Αγάπη;

Κάποτε είχα δημοσιεύσει τους αφορισμούς μου. Ένας από αυτούς έλεγε:

Συνήθως:
Οι ασυνείδητα καλοί
γίνονται θύματα.
Οι έξυπνα καλοί
"προσφέρουν" αρκετές φορές στον διπλανό τους.
Οι δυναμικά ευσυνείδητοι καλοί
αλλάζουν κάτι από τον κόσμο γύρω τους
(ανάλογα με την ζέση τους)

Ως καλό, ορίζω όχι μόνο το να αποφεύγεις να βλάψεις με οποιονδήποτε τρόπο τον πλησίον, αλλά και να τον βοηθάς όποτε είναι δυνατόν.

Κάποιοι κάνουν το "καλό" γιατί έτσι τους έχουν διδάξει, γιατί έτσι πρέπει, χωρίς να σκεφτούν ποτέ "γιατί" ή να ενδώσουν στον πειρασμό της σκέψης του μη καλού.
Κάποιοι λόγω θρησκευτικότητας.
Κάποιοι γιατί φοβούνται την επαπειλούμενη τιμωρία. (Κοινωνική ή θεϊκή)Από υποχρέωση. Από φιλότιμο. Για λόγους κοινωνικής ηθικής. Λόγω υπαγόρευσης της συνείδησής τους. Για ανταπόδοση, σα χρωστούμενο.
Κάποιοι γιατί το επέλεξαν. Θα μπορούσαν να μην το κάνουν ή έχουν δοκιμάσει και την άλλη πλευρά, αλλά συνειδητά επιλέγουν να υποστούν τις συνέπειες (της βλακείας και της κοροϊδίας για πολλούς σήμερα) του να είναι "καλοί".
Κάποιοι όχι μόνο επιλέγουν να είναι παθητικά καλοί, αλλά αγωνίζονται κιόλας γι' αυτό. Είναι το πιστεύω τους και προσπαθούν να κάνουν κάτι όχι μόνο για τον τυχόν περίγυρό τους, αλλά για τον πολύ κόσμο.
Υπάρχει και κάποια άλλη κατηγορία.
Όταν ανεβαίνεις ψηλά εσωτερικά, τότε σε πλημμυρίζει ένα φως. Αισθάνεσαι απέραντη αγάπη. Δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά, από το να αγαπάς και να κατανοείς όλο τον κόσμο. Κανένας δε σου φαίνεται ενοχλητικός, ανόητος, ηλίθιος, μισητός, αχώνευτος, εχθρός… Δε χρειάζεται να κάνεις προσπάθεια να ανεχτείς τον άλλον και να είσαι καλός μαζί του, γιατί έτσι πρέπει ή για κάποιον από τους παραπάνω λόγους. Τον αγαπάς γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Η αγάπη σε κάνει να καταλαβαίνεις τα κίνητρά του, κανένα αρνητικό συναίσθημα δεν σου δημιουργείται…

Έχουμε αποκλείσει την επαφή με την ψυχή μας.
Ένα σωρό τοίχοι ανάμεσα σε μας κι αυτήν. Και να γκρεμίσεις δυο τρεις και να νομίζεις ότι κάτι έκανες, υπάρχουν πολλαπλάσιοι πίσω τους.
Τα αισθήματά μας είναι τόσο επιφανείας. Μόνο ο μεγάλος πόνος μας διαπερνά κάπως βαθύτερα. Αλλά και σ' αυτόν, ψάχνουμε λύσεις να ξεφύγουμε, να ανεβούμε ξανά στον αφρό.
" Έργο ψυχής", "κατάθεση ψυχής"… συνέχεια αυτό ακούμε όταν κάποιος βάζει κάτι από τον εαυτό του σε ένα έργο του (όχι απαραίτητα καλλιτεχνικό).Είναι όμως έτσι;
Έχουμε βάλει τόσες πολλές φλούδες ανάμεσα στην ψυχή και σε ό,τι είμαστε που δύσκολα έχουμε πραγματική επικοινωνία.
Γιατί αν είχαμε θα αισθανόμασταν το φως της.
Κι αυτή την πλημμύρα αγάπης για τα πάντα.

Μακάρι να 'χα σπουδάσει φιλοσοφία να μπορούσα να μιλήσω πιο εμπεριστατωμένα…

Τότε...

.

.

Κάποτε,

θα πρέπει να γδυθείς απ' ό,τι είσαι

και να σταθείς μπροστά στον κριτή.

.

Τότε,

όταν καμιά δικαιολογία δεν θα μπορεί να αντέξει,

τι θα χεις να πεις γι' αυτό

που δέχτηκες να γίνεις;

.

.

.

Οπτική Γωνία (Φαίνον, Σημαίνον, Κρυπτόν, )

Όλα είναι θέμα "οπτικής γωνίας". ( Αυτή τη φράση βρήκα να πλησιάζει πιο πολύ. )
Η "οπτική γωνία" του καθενός είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει τα πράγματα γύρω του.
Ο τρόπος που τα βλέπει και τα αισθάνεται.
Ο τρόπος που αντιδρά.
Όπως του έχει μάθει η ζωή του, οι εμπειρίες του, η βιωματική πρότερη αντιμετώπιση, ο τρόπος σκέψης του, οι προσδοκίες του, η συναισθηματική του κατάσταση, η συνήθεια, η μηχανικότητα, η δύναμη ή η αδυναμία της αυτοκυριαρχίας, θέλησης, πειθαρχίας, ηθικής, ήθους κλπ κλπ κλπ.
Αυτό που βλέπω γύρω μου είναι ότι: η "οπτική γωνία" είναι ένας μίζερος εγκλεισμός σε μια πεπερασμένη υποκειμενικότητα.
Μίζερη χαρά και λύπη, μίζερος συναισθηματισμός, μίζερος ενθουσιασμός… μια γενική υποβίβαση της φύσης μας.

Θέλω να βγω από την "οπτική γωνία" μου, να ξεπεράσω το Φαίνον. Να τρυπώσω στο Κρυπτόν και στο Σημαίνον της ουσίας της ύπαρξης. Στο Άρρητον, στο Αβίωτον (κυριολεκτώ στις λέξεις). Να ξεπεράσω τις αισθήσεις ως μέσον πληροφόρησης. Το συναίσθημα ως μέσον αντίδρασης. Τη σκέψη ως μέσον έκφρασης. Να εν-νοήσω το Μακροπρόθεσμο, ξεφεύγοντας από το χωροχρονικό πλαίσιο του Βραχυπρόθεσμου που βρέθηκα.
Υπάρχει κάποιος-κάτι ανώτερο να εισακούσει και να εκπληρώσει ένα τέτοιο "θέλω";
Υπάρχει τέτοια δυνατότητα στην υπάρχουσα θνητότητά μου;
(Υπάρχει θνητότητα σε μια ύπαρξη και τι είδους είναι αυτή;)

*Φαίνον είναι ό,τι φαίνεται (1ο επίπεδο ανάγνωσης)

*Σημαίνον είναι ό,τι συμβολίζει για μας αυτό που φαίνεται (2ο επίπεδο ανάγνωσης)

*Κρυπτόν είναι αυτό που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε πίσω του (3ο επίπεδο ανάγνωσης)

Big Bang

Κι έτσι ξαφνικά, μια μέρα,
γίνεται η έκρηξη του big bang στο μυαλό μας
και σκορπίζει σε εκατομμύρια έμπυρα κομμάτια σκέψης
που εξαπλώνονται συνεχώς,
μέχρι να φτάσουν το άπειρο
και να γίνουν ένα μ' αυτό.

Αυτό κι αν είναι ελευθερία!

(Είμαστε η μικρογραφία του σύμπαντος λένε...)

Επέζησα

Χθες βράδυ είδα στον ύπνο μου ότι με σκότωσαν.Κάποιος με πυροβόλησε και περίμενα από στιγμή σε στιγμή να πεθάνω.Ήμουν καθισμένη σε μια καρέκλα και είχα γύρει πίσω το κεφάλι.Αυτό είναι το τέλος σκεφτόμουνα και περίμενα να δω πώς θα 'ναι ο θάνατος.Τα δευτερόλεπτα περνούσαν και σκεφτόμουν διάφορα.Πέρασε όμως η "προκαθορισμένη στιγμή του θανάτου" και παρέμενα ζωντανή.Α, είναι όνειρο, γι αυτό ζω... είπα.Δε θυμάμαι το πριν και το μετά.

posted by Κυκλοδίωκτον 7/11/2006 06:59:00 PM

Tuesday, July 11, 2006
4 Comments:


Μαύρος Γάτος said...
Τι απαίσιο όνειρο...Τί να πώ; ό,τι και να πω μαλακία θα είναι.Σε σκέφτομαι.
11 July, 2006 20:00




Κυκλοδίωκτον said...
Ευχαριστώ πολύ, καλέ μου γάτε!Σήμερα είδα ένα χαρτί σε μια κολώνα για κηδεία. "Α, τον τυχερό", ήταν η πρώτη μου σκέψη. Αμέσως όμως το αναίρεσα σκεφτόμενη πιο ενσυνείδητα. Δεν ήταν τυχερός ή τουλάχιστον δεν ξέρω αν ήταν.Γιατί, τυχερός για μένα, είναι αυτός που έχει αξιοποιήσει στο έπακρο τις δυνατότητες της παρούσας ζωής. Όπως η παραβολή με τα τάλαντα, που άλλος τα παράχωσε, άλλος τα πολλαπλασίασε κλπ.(Και δεν μιλώ για τις δυνατότητες, τύπου: "Τα 101 πράγματα που θα πρεπε να κάνεις πριν πεθάνεις"...)
12 July, 2006 18:07




Κυκλοδίωκτον said...
(Πάντως στο όνειρο δεν είχα καμία αγωνία, απλώς περίμενα, σχεδόν αδιάφορα, να πεθάνω, σαν κάτι το πολύ φυσιολογικό)
12 July, 2006 18:13



sfrang said...
Χμμμ, πάλι ξεσκέπαστη κοιμήθηκες, η μεγάλη κυκλοφορία (του αίματος) επιβαρύνθηκε και με το εφιαλτικό όνειρο ξύπνησες και γύρισες από την άλλη πλευρά... Ουδέν καινόν υπό τον ήλιον :-))Στ.
23 July, 2006 21:49

"Γιγαντομαχία περί της ουσίας"

.
.
"ΤΗΝ ΟΥ ΤΙΣ ΜΕΤΑ ΤΟΙΣΙΝ ΕΛΙΣΣΟΜΕΝΗΝ ΔΕΔΑΗΚΕ ΘΝΗΤΟΣ ΑΝΗΡ"
Αυτή ανάμεσά τους περιελίσσεται, θνητός κανείς δεν το κατάλαβε
(Εμπεδοκλής, για την Αφροδίτη)

 
Η Ελένη της Σπάρτης είναι η ανάγνωση του ωραίου. Είναι η βίβλος γενέσεως και η βίβλος μελέτης του κόσμου, της φύσης και των ανθρώπων…
Και με το φιλί που της πήρανε, από τα μεσάνυχτα ως τη χαραυγή, ήπιανε το αθάνατο νερό.
(Δ. Λιαντίνης-Γκέμμα)


Αφήνω πίσω μου έναν κόσμο γρίφων.
Δεν μπόρεσα να ξεδιαλύνω αν η Ελένη ταυτοποιείται με τη Σελένη-Σελήνη.
Δεν έμαθα αν η Σελήνη που ταυτίζεται με την Άρτεμη ήταν η κυνηγός ή η κυνηγημένη.
Αν ο βοσκός Πάρις είχε σχέση με τον βοσκό Ενδυμίωνα και ποια δύναμη έλκει τους βουκόλους στο ετερόφωτο φως της.
Μόνο ότι δεν υπολόγισαν τη σκιερή πλευρά της, έμαθα.
Κι ήρθε ο χαμός.


Και την Ελένη αστόχησα κι έλεγα "μνήστητί μου"
(Δ. Σολωμός-Κρητικός)



 
Θνητός νους δεν την κατέκτησε ακόμη, στην πληρότητα της, στην εμορφιά της και στην τραγική της διάσταση, την γνώση ετούτη που διδάσκει ο Εμπεδοκλής.
(Ου. Τουτουντζή)


Γιατί, για να νικήσεις μια τέτοια σκιά, πρέπει να έχεις νικήσει πρώτα τη σκιά του εαυτού σου.
Να έχεις γίνει φως, ο δεύτερος ήλιος που θα φωτίσει ετερόφωτα ό,τι κρατάει σκοτεινό ο πρώτος.
Να μην είσαι πια "θνητός νους".
Να έχεις τη δύναμη να στοχεύεις στο επέκεινα.
Να αντέξεις να φορέσεις κατάσαρκα "ένα πουκάμισο αδειανό" κι ας είναι ποτισμένο με δηλητήριο.
Να ξημερώνεις τον πόνο ως την αμφιλύκη.


Πως – να, θα μείνει ο κόσμος με το "μπα"
που μ' έλεγε τρελόν πως είχες γίνει
καπνός και - τάχας - σύγνεφα θαμπά
προς τη Σελήνη . . .
(Σκαρίμπας)


Γιατί ο ήλιος επίτηδες φυλάγει κάτι σκοτεινό.
Δεν είναι για όλους μια τέτοια σκιά.
Ανήκει μόνο στον ήρωα-νικητή που με υπομονή καταφέρνει να ξεκλειδώσει το μυστικό της.
Τους υπόλοιπους τους καταπίνει με τη στασιμότητά της.
(Κι ας ονομάζεται έρπουσα)


Γιατί η Ελένη της Σπάρτης είναι το πρώτο και το μέγα γιατί. Είναι το πότε και το πού, που ξεκινούν από το παντού και το πάντα, και τελειώνουν στο πουθενά και στο ποτέ…
Οι ήρωες και οι πιστοί της εξορύσσουν τα ψήγματα της ανθρώπινης μοίρας από τα σπλάχνα των κρατήρων και τα έγκατα των ανοίξεων…
Όποιος την ερώτησε καταμεσής στη ρούγα του χωριού
"-Μα ποιος είναι μπροστά μου ο νεκρός;"
Υποθήκεψε την ύπαρξή του με τη φρικτή της απόκριση:
"-Της μάνας σου ο γιός"
(Δ. Λιαντίνης-Γκέμμα)


Άφησα άλυτο έναν τέτοιο κόσμο.


Aπό τον κόσμο των γρίφων φεύγω ήσυχη.
Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου αίνιγμα:
δεν έλυσα κανένα.
Oύτε κι αυτά που θέλαν να πεθάνουν
πλάι στα παιδικά μου χρόνια:
έχω ένα βαρελάκι που 'χει δυο λογιών κρασάκι.
Tο κράτησα ώς τώρα
αχάλαστο ανεξήγητο,
γιατί ώς τώρα
δυο λογιών κρασάκι
έχουν λυμένα κι άλυτα που μου τυχαίνουν.
Στάθηκα Πηνελόπη
(Κ. Δημουλά)


Γιατί ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσω τους γρίφους.


Παράκληση:
Στα ίσια να μου μιλάτε.
Με ευθύτητα και ευθύνη.
Καθαρά και ξάστερα.
Ειλικρινά και ανελέητα.
Αντέχω. Πάντα το άντεχα.
Αυτό κάνω κι αυτό ζητώ.
Οι επιτηδευμένες υπεκφυγές, τα μισόλογα και τα παιχνίδια εκ του ασφαλούς είναι που με έχουν εξουθενώσει.

Λέξεις Σκέψεις

Αν ήμουν αρκετά πειθαρχημένη, τώρα θα έπρεπε να σκεφτόμουν και να κατέγραφα λέξεις.
Τέσσερα εμβόλιμα κείμενα μου ζήτησε μόλις σήμερα ένας άλλος εκδότης, μέχρι τον Αύγουστο.

Η "σύμπτωση" με έριξε από δανειστική υποχρέωση (κάποτε πρέπει να το επιστρέψω στην Κική-από το χειμώνα το δανείστηκα), να ξεμπερδέψω με την ανάγνωση ενός βιβλίου.Κάθε λίγο, στις προτάσεις του κρύβεται και κάτι δικό μου, μια σκέψη, μια απόφαση, μια αναίρεση, δάκρυα, ξέσπασμα, σιωπή...
Συμπάσχω με τον ήρωα των σελίδων. Ανδρειώνονται μέσα μου αποφάσεις και μετά αναιρούνται, συνυφασμένες με τη δική μου πραγματικότητα. Τις περισσότερες σελίδες, με δάκρυα στα μάτια τις έχω διαβάσει ως τώρα.

Σκέψεις, σκέψεις.. μετέωρες, αδιέξοδες, απέλπιδες... "γιατί;"... προσωπικές συνομιλίες....Ένα δεν έχω ξεκαθαρίσει ακόμα μαζί του. Αν είναι ο πόνος φόβος ή ο φόβος πόνος.Όμως με συγκινεί η μοναχική του πάλη. Σαν τη δική μου.Όχι ότι έχω παράπονο. Καμιά φορά πιάνω το απλωμένο χέρι των φίλων μου (ευτυχώς η ζωή μού χάρισε τέτοιο δώρο) ή το ζητώ και μου το δίνουν πρόθυμα.Όμως έχω συνηθίσει να περνώ τα δύσκολα κατά μόνας..

Αυτά ήθελα να πω.Επιστρέφω στο καταλυτικό ανάγνωσμα και τον προσωπικό μου αγώνα.
Πικρή ήττα. Ακόμα και σήμερα.Δεν θα το βάλω κάτω όμως.Δεν θα ξαναϋποκύψω τώρα που με ξέρω καλύτερα..Βρε, τι παθαίνει κάποιος όταν αντί να γράφει δικές του λέξεις, διαβάζει άλλων...

(Έχω παρατηρήσει ότι όταν είναι έντονη η μέρα μου σε περιεχόμενο είναι και τα όνειρά μου:Προχθές μου εξηγούσαν με σχήματα την θεωρία της σχετικότητας και την καταλάβαινα απόλυτα, σήμερα νόμιζα ότι θα θυμόμουν -όπως το χαϊκού- και δεν κατέγραψα το τραγούδι που είδα, αλλά τελικά δεν το ξαναθυμήθηκα... και διάφορα άλλα που δε θυμάμαι να αναφέρω αυτή τη στιγμή) .

posted by Κυκλοδίωκτον 7/05/2006 09:06:00 PM

Wednesday, July 05, 2006
 1 Comment:


homelessMontresor said...
Μου έχει συμβεί και εμένα αυτό διαβάζοντας ένα βιβλίο... απίστευτο ε?
05 July, 2006 23:03

Πλατινόεσσα;

Διάλεξη του Ακαδημαϊκού Δρ. Δημήτρη Νανόπουλου

με θέμα "Εγκεφαλικές Λειτουργίες και Κβαντική Φυσική"

Στην ομιλία του ο Δρ. Νανόπουλος, Διευθυντής της Mitchell/Heep Έδρας Φυσικής Υψηλών Ενεργειών και Διακεκριμένος Καθηγητής Φυσικής, Texas A&M University, Διευθυντής του Houston Advanced Research Center Astroparticle Physics Group, περιέγραψε το μοντέλο εγκεφαλικής λειτουργίας που ανέπτυξε η ομάδα του αναγνωρίζοντας τους κβαντομηχανικούς μηχανισμούς οι οποίοι πιθανότατα παίζουν πρωταρχικό ρόλο στην λειτουργία του νευρώνα.

* * * *

Το 1983, οι Ellis, Hagelin, Srednicki και Νανόπουλος πρότειναν μια ιδέα για να ερμηνευθεί η φύση των «μαύρων τρυπών», η οποία δείχνει να «αντιστέκεται» σθεναρά σε οποιαδήποτε συμβατική ερμηνεία. Σύμφωνα με τους συλλογισμούς του Νανόπουλου και των συνεργατών του, για να εξηγηθεί η φύση των μαύρων τρυπών πρέπει να αναθεωρηθεί η υπάρχουσα Κβαντική Θεωρία. Έτσι, αντί για στοιχειώδη σωματίδια, θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι στη βάση της ύλης και της ενέργειας υπάρχουν μονοδιάστατες, κλειστές χορδές, μήκους περίπου 10-33 cm (κλίμακα του Planck). Αντί, δηλαδή, να έχουμε πεπερασμένο αριθμό σωματιδίων (κουάρκ, λεπτόνια, σωματίδια δυνάμεων), όπως προβλέπει το υπάρχον μοντέλο της Φυσικής, έχουμε άπειρο αριθμό σωματιδίων, διαφορετικής μάζας το καθένα, τα οποία και αντιστοιχούν στους διαφορετικούς τρόπους ταλάντωσης των χορδών.

Αυτή είναι με λίγα λόγια η Θεωρία των Χορδών, η οποία ίσως καθορίσει την τελική διαμόρφωση της Μεγάλης Ενοποιητικής Θεωρίας. Για εμάς, όμως, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η μεταφορά του μοντέλου των χορδών στην περίπτωση της συνείδησης. Και αυτό, διότι στον εγκέφαλο, και συγκεκριμένα στους νευρώνες, υπάρχουν δομές στις οποίες παρατηρούνται κβαντικά φαινόμενα παρόμοια με εκείνα που περιγράφει η Θεωρία των Χορδών. Ο συλλογισμός ότι τα μυστικά που κρύβουν οι «μαύρες τρύπες» του Διαστήματος μπορεί να είναι κοινά με τα μυστικά του νου και της συνείδησης δεν μπορεί παρά να μας κάνει να αισθανόμαστε τη συγκίνηση μιας σημαντικής ενόρασης για την ίδια μας την ύπαρξη. Εκπληκτικός είναι ο τρόπος με τον οποίο συνδέονται αυτά τα δύο μυστηριώδη φαινόμενα, το ένα χαμένο στα βάθη του γαλαξία και το άλλο κρυμμένο στα βάθη του ίδιου μας του εαυτού...

ΤΑ ΝΕΑ , 20/10/2001 , Σελ.: R30Κωδικός άρθρου: A17172R301

* * * *

Αρχές Δεκεμβρίου 2005
Μήνυμα στο κινητό μου:

-Μάντεψε με ποιον μιλώ........
-Με ποιον; 
-Με τον Νανόπουλο...
-Δώσ' του χαιρετισμούς!
 -Ναι, αμέ, θα το κάνω!
 -Πες του: από μια κουκίδα εν αδυναμία στο σύμπαν, αλλά εν δυνάμει ολόκληρο το σύμπαν... 

H απάντηση του Νανόπουλου (του είμαι τελείως άγνωστη) ήταν:
"Από αργυρόεσσα, σύντομα την βλέπω πλατινόεσσα"Δεν ξέρω πώς του το μετέφερε κι αν η απάντηση ήταν τέτοια επειδή συνειδητοποίησα το μεγαλείο της μικρότητάς μας ή λόγω διαφόρων σχολίων υπέρ εμού που συνόδεψαν τον χαιρετισμό μου...

Αυτό τον καιρό όλο στροβιλίζεται στο μυαλό μου το "πλατινόεσσα".
-"Πλατινόεσσα… "Και τόσο καιρό σέρνομαι νοητικά…
-"Θα λάμψει το άστρο σου"(κάποιος φίλος που ασχολείται με αστρολογία, όταν είδε τον αστρολογικό μου χάρτη)Κι αν η πρόβλεψη ήταν για όσο ήδη έλαμψε;
-"Εκδηλώθηκε ο ανώτερος εαυτός μου"(δική μου εμπειρία…)Και πώς να αρκεστώ στην κάθοδο ή έστω στην στασιμότητα πια;


Άντε πάλι να μαζέψω τις δυνάμεις μου και να ξεκινήσω απ' την αρχή.
Για όσο ψηλά φτάσω (ακόμα κι αν χρειαστεί να σκύβουν για να με δουν).Βάζοντας στόχο ανώτερα πρότυπα από μένα, μ' ενδιαφέρει να συγκρίνομαι -όχι με τους άλλους- αλλά μόνο με τον εαυτό μου του χθες.

Οι άλλοι μπορεί να είναι πιο πάνω, πιο κάτω, δεξιά, αριστερά... όπου μπορεί ο καθένας.

Την δική μου τωρινή κατάσταση θέλω να ξεπερνώ.

Εμένα του σήμερα ν' αφήνω πίσω αύριο.

Πλατινόεσσα…

Κβαντικά, έχω και τέτοια δυνατότητα λοιπόν…

Ναι, μάλλον έτσι θα 'ναι, θα 'χω...

Κι αφήνομαι έτσι στη μαύρη τρύπα που έπεσα;

Άντε λοιπόν, φτου κι απ' την αρχή, ξανά στον αγώνα να κατακτήσουμε το "εν δυνάμει"…
Έχεις αγώνα …από σήμερα!
Όμως, όχι β' πρόσωπο, αλλά α': Έχω…

* * *

Και το σχετικό (παλιό) Αριστιχούργημα:

Παρα-μύθι

Είπες πως θα 'ναι παραμύθι
και 'τρέξαν όλοι για να δουν
φίλοι, γνωστοί, περιεργούντες
να 'χουνε κάτι για να πουν

Και μαγεμένοι περιμέναν
την ασυνήθιστη πλοκή
με αγωνία αναμέναν
να γίνει κάποια συμπλοκή

Να βγούνε δράκοι και νεράιδες,
να υπάρχουν μάχες, αρπαγές,
καράβια μεσ' σε συμπληγάδες,
βασίλισσες και πειρατές.

Το μόνο που 'δαν, η ματιά σου.
Κάπως αλλιώς, πιο φωτεινή.
"Μόνο γι' αυτό μας έχεις φέρει;
Υπόθεση τόσο κοινή!"

Τόσο ταξίδι της ψυχή σου
κι αυτοί το βρήκαν ανιαρό.
Λες κι ήταν εύκολο για σένα
που έφτασες μέχρι εδώ!

(2005)

Άτιτλο

Χαϊκού
 
Δε θυμάμαι να 'χω ξαναδεί χαϊκού στον ύπνο μου.
Δεν το κατέγραψα αμέσως, αλλά ήταν κάπως έτσι:

Αυξάνει η λάμψη
στα μάτια σου
Το δέντρο φουντώνει

posted by Κυκλοδίωκτον 7/04/2006 06:55:00 PM

6 Comments:


balouxanas said...
που ειμαι?
ολα γυρω μου γερνανε
ομορφα να εισαι παιδι.04 July, 2006 23:27

 

Ο Καλός Λύκος said...
Καλοκαιρινό γρασίδι,
Ότι απομένει
από τα όνειρα των στρατιωτών
Καλημέρα.05 July, 2006 03:12

 

Katerina ante portas said...
Kαλημέρα!
Οταν συνέβη,
δεν το κατέγραψα,
της μνήμης τη δύναμη
λάθος εμπιστεύτηκα!05 July, 2006 14:06

 

Κυκλοδίωκτον said...
Καλημέρα σας06 July, 2006 12:


Kassandra said...
Touching your glove,
I imagine
what your hand would feel like29 July, 2006 06:46

Ήττα

Ήττα, ήττα και πάλι ήττα…Πολλές φορές, ούτε καν δίνω μάχη.

Παραιτούμαι a priori…Ήττα προς το παρόν…(αναφορά από το "κεκλεισμένων των θυρών")

Σήμερα ανακάλυψα μια παγίδα στο δρόμο του "δεν φοβάμαι να με μηδενίσω… κλπ κλπ".

Είναι η παγίδα του "παρατάω τη μάχη, σταματάω να προσπαθώ και ξαναγυρίζω πίσω".

Γιατί δεν μου το επεσήμανε κανείς;Γιατί δεν σκέφτηκε να μου το πει;

(αναφορά σε παλιότερο ποστ)

posted by Κυκλοδίωκτον 7/03/2006 12:29:00 AM

Monday, July 03, 2006
 2 Comments:


homelessMontresor said...
Καθώς νυχτοπερπατούσα... τσουπ σε πέτυχα! Κουράγιο, οι ήττες είναι για να μαθαίνουμε. Άσε που καμιά φορά δίνουμε μάχες που ξεπερνάνε τον εαυτό μας και ερχόμαστε αντιμέτωποι με την προσωπική ήττα. Είναι επώδυνο, αλλά μας μαθαίνει ποια είναι τα όρια μας, μας δείχνει οτι "Ωπ... λάθος δρόμο πήρες, γύρνα από την αρχή και πάρε την άλλη στροφή!" Γύρνα πίσω λοιπόν, μονάχα μην μείνεις ακίνητη και άπραγη! Δοκίμασε και τον άλλο δρόμο, ίσως αυτός σε οδηγήσει στον προορισμό σου! Μην λές "δεν φοβάμαι" γιατί αυτό είναι ψέμμα! Πες "Αποδέχομαι τον φόβο μου, και προσπαθώ να τον ξεπεράσω!"Τώρα αν όσα έγραψα παραπάνω δεν έχουν να κάνουν με αυτό που βιώνεις αυτή τη στιγμή, κράτα την συμβουλή αυτή σε μια άκρη του μυαλού σου! Επίσης μην διστάσεις να με πάρεις στα σοβαρά κι ας είμαι μια μικρή παιδίσκη γιατί ως γνωστόν από παιδί και τρελό μαθαίνεις την αλήθεια! :-)
03 July, 2006 01:36
 

Κυκλοδίωκτον said...
"Μικρή παιδίσκη"!!! Καλό! Σμουτς μοντρεσοράκι. Ευχαριστώ για τις συμβουλές :)
03 July, 2006 02:34

Άτιτλο

.

.

Μείνε,
είπε ο Χειμώνας στο Καλοκαίρι
και το κλεισε μέσα του

Xρόνος: χωρώ + νους

.
.
ασπάζομαι τη νύχτα
με κουβαλάει στους ώμους της
μα όχι στα σκότη της
φλόγα άσβεστη άρνησης
κυρίαρχος νιότης το άπειρο
αισθαντή πραγματικότητα του σήμερα
προσμονή εναπόθεσης
χρόνος ο αειθαλής
ζωή η φυλλοβόλος
φυλοβόλος
βράδυ
μα όχι αβύσσου
καρτερεί το ξημέρωμα
το ημέρωμα
έξω
ακομα κι αν δεν το προλάβω σήμερα
ακόμα κι αν δε με προλάβει σήμερα
σήμερα
συ μέρα
ως
φως
Αδηφαώς
.
.
.

Εκτενές Σχόλιο-Απάντηση

Εκτενές Σχόλιο-Απάντηση

.............Alice Down by Liza Ferneyhough



Ανέβηκα στην ταράτσα της πολυκατοικίας μου, να δω από πού ακούγονταν τα 'μπαμ-μπουμ'.
Ίσως από πυροτεχνήματα στην Αριστοτέλους όπως άλλες φορές. Και -μια και το σπίτι μου δεν έχει θέα σχεδόν πουθενά- ένας κόσμος ξεδιπλώθηκε από ψηλά στα μάτια μου, με τα φώτα της πόλης, τα καράβια στη θάλασσα, τις απόμακρες βουές και τους ήχους που ερχόταν από κάτω, με ένα ευχάριστο αεράκι να φυσάει...
Λίγη γεύση από διακοπές που δε βλέπω να πηγαίνω φέτος…

Ακόμα να συνέρθω από τα εξαντλητικά, πλην ευχάριστα "μουσικά" τρεξίματα της βδομάδας που πέρασε κι από το ξενύχτι μέχρι πρωίας χθες: "Ολονύκτια άσκηση κοιλιακών στο γέλιο". Τόσο ευχάριστα περάσαμε. Ανταμοιβή για το "λούκι" των ημερών.
Εμφανίστηκε και μια απροσδόκητη ραδιοφωνική εκπομπή για μεθαύριο τη μέρα (νύχτα!) της μουσικής…
Κι ο εκδότης περιμένει να του παραδίνω κάθε κείμενο που γράφω για περαιτέρω επεξεργασία για να μη χάνουμε καιρό…
Και να θελα να μπολγκάρω, δεν θα 'βρισκα χρόνο.
Όμως δεν είναι αυτός ο λόγος που σταμάτησα.

Έχω έναν προσωπικό αγώνα, μια δική μου μάχη να δώσω αυτόν τον καιρό.
(Προς το παρόν, ηττούμαι κατά κόρον, αλλά πού θα μου πάει;)
Κι αυτή η μάχη προτιμώ να γίνει "κεκλεισμένων των θυρών".
Γι αυτό σταμάτησα. Γιατί "είμαι αλλού".
Και μια και δεν υφίσταται η θλίψη που με έκανε να μπλογκάρω πιο συχνά σαν διέξοδος και παράθυρο (όχι Μοντρεσορ, δεν είναι το μπλογκ που την έδιωξε), αποτραβήχτηκα στα κατ' ιδίαν μου.

Κάποιες φορές, μπαίνω σε πειρασμό να δημοσιοποιήσω κάτι από όσα τυχόν διαβάζω, αλλά λόγω έλλειψης χρόνου, μου φεύγει.
Στα ποστ που άφησα, υπάρχουν οι στίχοι του Έλιοτ που λένε:

Για να φτάσεις ως εδώ,
Να φτάσεις εδώ που είσαι, να 'ρθεις από κει όπου δεν είσαι,
Το δρόμο πρέπει ν' ακολουθήσεις που δεν έχει έκσταση.
Σ' ό,τι δεν ξέρεις για να φτάσεις
Το δρόμο πρέπει ν' ακολουθήσεις της αμάθειας.
Για ν' αποχτήσεις ό,τι δεν κατέχεις
Της απογύμνωσης το δρόμο πρέπει ν' ακολουθήσεις.
Σ' ό,τι δεν είσαι για να φτάσεις
Το δρόμο ν' ακολουθήσεις πρέπει όπου δεν είσαι.
Κι ό,τι δεν ξέρεις είναι το μοναδικό που ξέρεις
Κι ό,τι κατέχεις είναι αυτό που δεν κατέχεις
Κι όπου είσαι είναι όπου δεν είσαι.


Θα μπορούσα να σταματήσω απλώς και να αφήσω τα παλιά μου ποστ να υφίστανται, αναφορικά στο χρόνο ύπαρξής μου σαν μπλόγκερ. Όμως θέλησα να τα σβήσω.
Κόντρα στην μπλογκοπαραζάλη, του "εκδίδεσθαι", του "φαίνεσθαι"… κόντρα στη ματαιοδοξία, στη σπουδαιότητα και στη βαρύτητα που ζητάει αυτόκλητα το "πνευματικό" παρελθόν μας.
Δε δίστασα να με μηδενίσω, για να ξαναρχίσω από την αρχή αν χρειαστεί.
Και μαζί με τα κείμενά μου χάθηκαν, δυστυχώς και τα σχόλιά σας Γυφτισούλα.
Σε κάθε στιγμή της ζωής μου, το τώρα μου είναι η αιχμή του βέλους που λέγεται παρελθόν, είτε αυτό είναι καταγεγραμμένο κάπου σε κοινή θέα, είτε όχι.
Κι αν κάποιος νομίζει ότι του στέρησα τη χαρά να βλέπει τα σχόλιά του σε ποστ μου, ας αφήσει μειλ να του τα στείλω από το γουόρντ που τα 'χω κρατήσει ως εν-θύμιον.

Κάποια στιγμή, συζητώντας με τον Μ. Γάτο, μου έθεσε το εξής ερώτημα:
"Και γιατί γράφεις σε μπλογκ κι όχι σε γουόρντ όπου θα 'χες πρόσβαση μόνο εσύ; Ποια η διαφορά;"
Η διαφορά είναι, ότι στο μπλογκ έχεις την ψευδαίσθηση του επικοινωνείν, έστω και κατ' επίφασην. Φαντάζεσαι ότι, ακόμη και χωρίς σχόλια, θα υπάρξουν ένα-δύο άτομα που θα καταλάβουν, θα κοινωνήσουν ό,τι γράφεις κι αυτό είναι αρκετό (τουλάχιστον για μένα).
Αλλά αυτήν την εποχή είπαμε, "κεκλεισμένων των θυρών".

Αυτά προς το παρόν.
Σας ευχαριστώ πολύ, όλους για το ενδιαφέρον σας.

"Δεν μπορείς να μπεις στον ίδιο ποταμό δύο φορές"
(Ηράκλειτος)

Αυτό που ήμουν δεν θα είμαι!

posted by Κυκλοδίωκτον 6/19/2006 12:04:00 AM

MONDAY, JUNE 19, 2006
ΣΧΟΛΙΑ:


homelessMontresor said...
Keep walking... σε όποιο μονοπάτι σου αρέσει! 
19 June, 2006 15:25


 
συννεφακι said... 
μπράβο για τη δουλειά που έκλεισες!!! συγχαρητηρια!!! έρχονται τα όμορφα πράγματα, βλεπεις? για τη μάχη που δίνεις, σημασία δεν έχει μονο το αποτελεσμα, αφου θα εχεις ποσπαθησει και θα εχεις δωσει τον καλυτερο εαυτο σου!!!!
ολα θα πανε καλά!!!

(οποτε εχεις χρονο και αν θελεις, να γραφεις)
εγω σε ευχαριστω για το ενδιαφερον σου!

["Δεν μπορείς να μπεις στον ίδιο ποταμό δύο φορές" γραφεις, δεν το καταλαβαινω αυτο] 
19 June, 2006 21:37
 


Μαύρος Γάτος said...
Κ(ο)υκλάκι, χάρηκα που ξαναγύρισες! Έστω και για λίγο. Γράφε όποτε αισθάνεσαι την ανάγκη.

Στις ταράτσες, ναι, στις ταράτσες η ζωή μοιάζει πιό χρωματιστή.
Κι αυτό που ήσουν θα το κουβαλάς για πάντα μέσα σου...

Γιατί το πάντα,και το παρελθόν, και το μέλλον, είναι ένα. Είναι ΤΩΡΑ.
Κι είναι καλά....

Σ;))))) 
20 June, 2006 15:57

 

Ο Καλός Λύκος said... 
Καλώς την πάλι..έστω και νέα, έστω και από την αρχή, έστω και για λίγο... 
21 June, 2006 04:03

 


Κυκλοδίωκτον said...
 ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΜΕΡΑ!
(έστω και για λίγο)

ΣΥΝνεφάκι τα πάντα ρει, όλα αλλάζουν.
(Δεν κατάλαβα αν δεν κατάλαβες το ρηθέν ή τη σχέση του με μένα)

Της ώρας:
Στην ταράτσα θα απλώσω
τ' άπλυτά μου να ξεδώσω
από την παλιοζωή 
25 June, 2006 09:20

Σταματώ

Σταματώ

 
.......Green_Eyes by Martin Zurmuehle


Ξεκίνησα το μπλογκ σαν εναλλακτικό μέσον να εκφράζω τη θλίψη μου.
Τώρα πια δεν υφίσταται.
Και δεν έχω τίποτε να πω.
Τουλάχιστον, όχι τόσο δημόσια.
Αν συνεχίσω, θα πρέπει να το θρέψω απ' τις "σάρκες" μου.
Γι' αυτό σταματώ.
Άφησα μόνο τα ποστ που εκφράζουν το δρόμο της προσωπικής μου υπέρβασης.

Εκτός αυτού, το μπλογκινγκ είναι τρομερά χρονοβόρο.
Προτιμώ, τον χρόνο αυτό να τον αφιερώσω στα αδιάβαστά μου βιβλία.

Καμιά φορά, θα σας επισκέπτομαι "ποικιλοτρόπως"!

 posted by Κυκλοδίωκτον 6/10/2006 08:54:00 PM

SATURDAY, JUNE 10, 2006 

ΣΧΟΛΙΑ:
Milena Luca said...Rivers. confusion. Within hours of the purple (Kool-Aid) poison and die. How might be a possibility, and I just and Mathers remarried Jan. 14, a month10 June, 2006 21:41


 
Οδυσσέας με Γιαμάχα (εξωλέμβιο) said...Ένα δωράκι πριν την επιστροφή στην Ιθάκη.

Να συνθλίβεις την θλίψη με αισιοδοξία,
όπως η χαραυγή φευγατίζει φέγγοντας την νύχτα.
Το ηλιοβασίλεμα ξέρεις ότι θα ξανάρθει,
οι λίγες στιγμές χαράς που ο ρόδινος ουρανός χαρίζει,
προσευχή αξίζει.11 June, 2006 01:35

 
Anonymous said...KALA KSEKOYMPIDIA11 June, 2006 03:19

 
Ο Καλός Λύκος said...Εγώ πάλι, να ευχηθώ καλά ταξίδια...11 June, 2006 03:52

 
raffinata said...αν ήταν μόνο ο αποστακτήρας της θλίψης σου, καλά κάνεις... :)11 June, 2006 09:57



gyftisoyla said...Διαβαζω απο τις αναμνησεις ενος μπλογκερ...

"Αρχή! Άπειρη από τέτοια. Και βιαστική. Σε δέκα λεπτά πρέπει να φύγω. Εν τούτοις θα θελα να γράψω κάτι από Ελύτη πριν χαθώ...

"Ο μόνος δρόμος που μας απομένει τώρα είναι ο κίνδυνος. Πρόσω ήρεμα προς ΤΟ ΜΗ ΘΟΛΟΥΜΕΝΟΝ, ΤΟ ΕYΤΡΕΠΤΟΝ, ΤΟ ΓΥΜΝΟΝ, ΤΟ ΦΑΙΝΟΝ, ΤΟ ΑΥΤΩ ΚΑΤΑΛΗΠΤΟΝ, ΤΟ ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΟΝ." Έτσι κλείνει την Ιδιωτική Οδό του ο Ελύτης. Έτσι αρχίζω...

Πάει καιρός που παλεύω με τη θλίψη. Πότε με νικάει και πότε τη νικώ. Κάποτε μεταμφιέζεται σε αισιοδοξία, κάποτε σε πεσσιμισμό, κάποτε σε τίποτα. Όμως με έχει υιοθετήσει εδώ και καιρό...

Και αναρωτίεμαι δεν υπάρχουν κάποιοι που αντιστέκονται; Σαν πετραδάκια που πέφτουν σε μια λίμνη είμαστε, λένε στην ανατολική σοφία. Οι κύκλοι που θα κάνουμε επηρεάζουν το γύρω μας περιβάλλον. Όσο λίγοι κι αν είναι, όσο μικρή απόσταση κι αν διανύσουν. Και η θεωρία του πετάγματος της πεταλούδας, που αρκεί η κίνηση των φτερών της στην Κίνα να επηρεάσει το κλίμα της Αμερικής; Υπάρχει ελπίδα σ' αυτό το βούλιαγμα; Ένας λόγος που ξεκίνησα να γράφω αυτό το μπλογκ ήταν για να ρίξω ένα πετραδάκι στη λίμνη…

Πώς να αρκεστώ στην κάθοδο ή έστω στην στασιμότητα πια; Άντε πάλι να μαζέψω τις δυνάμεις μου και να ξεκινήσω απ' την αρχή. Για όσο ψηλά φτάσω (ακόμα κι αν χρειαστεί να σκύβουν για να με δουν). Βάζοντας στόχο ανώτερα πρότυπα από μένα, μ' ενδιαφέρει να συγκρίνομαι -όχι με τους άλλους- αλλά μόνο με τον εαυτό μου του χθες. Οι άλλοι μπορεί να είναι πιο πάνω, πιο κάτω, δεξιά, αριστερά όπου μπορεί ο καθένας. Την δική μου τωρινή κατάσταση θέλω να ξεπερνώ. Εμένα του σήμερα ν' αφήνω πίσω αύριο....

Κι αν, λέω αν, τεντώναμε τόσο αυτήν την κυματοειδή γραμμή της προσωπικής μας Εντροπίας, μέχρι το βεληνεκές της να ξεπεράσει κατά πολύ το μήκος της ζωής μας, έτσι ώστε να μας αναλογεί μόνο το πρώτο μέρος μιας μισής καμπύλης της δεν θα φαινόταν σαν άνοδος στα γήινα βραχύχρονα μάτια μας; Να 'ναι αυτό η υπέρβαση; Να 'ναι αυτό η νίκη της φθοράς; Να 'ναι αυτό η απελευθέρωση ες αεί;...

Μα, είναι ώρα να αφήνουμε την πραγματικότητα και να ταξιδεύουμε σε άλλους κόσμους; Είναι ώρα να γκρεμίζουμε τα τείχη μας; Οι βάρβαροι φτάνουν από ώρα σε ώρα…

Από χθες επέστρεψε το χαμόγελο και η ευδιαθεσία. Μόλις σήμερα, μετά από πολύ-πολύ καιρό που ευχόμουνα να ήμουνα παρούσα ως θύμα στα δυστυχήματα που άκουγα κατά καιρούς, μου 'ρθε αυθόρμητα η σκέψη: "I love you ζωή" Δεν είναι ότι λύθηκαν τα προβλήματα που με απασχολούσαν. Τίποτε δεν άλλαξε. Όλα τα ίδια, όπως και πριν. Με τη διαφορά ότι αυτά παρέμειναν στάσιμα ενώ εγώ προχώρησα..."

...και τωρα ερχεται η ωρα που μας λες αντιο και αφηνεις μονο οσα εκφραζουν το δρομο της προσωπικης σου υπερβασης, αλλα μαζι σου παιρνεις και τα δικα μας σχολια (που τωρα πια δεν φαινονται). Ας ειναι, καλα να αρμενιζεις.11 June, 2006 19:27

 

συννεφακι said...χαιρομαι ειλικρινα που εφυγε η θλιψη σου, με ξαφνιασε ομως η αποφαση αυτη αλλα τη καταλαβαινω.
πες μου ποιο βιβλιο θα διαβασεις πρωτο να το διαβαζουμε μαζι (βρηκα ενα χαζο τροπο να ειμαστε καπως κοντα ακομα)!
να προσεχεις εσενα γιατι αξιζεις πολλααααα!
ενα τεραστιο ευχαριστω για ολα οσα μου εγραψες, με αλλαξες να ξερεις, σκεφτομαι περισσοτερο πια και βλεπω και αλλες οπτικες.
να πανε καλα ολα οσα κανεις απο εδω και περα!
μακαρι να ξαναμιλησουμε12 June, 2006 00:33



 
Gordon said...Να' σαι καλά...12 June, 2006 10:17



 
Lamiotis said...Εύχομαι να μας επισκέπτεσαι τακτικά με νέες σου σκέψεις.
Καλή ξεκούραση, καλό διάβασμα και καλή τύχη σε ότι κάνεις από 'δω και μπρος...12 June, 2006 22:23



 
Katerina ante portas said...Εγκαταλείπετε όλοι οι e-φίλοι τώρα που σας χρειάζομαι..
Πάντως μια φορά blogger πάντα blogger!13 June, 2006 17:20



Μαύρος Γάτος said...
Το λογικό συμπέρασμα είναι πως η θλίψη σου δεν υφίσταται πιά!
Το δικό μου συμπέρασμα είναι πως "κάηκες" από το πολύ blogging, όπως όλοι κάποια στιγμή, όπως κι εγώ κάηκα και θα ξανακαώ.
Κ(ο)υκλάκι, να ξαναγυρίσεις όταν θα νιώσεις την ανάγκη. Θα είμαι εδώ (ελπίζω, αν δεν φάω καμμιά θεία κατραπακιά, ο ασεβής).
13 June, 2006 19:39 



homelessMontresor said...
Τουλάχιστον τα e-mail θα τα βλέπεις που και που, ε?13 June, 2006 21:12




 
Μαύρος Γάτος said...Ο λαός απαιτεί
το κυκλάκι να ξαναρθεί!17 June, 2006 13:57



 
Κυκλοδίωκτον said...Εμ, ποιος άλλος θα έκανε 13ο(!!!) σχόλιο;
Ο καρακατάμαυρος γάτος!

Ή μεγάλη ιδέα θα χεις για τον εαυτό σου (έτσι όπως σε βλέπω κατάμονο εκεί πάνω) ή ανέβηκες στα ψηλά για να δεις πανοραμικά (όπως στις πολιτικές συγκεντρώσεις, από το ελικόπτερο) το πλήθος λαού που απαιτεί

Τώρα που το σκέφτομαι... το τελευταίο ποστ ήταν για σένα και το "τρέξιμό" σου γάτε και μετά το κατέβασα για να το εγκρίνεις κι από κει και μετά σταμάτησα να ποστάρω... χμ, χμ, χμ...
Και μετά άρχισες να με τρέχεις εσύ χμ.. χμ.. χμ.. και... υπάρχει άραγε πιθανότητα να με αποκαλέσουν προληπτική με όσα σκέφτομαι;

(Αύριο θα απαντήσω και στα υπόλοιπα σχόλια)18 June, 2006 00:26






 
ΛΙΤΣΑ said...Μη χανεσαι όμως βρε.18 June, 2006 06:30





Κυκλοδίωκτον said...• Μιλένα δεν κατάλαβα! Ίσως η Μοντρεσόρ τα καταφέρει καλύτερα από μένα ως πιο ειδική…
• Οδυσσέα, ευχαριστώ για το δωράκι.
Τη θλίψη που είχα την συνέθλιψα με διάθεση για μάχη και έμμεσα ναι, με την αισιοδοξία κάτι ανώτερου.

• Ανώνυμε, ευχαριστώ.
(Αν και θα το θελα, εν τούτοις, κάτι τρέχει με όποιον αρέσει σε όλους)

• Ευχαριστώ Καλέ Λύκε, μόνο που δεν ξέρω από τώρα πόσο ακριβό είναι το εισιτήριο γιατί σ' αυτά τα ταξίδια το πληρώνουν λέει στο τέλος!

• Δεν ήταν μόνο αποστακτήρας θλίψης ραφφινάτα μου.

• Γυφτισούλα, σ' ευχαριστώ πολύ για τον κόπο να κάνεις μία σύνοψη των όσων έγραψα, που σημαίνει ότι τα πρόσεξες. Σου απαντάω στο επόμενο ποστ μου.
Ίσως, αυτό το σβήσιμο των παλιών μου εκφράσεων, να είναι πετραδάκι σε κάποιες λίμνες.

• Γλυκό μου συννεφάκι, τι να σου πω; Να ευχηθώ να σταματήσεις να είσαι ευάλωτη και να αποκτήσεις περισσότερη εσωτερική πίστη και δύναμη.
(Αυτόν τον καιρό πάντως, διαβάζω έναν συγγραφέα που απορρίπτω σε γενικές γραμμές, αλλά προσπαθώ να πάρω ό,τι καλύτερο μπορώ από τις κρυμμένες του αλήθειες κι από τον προσωπικό του δρόμο για να φτάσει ως εδώ).

• Γκόρντον, ευχαριστώ, επίσης!

• Κατερινάκι; Δεν κατάλαβα ποιοι εγκαταλείπουν και πώς μας χρειάζεσαι. Αν μπορώ να κάνω κάτι, ευχαρίστως. Δώσε περισσότερα στοιχεία.

• Καρακατάμαυρε Γάτε, θα τα πούμε από κοντά όταν γυρίσεις από τας διακοπάς! Από δω λίγο δύσκολο :)

• Το ίδιο και με σένα Μοντρεσοράκι :)

• Λίτσα, πού και πού θα εμφανίζομαι (υπόσχεση)
19 June, 2006 00:10



Κυκλοδίωκτον said...Οπς! Λαμιώτη, συγνώμη! Μου ξέφυγες στο προηγούμενο σχόλιο.
Σ' ευχαριστώ πολύ. Εύχομαι και σε σένα ό,τι καλύτερο και να τα πας καλά (ακόμη και με άτομα που ασχολούνται με γουορντσημαίες..)

Α, δεν σας είπα και το ευχάριστο νέο, ότι ήδη έκλεισα δουλειά για την χειμερινή σεζόν :)

(άσχετο μεν, προς πάσα εκλεκτό ενδιαφερόμενο δε)
19 June, 2006 00:52



συννεφακι said...αυτα που μου ευχεσαι αρα μπορω να τα αποκτησω ή γεννιεσαι με αυτα?
θα το προσπαθησω παντως.
απο καθε βιβλιο παιρνεις κατι!!
το ξερουμε και οι 2 αυτο, ή καλυτερα, απο τα παντα παιρνεις κατι...
19 June, 2006 21:39

Δε με πειράζει...

Δε με πειράζει που σας ανοίγομαι τόσο πολύ.
Που διαβάζετε ό,τι ακριβώς διαβάζω κι εγώ μέσα μου.
Όπως και να σας φανεί, όπως και να το πάρετε,
σε λιγότερο ή περισσότερο καιρό δε θα είμαι πια αυτό.
Θα το έχω αφήσει και θα 'χω προχωρήσει.
Πιο μακριά κι απ' τον Αντάρες κι αν χρειαστεί.
Μέχρι να βρω κάποιο άλλο όριο που θα προσπαθήσω να γκρεμίσω.

Καλή σας Ημέρα!

posted by Κυκλοδίωκτον 6/02/2006 10:41:00 AM

Κλίμακες

Είδα ένα περίεργο όνειρο χθες βράδυ.
Είδα ένα καταπληκτικό μέρος με πάγους και πάνω τους έπεφτε η λάμψη του ήλιου και τους έκανε να αστραποβολούν. Κρίμα, που δεν έχω μαζί μου τη φωτογραφική μηχανή σκέφτηκα…
Και τότε, έπιασα ένα πεφτάστερο.
Πάνω του είχε μήνυμα από τον μικρό Πρίγκιπα.
Πόσους πλανήτες μακριά ήταν δεν κατάλαβα.
Πιο μακρά κι απ' τον Σείριο του Κυνός, τον Πολυδεύκη των Διδύμων, τον Ρίγκελ και τον Μπετελγκέζ του Ωρίωνα… μέχρι την καρδιά του Σκορπιού στον Αντάρες (αντάρτη) κι ίσως ακόμα παραπέρα...
Συνέχιζε να ταξιδεύει λέει, μέχρι που η γη δε μπορούσε να απεικονιστεί στην εικόνα της απόστασης που μου ζωγράφισε.
Για να χωρέσουν οι μεγαλύτεροι πλανήτες σε πραγματική μικρότερη κλίμακα, θα 'πρεπε να την δω με μικροσκόπιο-κι αν φαινόταν.


Με ποια κλίμακα αντιλαμβάνεται το μυαλό μας;
Πόσα δεν χωράνε λόγω υπερβολικού μεγέθους και πόσα δεν κατανοούμε λόγω απειροελάχιστου;

(Kι όμως από κει μακριά, θυμήθηκε να μου στείλει ένα δηλωτικό της παρουσίας-απόστασης-σκοπού...)

Μέσα στο λαβύρινθο του σύμπαντος, των πολυπληθών πλανητών, της άπειρης απόστασης, της συνεχούς διαστολής, των συνεχών εκρήξεων, ποιος μίτος θα μας οδηγήσει στην έξοδο-Αρχή;
Ποια Αριάδνη θα θυσιαστεί στην εγκατάλειψή μας;

Ο Νόμος που Είμαι δεν θα με Υποτάξει

Ο Νόμος που Είμαι δεν θα με Υποτάξει

Δεν σας κρύβω ότι μέχρι και φέτος δε με πολυένοιαζε αν πεθάνω.
Δεν είχα τη ζωή σε καμιά εκτίμηση.
Όλα όσα θα μπορούσε να μου προσφέρει μου φαινόταν αδιάφορα.
Μικρές ή μεγάλες χαρές.
Υλικές ή άϋλες

"Τόσα άστρα κι εγώ να λιμοκτονώ"
(Τ. Λειβαδίτης)

Είχα βγει από την κατάθλιψη, αλλά μου 'χε μείνει η αδιαφορία για το ζειν.
Μέχρι που, πρώτα με κάτι μικρά σκιρτήματα υπέρβασης, μετά με πιο ενσυνείδητες καταστάσεις νομίζω ότι ανακάλυψα το μυστικό της ζωής –ίσως το δικό μου προσωπικό μυστικό- μπορεί για κάθε έναν μας να φυλάγει κι ένα διαφορετικό- και την εκτίμησα αλλιώς.

"Ο νόμος που είμαι δεν θα με υποτάξει"

(Ελύτης)

Friday, June 02, 2006