέτει σε τέτοια φαινόμενα.
Η βασιλοπούλα έμεινε μόνη κάτω από τα δέντρα με τη βροχή και τους επικίνδυνους κεραυνούς να πλησιάζουν όλο και πιο κοντά...







Εικόνες: Margaret Macdonald Mackintosh




Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Νεφέλωμα NGC 650/651


 Μπορείς να μεθύσεις άραγε, επειδή ένας αρχιμάστορας αρπάζει μια ελπίδα με τη μορφή τρέλας στο πρόσωπο ενός κοριτσιού, που πιστεύει σ' αυτόν όσο τίποτα και αποφασίζει, ως καταξιωμένος αρχιτέκτονας, να χτίσει "κάστρα στον αέρα";

Κι αν ναι, αυτό είναι ανάγκη ή αποτέλεσμα; Το μέσον ή ο σκοπός;
Κι αυτή η μέθη ή το ταξίδι στη χώρα της φαντασίας όπου όλα είναι δυνατά, όπου η πραγματικότητα χάνει την υλική της υπόσταση και γίνεται μια ρέουσα αχνώδης περιπέτεια του νου, σε τι αποσκοπεί;

Τι καλύπτει ή τι προσπαθεί να εκφράσει, αυτό το πουπουλένιο σύννεφο που σε τυλίγει και σε βάζει μέσα του έτοιμο να σε σεργιανίσει ως όπου τολμάς και αντέχεις να φτάσεις;
Ποιο το κινητρο;


Άλλοι μεθάνε κάνοντας χρήση ουσιών, άλλοι διαβάζοντας...



Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Θερινό Ενοικιοστάσιο

Sarah Deremer


Μη με ψάξεις
στην οδό Χάους
που με άφησες.
Μετακόμισα

στην οδό Μεταμόρφωσης.
Στο σπίτι με τα
ολάνοιχτα μεγάλα παράθυρα
και τις πολλές πόρτες.

Τόσες πολλές
που καμιά φορά
καθώς τις εξερευνώ
με χάνω ολότελα.

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Έξι Σπόροι

Anna Pinskaya




Διάφανοι λαμπυρίζοντες καρποί
κόκκινος Πειρασμός
Αίμα η γεύση τους
γλυκιά και στυφή
Ο Πλούτος του ροδιού
φιλοξενία του Άδη

Για να ξεφύγεις
θεϊκή Χάρη
Ή το χέρι του Ορφέα
που τολμά να φτάσει
Να παλαίψει στο βυθό σου
τη Νέκρωση

The Color of Pomegranates (Sayat Nova, 1969)
Δύο οι δρόμοι
Ύψωση ή Έλξη
Αρκεί να μην κοιτάς πίσω
να Εμπιστεύεσαι
Να οδηγεί το αγίνωτο
το μη κατακτημένο

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Παραμιλητά του ίδιου ασθενή του θαλάμου 62

Michelino Iorizzo


-Αλλά αν θες να τα πάρουμε με τη σειρά...
-Δε θέλω να τα πάρουμε με τη σειρά, θέλω να με βάλεις σε ένα πολύχρωμο αερόστατο και να δούμε από ψηλά τα τετραγωνισμένα χωράφια του καλοκαιριού, μπορείς;
-Αν με αφήσεις...
-Σε αφήνω, οδήγα...

Και ξεκινήσαμε.
Άτσαλα και βιαστικά, δε λέω κι ούτε που έμοιαζε καν με απογείωση. Εγώ να αφήνω να χύνεται μαυρίλα και να μουτζουρώνω τον κόσμο κι εσύ να προσπαθείς να τον καθαρίσεις και να τη μαζέψεις με τους κλισέ τρόπους που πίστευες ότι πιάνουν. Και να σκέφτομαι μέσα μου, αχ, δεν μπορεί, τζάμπα με ξεσήκωσε...
Και μετά, ίσως από την επιμονή της μαυρίλας, ίσως γιατί σα να κατάλαβες ότι δε φτουράνε μπροστά της τα 'δοκιμασμένα' τερτίπια των αντι-λόγων, άνοιξες το τεράστιο κατακόκκινο αερόστατο που 'χε το σχήμα της καρδιάς σου και με έβαλες μέσα. Και κάπου εκεί ήταν που αρχίσαμε να πετάμε. Κι ούτε που χρειάστηκε να πάμε και πολύ μακριά. Μέχρι τα βρεγμένα δέντρα του κήπου κι ας σκόνταψες σε μια γυψοσανίδα για λίγο (ούτε καν που το πήρα χαμπάρι, θεωρώντας τη μέρος του τοπίου!).
Hugo Urlacher

Και δε με πείραξε που το αερόστατο δεν ήταν πολύχρωμο αλλά μονόχρωμο με ένα τόσο βαθύ κόκκινο. Ούτε που, αντί για τα θερισμένα καλοκαιρινά χωράφια με τις χρυσαφένιες μπάλες χόρτου, είδαμε την αρχή του φθινοπώρου. Τέτοια ταξίδια κρύβουν πάντα μέσα τους μικρά θαύματα, όπως και η ικανότητα να ταξιδεύεις, που έχει κρυμμένη μέσα της περισσότερη αξία από το ταξιδιωτικό μέσο και τον τελικό προορισμό.

Κι έτσι που οδηγούσες και πήγαινες μπροστά, πέρασε μια αστραπή απ΄τις σκέψεις μου: Ένα κλικ είναι όλα! Ένας διακόπτης στο μυαλό μου. Τον γυρίζω και αλλάζω διάθεση και οπτική, αμέσως εδώ και τώρα, χωρίς ούτε μία επιπλέον σκέψη. Ένα μόνο κλικ! Κι ήξερα πως μπορούσα να το κάνω εκείνη τη στιγμή. Αλλά δε θέλησα. Κάτι μέσα μου με σταμάτησε, λες κι η μαυρίλα δεν είχε απλώσει ακόμα όλα τα δώρα που έκρυβε πίσω της και ένα τέτοιο βιαστικό άλμα θα τα κατάστρεφε.
Κι αφού όλο αυτό το μαύρο που έσερνα μαζί μου μπορούσε να αλλάξει τόσο απλά, έχασε τη βαρύτητά του και πετούσε κι αυτό μαζί μας ανακατεμμένο με τα μαύρα σύννεφα του κήπου σου.

Michelino Iorizzo
Και μετά, όταν έφυγες, πίσω από το διάφανο μπλε βάζο που μου ΄κλεβε συνεχώς το βλέμμα, καθώς λαμπύριζε κόντρα στο φως, άρχισε να μου μιλά η λευκή κουρτίνα μου που σειόταν από το πρωινό δροσερό αεράκι.
-Πότε είναι και πότε παύει να είναι φτερό, ένα φτερό στον άνεμο; με ρωτούσε με κάθε κίνησή της καθώς ελαφροανέμιζε κι αυτή σαν φτερό.
-Αν το πάρει ένα πουλί για να φτιάξει τη φωλιά του, συνεχίζει να είναι φτερό; Ή μήπως πια λογίζεται και το ίδιο φωλιά;
-Κι αν το κατάλευκο φτερό πέσει σε έναν λάκκο με λάσπη και λασπωθεί ολόκληρο, θα συνεχίσει να ΄ναι φτερό, αφού έχει χάσει τις ιδιότητες του φτερού και τη δυνατότητα να πετάει στον άνεμο; Και το κυριότερο! Θα μπορεί πια να αισθάνεται φτερό;
-Κι αν σκαλώσει στα κλαδιά ενός δέντρου και το κοροϊδεύουν τα φύλλα που δεν είναι πράσινο σαν κι αυτά, θα θέλει να αισθάνεται φτερό ή θα ντρέπεται γι αυτό το παράταιρο άγχρωμο άσπρο που είναι;

Τέτοια λέγαμε με την κουρτίνα, χαμένοι σε διάφορες σκέψεις.
Και μαζί με την κουρτίνα και το μπλε βάζο, πήρα να μετρώ και τα υπόλοιπα που έχω και μου βγήκαν πάρα πολλά. Κι είπα, αφού έχω ήδη τόσα να σταματήσω να ανησυχώ γι αυτά που λείπουν.

Κι όπως διασώθηκε και δεν έσπασε το πεσμένο αγαλματάκι του Μότσαρτ που το 'βαλα σα σημάδι, έτσι είπα πως θα διασωθώ κι εγώ. Και τελικά, μια και επιζήσαμε κι οι δυο, άλλαξα προσανατολισμό στο κρεβάτι μου για να μπορώ να βλέπω το αυθεντικό μπλε και το πράσινο, άναψα πορτοκαλί φώτα και κεριά και με ένα απρόσμενο σκίρτημα ξαναρχής του έρωτα τελείωσε η πρώτη μέρα των διακοπών μου μέσα στο σπίτι...

Ειρηνικοί Πολεμιστές


Τηλεόραση δεν έχω κι όσους αγώνες παρακολούθησα ήταν από σπόντα.

Έτσι, τη Δευτέρα το μεσημέρι, χωρίς να ξέρω τίποτα για το πρόγραμμα των Ολυμπιακών αγώνων, είδα τυχαία στο γιουτιουμπ την ταινία "Ο δρόμος του ειρηνικού πολεμιστή" με πρωταγωνιστή έναν αθλητή στο αγώνισμα των κρίκων.

Δεν ξέρω τι ώρα έγιναν οι αγώνες, αλλά καθόλου απίθανο να έγιναν την ώρα που έβλεπα την ταινία.
Το ίδιο βράδυ έμαθα ότι ο Λευτέρης Πετρούνιας κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους κρίκους.

Ε, και;
Ε, τίποτα!
Μια απλή σύμπτωση χωρίς κανένα συμπέρασμα, αλλά μια ωραία αφορμή για να αναφερθώ στην ταινία - μάλλον ατυχή τηλεοπτική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Dan Millman και χρειάζονται πολλά περισσότερα από άσπρα μαλλιά για να μας πείσει κάποιος στο ρόλο του σοφού.

Λόγω της νίκης του αθλητή μας, λοιπόν, η εν λόγω ταινία έγινε επίκαιρη και οι συγκυρίες μού δίνουν την ευκαιρία να σταθώ σε ένα στιγμιότυπο προς το τέλος της:


"Η Ζωή έχει μόνο τρεις κανόνες: Το Παράδοξο, το Χιούμορ και την Αλλαγή." 



Περισσότερες πληροφορίες και αναλύσεις θα βρείτε στην ταινία εδώ, ή στο βιβλίο εδώ.




Y.Γ.
Κι αν κάποιοι από εμάς φτάνουν στο μηδέν, δεν είναι γιατί απαξιώνουμε την ίδια τη ζωή, αλλά τον τρόπο που μας έμαθαν να τη ζούμε και δεν μας έφτασε αυτό το λίγο...












Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Παραμιλητό ασθενή στον θάλαμο 62



Πρόσεξε μη σε σκοτώσει
και σένα η ανυπαρξία μου,
σε προειδοποίησα.

Μα εσύ δεν μ΄ άκουσες
-χρόνια δωρητής χαμόγελων-
νόμιζες κρατούσες ασπίδα.

Μόνο όταν έπιασες το κρύο μου χέρι
κατάλαβες, μα ήταν αργά πια.
Ο θάνατος μας σώριασε,
νικητής, και τους δύο.

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2016

'Ανθρωποι Αταξίδευτοι


Σκεφτόμουν να γράψω κάτι για ορισμένους ανθρώπους που συνηθίζουν να θεωρούν την άποψή τους ως τη μόνη σωστή και πρέπουσα, από τα πιο μικρά ως τα πιο μεγάλα.

Λες και κάποιος άλλος δεν μπορεί να έχει διαφορετική άποψη από τη δική τους κι αν έχει, χαρακτηρίζεται το λιγότερο ηλίθιος, χαζός, βλαμένος (έως και ψεύτης)... λες και είναι οι μόνοι κάτοχοι του σωστού και του τι πρέπει να γίνεται ή πώς πρέπει να γίνεται και η άποψή τους αποτελεί, λίγο-πολύ, θέσφατο!

Και δεν μπορούν να καταλάβουν ότι αυτό που προβάλουν ως το μόνο σωστό βασίζεται στα προσωπικά τους βιώματα και αποκλειστικά και μόνο στην ατομική τους άποψη για τον κόσμο κι ότι οι άλλοι άνθρωποι έχουν διαφορετικό τρόπο να βλέπουν και να αντιμετωπίζουν τα όσα συμβαίνουν.

'Άνθρωποι αταξίδευτοι', έτσι τους σκέφτομαι. Που δεν έχουν ταξιδέψει στις διαφορετικές εμπειρίες και στους ατέλειωτους τρόπους που μπορεί να αντιμετωπίζεται η ζωή και ο κόσμος. Που δεν μπορούν να δεχτούν (ούτε καν να ανεχτούν χωρίς άσχημες αντιδράσεις) την διαφορετικότητα στην σκέψη και στους τρόπους που ενεργούν και αντιδρούν οι άλλοι.

Κι ύστερα βρήκα στο ιστολόγιο της Laeta ένα απόσπασμα του Ekchart Tolle για τη γκρίνια που εξηγεί πόσο κλεισμένοι είναι στον υποκειμενισμό και στο Εγώ τους και με κάλυψε πλήρως:


"Μερικά Εγώ, που ίσως δεν έχουν και πολλά άλλα με τα οποία να ταυτιστούν, επιβιώνουν εύκολα μόνο και μόνο με την γκρίνια. Όταν είσαι στη λαβή ενός τέτοιου Εγώ, η γκρίνια, ιδιαίτερα σε σχέση με άλλους ανθρώπους, είναι καθ’ έξιν και, φυσικά, μη συνειδητή, πράγμα που σημαίνει ότι δεν γνωρίζεις τι κάνεις. 
Η απόδοση αρνητικών ετικετών σε ανθρώπους, είτε κατάμουτρα ή, συνηθέστερα, όταν μιλάς γι’αυτούς σε άλλους ή ακόμα και όταν τους σκέφτεσαι, είναι συχνά μέρος αυτού του προτύπου. Οι υβριστικοί χαρακτηρισμοί είναι η πιο άξεστη μορφή απόδοσης ετικετών και της ανάγκης του Εγώ να έχει δίκιο και να θριαμβεύει πάνω στους άλλους: «μαλάκας, κάθαρμα, σκρόφα» - όλα τελεσίδικες ετυμηγορίες που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν...

Η αγανάκτηση είναι το συναίσθημα που συνοδεύει την γκρίνια και τη νοητική απόδοση ετικετών στους ανθρώπους και προσθέτει ακόμα μεγαλύτερη ενέργεια στο Εγώ. Αγανάκτηση σημαίνει να αισθάνεσαι χολωμένος, τσατισμένος, θιγμένος ή προσβεβλημένος. Νιώθεις αγανάκτηση για την απληστία των άλλων ανθρώπων, για την ανεντιμότητά τους, την έλλειψη ακεραιότητας, γι αυτό που κάνουν, για ό,τι έκαναν στο παρελθόν, γι’αυτό που είπαν, γι’αυτό που αμέλησαν να κάνουν, γι’αυτό που έπρεπε ή δεν έπρεπε να κάνουν.

Το Εγώ λατρεύει την αγανάκτηση. Αντί να παραβλέπεις την έλλειψη συνειδητότητας στους άλλους, την κάνεις ταυτότητά τους. Ποιος το κάνει αυτό; Η έλλειψη συνειδητότητας σ’εσένα, το Εγώ. Μερικές φορές το «ελάττωμα» που αντιλαμβάνεσαι σε κάποιον άλλο δεν υπάρχει καν. Είναι μια ολοκληρωτική παρερμηνεία, μια προβολή από ένα νου εκπαιδευμένο να βλέπει εχθρούς και να βγάζει τον εαυτό του ανώτερο ή δικαιωμένο. Άλλες φορές το ελάττωμα μπορεί να υπάρχει, αλλά, όταν εστιάζεις πάνω του την προσοχή σου, μερικές φορές αποκλείοντας οτιδήποτε άλλο, το ενισχύεις. Κι αυτό στο οποίο αντιδράς όταν το βλέπεις σε κάποιον άλλο το ισχυροποιείς στον εαυτό σου."

Ekchart Tolle - από το βιβλίο "Για μια νέα ζωή"



Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Ονειρογραφήματα




Ήταν στον ορίζοντα.
Κι ένα τεράστιο αόρατο πινέλο βουτούσε στη θάλασσα για να βραχεί και μετά στριβόταν στο στρογγυλό κροκί του ήλιου για να γεμίσει χρώμα και να γράψει...


Κι ύστερα, κάτι με τετράδια και κάποιες άλλες παρόμοιες ποιητικές εκφράσεις που προβάλονταν εκεί μπροστά μου στον ορίζοντα και γω να απορώ για το πόσο εύκολα κι αβίαστα ερχόταν η ροή τους, μέχρι που κατάλαβα ότι ήταν στο όνειρό μου.



Κι αφού το χάλασε αυτή η ορμή συνειδητότητας, έτρεξαν όλα να εξαφανιστούν άρον άρον και να αφήσουν μόνο αυτό το γοβάκι μνήμης πίσω τους.





Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Παράτολμες Απώλειες


Mehdi Dashti
Χθες βράδυ ανακάλυψα
πως υπήρχε μια τρύπα
στο τσεπάκι του χρόνου
κι ένα-ένα τα όνειρα
μου έπεφταν στο δρόμο
καθώς προχωρούσα.


Κι ύστερα, πως χανόντουσαν
και τα δικά μου κομμάτια
ένα πόδι, ένα χέρι, ένα μυαλό
τέτοια βασικά πράγματα
κι εγώ, ούτε που νοιάστηκα
ποτέ να τα μαζέψω.




Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Μαγικά Φίλτρα


Θυμάσαι τότε
που αφαιρούσαμε
μία μία τις Λέξεις
των ποιημάτων
ανάμεσά μας
μέχρι που έμειναν μόνο
το πρόσωπό σου
και το πρόσωπό μου
να κοιτάζονται αντικρυστά
πίσω από ένα τζάμι;

Κι ύστερα ήρθε εκείνος ο Μάγος
(Μέρλιν νομίζω τον έλεγαν)
κι έπιασε το ραβδί του
και μεταμόρφωσε
εσένα σε Πρίγκιπα
κι εμένα σε Βάτραχο.

Και μου 'λεγες
μη στεναχωριέσαι
ξέρω το Φίλτρο
για κάτι τέτοια
μα θα περιμένεις
μερικούς μήνες.

Και η λαχτάρα για τους μήνες
έγινε Χρόνος που ολοένα
μάκραιναν οι μέρες του
και μεγάλωνε κι άλλο
τη Λίμνη μου.

Κι εσύ μου άφηνες μηνύματα
στο Φεγγάρι
επειδή ήξερες
ότι δε θα μπορεί να αντισταθεί
να καθρεφτίζεται
μαρτυριάρικα στα νερά της.

Κι ύστερα, μια νύχτα
μου πες το Μυστικό.
Πως αυτή η λίμνη
(με το φεγγάρι μέσα της
και τα ανθισμένα νούφαρα
τα μουσικά της καλάμια
τα καταπράσινα δέντρα
τις ιριδίζουσες λιβελούλες
κι όλα τ' άλλα θαύματα)
δε θα υπήρχε ποτέ
χωρίς τα Δάκρυα του βατράχου.

Κι εγώ χαμογέλασα
(ένα τελευταίο όπως μου ζήτησες)
και πιάστηκα απ' το φτερό
ενός μικρού ξωτικού
που 'μοιαζε με την Ελπίδα
και ξεσηκώσαμε όλον τον κόσμο
με τα πλατσουρίσματα
και τα χαρούμενα παιχνίδια μας.

Μας άκουσες;

 


Όλες οι εικόνες ανήκουν στον Leszek Andrzej Kostuj

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

Μαθητευόμενη της Ζωής



Ήταν περίπου πέρυσι τέτοιον καιρό.
Εγώ ισορροπούσα ξανά, με ασταθή βήματα, στα δωδεκάποντα της Ζωής σε αναγκαστική βραδινή έξοδο, αναζητώντας, τελείως αμακιγιάριστη και με τα πλέον ακατάλληλα ρούχα, το διαβόητο κρυμμένο μπαράκι της με τα μεθυστικά ποτά.

Προσπαθούσα να βρω τρόπους να αλλάξω μέσα μου, σε ελάχιστο βαθμό βάσης, αυτό το τεράστιο κουλούρι της που μου μηδένιζε τα πάντα, για να περάσω (έστω κι έτσι) στην επόμενη τάξη με το πρώτο ξημέρωμα.

Στάσιμη στη ζωή. Με ολοκληρωτική απόρριψη και μηδενισμό κόλλας. Ούτε καν ανεξεταστέα! Τόσο χάλια μαθητευόμενη δεν είχα ξαναϋπήρξει ποτέ.

Και πήρα να ξαναδιαβάζω τις μορφές και το βάθος του χαμόγελου, μπας και της κάνω καλή εντύπωση και κερδίσω κανέναν βαθμό, αν και δεν ενδιαφερόμουν ουσιαστικά πια για κανένα μαθημά της.

Κι εμφανίστηκε Εκείνος σε μια αναπάντεχη ιδιάζουσα πραγματικότητα (ή μήπως ήταν πίσω από το Μπαρ...) και μου 'πε ότι έχει έναν κήπο γεμάτο ζαρζαβατικά και δέντρα και με μάγεψε και με διαπέρασε ηλεκτρικό σοκ στο άκουσμά του, όπως θα 'λεγαν σε κάποια άλλη, έχω κόττερο, έχω εκατομμύρια, έχω Τζάγκουαρ, έχω βίλες...

Κι έπιασα τον συμμαθητή μου από το χέρι και έπιασε κι εκείνος το δικό μου σφιχτά για να με βοηθάει στο διάβασμα και να προσπαθούμε να βρούμε, μαζί, πώς ξεφεύγεις από το άτιμο το Μηδέν και ανεβαίνοντας ολοένα την κλίμακα της βαθμολογίας, πότε φτάνεις τελικά σ' αυτό το περίφημό της: Άριστα!



(Σημ. Για τους κακόβολους που πάντα ψάχνουν το εύκολο και το προφανές στα γραφόμενα του άλλου: Όχι, δεν πήρα βραδιάτικα τους δρόμους με δωδεκάποντα και δεν πήγα σε κανένα μπαρ!)

Κι ο κήπος...


Οι Εικόνες ανήκουν στην Anna Anjos     





Υ.Γ.
(Για σένα που μου παραπονέθηκες ότι έχω πολύ καιρό να γράψω στο Μπλογκ.)

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Παραμιλώντας στο Σεληνόφωτο





"Γελώ γιατί γελούν τα μάτια σου
Και δεν υπάρχει θάλασσα δεν υπάρχει χώρα
Όπου τα μάτια σου δε γελούν" *




Κι ήρθες

Και τα κελαηδιστά σου λόγια
έκαναν κλουβί στην έλλειψή μου
και την μάντρωσαν μέσα.
"Να μη σε ξαναενοχλήσει"

Κι αυτή όλο ξετρύπωνε από τα κάγκελα
θρεμμένη από νωπά περάσματα
και ζητούσε κι άλλο κι άλλο
και δεν χόρταινε.

Κι εσύ, μια και δεν μπορούσαμε να ταξιδέψουμε,
έγινες παιδί και μ' έπιασες απ' το χέρι
σε κείνα τα χρόνια, τα άλλα,
τα ανέμελα, τα δύσκολα και όμορφα.

Κι αυτή άρχισε να καταλαγιάζει
και να μαζεύεται πίσω από την κλειδαρότρυπα
και να με κοιτάει παραπονεμένη
"Ξεχνάς, όταν έρχεται εκείνος!"

Και γελούσα; Δεν το θυμάμαι.
Μόνο την εικόνα σου
Και το θεριό που χόρταινε μέσα μου
Κι ότι μου το πες:

"Πόσο χάρηκα που γέλαγες σήμερα!"

Κι ύστερα, χαμένοι στ' όνειρο
ακούστηκε ένας απ' τους δυο μας:
"Είμαστε απλώς υπηρέτες του Έρωτα..."





*Το motto είναι παράφραση από τους στίχους του Γ. Σαραντάρη:

"Μιλώ γιατί μιλούν τα μάτια σου
Και δεν υπάρχει θάλασσα δεν υπάρχει χώρα
Όπου τα μάτια σου δε μιλούν"




Όλες οι Εικόνες ανήκουν στην Celia Chauffrey







.

Λόγω Πανσελήνου


Γιάννης Τόλιας, Αποσπάσματα





Κάθονταν παράμερα
και κοιτούσε το ρολόι του Ποιήματος
περιμένοντας το ξυπνητήρι
να χτυπήσει τη δική της απόχρωση

Απόψε
την ανάσα σου κοιμήθηκα
κάτω απ’ το μαξιλάρι μου.

Τουλάχιστον συνομιλούμε στα όνειρα.



Πόσο μου έλειψε
η ομηρία της αγκαλιάς σου.

Τι άλλο πιο μάταια ένδοξο
από την υλακή ενός μοναχικού λύκου
στο φεγγαρόφωτο.


Αξημέρωτα δάκρυζε το ποίημα
Γιατί έλειπες.





Άργησα και με κλείδωσαν έξω οι λέξεις σου.



Σε ποιους βυθούς
Χτίζεις και γκρεμίζεις ποιήματα;

Κάθε πρωί που έφευγες
άφηνες πάνω στον καθρέφτη
την αιχμηρή δύση των χειλιών
Τόσα φιλιά ηλιοβασιλέματα
έχω στη συλλογή μου.

Πείτε μου τώρα αν αρέσω
Γιατί με πλάνεψε
κι έκοψα κοντά τα μαλλιά μου
Να μην αναρριχούνται λέει
πάνω τους τα ποιήματα.

Θα συντρίψω όλες τις αντιστάσεις σου
Έστω κι αν χρειαστούν ζωές
Θα φυσάω άνεμος κρυφός
πάνω από την κλίνη σου
σκορπώντας τα σεντόνια

Γυμνή να καθρεφτίζεσαι στα μάτια μου

Με χαμηλόφωνες ματιές
Τώρα που ο άνεμος
το γαλάζιο σου
ανεμίζει
νυχτικό

Έτσι που η νύχτα
γυμνή να εκτεθεί
Αμετανόητος
Ανταλλάσσω την πανσέληνο
με το κορμί σου




Κι ένα τραγούδι:








Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

Στο Σούνιο



Είπες πως είναι κοντά
στο σπίτι σου.
Κάθησα στα βράχια
και σε περίμενα.
Κι έτσι όπως έδυε
κράτησα μια χούφτα ήλιο
και για σένα.
Οι κολώνες επέμεναν
να μου ψυθιρίζουν
ευθυτενή μυστικά.
"Τίποτα δεν αξίζει
χωρίς αγάπη"
τους απάντησα
και τους έστρεψα
την πλάτη
του γυρισμού.



Μπήκα σήμερα το πρωί στο λεωφορείο και με το που βρήκα θέση, έβγαλα το κόκκινο τετραδιάκι μου και  το 'γραψα απνευστί χωρίς δεύτερη σκέψη και υπολογισμούς λέξεων.
Ίσως να θέλει μια κάποια επιμέλεια, αλλά αποφάσισα να το κρατήσω έτσι.


Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2016

Η Οδύνη της Απώλειας




Δεν έχεις επίσης ιδέα πώς φαίνεσαι στους άλλους. Το πώς αισθάνεσαι με το πώς φαίνεσαι μπορεί να συμπίπτουν ή να μη συμπίπτουν. «Πώς αισθάνεσαι, λοιπόν;» σου λένε. Αισθάνεσαι λες κι έχεις πέσει από ύψος αρκετών εκατοντάδων μέτρων, έχοντας πλήρη συνείδηση της πτώσης, έχεις προσγειωθεί με τα πόδια σε ένα παρτέρι με τριανταφυλλιές με τέτοια ορμή ώστε να χωθείς στο χώμα μέχρι τα γόνατα και τα εσωτερικά σου όργανα να διαλυθούν και να χυθούν έξω από το σώμα. Έτσι αισθάνεσαι – είναι ποτέ δυνατόν να φαίνεσαι κάπως αλλιώς;


........


Πολύ νωρίς, μου ήρθαν μια μέρα στο νου τα λόγια: μου λείπει σε καθετί που κάνω και που δεν κάνω. Αυτή ήταν μία από τις φράσεις που έλεγα και ξανάλεγα στον εαυτό μου σαν επιβεβαίωση του πού και του τι ήμουν. Όπως ακριβώς, όταν γυρνούσα στο σπίτι με το αυτοκίνητο, προετοιμαζόμουν για την επιστροφή λέγοντας δυνατά: «Δεν επιστρέφω μαζί της ούτε σε εκείνη». Όπως ακριβώς, όταν κάτι αποτύγχανε, έσπαγε ή χανόταν, καθησύχαζα τον εαυτό μου λέγοντας: «Στην κλίμακα της απώλειας, τούτο εδώ δεν είναι τίποτε». Ο σολιψισμός της οδύνης είναι τέτοιος, που δεν πήγαινε καν το μυαλό μου σε διαβαθμίσεις και διαφορές.......
.....



Τον πρώτο καιρό, λόγω της συνήθειας, της αγάπης και της ανάγκης να υπάρχει κάποιο μοτίβο, εξακολουθείς να κάνεις ό,τι συνήθιζες να κάνεις και μαζί της. Σύντομα όμως αντιλαμβάνεσαι την παγίδα στην οποία έχεις πέσει: έχεις εγκλωβιστεί ανάμεσα στο να επαναλαμβάνεις όσα έκανες μαζί της, χωρίς όμως εκείνη να είναι τώρα παρούσα, κι έτσι να σου λείπει, και στο να κάνεις καινούργια πράγματα, πράγματα που δεν είχες κάνει ποτέ μαζί της, κι έτσι να σου λείπει πάλι αλλά με διαφορετικό τρόπο.

Αισθάνεσαι οξύτατα την απώλεια του κοινού λεξιλογίου, των μεταφορικών σχημάτων, των πειραγμάτων, των συντομεύσεων, των ιδιωτικών αστείων, των χαζολογημάτων, των ψεύτικων επιπλήξεων και των ερωτικών υποσημειώσεων, όλων αυτών των άδηλων αναφορών που είναι πολύτιμες για τη μνήμη, αλλά άνευ αξίας αν εξηγηθούν σε κάποιον αμέτοχο τρίτο.

Όλα τα ζευγάρια, ακόμα και τα πιο μποέμικα, φτιάχνουν μοτίβα στην κοινή ζωή τους και αυτά τα μοτίβα έχουν ετήσιο κύκλο επανάληψης. Έτσι, το έτος Ένα μετά θάνατον είναι σαν το αρνητικό της εικόνας του έτους που είχες συνηθίσει. Αντί να είναι διάστικτο από γεγονότα, τώρα είναι διάστικτο από την απουσία γεγονότων.


..........


Πήγα σε ένα σινεμά του Λονδίνου, για να παρακολουθήσω σε απευθείας αναμετάδοση από τη Νέα Υόρκη την όπερα του Γκλουκ Ορφέας και Ευρυδίκη. Προηγουμένως είχα προετοιμαστεί κατάλληλα, ακούγοντας όλο το έργο με το λιμπρέτο ανά χείρας. Και σκέφτηκα: αυτά τα πράγματα δεν γίνονται.

Η γυναίκα κάποιου πεθαίνει, αλλά ο θρήνος του συγκινεί σε τέτοιο βαθμό τους θεούς, ώστε του επιτρέπουν να κατεβεί στον Άδη, να τη βρει και να τη φέρει πίσω. Του βάζουν όμως έναν όρο: δεν πρέπει να την κοιτάξει καταπρόσωπο μέχρι να επιστρέψουν πάνω στη γη, αλλιώς θα τη χάσει για πάντα. Οπότε, ενώ την οδηγεί έξω από τον Άδη, εκείνη τον πείθει να στραφεί και να την κοιτάξει· οπότε εκείνη πεθαίνει· οπότε εκείνος τη θρηνεί εκ νέου, ακόμα πιο γοερά και τραβάει το σπαθί του για να αυτοκτονήσει· οπότε η θεά του έρωτα, αφοπλισμένη από αυτή την επίδειξη λατρείας προς τη σύζυγο, επαναφέρει την Ευρυδίκη στη ζωή.


Ελάτε τώρα! Μα την αλήθεια δηλαδή. Δεν μου έφταιγε η παρουσία ή οι ενέργειες των θεών – αυτές μπορούσα εύκολα να τις δεχτώ· εκείνο που μου έφταιγε ήταν το γεγονός ότι κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα στρεφόταν να κοιτάξει την Ευρυδίκη, γνωρίζοντας ποιες θα ήταν οι συνέπειες. Και σαν να μην έφτανε αυτό, τον ρόλο του Ορφέα, που αρχικά τραγουδούσε ένας καστράτος ή κόντρα τενόρος, θα αναλάμβανε να παίξει σε τούτη την παραγωγή μια ογκώδης κοντράλτο.


Ωστόσο, είχα υποτιμήσει υπερβολικά τον Ορφέα, αυτή την όπερα που στοχεύει αψεγάδιαστα τον άνθρωπο που πενθεί· μέσα σε εκείνο το σινεμά, η θαυμαστή εξαπάτηση της τέχνης λειτούργησε ξανά. Μα φυσικά και θα στρεφόταν ο Ορφέας να κοιτάξει την εκλιπαρούσα Ευρυδίκη – πώς ήταν δυνατόν να μην το κάνει; Γιατί, ενώ δεν θα το έκανε «κανένας λογικός άνθρωπος», αυτός έχει χάσει τα λογικά του από τον έρωτα, την οδύνη και την ελπίδα.

Χάνεις, λοιπόν, τον κόσμο ολόκληρο για μια ματιά;
Ασφαλώς και τον χάνεις. Γι’ αυτό υπάρχει άλλωστε ο κόσμος· για να τον χάνεις κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες. Πώς θα μπορούσε οποιοσδήποτε να τηρήσει την υπόσχεσή του, ακούγοντας πίσω από την πλάτη του τη φωνή της Ευρυδίκης;


'Τα τρία επίπεδα της ζωής' - Julian Barnes




[Ένα μικρό απόσπασμα από την οδύνη της απώλειας όπως την περιγράφει ο Μπαρνς στο βιβλίο του.]







Ολονυχτία



Henri Rousseau - The Sleeping Gypsy

Δε με κατάλαβες, όλη τη νύχτα
ήμουνα πλάϊ σου, προσπαθούσα να κλείσω
τα παράθυρα, πάλευα - όλη τη νύχτα.
Ο αγέρας επέμενε.
Άπλωσα τότε
τις παλάμες μου πάνω σου σαν
δυο φύλλα ουρανού, και σε σκέπασα.
Έπειτα βγήκα στον εξώστη και κοίταζα
δίχως χέρια τον κόσμο.


Νικηφόρος Βρεττάκος

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

Συν-Ζήτηση



Καμια φορά τα βιβλία δεν τα βρίσκεις αλλά σε βρίσκουν.
Όπως με βρήκε εμένα τις προάλλες "Ο ευτυχισμένος θάνατος" του Καμύ, την ώρα που περίμενα το λεωφορείο. Μεταχειρισμένο, στην τιμή του ενός ευρώ.

Σήμερα που ξεκίνησα να το διαβάζω, η περιγραφή του Απριλιάτικου τοπίου με την οποία ξεκινάει, μου φερε αίσθηση ανέμελου καλοκαιριού και ασφάλειας, όπως ήταν τα παιδικά μου χρόνια που διάβαζα ατέλειωτες ώρες.





Μαζί του με βρήκε ακόμη ένα, στην ίδια τιμή (επειδή είναι μεταχειρισμένα, αλλά ποιος νοιάζεται), που πριν καλά-καλά προλάβω να του ρίξω μια ματιά, δανείστηκε ήδη: "Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο" - Α. Σοπενάουερ.

Για το πώς οι άνθρωποι στις συζητήσεις τους, δεν ενδιαφέρονται για την αλήθεια αλλά για την επικράτηση της γνώμης τους, είτε έχουν δίκιο είτε άδικο, επειδή θα έκαναν τα πάντα για να μην παραδεχτούν ότι η άποψή τους ή όσα σκέφτονται είναι λάθος.

Πολύ σπάνιο να βρεις ειλικρινείς και έντιμους συνομιλητές που να τους νοιάζει πραγματικά η αλήθεια και η συν-ζήτησή της μέσα από τον διάλογο κι όχι απλά η επικράτηση τής προαποφασισμένα μοναδικά σωστής γνώμης τους.




Καθώς το αγόρασα, πηγαίνοντας σε μία συνάντηση, το δειξα σαν πολύτιμο απόκτημα και αναπόφευκτα ήρθε η συζήτηση και σ' αυτό.
Κι ήταν τόσο καταλυτικό και τόσο χρήσιμο, που κάποιος με ρώτησε αν το είχα προσχεδιάσει κι αν το 'φερα κατόπιν προγραμματισμού από το σπίτι μου.
Κι όμως, να που δεν το 'κανα εγώ εσκεμμένα, αλλά, για ακόμα μια φορά, της τύχης τα παιχνιδίσματα.



Παραθέτω αποσπάσματα  που επιλέξαμε να διαβάσουμε και να συζητήσουμε.
Ήθελα να προσθέσω ακόμα ένα, αλλά μάλλον θα βρίσκεται στον πρόλογο της παλιότερης έκδοσης που αγόρασα και μια και δεν έχω ακόμα το δανεισθέν, δεν μπορώ να το βρω στην ηλεκτρονική μορφή του βιβλίου από όπου πήρα και τα υπόλοιπα.



"Πώς είναι άραγε δυνατόν να επιχειρηματολογεί κανείς με στόχο την επικράτησή του ανεξάρτητα από την αλήθεια; «Η απάντηση είναι απλή» υποστηρίζει ο Σοπενχάουερ. Πρόκειται για την «εγγενή ποταπότητα της ανθρώπινης φύσης». Απορρέει από μια «έμφυτη ματαιοδοξία» και από το γεγονός ότι οι άνθρωποι, αντί να σκέφτονται πριν μιλήσουν, είναι φλύαροι και ανειλικρινείς, σπεύδουν να υιοθετήσουν μια άποψη, την οποία στη συνέχεια υπερασπίζονται από πείσμα και εγωισμό, χωρίς να γνωρίζουν αν είναι σωστή ή λανθασμένη.
Η ματαιοδοξία πάντοτε υπερτερεί της αλήθειας.
......

Αν η ανθρώπινη φύση δεν ήταν ποταπή, αλλά απόλυτα έντιμη, θα έπρεπε σε κάθε αντιπαράθεση να αποβλέπουμε μόνο στην αποκάλυψη της αλήθειας. Δεν θα έπρεπε να μας απασχολεί ούτε στο ελάχιστο αν η αλήθεια θα αποδειχτεί υπέρ της άποψης που εκφράσαμε αρχικά ή υπέρ της άποψης του αντιπάλου μας. Αυτό δεν θα έπρεπε να θεωρείται σημαντικό ζήτημα ή, εν πάση περιπτώσει, θα έπρεπε να θεωρείται δευτερεύουσας σημασίας. Όμως, όπως έχουν τα πράγματα, αποτελεί πρωταρχικό μέλημα.
Η έμφυτη ματαιοδοξία μας, που είναι ιδιαίτερα εύθικτη όταν πρόκειται για τη νοητική μας ικανότητα, δεν επιτρέπει να δεχτούμε πως η αρχική μας τοποθέτηση ήταν εσφαλμένη και ότι η θέση του αντιπάλου μας ήταν η σωστή.

Η λύση σε αυτήν τη δύσκολη κατάσταση θα ήταν να μπαίνουμε πάντα στον κόπο να σχηματίζουμε σωστές απόψεις. Γι’ αυτό και θα έπρεπε κανείς να σκέφτεται προτού μιλήσει. Όμως, στους περισσότερους ανθρώπους η έμφυτη ματαιοδοξία συνοδεύεται από φλυαρία και εγγενή ανειλικρίνεια.

Οι περισσότεροι άνθρωποι μιλούν προτού σκεφτούν, και μάλιστα, αν αργότερα αντιληφθούν πως έχουν άδικο, επιθυμούν να αποδειχτεί το αντίθετο.
Το ενδιαφέρον για την αλήθεια, που υποτίθεται ότι ήταν το μοναδικό τους κίνητρο όταν άρχισαν να αναπτύσσουν την άποψη που θεωρούσαν ορθή, παραχωρεί πλέον τη θέση του στη ματαιοδοξία.
........
Σε γενικές γραμμές, ένας συζητητής δεν αγωνίζεται για την αλήθεια, αλλά για την άποψή του σαν να ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Αγωνίζεται ανεξάρτητα, από το δίκιο ή το άδικο."



Εδώ το διαβάζουμε και σε ηλεκτρονική μορφή: "Η Τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο"





 Όλες οι εικόνες ανήκουν στην Svetlana Bobrova, Russia