Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2018

Πορείες


Υπάρχουν στη ζωή μας άνθρωποι που έρχονται και φεύγουν.
Άνθρωποι που μας προσπερνάνε και τους προσπερνάμε.
Ο καθένας τραβάει τον δικό του δρόμο και καμιά φορά
οι πορείες μας παραλληλίζονται.

Σ' αυτήν την από κοινού πορεία,
τυχαίνει κάποιοι από τους παραλληλοταξιδιώτες μας
να έχουν την ευκαιρία να μας εκμεταλλευτούν.
να μας κλέψουν, να πουν ψέματα, να μας ξεγελάσουν,
να μας πουλήσουν το δικό τους παραμύθι
που 'χουν ανάγκη να ακουστεί.


Κι υπάρχουν κι άλλοι
που μας υποτιμούν, μας υποβιβάζουν, δεν μας εμπιστεύονται
κι ο δρόμος τους συνεχίζεται μόνο 'πατώντας' πάνω μας.

 Κι εμείς τους δίνουμε απλόχερα ευκαιρίες να αλλάξουν.
Να βγουν από το τυφλωμένο εγώ τους,
να σταματήσουν να προβάλλουν την ταινία του μυαλού τους
και να μας δουν ξάστερα όπως είμαστε:
Καλοί ή κακοί ή όπως θέλουν να νομίζουν,
αλλά όχι ψεύτικοι.

Μια, δυο, τρεις...
Μα, αυτοί επιμένουν στο αδήριτο δίκιο τους.
 

 Μέχρι που στερεύουμε να τροφοδοτούμε
με την ύπαρξή μας άπατα πηγάδια.

Τότε έρχεται η στιγμή που τους αφήνουμε
για πάντα στις πλάνες τους
χωρίς να ρίξουμε πίσω μας ξανά ούτε μία λέξη.

Όχι ότι τους μισούμε ή τους αποστρεφόμαστε.
Τους ντύνουμε με αδιαφορία
και απομακρυνόμαστε από την πορεία
που θέλησαν να ακολουθήσουν.

Ο καθένας με τις επιλογές του!





Θα πρέπει να αναφέρω όμως
και την άλλη κατηγορία ανθρώπων.
Αυτών των ελάχιστων και σπάνιων ανθρώπων
ανάμεσα στους άλλους,
που έτυχε να περπατήσουν μαζί μας
- έστω και για λίγο -
αλλά το παράδειγμα της ύπαρξής τους
ήταν τόσο αστραφτερό και φωτεινό
που έφτασε στα πιο σκοτεινά μας άδυτα
για να γίνει φάρος
και να συνεχίζει να μας εμπνέει!




Οι πίνακες είναι του Rene Magritte




Σάββατο, 11 Αυγούστου 2018

Ταπείνωση


Μιλώντας με τα σύννεφα σήμερα, μου αποκάλυψαν ένα μυστικό:
Υπάρχει η ταπείνωση της άγνοιας και η ταπείνωση της γνώσης.
Η εξωτερική πλευρά της και η εσωτερική της.

Η ταπείνωση της άγνοιας είναι όταν πείθεσαι να λυγίσεις το Εγώ σου μπροστά σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό σου και την ύπαρξή σου. Το κάνεις λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά.
Λειτουργείς σε εξωτερικό επίπεδο.

Η ταπείνωση της γνώσης είναι όταν αντιληφθείς το εσωτερικό επίπεδο στο οποίο βρίσκεσαι.
Δεν χρειάζεται να λυγίσεις κανένα Εγώ, δεν υπάρχει Εγώ.

Στην άγνοια, ο άνθρωπος αντιστέκεται σε θρησκευτικές λεκτικές έννοιες όπως: σκύβω, δούλος Θεού, γονατίζω...
Τις παίρνει κυριολεκτικά και του δημιουργούν υποβιβαστικά αγκάθια στο αίσθημα ελευθερίας και στην ανάγκη επιβεβαίωσης της ύπαρξης και της μεγαλοσύνης του.
Ίσως να φταίνε και οι ταγοί της θρησκείας που τις επικροτούν στο τυπικό μέρος της λατρείας.


Στη γνώση, δεν υπάρχουν λεκτικές έννοιες, δεν υπάρχει παρερμήνευση, δεν υπάρχει περιορισμός.
Οίδες ότι είσαι ταυτόχρονα τα πάντα και η μονάδα, η αλυσίδα και ο κρίκος, το μικρό και το Μέγα.
Κι είναι η γνώση της μονάδας, του κρίκου, του μικρού που περικλείεται και σε ταπεινώνει, όχι ηθικά ή νοητικά αλλά υπαρξιακά.







Δεν ξέρω αν έγινα κατανοητή ή αν χρησιμοποίησα λάθος λέξεις.

Κάποια πράγματα τα αισθάνεσαι ή στα ομολογούν τα σύννεφα κι όταν μετατρέπονται σε λέξεις περιορίζονται στο νόημα που θέλει ο καθένας να εκμαιεύσει...





Στις εικόνες οι αλλαγές των συννέφων
μέχρι την έκρηξη της ανατολής, στις 7:09,
όπως την είδα από το μπαλκόνι μου σήμερα.

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018

18



Την κατάλαβα μετά το τρίτο σεντόνι που άπλωσα.
Ήταν εκεί πάλι, ατρόμητη, στο τόξο της διπλανής οικοδομής και παρακολουθούσε τις κινήσεις μου.

Την πρώτη φορά, πριν κανένα μήνα, την είδα καθώς έτρωγα το πρωινό μου. Ήταν άκρη-άκρη στο γείσο της διπλανής ταράτσας, σε απόσταση μέτρου και με κοίταζε. Εξοικιώθηκε μαζί μου, σκέφτηκα, τόσες φορές που 'χουμε συναντηθεί στο μπαλκόνι.
Της μίλησα να την καλωσορίσω και μετά σηκώθηκα και πήγα να φέρω ξερό ψωμάκι να της το πετάξω.
Να δεις που θα τρομάξει, θα φύγει αναστατωμένη αλλά μετά θα γυρίσει να δει τι ήταν και θα το βρει...
Ούτε που τρόμαξε, ούτε τίποτα. Χοροπήδησε σαν καλή κυρία να πάει κοντά του κι άρχισε να το τσιμπολογάει. Ούτε που ταράχτηκε όταν της πέταξα και τα επόμενα. Λες και το κάναμε χρόνια αυτό και το 'χε συνηθίσει.
Και μετά ήρθε να τσιμπολογήσει μαζί της και το ζευγάρι της (έτσι νόμισα) και χάρηκα που θα κάναμε όλοι μαζί ψωμάκι-πάρτι πρωινιάτικα.
Μα, εκείνη αγρίεψε, φούσκωσε τα φτερά της και του επιτέθηκε διώχνοντάς το.
-Γιατί βρε κακίστρω το διωξες; την ρώτησα. Είχε μπουκωμένο στόμα δεν μ' απάντησε.

Τι γίνεται εδώ, σκέφτηκα, γιατί δεν το θέλει;
Εκείνο πέταξε στο απέναντι καλώδιο της ΔΕΗ και μετά ήρθε μια άλλη δεκαοχτούρα κι όλο ακουμπούσαν τις μύτες τους και του 'κανε ζηλευτές τρυφεράδες. Κοίτα να δεις, που ήταν αλλουνού ταίρι κι έτρεξε αμέσως να του συμπαρασταθεί και να το παρηγορήσει!

Όμως, άμα εκείνο είναι το ζευγάρι που 'χω συνηθίσει να βλέπω τόσν καιρό - ο Τζίμης και η Φλώρα όπως τους ονόμασα -ετούτη εδώ η μπαγάσω η μόνη της που δεν με φοβάται, ποια είναι;

Αχ, δεν ξέρω, έχασα τον λογαριασμό. Οι δεκαοχτούρες είναι σαν τους κινέζους. Όλες ίδιες μου φαίνονται. Δεν μπορώ να βάλω σημάδια και να τις ξεχωρίσω. Ήταν δυο στην αρχή και τώρα γεμίσαμε από δαύτες.
Μα, κι αν ήταν κανένα παιδί τους, δεν θα το 'βλεπα κι από πιο μικρό; Βγαίνουν φασόν όλες στο ίδιο μέγεθος από γεννησιμιού τους;

Και σήμερα την ξαναπρόσεξα που ήταν πάλι εκεί δίπλα στραμένη προς το μέρος μου και παρακολουθούσε τι έκανα ποιος ξέρει για πόση ώρα.
Την κοίταξα, με κοίταξε... και μετά ξεκίνησε πρώτη τη συζήτηση.
-Σε έπιασαν οι νοικοκυροσύνες σήμερα ε; με ρώτησε.
-Άσε με να απλώσω και βιάζομαι, της απάντησα.
-Γιατί, έχεις το γάλα στη φωτιά;
-Μμμμ, δεκαοχτουρίσιο χιούμορ! Πήγε κιόλας επτά και βιάζομαι για να μη με βρει ο ήλιος που δεν τον αντέχω. Όλη μέρα ψήνει το μπαλκόνι.
-Χμ, τον ήλιο αποφεύγεις μόνο ή και το φως;
-Βρε, δεν με παρατάς που άρχισες και τα ψυχολογικά με τους συμβολισμούς τώρα. Δεκαοχτούρα Γιούνγκ!
-Και Γινγκ και Γιάνγκ άμα θες για σένα!
-Μωρέ καλά το λέω ότι είσαι κινέζα...
-Δεν είμαι, αλλά ξέρω καλά να την κάνω κι αυτήν και την φιλη-πινέζα κι άλλες...
-Άστα αυτά σε μένα και πρόσεξε μη σε πιάσω και σου αφαιρέσω την οχτουρά σου και φύγεις από δω σκέτη δεκάρα!
-Το δέκα το καλό όμως ε;
-Βρε, βάσανο, τι θες πρωινιάτικα από μένα που μου πουλάς και πνεύμα;
-Εγώ τι θέλω ή εσύ που πριν απλώσεις έπλενες τόση ώρα το μπαλκόνι και σκούπισες τους σπόρους και τα ψίχουλα που περίμενα να τσιμπολογήσω;
-Μην είσαι αχάριστη! Εκείνο το θεριό αγριόχορτο για σένα το κρατούσα τόσον καιρό, γιατί σε είδα που ερχόσουν και νοστιμευόσουν τους σπόρους του.
-Μμμμ, καλά σε πίστεψα, Και το άλλο το χνουδωτό, που δεν του δίνω σημασία, γιατί το κρατάς;
-Γιατί, ακόμα δεν άνοιξαν τα μπουμπούκια του, ήρθε μια μέλισσα και τα 'ψαχνε τόση ώρα, γι αυτήν το κρατώ...
-Καλά-καλά, άσε όμως τη νοικοκυροσύνη και την τόση αφοσίωση στο άπλωμα και κοίτα λίγο και κανα πρόβατο.
-Τι πρόβατο καλέ; Λάλησες δεκαοχτούρα;
-Μωρέ κάθε πρωί λαλώ εγώ, αλλά ποιος μ' ακούει...
-Εγώ! Εγώ σε ακούω κάθε πρωί και σένα και τις άλλες κι αναρωτιέμαι τι στο καλό λέτε και μου παίρνετε τ' αυτιά όλη την ώρα..
-Ε, κάτι δικά μας και για τον καιρό. Συννεφάκια σήμερα, δεν τα 'δες που σ' αρέσουν! Έχουν και ωραίες μαβιές αποχρώσεις...
-Α, αυτά τα πρόβατα εννοούσες πριν;
-Όχι εσένα όταν κοιτιέσαι στον καθρέφτη, γλου-γλου-γλου!
-Βρε, δεν σου ρίχνω ψωμί σήμερα που να χτυπιέσαι!

Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2018

Ηώς



Σήμερα την πρόλαβα την Αυγή.
Πριν καν ακόμα ξεκινήσουν οι Δεκαοχτούρες (οι κουτσομπόλες του ουρανού, όπως τις λέω) να της λένε τα νέα της προηγούμενης μέρας, την κέρασα από την αγαπημένη μου μουσική ρουφώντας σε βαθειές γουλιές την μεταμόρφωσή της από σκοτάδι σε φως.

Κι εκείνη, καθώς ήταν απασχολημένη να ετοιμάζει τα χρώματα για την πόλη που άχνιζε ακόμα ύπνο και ζέστη, μου απάντησε με εκείνο το ροδί γελάκι της:

Αν δεν μπορείς να ζωγραφίσεις
αν δεν μπορείς να γράψεις
στίψε μια καλημέρα κι ένα χαμόγελο,
το ίδιο είναι...
 
Μου 'πε και κάτι άλλα για τους ανθρώπους και συμφώνησα μαζί της.
Και μετά σωπάσαμε κι οι δυο μέσα σε σκέψεις, χαμήλωσα τη μουσική και περιμέναμε, μες το γουργουρητό των κλιματιστικών, να ξυπνήσουν τα πουλιά και να μας φέρουν τα δικά τους μηνύματα.




Οι Εικόνες από τον αγαπημένο Gabriel Pacheco





Τρίτη, 7 Αυγούστου 2018

Στο μπαλκόνι

David Martiashvili




Αν υπήρχε καταγραφέας σκέψεων,
σίγουρα το βιβλίο που θα 'γραφα θα 'χε τίτλο:
"Στο Μπαλκόνι",
παραφράζοντας τον Γιάλομ.

Γιατί, ανάμεσα στα πουλιά, τα σύννεφα
και τα βιβλία που διαβάζω
γεννιούνται και πολλαπλασιάζονται
ερωτήματα, απαντήσεις, διερευνήσεις,
παντός φιλοσοφικο-ηθικο-υπαρξιακο-κοινωνικο-ψυχολογικο-κλπού
περιεχομένου.


Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

Γνωριμίες





"Τον Άνθρωπο τον γνωρίζεις
στην Υπερβολή του"




Όπως συνήθως, όταν πλένω πιάτα χωρίς να ακούω μουσική, ένα συννεφάκι απλώνεται πάνω από το κεφάλι μου με διάφορες σκέψεις.
Οι σημερινές γυρόφερναν σε μια σχετική συζήτηση που κάναμε προχθές και μετά μεταφέρθηκαν στο γεγονός ότι γεμίσαμε ποιητάδες αλλά μας λείπουν οι ποιητές.

Και πάντα θυμάμα ένα τρανταχτό παράδειγμα, ενός ανερχόμενου ποιητή που όταν με ρώτησε τη γνώμη μου του είπα ευθέως ότι τα ποιήματά του είναι γεμάτα από στομφώδεις και περίπλοκες λέξεις, αλλά τους λείπει το βάθος και η σοφία.
Μα, πώς, μου αντιτάχθηκε, αυτό το ποίημα μου έπιασε 500 λάικς στο φ/β.

Και μετά μου εξήγησε το σχέδιό του να ανεβάζει ένα ποίημα μια φορά την εβδομάδα για να προλαβαίνει να πιάσει τα επιθυμητά λάικς. Κι άμα δεν τα έπιανε το άφηνε ακόμη λίγο να ...μεστώσει, μέχρι να ανεβάσει το επόμενο
Κι ύστερα ανακάλυψε και τον τρόπο να επενδύει τα ποιήματά του με εικόνες σε βιντεομορφή και πίσω από τις στομφώδεις λέξεις μπήκαν οι ανάλογες ρομαντικές εικόνες που τις ...απογείωναν και απογείωσαν και τα λαικς.


Κάποτε θα πρέπει να κυκλοφορήσει η ανάλογη παροιμία ότι 'τα λάικς δεν κάνουν τον ποιητή'...


Κάτι τέτοια και κάτι άλλα συμπληρωματικά σκεφτόμουν και μετά, μάλλον από τις συμπληρωματικές σκέψεις που δεν θα αναφέρω, ξεπήδησε από μόνος του -σαν φωτεινή επιγραφή που αναβόσβηνε μέσα στο κεφάλι μου-  ο παραπάνω αφορισμός.


Pictures by Ben Goossens