Ο κόσμος της Maya ή των ψευδαισθήσεων

 Δεν έχει σημασία τι θα διαλέξεις να πιστεύεις και τι όχι σε αυτήν την ζωή.

Το θέμα είναι να σταματήσεις να ασχολείσαι με τους υπόλοιπους και να επικεντρωθείς στον εαυτό σου.

Ό,τι κι αν έχεις επιλέξει να πιστεύεις που σε οδηγεί σε αφύπνιση, που σε οδηγεί στο να ξυπνήσεις από την λήθη της πλάνης αυτού του κόσμου, καλό είναι. 

Ό,τι σε οδηγεί σε μια ξεχασμένη πηγή φωτός βαθιά μέσα σου, καλό είναι. Είναι ο δρόμος προς την α-λήθεια. Είναι ο τρόπος να ξαναθυμηθούν οι χαμένες και τυφλές ψυχές ποιες είναι και να ξαναενωθούν όλες μαζί προς την ανάβαση.

Μην μας τρομάζει η πτώση. Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι λίγο πριν την αυγή. Και νομίζω πως έχουμε μπει σ' αυτές τις ημέρες πια που αντιλαμβανόμαστε το σκοτάδι πάνω μας και προσπαθούμε να το αποτινάξουμε, όπως μπορεί ο καθένας μας, τις περισσότερες φορές στα τυφλά και ασυνείδητα.

Μην ασχολείστε με τα του κόσμου, τις θεωρίες, τους -ισμούς και το τι κανουν οι άλλοι, ή τουλάχιστον ασχοληθείτε όσο σας χρειάζεται για την επιβίωσή σας και μην αφιερώνετε πολλή από την ενέργειά σας προσπαθώντας να καταλάβετε τι και πώς. Επικεντρωθείτε στο να γίνετε όσο καλύτεροι, ηθικότεροι, καθαρότεροι και φωτεινότεροι άνθρωποι μπορείτε και μην αφήνετε να σας αποσπούν από αυτόν τον στόχο και να σας ρίχνουν τα υπόλοιπα. Θα έρθει η κατανόησή τους αλλά όχι με τον τρόπο που νομίζετε.

Είμαστε όλοι Ένα. Αυτό προσπαθούμε να θυμηθούμε, σ' αυτό προσπαθούμε να επιστρέψουμε και κάθε φορά που ένας μας τα καταφέρνει στέλνει μηνύματα αφύπνισης στους υπόλοιπους με όποιον τρόπο μπορεί, με όποια γλώσσα μπορεί, μήπως και ξυπνήσει κάτι μέσα τους και θελήσουν κι αυτοί να προσπαθήσουν να θυμηθούν.

Για όσους μπορούν να καταλάβουν, σας φέρνω αισιόδοξα μηνύματα. Ενωνόμαστε ολοένα και περισσότεροι στο φως για να βγούμε από την πλάνη αυτού του κόσμου.

Τόσα χρόνια, τόσες θρησκείες, τόσες φιλοσοφίες, τόσα μηνύματα, τόσοι υπαινιγμοί, τόσες αναφορές στην αγάπη και στο φως εναντια στο κακό... όλα για να μας ξυπνήσουν και να μας αφυπνίσουν σε όποια κατάσταση ζωής και σε όποιον πολιτισμό κι αν βρισκόμαστε.

Ψάξτε μέσα σας. Βγείτε από τον εγωισμό σας κι από όσα νομίζετε ότι είστε, αγκαλιάστε τους άλλους, συγχωρείστε, κατανοήστε την διαφορετικότητά τους... είναι μικρα σημάδια ένδειξης πορείας που μας έχει αφήσει η αγάπη και η ανάγκη μας για εσωτερική ένωση... Κάθε φορά που αγκαλιάζουμε μέσα μας τους άλλους, που αφήνουμε χώρο στο τεράστιο εγώ μας να χωρέσει η αγάπη για τους άλλους κάνουμε μικρά βήματα προς την πορεία της πραγματικής ένωσης.

Δεν ξέρω τι άλλο να πω.

Το απαισιόδοξο είναι ότι η ανθρωπότητα έχει μπει στο πιο βαθύ σκοτάδι της με όλο αυτόν τον φόβο και την αγωνία και την ανασφάλεια, τον κόβιντ και τώρα τον πόλεμο, τα δεινά του και την ακρίβεια.

Όλα για να μας κρατούν απασχολημένους και να ξεχνάμε το ποιοι είμαστε πραγματικά.

Το αισιόδοξο είναι ότι καταφέρνουμε να ενωθούμε πού και πού εκεί ψηλά και να του αντισταθούμε.

Φροντίστε τα σώματά σας και την υγεία σας πάνω από όλα! Τίποτα δεν μας χαρίζεται. Περνούν πολλά χρόνια από τη ζωή μας μέχρι να καταφέρουμε να ωριμάσουμε, να αφυπνιστούμε, να θυμηθούμε ποιοι είμαστε και να ενωθούμε... να ξεφύγουμε από αυτό το σπήλαιο του Πλάτωνα που ζούμε και να συναντηθούμε έξω από αυτό.

[Γι αυτό έχει τόση σημασία η δύναμη του "τώρα" που τόσα πολλά λέγονται γι αυτήν. Για να σταματήσει ο κύκλος της ξαναενσάρκωσης μέσω των σωμάτων που νικούνται από τη φθορά και πρέπει να ξαναδημιουργηθούν για να φιλοξενήσουν μεσα τους το κατακερματισμένο φως, την λεγόμενη ψυχή και που θα πρέπει να περάσουν αρκετά χρόνια μέχρι να μεγαλώσει και να ωριμάσει ένας άνθρωπος για να καταφέρει να ξεφύγει από την λήθη του και να αφυπνιστεί κατανοώντας την πραγματική του φύση και μετά να μπορέσει να ενωθεί με τις άλλες ψυχές, τα αδέρφια του ή όπως γράφουν οι γραφές ότι όλοι είμαστε ένα...]

Αυτά για όποιον μπορεί να καταλάβει.

Για τους υπόλοιπους ας θεωρηθώ μια ακόμα σαλεμένη του κόσμου τούτου.

Και μια τελευταία παραίνεση/προτροπή:  Όσοι τυχόν κάνετε διαλογισμό μέσω μουσικής, κάποια στιγμή πρέπει να τη σταματάτε και να επικεντρώνεστε μόνο στο μέσα σας. Οι συχνότητες του ήχου που ακούτε είναι πολύ χαμηλότερες από το λεπτοφυές που μπορεί να φτάσει μια ανθρώπινη ψυχή και συνεχίζοντας να τις ακούτε καθηλώνεστε στο επίπεδο των αισθήσεων και στο φάσμα του ήχου και σας εμποδίζει να ανεβείτε ψηλότερα.

Γίνωμα

Νομίζω,
ότι το απώγειο της ωριμότητας ενός ανθρώπου
συμβαίνει
όταν τον νοιάζει περισσότερο
για το τι θα προσφέρει
στον κόσμο και στους άλλους
παρά για το τι θα πάρει!

Picture: Hilma af Klint tavlor De Fem. Titel saknas, 1908

Ελευθερία

 

"Πρέπει να είναι κανείς φως του εαυτού του. Αυτό το φως είναι ο νόμος. Δεν υπάρχει άλλος νόμος. Όλοι οι άλλοι νόμοι κατασκευάζονται από τη σκέψη κι έτσι είναι αντιφατικοί και κομματιασμένοι. 

Να είναι κανείς το φως του εαυτού του σημαίνει να μην ακολουθεί το φως κάποιου άλλου, οσοδήποτε λογικό, ορθολογιστικό, ιστορικά δικαιωμένο ή πειστικό κι αν είναι. Δεν μπορείς να είσαι το φως του εαυτού σου αν βρίσκεσαι κάτω από τη σκοτεινή σκιά της αυθεντίας, του δόγματος, του συμπεράσματος.  

Η ηθική δε φτιάχνεται από τη σκέψη. Δεν είναι αποτέλεσμα πιέσεων του περιβάλλοντος. Δεν ανήκει στο χτες, στην παράδοση. Η ηθική είναι παιδί της αγάπης και η αγάπη δεν είναι επιθυμία και ευχαρίστηση. Η σεξουαλική απόλαυση ή η απόλαυση των αισθήσεων δεν είναι αγάπη.

Ελευθερία σημαίνει να είναι κανείς φως του εαυτού του. Μόνο τότε δεν είναι αφηρημένη έννοια, ταχυδακτυλουργία της σκέψης. Η πραγματική ελευθερία είναι ελευθερία από την εξάρτηση, την προσκόλληση, από την επιθυμία για εμπειρίες. Ελευθερία από την ίδια δομή της σκέψης σημαίνει ότι είναι κανείς φως του εαυτού του.

Πρέπει να δεις αλλά όχι με τα μάτια κάποιου άλλου. Αυτό το φως αυτός ο νόμος, δεν είναι ούτε δικός σου ούτε κανενός άλλου. Υπάρχει μόνο φως. Αυτό είναι αγάπη."

 [Κρισναμούρτι]

Photographies By Eric Paré

Αγάπη

Juan Chavetta

 
Νομίζω ότι οι άνθρωποι είμαστε κάτι σαν μπαταρίες ή σαν αγωγοί. Από τη στιγμή που θα ενωθούμε με τη ροή της Αγάπης, αυτή θα κυλάει αδιάκοπα μέσα μας.

Όση και να προσφέρουμε στους άλλους, ξαναγεμίζουμε όπως όταν συνδέεται μια εξαντλημένη μπαταρία με τον φορτιστή της. Αρκεί να μένουμε ανοιχτοί απέναντί της.

Δεν είμαστε εμείς που προσφέρουμε αγάπη. Είμαστε το δοχείο που έγινε καθάριο για να μπορεί να ρέει απρόσκοπτα. Ένας απλός κρίκος σύνδεσης του Ολικού με το μερικό.

Αγάπη τη λεω εγώ. Πείτε την Θεό, εσείς, ενεργειακή ροή του σύμπαντος ή όπως αλλιώς γίνεται κατανοητή από τα πιστεύω και την αντίληψή σας.

Η πύλη της άμμου

Το 'φερε η συζήτηση χθες...


-Οι περισσότεροι προτιμούν τη γνώση, είπα, ψάχνουν και εκδηλώνονται και επιβεβαιώνονται μέσα σ' αυτήν με διάφορους τρόπους. Ελάχιστοι ψάχνουν το γιατί και τι υπάρχει μετά από αυτό.
-Και τι υπάρχει μετά;
-Η αγάπη, απάντησα χωρίς δεύτερη σκέψη. Η αγάπη, όχι μόνο όπως την εννοούμε συναισθηματικά οι άνθρωποι, αλλά σκέψου την σαν αρμονία, ενότητα, σαν το μυστικό σύνδεσης του σύμπαντος.

Δεν ξέρω αν κατάλαβε, γιατί συνέχισε τη συζήτηση για την πνιγηρή αγάπη και πήρα να του εξηγώ για τα ενδύματα με τα οποια ντύνουμε την αγάπη.
Μπορεί αυτό που του είπα να το αποθήκευσε σαν πληροφορία όπως αυτές που μαζεύουμε από δω κι από κει. Ίσως κάποια μέρα να έρθει η ώρα της να ανθίσει και ίσως καταλάβει κάποτε. Όχι με το μυαλό όμως. Μ' αυτόν τον αλάθητο εσωτερικό τρόπο κατα-νόησης. Με τον αποκαλυπτικό τρόπο της εσωτερικής επίγνωσης.

Όμως, αν η αναζήτησή σου δεν σε οδηγήσει σε τέτοιο δρόμο, ό,τι και να σου πουν οι άλλοι απλώς εκφράζουν στιγμιότυπα από τον δικό τους διαφορετικό δρόμο. Ο δικός σου είναι άλλος κι έχει πολλά εμπόδια μέχρι να φτάσει σε κάποιο ξέφωτο.

Κάποια άλλη στιγμή, σκεφτόμουν ότι αν βρισκόμουν, ποτέ, μπροστά στον πιο σοφό άνθρωπο, σ' αυτόν που θα ήξερε τις απαντήσεις σε όλα τα μυστήρια του κόσμου, δεν θα 'χα τίποτα να τον ρωτήσω. Θα καθόμουν δίπλα του και θα κοιτούσα χαμογελαστή μέσα στα μάτια του. Κι ίσως η μόνη μου επιθυμία θα ήταν να αγγίξω το χέρι του, να αισθανθώ και με την αφή...

Σήμερα άνοιξα ένα από τα βιβλία μου κι έτυχε να ανοίξω στο απόσπασμά του για την αγάπη ως το τέλος του δρόμου της αυτογνωσίας κι ήταν σα να έγραφε, ως επιβεβαίωση, τις δικές μου σκέψεις.
Μα, όμως, σχεδόν όλες οι θρησκείες για αγάπη δεν μιλούν; Σιγά το μεγάλο μυστικό!

Νομίζω ότι όλοι (ή τουλάχιστον προχωρούμε στον δρόμο της, έστω κι αν δεν το καταλαβαίνουμε, μέχρι να μεταμορφωθεί ο λόγος όχι απλώς σε πράξη αλλά σε είναι, σε υπόσταση.

Άλφα όπως...

-Να πάμε στο Καπανδρίτι, κάποια φορά, να σου γνωρίσω τον Μίσσιο, να σου μιλήσει για την αγάπη. Πέρασε πολλά αυτός και ξέρει.

Στο Καπανδρίτι δεν πήγαμε ποτέ. Ούτε και πουθενά αλλού. Έφυγε κι ο Μίσσιος...

Καμιά φορά, αυτό σκέφτομαι. Μας μεγαλώνει η ζωή, μας διδάσκει τόσα πολλά κι ούτε σκεφτόμαστε πως αυτό γίνεται για να τα κοινωνήσουμε με τους άλλους. Να εξιστορήσουμε απλά τη δική μας ζωή, τους δικούς μας κόπους, το δικό μας δρόμο. Τα κρατάμε σφιχτά στην αγκάλη μας τα βιώματα λες και μας ανήκουν, λες και γύρισαν τόσα γρανάζια αλληλουχιών χωρίς σκοπό, μόνο για μας, για να τα κρατήσουμε και να τα πάρουμε μαζί μας χωρίς να δώσουμε. Να πάμε, να έτσι, σαν το σκυλί στ' αμπέλι χωρίς να προσφέρουμε, σα να ήρθαμε μόνο για να πάρουμε. Σαν ο άνθρωπος να είναι μονάδα κι όχι σύνολο. Ο άνθρωπος δεν έχει ενικό και πληθυντικό, αρχίζει και τελειώνει με το Εμείς.

Την αγάπη την έμαθα αργότερα. Με τον δύσκολο τρόπο. Αυτόν που δεν σου αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες για την αλήθεια της. Αυτόν που σε εξακοντίζει στα πέρατα κι ακόμα παραπέρα. Όχι από πόνο αλλά από φως! Και είναι ο μόνος δρόμος. Άλλον δεν έχει. Ή φως ή τίποτα. Τα ενδιάμεσα μοιάζουν, παίρνουν το όνομά της, γίνονται στο όνομά της, αλλά δεν είναι Αγάπη.

 Paintings by Erin Hanson

Όταν ή επί τας

Τελικά,
μόνο όταν
Δημιουργούμε
γινόμαστε
κάτι περισσότερο
από
Άνθρωποι

[Εξαιρείται
η αγάπη
γιατί
Όταν
Αγαπάμε
δεν είμαστε
πλέον
Θνητοί]

Art by George Underwood, (UK)

Επικοινωνία

Abundance-18-x-24-inch-acrylic-on-gesso-board-by-Anna-Roberts

Τι όμορφο που είναι να επικοινωνείς με τους ανθρώπους, όχι από ανάγκη μοναξιάς, όχι γιατί ψαχνεις παρέα να συμπληρώσεις ή να θρέψεις το κενό και το εγώ σου, αλλά γιατί θέλεις να συνδεθείς μαζί τους σε μια ουσιαστική επικοινωνία, με ένα βαθύ δέσιμο αγάπης, επικοινωνίας και ουσίας, να επικοινωνείς μαζί τους γιατί αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη που βρίσκονται στη ζωή σου, γιατί σας συνδέει μια αόρατη κλωστή που έχει δεθεί βαθιά στην ψυχή σας με την μοναδική ομορφιά και τον ήλιο που κρύβουν μέσα τους όλοι οι άνθρωποι, μια κλωστή που την χρησιμοποιείς για να μεταδώσεις αγάπη μόνο χωρίς να θέλεις να πάρεις τίποτα άλλο...

Όλα αυτά μαζί σε μια μεγάλη πρόταση κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...
Ο Μάης μπήκε για μένα πολύ ορμητικά φέτος, με πολλές συνειδητοποιήσεις...

Δια-Χωρ-ισμός vs Αγάπης

Σ' αυτόν τον ΔΙΑχωρο-ιστικό κόσμο του ατόμου, των Εγώ, του ΔΙΑ πατέρα των θεών και των ανθρώπων, του ΔΙΑβόλου άρχοντα του σκότους και της γης*, σ' αυτόν τον δίπολο κόσμο των άκρων, σ' αυτό το "υπαρξιακό μωρό" των υποστάσεων, της φιλότητας και του Νείκους (όρα Εμπεδοκλή), όπου έχουμε τη νόηση ως μοναδικό άρχοντα, σύμβουλο και οδηγό μας, τα μόνα παραδεισένια καταφύγια του έλλογου και νοήμονος ανθρώπου είναι τα καταφύγια της καρδιάς, τα καταφύγια της Αγάπης (από την ελληνική ετυμολογία: άγω στο παν).

Μόνο εκεί μπορεί να ξεφύγει από τη ΔΙΑσπαση και τον ΔΙΑχωρισμό, μόνο εκεί μπορεί ένας άνθρωπος να βιώσει (κι όχι να νοήσει) με έναν άκρως εσωτερικό τρόπο τον γλυκασμό της αρμονίας και της ενότητας της αγάπης, του να 'άγει στο παν' τον εαυτό του, ως μέρος του κόσμου, ως αυτόφωτης μονάδας/ολότητας.

Κι ας μην είναι κατα-νοητό τι γράφω τόσο περιληπτικά εδώ ή τι γράφεται στην αποφατική θεολογία ή σ' οποιονδήποτε -ισμό δυναστεύει το μυαλό και την ψυχή μας, είτε θρησκευτικό, είτε πολιτικό, είτε φιλοσοφικό, κοινωνικό ή ό,τι άλλο νοητικό "ανήκειν".

Πάντοτε ο μόνος δρόμος και προορισμός μας θα πρέπει να είναι ο δρόμος της Αγάπης.
Ο δρόμος της ενότητας, της αρμονίας κι όχι της διάσπασης και του διαχωρισμού.
Της ενότητας πρώτα με τον ίδιο μας τον εαυτό, την ίδια μας τη φύση, τη βαθύτερη ουσία μας και μετά με τον κόσμο και τους ανθρώπους γύρω μας.

Κι όχι αυτήν την εγωιστική, την ψεύτικη και πλαστική ευπώλητη αγάπη που βρίσκουμε σε φαστ μορφή σε όλες τις βιτρίνες και σε όλα τα προσωπεία. Εκείνη την δυσεύρετη την αληθινή, την γνήσια, την άδολη, την εκ των έσω εκπορευόμενη, που η ανιδιοτέλειά της γίνεται αυτόματα παράδεισος επί της γης.

Μόνο η Αγάπη μπορεί να εξουδετερώσει την παντοκρατορία, την Αρχή του κόσμου τούτου, τους νόμους της διαίρεσης πάνω στους οποίους έχουν δημιουργηθεί τα αρχέγονα θεμέλιά του. Ίσως και σε εξωτερικό επίπεδο (αν καταφέρουν ποτέ να ενωθούν για έναν υψηλότερο σκοπό οι άνθρωποι), αλλά εδώ (στις πάντα προσωπικές και υποκειμενικές μου απόψεις) αναφέρομαι μόνο στο εσωτερικό επίπεδο.

Ό,τι δεν έχει αγάπη μέσα του, δεν είναι δρόμος, είναι λαβύρινθος!

Είναι άσκοπη περιπλάνηση στα ίδια και στα ίδια. Είναι εγωικά κατασκευάσματα του νου για να σε κρατάει στα δεσμά του νομίζοντας ότι είσαι ο κάποιος, ο ξεχωριστός, ο τάδε σοφός και ικανότερος όλων των άλλων (αυτόματα υποδεέστερων), ο μοναδικός και εκλεκτός που κατάφερες και εντρύφησες στα άφατα υπέρτατα μυστήρια και στις μοναδικές μυσταγωγίες του κόσμου και ό,τι άλλο μεγαλόστομο και μεγαλειώδες που θολώνει την κρίση μας και τρέφει αισθήματα υπεροχής, εγωισμού και αυτόματα αποξένωσης και απομόνωσης που μας κρατούν μακριά από τους άλλους κι από την μοναδική ουσία της αγάπης.

Τίποτα πιο απλό από την Αγάπη σ' αυτόν τον κόσμο.
Και τίποτα πιο δύσκολο.

Για να φτάσεις σ' αυτήν, δεν είναι οι άλλοι τα εμπόδιά σου αλλά ο ίδιος σου ο εαυτός.
Οι άλλοι είναι πάντα οι καθρέφτες που συναντάς στον δρόμο σου για να σου δείχνουν ποιος είσαι και πού έχεις φτάσει.
Κι όσο δεν το καταλαβαίνεις, τόσο επαναλαμβάνονται οι καθρέφτες, μέχρι να καταλάβεις ότι κάτι φταίει και ότι μάλλον αισθάνεσαι καλύτερα αν σταματήσεις να κοιτάς τους άλλους και στρέψεις το βλέμμα σου εκεί που θα πρεπε να το 'χεις κάνει από την αρχή. Στον ίδιο σου τον εαυτό.



Σήμερα σκεφτόμουν ιδιαίτερα, ότι κάθε επίπεδο στην πορεία μας, έχει τον τρόπο του να σε κρατάει καθηλωμένο...είτε με εξαρτήσεις, είτε με απολαύσεις... είτε, είτε... κάτι, κάποιος τρόπος βρίσκεται πάντα να σε συνδέει με όλα γύρω σου και να σε κρατάει καθηλωμένο... είτε γιατί έχεις συνηθίσει, είτε γιατί βρίσκεις μικοραπολαύσεις που νομίζεις ότι κρύβουν κάτι περισσότερο...

Μόνο έτσι, όμως, ξεχωρίζουν οι πραγματικοί εσωτερικοί οδοιπόροι από τους λιμνάζοντες, από αυτούς που καθηλώνονται και μαγεύονται (με τον ινδουιστικό όρο της Μάγια/Maya) από όσα τους προσφέρει ο κόσμος.

Ζούμε σε μια χώρα Λωτοφάγων χωρίς να το ξέρουμε. Είμαστε οι ίδιοι Λωτοφάγοι, αγνοώντας ότι μας περιμένουν ακόμα τόσα πολλά ενδιαφέροντα νησιά σ' αυτό το ταξίδι της Αυτογνωσίας που ταυτόχρονα είναι και Κοσμογνωσίας.
Ό,τι πάνω και κάτω.
Ό,τι έξω και μέσα.
Και δεν είναι μόνο λόγια του Ερμή του Τρισμέγιστου...


Λίγα έγραψα εδώ, τριγυρίζουν ακόμα περισσότερα στο μυαλό μου...
Κάποια από αυτά τα έχω γράψει ήδη στο χαρτί, κάποια θέλησα να μοιραστώ εδώ σε κοινή θέα...


Σήμερα νομίζω ότι ήταν μια από τις τυχερές μου φορές που πιάστηκα από το ξέφτι της ουσίας του κόσμου κι έτσι όπως προσπαθούσα να το κρατήσω γερά μη μου ξαναφύγει, σαν να αναταράχτηκε το πέπλο της θολούρας, σαν να μου αποκάλυψε κάποια από τα μυστικά της Ύπαρξης που ψάχνει ο αχόρταγος νους μας...

Όμως, ακόμα κι αν λέγεται ότι υπάρχει ο διαχωρισμός νου και καρδιάς, όταν μπορέσει να προχωρήσει πολύ ο νους (χωρίς περιττά φορτία πάνω του), φτάνει τελικά κι αυτός (μέσω της κατανόησης) στην αφετηρία της καρδιάς...

Να κάτι τέτοια μυστήρια πράγματα συμβαίνουν στην 'Αγάπη', που μακάρι να μπορούσαμε να δώσουμε ξανά νέα σημειολογία στη λέξη και στην έννοιά της, ώστε να διευρυνθεί και να πάρει την λάμψη που της αξίζει και να αστραποβολάει καθάρια μέσα μας. Την έχουμε σύρει και την έχουμε λασπώσει τόσο πολύ στο μυαλό μας σαν έννοια και συνειρμική αλληλουχία...


Κι αν μπορούσα να σας ψιθυρίσω ένα από τα μυστικά που υπάρχουν κάτω από το πέπλο του κόσμου, θα σας έλεγα το ένα και μοναδικό που είναι και το πιο γνωστό (όπως κι αν το έχουν ντύσει ή γδύσει οι θρησκείες και οι ανθρώπινοι -ισμοί.)

Η Αγάπη είναι η αιτία της ύπαρξής μας και ο σκοπός μας.

(πείτε την και Θεό όσοι αναπαύετε εκεί τον νου και την ύπαρξή σας, ούτως ή άλλως ζούμε στον ΔΙΑχωριστικό κόσμο των υποκειμεν-ισμών.)








[*Ματθ. 4,8-9 Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν καὶ δείκνυσιν αὐτῷ πάσας τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου καὶ τὴν δόξαν αὐτῶν καὶ λέγει αὐτῷ· ταῦτα πάντα σοι δώσω, ἐὰν πεσὼν προσκυνήσῃς μοι.]

Χωρίς εικόνες αυτή μου η ανάρτηση.

Παρακαλούνται οι αναγνώστες να προσθέσουν τις δικές τους εσωτερικές εικόνες. 

Ελευθερία

-Τι είναι για σένα Ελευθερία; ρώτησαν την Νίνα Σιμόνε σε μια συνέντευξη.
-Να μην αισθάνομαι φόβο, απάντησε και συμπλήρωσε ότι δεν ήταν και πολλές οι στιγμές που αισθάνθηκε πραγματικά ελεύθερη και κυρίως τις αισθάνθηκε πάνω στη σκηνή.

Βλέποντας το ντοκιμαντέρ για τη ζωή της, στάθηκα σ' αυτήν τη στιγμή κι αναρωτήθηκα πρώτα αν υπάρχει πραγματική ελευθερία για έναν άνθρωπο και μετά τι θα απαντούσα εγώ σε μια τέτοια περίπτωση και τι είναι για μένα Ελευθερία.

Αν υπάρχει πραγματική Ελευθερία, επειδή πέρα από τον ορισμό της στα άρθρα της "Διακήρυξης των δικαιωμάτων του Ανθρώπου" του 1789, όλοι είμαστε υποταγμένοι στην Ανάγκη για την επιβίωσή μας. Αυτήν την ακαταμάχητη δύναμη που την βρίσκουμε από τα Ορφικά ως θεότητα, μέχρι την ιεράρχησή της στην Πυραμίδα του Μάσλοου.

Τι θα απαντούσα δεν ξέρω, μάλλον κάτι συμβατικό και εύπεπτο για την κοινή γνώμη.

Τι είναι όμως για μένα Ελευθερία που δεν θα το εξέθετα στους πολλούς;


Άλλοι το ονομάζουν αφύπνιση, άλλοι 'μυστήρια', άλλοι διαλογισμό, άλλοι διαφυγή, άλλοι προσευχή, άλλοι δεν ξέρω πώς...


Μέγιστη ελευθερία, για μένα, είναι να μπορείς να απεκδυθείς τον εαυτό σου εν ζωή, πέρα από τον θάνατο.
Να γίνεις ένα με το Ένα, να γίνεις κομμάτι του σύμπαντος χωρίς τους διαχωρισμούς του Εγώ, του εαυτού, της ύπαρξης, του νου.
Και μετά να επιστρέψεις και να ξαναντυθείς εν πλήρη επιγνώσει τον εαυτό σου, τις σκέψεις σου, τις μικρότητές σου, τις ανάγκες σου, το παρελθόν σου, τα βιώματά σου...

Κι άντε να πεις κάτι τέτοιο σε μια συνέντευξη και να περιμένεις να καταλάβουν τι εννοείς!

Μπαλόνι και Ήλιος

Oliver Jeffers

Έχω 2 εικόνες στο μυαλό μου.
Αν τις έκανα ιστορίες θα μιλούσαν για ένα Μπαλόνι και έναν Ήλιο.


Το Μπαλόνι θα ήταν το Εγώ του κάθε ανθρώπου που φουσκώνει γύρω του τόσο όσο μεγαλύτερος είναι κι ο εγωισμός του και αποκλείει στο εσωτερικό του τον ίδιο από μια ουσιαστική επαφή με τους άλλους ανθρώπους, αλλά αποκλείει και τους άλλους που προσπαθούν να τον πλησιάσουν.
Κάποιοι θεωρούν ότι αυτό το μπαλόνι είναι ο εαυτός τους...

Oliver Jeffers

Η δεύτερη εικόνα είναι για έναν Ήλιο που κρύβεται στην καρδιά του κάθε ανθρώπου και είναι η δύναμη της Αγάπης.
Όσο πιο δυνατή η αγάπη τόσο πιο λαμπερός ο ήλιος και τόσο πιο δυνατές οι ακτίδες του που εξακοντίζονται σε πολύ υψηλά επίπεδα.
Όσο πιο αδύναμη η αγάπη τόσο πιο ασθενείς οι αχτίδες του και τόσο πιο θολωμένο το φως του μπερδεμένο με άλλα αισθήματα όπως ανάγκη, μοναξιά και διάφορα άλλα...

Aleksandra Szmidt                                           

Όμως σήμερα είμαι πολύ κουρασμένη και δεν είμαι καλή με τις λέξεις.

 Γι αυτό και δεν θα τις κάνω ιστορίες με συμβολισμούς κι ούτε θα τις συνδυάσω μεταξύ τους.

Ούτε καν θα τις ενώσω και τις δύο σε μια τρίτη εικόνα Αερόστατου.

Θα τις αφήσω μόνο εδώ σαν λεκτικές δηλώσεις 2 εικόνων, παρέα μαζί με αυτές των εικονογράφων του διαδικτύου κι ίσως κάποτε ξαναεπιστρέψω...

Σκιερό πρωινό

Carlos Castañeda

-Κι είναι δύσκολο να ελευθερωθεί κάποιος από τη σκιά του;
-Από τα δυσκολότερα! Σκέψου πόσο σου πήρε εσένα...
-Πάνω από δέκα χρόνια...
-Και περιμένεις να συμβεί μέσα σε λίγες μέρες;
-Η ελπίδα πάντα είναι πιο ανθεκτική από τη λογική!
-Τέτοια άμεσα θαύματα μόνο η αγάπη πέρα από το Εγώ μπορεί να καταφέρει. Υπήρχαν ποτέ τέτοια δείγματα;
-Όχι ως τώρα...
-Το ίδιο λέμε!

Hearts

Γι αυτούς που έχουν μάθει να ψάχνουν
σημάδια πορείας γύρω τους,
θεωρώ, ότι όταν βλέπουν καρδούλες
σε διάφορα τυχαία σχήματα
που συναντούν,
δεν θα πρέπει να ανησυχούν και πολύ.
Προς το παρόν, καλά βαδίζουν!

Και δεν εννοώ να ψάχνουν επίτηδες να τις βρίσκουν, αλλά να τους βγαίνει αυθόρμητα...




Ή όπως λέει και ο Καστανέντα, για την προσωπική μας πορεία:

" Κάθε δρόμος είναι μονάχα ένας δρόμος και δεν είναι ντροπή, ούτε για σένα ούτε για τους άλλους, να τον εγκαταλείψεις κάποια στιγμή, αν έτσι σου υπαγορεύει η καρδιά σου... Κοίταξε κάθε δρόμο, με προσοχή κι επιφυλακτικότητα. Δοκίμασε τον όσες φορές κρίνεις εσύ πως είναι απαραίτητο. Σκέψου και διαλογίσου πάνω σ'αυτόν. Κι ύστερα θέσε στον εαυτό σου ένα και μόνο ερώτημα: Έχει αυτός ο δρόμος καρδιά; αν έχει είναι καλός, αν δεν έχει είναι άχρηστος...

Θέλεις να σου πω πού οδηγεί ο δρόμος σου; Είναι εύκολο. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο ίδιο μέρος: Πουθενά. Αυτό που έχει σημασία είναι να ακολουθείς τα Μονοπάτια που έχουν Καρδιά. Να ρωτάς: έχει καρδιά το μονοπάτι που βαδίζω; Αν ναι, ακολούθησε το και μη φοβάσαι τίποτε, ακόμη και αν όλος ο κόσμος θέλει να σε αποτρέψει από το να τ' ακολουθήσεις. Αν όχι, άφησέ το, δεν είναι καλό μονοπάτι. Να ψάχνεις πάντα τα μονοπάτια που έχουν καρδιά, κι όταν καταλαβαίνεις ότι δεν έχουν, να μη διστάζεις να τα εγκαταλείπεις. Ποιο μονοπάτι σου λέει η καρδιά σου ότι είναι το σωστό; Σε περιμένει να το βαδίσεις. Πήγαινε. Τα μονοπάτια μπορούν να περιμένουν απίστευτα πολύ. Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι δεν έχουν αρκετό χρόνο στη διάθεσή τους!''


(Κάρλος Καστανέντα - Η διδασκαλία του Δον Χουάν)