Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2019

Απροσδόκητο



Δεν ξέρω τι έγινε, πώς και γιατί, δεν το περίμενα ποτέ ότι θα μου συμβεί έτσι...
Εκεί που παίζαμε μουσική, ήρθε ένα πολύ μικρό χαριτωμένο κοριτσάκι με ένα γαλάζιο φορεματάκι, ένα τρελό κοτσιδάκι φορώντας ένα πανέμορφο ζευγάρι μυωπικά γυαλάκια και μας κοιτούσε.

Κι ήταν τόσο όμορφο που βούρκωσα από την τόση ομορφιά και με πήραν τα δάκρυα και παρόλο που προσπαθούσα να συγκρατηθώ έτρεχαν κορόμηλο...

Αχ, αυτή η αθωότητα της παιδικής ομορφιάς με λάβωσε σήμερα πολύ απρόσμενα, διαπερνώντας αυτοστιγμεί όλες μου τις άμυνες!


Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2019

Ισοπέδωση



Πάει, η σκέψη μου νεκρώθηκε τελείως το τελευταίο διάστημα!
Παραμένει συνεχώς στα συνηθισμένα, στα καθημερινά, αυτά τα βιαστικά, τα ορμητικά που σου τρώνε όλο το χρόνο σου και που δεν παίρνουν αναβολή, που πρέπει τόσο να τρέξεις για να τα φροντίσεις που δε σου μένει χρόνος για άλλα νοητικά ταξίδια.

Και αισθάνομαι αυτήν την πεζότητα σαν μια ξηρασία μέσα μου, σαν ένα είδος ενοχλητικής ισοπέδωσης.
Κι είπα να γράψω λίγο εδώ να ξεδώσω...


Τώρα που γράφω αυτά, το ψαρόνι στο μπαλκόνι μού έχει πάρει τα αυτιά, καθώς τριγυρίζει στα φυτά μου.
Δεν ξεχνώ την τεράστια έκπληξη που ένοιωσα όταν έφερα κάτι λουλουδάκια από την Ανθοέκθεση.
Το βραδάκι τα μεταφύτευσα, πρωί-πρωί ήρθε το ψαρόνι και τριγυρνούσε στη γλάστρα για αρκετή ώρα. Ε, φρέσκο χώμα είναι, σκέφτηκα, θα βρίσκει να τσιμπολογάει...
Και μετά έλειπαν όλα τα άνθη! Δεν μπορούσα να το πιστέψω! Τα είχε καταβροχθίσει όλα με τη μία, λες και του 'χα αγοράσει κάποια λιχουδιά κι είχε αφήσει μόνο τα κοτσάνια και τα φύλλα!

[Χάπι μπέρθντει ψαρόνι, του χρόνου θα σου κάνω και πάρτι με την λουλουδοτούρτα σου!]

Digital drawings by Marcel Caram       

Κυριακή, 2 Ιουνίου 2019

Αποθηκεύσεις



Ξυπνώντας σήμερα, συνειδητοποίησα πως οι εικόνες των ονείρων μου σχηματίστηκαν για να επενδύσουν το συναίσθημα.

Δηλαδή, ξαναβίωνα στο όνειρο κάποια συναισθήματα (που ομολογώ ότι δεν μου ήταν και πολύ άξια προσοχής και τα είχα κάνει στην άκρη για να δώσω σημασία σε άλλα πιο έντονα) και πάνω σ' αυτά στηνόταν και το σκηνικό του ονειρικού σεναρίου...

Ίσως το υποσυνείδητο να ήθελε να τα ξεθάψω για να τους δώσω την βαρύτητα που δεν τους έδωσα;
Ίσως να εκδήλωσα μια απλή καταμέτρηση των βιωμάτων μου;
Να κάνει, άραγε, το υποσυνείδητο καταμετρήσεις όπως ένας καλός αποθηκάριος;

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2019

Ανά-γνωση



Φταίνε οι δύο καφέδες που ήπια σήμερα για να μπορέσω να τελειώσω τη δουλειά που υποσχέθηκα...
Η αϋπνία με έφερε να διαβάζω προς τα πίσω τις αναρτήσεις μου για να θυμηθώ τι έγραψα.

Αν και δεν εκδηλώνω πολλά-πολλά, ξανα-ανάγνωσα την πορεία μου.

Τον τελευταίο καιρό μοιάζω να επαναλαμβάνομαι, τριγυρίζοντας γύρω από τα ίδια θέματα (κυρίως νου, εγωισμού κι αρνητικότητας), όμως μού ήταν αναγκαία για να ξεδιαλύνω κάποια σημαντικά θέματα και να προχωρήσω.





Κάτι όπως, αυτός που γνωρίζει δε μιλά κι αυτός που δεν γνωρίζει... αραδιάζει ένα σωρό αναρτήσεις ψάχνοντας απαντήσεις.

Και, πράγματι, είναι κάποια πράγματα που δεν γίνεται να ειπωθούν, παρά μόνο κατακτιούνται ξεχωριστά από τον καθένα μας.

Δε θα πω περισσότερα. Έχω ήδη τρομάξει, προ καιρού, από τη αδιάλλακτη μικρόνοια, την διαστρέβλωση και την παρεξήγηση των ανθρώπων!








All illustrations by Manka Kasha

Κυριακή, 26 Μαΐου 2019

Γαλαξίες

Manka Kasha


Σήμερα ανακάλυψα τα σχέδια της Manka Kasha που μπορεί να είναι κάπως άτεχνα (αν και όσο πάει εξελίσσεται) όμως κρύβουν μέσα τους ολόκληρους γαλαξίες, τους ήλιους και τη μαγεία που θα 'πρεπε να ενσωματώνει ο καθένας μας.
Νόμιζα ότι έβλεπα τον εαυτό μου και τις σκέψεις μου στο καθένα από αυτά!



Τώρα πια, ξέρω τι να κάνω και με τα δικά μου άτεχνα σκιτσάκια.
Αυτή η συνάντηση με τα δικά της σχέδια ήταν πηγή έμπνευσης για μένα.






 
Manka Kasha



" The small Knight and the tiny bear were climbing the big mountain, in search for a wise Dragon. At last, they reached the pique. 
The dragon was there, huge and shiny, reflecting vermilion color splashes the sunset was blooming with. 
“Hello, tiny wanderers,- the dragon said, sensing their presence,- what brings you here?” 
“We brought you a fallen star, and were seeking for a piece of advice,- the small Knight said, trying to catch his breath.
"Such treasure was missing from my collection,- the dragon agreed, thank you, little ones. Seek what you are looking for inside yourselves. And remember, it might be much more dangerous than what you see around you”. " (Μ.Κ.)

Manka Kasha



“I’m Maria a.k.a Manka Kasha – a full-time teacher, part-time illustrator. I draw silly pictures, tiny city-skapes and a lot of galaxies.”

Manka Kasha




Manka Kasha


Manka Kasha

Κυριακή, 5 Μαΐου 2019

Θέσεις

Photography by Hussam Eissa


Από προχθές με απασχολούν οι ενεργειακές γωνίτσες του χώρου όπου ζούμε.
Είναι κάποια μέρη όπου βολευόμαστε περισσότερο από όλα τα άλλα μέσα στο σπίτι μας και προτιμούμε να καθόμαστε και να αναπαυόμαστε.

Το αισθάνθηκα καθώς καθόμουν σε μία κάπως άβολη καρέκλα στο μπαλκόνι μου. Δεν ήταν η καρέκλα, ήταν η θέση της στο χώρο. Αισθάνθηκα ότι πήγα και κούμπωσα και βολεύτηκα ενεργειακά εκεί.
(Κάπου το 'χα ξανακούσει αυτό, α, ναι... κάτι παρόμοιο είχε πει και στον Καστανέντα ο Δον Χουάν, να ψάξει να βρει τη θέση του...)

Και μετά σκεφτόμουν πόσο επιπόλαια τοποθετούμε τα έπιπλα στα σπίτια μας, σύμφωνα με τη διαρρύθμιση του χώρου και τις επιταγές του μοντέρνου ντιζάιν, χωρίς να παίρνουμε υπόψιν τις ενεργειακές ροές του.
Μάλλον κάτι ξέρει το Φενγκ Σούι, αρκεί να μην γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης αφελών.




Photography by Hussam Eissa

Κι εκείνο που αναρωτιέμαι περισσότερο είναι αν, αυτές οι ενεργειακές γωνίες υπάρχουν ήδη από μόνες τους ή τις διαμορφώνουμε εμείς με την δική μας παρουσία και τις προτιμήσεις μας.

Αν π.χ. μας αρέσει να καθόμαστε κάπου συγκεκριμένα, εκείνος ο χώρος αποκτά με τον καιρό ένα ενεργειακό κουκούλι θαλπωρής που μας τυλίγει...

Δεν ξέρω, ακόμα είναι υπό έρευνα. Όλη αυτήν την βαρύτητα των ενεργειακών ροών, κυρίως των πραγμάτων μέσα στο χώρο, μόλις προχθές την εμπέδωσα!

Προς το παρόν, αποφάσισα να ξεδιαλέξω τα πράγματά μου και να κρατήσω μόνο όσα αγαπώ ή χρειάζομαι.
(Το 'χα διαβάσει κι αυτό πολύ παλιά σε ένα λογοτεχνικό βιβλίο με τίτλο 'Σεπτέμβρης' της Ρ. Πίλτσερ.)




Παρασκευή, 3 Μαΐου 2019

Χάος - Κόσμος


Photography by Alicia Savage

Περιπλάνηση επιχείρησα
ως την άκρη του κόσμου.
Από περιέργεια προς το χάος.

Το χάος μού έφερε σαγήνη μεγάλη.
Κι εντός μου αντιστράφηκαν οι ρόλοι:

Το χάος μού φάνηκε κατάλληλο
κι ο κόσμος που εγνώριζα
στεγνός, μακρινός.

(Δημουλάς Άθως - Ταξίδι, 1956)


Να, κάπως έτσι όπως τα λέει ο ποιητής, μόνο που θα αλλαζα τον τελευταίο στίχο με έναν δικό μου:

κι ο κόσμος που εγνώριζα
ακόμα πιο υπέροχος.

Γιατί, δεν μπορεί να γνωρίσεις το πραγματικό Χάος και να μην εκτιμήσεις ακόμα περισσότερο την δημιουργία αυτού του Κόσμου!


Πέμπτη, 2 Μαΐου 2019

Επικοινωνία

Abundance-18-x-24-inch-acrylic-on-gesso-board-by-Anna-Roberts


Τι όμορφο που είναι να επικοινωνείς με τους ανθρώπους, όχι από ανάγκη μοναξιάς, όχι γιατί ψαχνεις παρέα να συμπληρώσεις ή να θρέψεις το κενό και το εγώ σου, αλλά γιατί θέλεις να συνδεθείς μαζί τους σε μια ουσιαστική επικοινωνία, με ένα βαθύ δέσιμο αγάπης, επικοινωνίας και ουσίας, να επικοινωνείς μαζί τους γιατί αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη που βρίσκονται στη ζωή σου, γιατί σας συνδέει μια αόρατη κλωστή που έχει δεθεί βαθιά στην ψυχή σας με την μοναδική ομορφιά και τον ήλιο που κρύβουν μέσα τους όλοι οι άνθρωποι, μια κλωστή που την χρησιμοποιείς για να μεταδώσεις αγάπη μόνο χωρίς να θέλεις να πάρεις τίποτα άλλο...

Όλα αυτά μαζί σε μια μεγάλη πρόταση κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...
Ο Μάης μπήκε για μένα πολύ ορμητικά φέτος, με πολλές συνειδητοποιήσεις...

Τετάρτη, 1 Μαΐου 2019

Δια-Χωρ-ισμός vs Αγάπης




Σ' αυτόν τον ΔΙΑχωρο-ιστικό κόσμο του ατόμου, των Εγώ, του ΔΙΑ πατέρα των θεών και των ανθρώπων, του ΔΙΑβόλου άρχοντα του σκότους και της γης*, σ' αυτόν τον δίπολο κόσμο των άκρων, σ' αυτό το "υπαρξιακό μωρό" των υποστάσεων, της φιλότητας και του Νείκους (όρα Εμπεδοκλή), όπου έχουμε τη νόηση ως μοναδικό άρχοντα, σύμβουλο και οδηγό μας, τα μόνα παραδεισένια καταφύγια του έλλογου και νοήμονος ανθρώπου είναι τα καταφύγια της καρδιάς, τα καταφύγια της Αγάπης (από την ελληνική ετυμολογία: άγω στο παν).

Μόνο εκεί μπορεί να ξεφύγει από τη ΔΙΑσπαση και τον ΔΙΑχωρισμό, μόνο εκεί μπορεί ένας άνθρωπος να βιώσει (κι όχι να νοήσει) με έναν άκρως εσωτερικό τρόπο τον γλυκασμό της αρμονίας και της ενότητας της αγάπης, του να 'άγει στο παν' τον εαυτό του, ως μέρος του κόσμου, ως αυτόφωτης μονάδας/ολότητας.

Κι ας μην είναι κατα-νοητό τι γράφω τόσο περιληπτικά εδώ ή τι γράφεται στην αποφατική θεολογία ή σ' οποιονδήποτε -ισμό δυναστεύει το μυαλό και την ψυχή μας, είτε θρησκευτικό, είτε πολιτικό, είτε φιλοσοφικό, κοινωνικό ή ό,τι άλλο νοητικό "ανήκειν".

Πάντοτε ο μόνος δρόμος και προορισμός μας θα πρέπει να είναι ο δρόμος της Αγάπης.
Ο δρόμος της ενότητας, της αρμονίας κι όχι της διάσπασης και του διαχωρισμού.
Της ενότητας πρώτα με τον ίδιο μας τον εαυτό, την ίδια μας τη φύση, τη βαθύτερη ουσία μας και μετά με τον κόσμο και τους ανθρώπους γύρω μας.

Κι όχι αυτήν την εγωιστική, την ψεύτικη και πλαστική ευπώλητη αγάπη που βρίσκουμε σε φαστ μορφή σε όλες τις βιτρίνες και σε όλα τα προσωπεία. Εκείνη την δυσεύρετη την αληθινή, την γνήσια, την άδολη, την εκ των έσω εκπορευόμενη, που η ανιδιοτέλειά της γίνεται αυτόματα παράδεισος επί της γης.

Μόνο η Αγάπη μπορεί να εξουδετερώσει την παντοκρατορία, την Αρχή του κόσμου τούτου, τους νόμους της διαίρεσης πάνω στους οποίους έχουν δημιουργηθεί τα αρχέγονα θεμέλιά του. Ίσως και σε εξωτερικό επίπεδο (αν καταφέρουν ποτέ να ενωθούν για έναν υψηλότερο σκοπό οι άνθρωποι), αλλά εδώ (στις πάντα προσωπικές και υποκειμενικές μου απόψεις) αναφέρομαι μόνο στο εσωτερικό επίπεδο.

Ό,τι δεν έχει αγάπη μέσα του, δεν είναι δρόμος, είναι λαβύρινθος!

Είναι άσκοπη περιπλάνηση στα ίδια και στα ίδια. Είναι εγωικά κατασκευάσματα του νου για να σε κρατάει στα δεσμά του νομίζοντας ότι είσαι ο κάποιος, ο ξεχωριστός, ο τάδε σοφός και ικανότερος όλων των άλλων (αυτόματα υποδεέστερων), ο μοναδικός και εκλεκτός που κατάφερες και εντρύφησες στα άφατα υπέρτατα μυστήρια και στις μοναδικές μυσταγωγίες του κόσμου και ό,τι άλλο μεγαλόστομο και μεγαλειώδες που θολώνει την κρίση μας και τρέφει αισθήματα υπεροχής, εγωισμού και αυτόματα αποξένωσης και απομόνωσης που μας κρατούν μακριά από τους άλλους κι από την μοναδική ουσία της αγάπης.

Τίποτα πιο απλό από την Αγάπη σ' αυτόν τον κόσμο.
Και τίποτα πιο δύσκολο.

Για να φτάσεις σ' αυτήν, δεν είναι οι άλλοι τα εμπόδιά σου αλλά ο ίδιος σου ο εαυτός.
Οι άλλοι είναι πάντα οι καθρέφτες που συναντάς στον δρόμο σου για να σου δείχνουν ποιος είσαι και πού έχεις φτάσει.
Κι όσο δεν το καταλαβαίνεις, τόσο επαναλαμβάνονται οι καθρέφτες, μέχρι να καταλάβεις ότι κάτι φταίει και ότι μάλλον αισθάνεσαι καλύτερα αν σταματήσεις να κοιτάς τους άλλους και στρέψεις το βλέμμα σου εκεί που θα πρεπε να το 'χεις κάνει από την αρχή. Στον ίδιο σου τον εαυτό.



Σήμερα σκεφτόμουν ιδιαίτερα, ότι κάθε επίπεδο στην πορεία μας, έχει τον τρόπο του να σε κρατάει καθηλωμένο...είτε με εξαρτήσεις, είτε με απολαύσεις... είτε, είτε... κάτι, κάποιος τρόπος βρίσκεται πάντα να σε συνδέει με όλα γύρω σου και να σε κρατάει καθηλωμένο... είτε γιατί έχεις συνηθίσει, είτε γιατί βρίσκεις μικοραπολαύσεις που νομίζεις ότι κρύβουν κάτι περισσότερο...

Μόνο έτσι, όμως, ξεχωρίζουν οι πραγματικοί εσωτερικοί οδοιπόροι από τους λιμνάζοντες, από αυτούς που καθηλώνονται και μαγεύονται (με τον ινδουιστικό όρο της Μάγια/Maya) από όσα τους προσφέρει ο κόσμος.

Ζούμε σε μια χώρα Λωτοφάγων χωρίς να το ξέρουμε. Είμαστε οι ίδιοι Λωτοφάγοι, αγνοώντας ότι μας περιμένουν ακόμα τόσα πολλά ενδιαφέροντα νησιά σ' αυτό το ταξίδι της Αυτογνωσίας που ταυτόχρονα είναι και Κοσμογνωσίας.
Ό,τι πάνω και κάτω.
Ό,τι έξω και μέσα.
Και δεν είναι μόνο λόγια του Ερμή του Τρισμέγιστου...


Λίγα έγραψα εδώ, τριγυρίζουν ακόμα περισσότερα στο μυαλό μου...
Κάποια από αυτά τα έχω γράψει ήδη στο χαρτί, κάποια θέλησα να μοιραστώ εδώ σε κοινή θέα...


Σήμερα νομίζω ότι ήταν μια από τις τυχερές μου φορές που πιάστηκα από το ξέφτι της ουσίας του κόσμου κι έτσι όπως προσπαθούσα να το κρατήσω γερά μη μου ξαναφύγει, σαν να αναταράχτηκε το πέπλο της θολούρας, σαν να μου αποκάλυψε κάποια από τα μυστικά της Ύπαρξης που ψάχνει ο αχόρταγος νους μας...

Όμως, ακόμα κι αν λέγεται ότι υπάρχει ο διαχωρισμός νου και καρδιάς, όταν μπορέσει να προχωρήσει πολύ ο νους (χωρίς περιττά φορτία πάνω του), φτάνει τελικά κι αυτός (μέσω της κατανόησης) στην αφετηρία της καρδιάς...

Να κάτι τέτοια μυστήρια πράγματα συμβαίνουν στην 'Αγάπη', που μακάρι να μπορούσαμε να δώσουμε ξανά νέα σημειολογία στη λέξη και στην έννοιά της, ώστε να διευρυνθεί και να πάρει την λάμψη που της αξίζει και να αστραποβολάει καθάρια μέσα μας. Την έχουμε σύρει και την έχουμε λασπώσει τόσο πολύ στο μυαλό μας σαν έννοια και συνειρμική αλληλουχία...


Κι αν μπορούσα να σας ψιθυρίσω ένα από τα μυστικά που υπάρχουν κάτω από το πέπλο του κόσμου, θα σας έλεγα το ένα και μοναδικό που είναι και το πιο γνωστό (όπως κι αν το έχουν ντύσει ή γδύσει οι θρησκείες και οι ανθρώπινοι -ισμοί.)


Η Αγάπη είναι η αιτία της ύπαρξής μας και ο σκοπός μας.


(πείτε την και Θεό όσοι αναπαύετε εκεί τον νου και την ύπαρξή σας, ούτως ή άλλως ζούμε στον ΔΙΑχωριστικό κόσμο των υποκειμεν-ισμών.)








[*Ματθ. 4,8-9 Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν καὶ δείκνυσιν αὐτῷ πάσας τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν καὶ λέγει αὐτῷ· ταῦτα πάντα σοι δώσω, ἐὰν πεσὼν προσκυνήσῃς μοι.]







Χωρίς εικόνες αυτή μου η ανάρτηση.
Παρακαλούνται οι αναγνώστες να προσθέσουν τις δικές τους εσωτερικές εικόνες. 






Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2019

Πτηνολογίες



Είναι μερικά πράγματα που δεν τα έχεις σχεδιάσει στη ζωή σου, αλλά έρχονται και σε βρίσκουν αυτά από μόνα τους: "Μπαλκονοπαρατηρητής Πουλιών" για παράδειγμα.

Ήρθε και με γοήτευσε περισσότερο από το συνηθισμένο της παρατήρησής τους, ένα ροδί απόγευμα που μαγεύτηκα να βλέπω το πέταγμά τους, τους κύκλους τους στον ουρανό, τα κοπαδιαστά τους στριφογυρίσματα και τα τσαλίμια τους ενώ εγώ ταξίδευα σε πολύ όμορφα κι αισθαντικά μονοπάτια μέσα μου. Κι έτσι κόλλησα να τα παρατηρώ, ταυτοποιώντας την εσωτερική μου εκστατική μαγεία εκείνης της στιγμής με την δική τους ύπαρξη.

Και τι πουλί είναι αυτό, άρχισα να αναρωτιέμαι, μια και ήξερα μόνο τα πολύ-πολύ κοινά πουλιά του τόπου μας. Λες κι αν μάθαινα το είδος του θα ξεκλείδωνα το μυστικό της ζωής του και θα το ταυτοποιούσα μέσα μου στο κουτάκι της γνώσης να ησυχάσω τη λογική μου. Λες και οι πληροφορίες για το είδος και τις συνήθειές του ή και μόνο απλά του ονόματός του θα άλλαζαν το γεγονός ότι έχω τη δυνατότητα να το παρατηρώ μπροστά μου να χοροπηδάει χαριτωμένα ψάχνοντας τροφή στα φυτά των μπαλκονιών και να κάνει τα παιχνιδίσματα του κεφαλιού και των φτερών του...

Κι όμως, κάθε φορά που βλέπω κάποιο άγνωστο σε μένα είδος, αυτή η ερώτηση ξεπηδάει μέσα μου αυθόρμητα, σαν αθέλητος μηχανισμός, μάλλον αρχέγονων ενστίκτων επιβίωσης/αναγνώρισης του περιβάλλοντος.

Κι αυτό με τα όμορφα μπλε-μαύρα φτερά που ιριδίζουν στο φως, ποιο είναι; Μάλλον κάποιο είδος κορακοειδούς...
Κι αυτό με το πορτοκαλί στην ουρά και κάτω από τα φτερά του; Α, δεν ξέρω, να θυμηθώ να το ψάξω οναλάιν όταν θα βρω χρόνο...
Να θυμηθώ να δω και τις διαφορές των γλάρων με τα θαλασσοπούλια, για να αναγνωρίζω αυτά τα πολύ μεγάλα θαλασσινά που χαχανίζουν στον ουρανό κάθε τόσο...

Ψάχνοντας στις φωτογραφίες στο ίντερνετ, έμαθα την Παπαδίτσα και τώρα πια αναγνωρίζω το διαπεραστικό τιτίβισμά της κι ας έχει μέρες να επισκεφθεί τα φυτά μου για να την δω κι από πιο κοντά. Μόνο την ακούω και την ψάχνω στις φυλλωσιές και στις γύρω κεραίες, αλλά μάταια για το οπτικό μου πεδίο.
Χωρίς να ψάξω πουθενά, αναγνωρίζω το χαρακτηριστικό έντονο γουργουρητό των περιστεριών κάθε φορά που κάνουν επιδρομή στο μπαλκόνι μου. Και θα ήταν ακόμα καλύτερα αν δεν κουτσουλούσαν τόσο πολύ τα πάντα γύρω τους!

Και τις δεκαοχτούρες, που είναι οι πιο κουτσομπόλες όλου του ουρανού! Όταν κάνω κάτι στο μπαλκόνι, πιάνουν ένα σημείο εποπτείας λίγο πιο μακριά μου και παρατηρούν με αναίδεια και αδιακρισία την κάθε μου κίνηση. Και μετά όταν φύγω, σε ασφαλή χρόνο, έρχονται περίεργες και σκαλίζουν μόνες τους τριγύρω για να δουν τι έκανα και τι αλλαγές υπάρχουν, λες και έχουν τα άγραφα δικαιώματα να διεκδικούν μερίδιο της ιδιοκτησίας του μπαλκονιού μου!

Χθες που έβρεχε κατάλαβα (κι ας μην είχα αναρωτηθεί ποτέ ως τώρα - σιγά μην μας απασχολεί και τίποτα άλλο πέρα από το εγώ μας ως συνήθως) ότι τα πουλιά δεν σταματούν το πέταγμά τους με τη βροχή. Πετούν με τα αδιάβροχα φτερά τους, ίσως όχι τόσο εύκολα, αλλά δεν κουρνιάζουν κάπου με ασφάλεια περιμένοντας να περάσει η μπόρα, όπως ίσως θα υπέθετα αν με ρωτούσε κάποιος.

Και στα κυπαρίσσια, την πρώτη φορά που είδα κάτι σαν καπνό να βγαίνει από μέσα τους, σταμάτησα ό,τι έκανα και άρχισα να τα παρατηρώ νομίζοντας ότι κάτι πήρε φωτιά... Και μετά είδα με έκπληξη ότι ήταν τα πουλιά που τσιμπούσαν τους καρπούς τους και κάθε καρπός έσκαγε απελευθερώνοντας την σκόνη του σπόρου του. Κι ήταν ωραίο παιχνίδι να βλέπεις πρώτα τον καπνό και μετά να ψάχνεις το κρυμμένο πουλί μέσα στα φυλλώματα που τσιμπολογούσε...

Κι όταν πέφτει το σούρουπο, πώς μαζεύονται όλα κυκλώνοντας πολλές φορές τον ουρανό, μάλλον για να δώσουν χρόνο σε όλο το κοπάδι να μαζευτεί, ακόμα και για τις ξεχασμένες και τις πιο απομακρυσμένες σουρλουλούδες τους, μέχρι που κουρνιάζουν σιγά-σιγά στα δέντρα και ησυχάζει ο ορίζοντας...

Κι αυτές τις ξαφνικές βουτιές του κοπαδιού σαν να 'ναι όλα μαζί το σώμα μιας σαίτας, πώς να τις εξηγήσω;

Μου φαίνεται ότι, προς το παρόν, δεν πρέπει να διαβάσω τίποτα για τα πουλιά γιατί θα χάσω ένα μέρος της περιέργειάς μου και του μυστηρίου της γοητείας τους.
Θα μείνω να τα παρατηρώ πολύ καιρό ακόμα, αφήνοντας τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις να φωλιάζουν και να γουργουρίζουν μέσα μου, πριν διαβάσω τα αποδεικτικά επιστημονικά στοιχεία της καταγραφής του κάθε είδους και της εξήγησης της συμπεριφοράς του.

Έτσι, για να 'χω και μια αφορμή να κοιτάζω γεμάτη περιέργεια τον ουρανό πιο τακτικά και να μην ξεχνιέμαι τόσο στα επίγεια...

Birds Art Paintings by Jennifer Lommers

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

Πορεία

Justin Berry

Είναι μαγικό αυτό που γίνεται που όταν πάρεις τον 'καταλληλότερο' δρόμο κάμπτονται οι αντιστάσεις της ζωής γύρω σου και βρίσκεις βοήθεια σε κάθε βήμα σου, ακόμα κι από εκεί που δεν το περιμένεις!

Γενικά, οι αντιστάσεις της ζωής στα σχέδιά μας είναι πάντα σημάδι αλλαγής πορείας και αυτοπροσδιορισμού...

Ίσως όμως να 'ναι και η δική μου συνειδητοποίηση οτι ήμουν πολύ περήφανη για να ζητήσω βοήθεια για οτιδήποτε και νόμιζα ότι θα τα καταφέρνω μόνη μου για πάντα.

Κι όταν κατάλαβα αυτήν την αποξένωση κι έσκυψα το κεφάλι, ταπεινωμένη από την τόση έπαρση, σα να γλύκανε ο κόσμος γύρω μου, σα να έφυγαν τα αγκάθια από τα μονοπάτια, σα να εμφανίζονται άνθρωποι από το πουθενά να μου προσφέρουν αυτό που χρειάζομαι...
Erik Johansson

Στο δρόμο του Ήρωα, μόλις έχω περάσει το κατώφλι και μου δίνεται η βοήθεια... ανυπομονώ να δω ποιο θα είναι το πολύτιμο ελιξίριο!


Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2019

Ρόλοι και Ατάκες



Σήμερα, φιλοσοφώντας με τον πρωινό μου καφέ, σκεφτόμουν ότι ίσως ζωή να είναι μια πάλη του ευγενικού εναντίον του ενστικτώδους.

Η προσπάθειά μας να ξεφύγουμε από τις αυτόματες μηχανικές αντιδράσεις των νόμων της επιβίωσης και να τους επιβληθούμε με ανώτερο πνεύμα...





Όμως, εδώ και πολύ καιρό θέλω να γράψω για τους ρόλους...


Κάποιες φορές ανακαλύπτεις, εκ των υστέρων, ότι στη διάδρασή μας με τους άλλους, λέγονται κάποια πράγματα που δίνουν μια τροπή, μια πορεία στις σχέσεις σαν να ήταν το "μοιραίο", το "προδιαγραμμένο", σαν όσοι συμμετέχουν να είναι απλώς μαριονέτες ενός θεάτρου που πρέπει να παιχτεί για να επέλθει η συνέχεια που πρέπει να επέλθει.

Και τη στιγμή που λέγονται αυτά που καθορίζουν τις σχέσεις, είναι σαν κάτι να εμποδίζει να ειπωθούν κάποια άλλα συμπληρωματικά διευκρινιστικά που θα άλλαζαν την μετέπειτα πορεία.
Σαν να μην πρέπει να ξεφύγεις καθόλου από τις ατάκες του ρόλου που σου έχει επιλεχθεί να παίξεις σ΄αυτά τα μηχανικά παιχνίδια του πεπρωμένου.


Και μετά οι άνθρωποι αισθάνονται δεμένοι και κάνουν τα πάντα μέσα τους και έξω να υπερασπιστούν τους ρόλους που κλήθηκαν να παίξουν από τις περιστάσεις.

Και τους είναι αδύνατον να κάνουν βήματα πίσω πέρα από το εγώ τους και να ξαναεπιλέξουν νέους ρόλους με δική τους βούληση, σε μια εναλλαγή των δρόμων του 'πεπρωμένου', σε μια νέα πορεία πιο αφυπνισμένη και συνειδητοποιημένη, λέγοντας στο ίδιο σκηνικό νέες, διαφορετικές ατάκες βαθαίνοντας και ξεπερνώντας τους εξωτερικούς ρόλους.


Και σκέφτομαι, ότι ίσως αυτός να είναι ο τρόπος της ζωής να απομακρύνει τους ανθρώπους/μαριονέτες της εσωτερικής μηχανικότητας των οποίων ο ρόλος έχει τελειώσει κλείνοντας την μικρή παράσταση διάδρασης μεταξύ τους, κρατώντας ενωμένους μόνο όσους θέλουν πραγματικά και μπορούν να υπερβούν και να υπερυψωθούν πέρα και πάνω από το ανθρώπινο, έξω από κάθε ρόλο που τους επιβάλεται από τις περιστάσεις.



Δυστυχώς, είναι τόσο ελάχιστοι αυτοί που έχουν διευρύνει τόσο πολύ την ύπαρξή τους και θα 'μαστε τυχεροί στη ζωή μας αν συναντήσουμε 1-2 τέτοια άτομα, που όμως θα γίνουν σταθμός και εφαλτήριο της δική μας μετριότητας.