Κόκκινη Σκούφια Επιπλέουσα

The Mysterous Moon - Marriana Mills

''Στη Ρόδινη Σκιά του Κάφκα''

Νίκος Καρούζος

...

Ο θάνατος είναι φόβος

δεν είναι θάνατος.

...

Ο χρόνος έχει πια σκουληκιάσει

...

Paul Biddle photography

Πάλι θα μας κεράσει τα αιωνόβια

δευτερόλεπτα σε όλες τις ποικιλίες

το δίκιο και το άδικο περιττά και τα δύο

...

Εκείνος που σεβάστηκε πολύ τα πράγματα

θυμήθηκε χωρίς τη μνήμη


...


Έτσι λοιπόν χαζεύοντας

αιώνες κ’ αιώνες τώρα

τον πόνο του στη διάρκεια των ωρών

Shadow Puppet by Geijyutsuka

όπως ακούμε το δελτίο ειδήσεων

ετοιμαζότανε για τη σφαγή του.

Παραμονή τυχαία βρέθηκε στο κουκλοθέατρο

και γέλασε με την καρδιά του όταν

πέφτοντας από λαμπρό σπαθί

το κεφαλάκι της πιο έξαλλης μαριονέτας

απόμεινε στον αέρα ορθή η κόκκινη σκούφια της.

Little Red by Beatriz Martin Vidal

Χθεσινό Αύριο

Το όνειρο-το όνειρο! Μη χάσουμε το όνειρο!
Να το κόψουμε, να το συμβιβάσουμε, να το χωρέσουμε στη ζωή μας όπως-όπως.
Γιατί έτσι το σκεφτήκαμε, έτσι το πλάσαμε, έτσι το προσαρμόσαμε στα μέτρα μας, έτσι το περιμένουμε να μας έρθει.
Το έχουμε προκαθαρίσει.
''Χρόνια πολλά κι ό,τι ποθείς, όπως τα θες, όπως τα περιμένεις!'' λέμε στις ευχές ανόητα κι απερίσκεπτα.
Το όνειρο-το όνειρο, αυτό που σχεδιάσαμε με τα δεδομένα του χθες για το αύριό μας.
Τι σημασία έχει που δε θα 'μαστε ίδιοι πια;
Τι σημασία έχει που τα πάντα αλλάζουν;
Εμείς θα μείνουμε πιστοί στο προαποφασισμένο μας όνειρο.


(Μη δίνετε σημασία, τυχαίνει κάποιες φορές να παραμιλάω γραπτά...)

Ο Άμυαλος Ιππότης

Περπατούσε ανάμεσα

Vladislav Erko (from Kievo)

σε εχθρούς και φίλους
δίχως πανοπλία.

-Θα σκοτωθείς!
του ΄λεγαν οι Συνετοί,
μα, αυτός συνέχιζε.

Η πρώτη μαχαιρία
ήρθε -πισώπλατα-
από χέρι αγαπημένο.

Συνέχισε να προχωράει.
-Θα πεθάνεις!
του φώναζαν οι Συνετοί.

-Θα νικήσω!
-Τι πολεμάς;
-Τον φόβο μας.

Ρήμα το Εκλιπόν

Οδυσσέας Ελύτης,  'Τα Ελεγεία της Οξώπετρας'  (επιλογές)



Η καθημερινή πρώτη σελίδα του μετα-θανάτου.


Ρήμα το σκοτεινόν

Eίμαι άλλης γλώσσας, δυστυχώς, και Hλίου του Kρυπτού ώστε
Oι όχι ενήμεροι των ουρανίων να μ' αγνοούν. Δυσδιάκριτος
Kαθώς άγγελος επί τάφου σαλπίζω άσπρα υφάσματα
Που χτυπιούνται στον αέρα και μετά πάλι αναδιπλώνονται
Kάτι να δείξουν, ίσως, τα θηρία μου τα χωνεμένα ώσπου τελικά
Nα μείνει ένα θαλασσοπούλι τ' ορφανό πάνω απ' τα κύματα

Όπως και έγινε. Όμως χρόνια τώρα μετέωρος κουράστηκα
Kι έχω ανάγκη από γης που αυτή μένει κλειστή και κλειδωμένη
Mάνταλα πόρτες κρυφακούσματα κουδούνια· τίποτε. A
Πιστευτά πράγματα μιλήστε μου!

Mιλήστε μου! Έχω ανάγκη από γης
Που αυτή μένει κλειστή και κλειδωμένη

Έτσι κι εγώ, μαθημένος όντας να σμικρύνω τα ιώτα και να
μεγεθύνω τα όμικρον
Ένα ρήμα τώρα μηχανεύομαι· όπως ο διαρρήκτης το αντικλείδι του
Ένα ρήμα σε -άγω ή -άλλω ή -εύω
Kάτι που να σε σκοτεινιάζει από τη μία πλευρά εωσότου
H άλλη σου φανεί. Ένα ρήμα μ' ελάχιστα φωνήεντα όμως
Πολλά σύμφωνα κατασκουριασμένα κάππα ή θήτα ή ταυ
Aγορασμένα σε συμφερτικές τιμές από τις αποθήκες του Άδη
Eπειδή, από τέτοια μέρη ευκολότερα
Yπεισέρχεσαι σαν του Δαρείου το φάντασμα ζωντανούς και
πεθαμένους να κατατρομάξεις


Ώστε λοιπόν, αυτό που λέγαμε "ουρανός" δεν είναι· "αγάπη" δεν·
"αιώνιο" δεν. Δεν
Yπακούουν τα πράγματα στα ονόματά τους. Πλησιέστερα του
σκοτωμού

Kι είναι πάντοτε -φευ- νωρίς.  Aχ
Δεν υποψιαστήκαμε ποτέ πόσο υπονομευμένη από θεότητα είναι
H γη· τι χρυσός ρόδου αέναου της χρειάζεται ν' αντισταθμίζει
Tο κενό που αφήνουμε, όμηροι όλοι εμείς μιας άλλης διάρκειας
Που η σκιά του νου μάς αποκρύπτει. Aς είναι


Φίλε συ που ακούς, ακούς της ευωδιάς των κίτρων
Tις μακρινές καμπάνες; Ξέρεις τις γωνιές του κήπου όπου
Eναποθέτει τα νεογνά του δειλινός ο αέρας; Oνειρεύτηκες
Ποτέ σου ένα καλοκαίρι απέραντο που να το τρέχεις
Mη γνωρίζοντας πια Eρινύες;
Που οι βαριές υποχωρούν αμπάρες τρίζοντας κι οι μεγάλες θύρες
ανοίγονται
Στο φως του Ήλιου του Kρυπτού μια στιγμούλα, η φύση μας η
τρίτη να φανερωθεί


Έχει συνέχεια. Δε θα την πω. Kανείς δεν παίρνει τα δωρεάν
Στον κακόν αγέρα ή που χάνεσαι ή που επακολουθεί γαλήνη

Aυτά στη γλώσσα τη δική μου. Kι άλλοι άλλα σ' άλλες. Aλλ'
H αλήθεια μόνον έναντι θανάτου δίδεται.

Όλοι οι Πίνακες είναι του Salvador Dali 

Παραμυθεύματα

Illustrator: Alessia Girasole

Και αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές
είναι γιατί τ’ ακούς γλυκότερα,
και η φρίκη δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει·
στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο
μνησιπήμων πόνος.
(Γ. Σεφέρης)

Illustrator: Anette Heiberg

Κάποτε, που μαθαίναμε για τη γλώσσα των παραμυθιών είχαμε μιλήσει και για τα θεραπευτικά παραμύθια.
Για τα παραμύθια που θέλουν να τα ακούνε ξανά και ξανά τα παιδιά για να ταυτίζονται με τα κατορθώματα του ήρωα κι έτσι να ξεπερνούν έμμεσα και πιο ανώδυνα τους φόβους και τα δικά τους προβλήματα.

Για τον μύθο του Αισώπου 'Το Λιοντάρι και ο Ξυλοκόπος' που τον προτιμούν τα παιδιά στα νοσοκομεία για να ανακουφίζει κάπως τον πόνο από αυτές τις ψυχούλες, επειδή σε ένα σημείο του περιέχει τη μαγική πρόταση: "Όλες οι πληγές κάποτε γιατρεύονται..." που λέει το τραυματισμένο και τελικά γιατρεμένο λιοντάρι στον ξυλοκόπο.
(Και μετά του λέει ότι 'μόνο τα λόγια που ειπώθηκαν δεν ξεχνιούνται', αλλά επειδή είμαι ασυγκράτητη και χείμαρρος λέξεων και ένοχη μέχρι θανάτου, δε θα πιαστώ με αυτό το θέμα...)

Irisz Agocs, Illustrator

Ο Εισηγητής, μας είχε πει τότε ότι αυτή η μέθοδος εφαρμόζεται και στους μεγάλους κι αν ποτέ έχουμε κάποιο πρόβλημα να δοκιμάσουμε να το μετατρέψουμε σε παραμύθι.

Πέρασαν πολλά χρόνια και είχα ξεχάσει αυτήν τη συμβουλή.
Σήμερα μου βγήκε τυχαία. Πήγα να γράψω μια μικρή ιστοριούλα και μου προέκυψε κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Η συμβολική του γλώσσα με βοήθησε να βάλω σε τάξη και να καταλάβω περισσότερα πράγματα, να δω κι άλλες απόψεις από όσες κατάφερνε το πτωχό μυαλό μου με τις αναλύσεις του και τελικά να φέρει μια γαλήνη -για όσο κρατήσει- στη μεγάλη μου τρικυμία.


Κι επειδή το 'χα ξεχάσει σαν μέθοδο, τώρα που τη δοκίμασα, το γράφω εδώ για να τη συστήσω και σε σας ανεπιφύλακτα.

Bob Canada, Illustrator

Έρθης δεν Έρθης

Antonio Canova, Psyche Revived by Cupid's Kiss-1796

Ἔρθης δὲν ἔρθης
Κωστής Παλαμάς

Ἔρθης, δὲν ἔρθης, ἐγὼ θὰ σύρω
τἀργὰ τὰ πόδια γοργὰ ὡς ἐκεῖ,
τὸ κουρασμένο κορμὶ νὰ γείρω
στὴν ἔρμη πέτρα τὴ μυστική.

Καὶ θὰ προσμένω καὶ θὰ πεθαίνω
καὶ θἀνασταίνομαι -μιλῶ, μένω-
μὲ τὴ μιλιά σου·
ἔρθης δὲν ἔρθης, θὰ σ᾿ ἀγκαλιάζω
καὶ μὲ τὴ σκέψη μου θὰ ταιριάζω
τὴ ζωγραφιά σου.

Νύχτα. Στὸ χῶμα θὰ πάω νὰ ψάξω
τὸ πάτημά σου νὰ βρῶ, θὰ δράξω
γῆ μέσ᾿ στὴ φούχτα νὰ τὴ φιλήσω,
κι ἀπὸ κλωνάρια κι ἀπὸ χορτάρια
μέσα στὰ χέρια δροσιὰ θὰ κλείσω,
σὰν ἀπ᾿ τὴ σάρκα κι ἀπ᾿ τὴ δροσιά σου.

                 .            Rodin, "The Kiss"                .               

Πέρα τῆς χώρας ἀνάρια ἀνάρια,
παιζογελώντας με, τὰ λυχνάρια
θὰ μ᾿ ἀχνοστέλνουν τὸ φάντασμά σου.
Μ᾿ ὅλα της νύχτας τὰ λυχνιτάρια
θὰ ψάξω νἅβρω τὸ πέρασμά σου.

Καὶ μὲ τὸ σεῖσμα τἀχνοῦ τοῦ τρόμου
ἢ μὲ τὸ κάρφωμα ἐκστατικό,
στὴ γνωρισμένη πλαγιὰ τοῦ δρόμου,
ἔρθης δὲν ἔρθης, θὰ καρτερῶ.


Τρελὸ καρτέρι, καὶ ὁλόγυρά μου
ἡ κρυφὴ νύχτα καὶ ἡ σιγανή·
μόνο γιομάτη θὰ εἶν᾿ ἡ καρδιά μου
ἀπὸ τὴν ψάλτρα σου τὴ φωνή.

"Solitude of the Soul" love sculpture 1901, by Lorado Taft (1860-1936)

Καὶ οἱ στρατολάτες ποὺ θὰ περνᾶνε,
καὶ ὅσα τριγύρω μου ριζωμένα,
κάτι ἀπὸ σένα θὰ μοῦ μηνᾶνε,
καὶ θὰ μοῦ παίρνουν κάτι ἀπὸ σένα.

Γιὰ σὲ ξανἅβρα καὶ ξαναπῆρα
τῶν εἴκοσί μου χρονῶν τὴ λύρα,
κ᾿ ἔρριξ᾿ ἀπάνου
στοὺς λυγισμένους μου ὤμους τοῦ πλάνου
πάθους ἀπότομα τὴν πορφύρα.

Τῆς ὁρμῆς εἶμ᾿ ἐγὼ τὸ παιδί,
τανἄσασμα εἶσαι τῶν ἄγριων κρίνων,
τὸ λάτρεμα εἶσαι, τὸ φυλαχτὸ
τῶν ἐρωτόπαθων πελεγρίνων.

Στερνὴ κατάρα, μοῖρα κακὴ
τούτ᾿ ἡ λαχτάρα, κοντά, μακριά σου,
ἢ σπλαχνισμένου ἀγγέλου εὐκὴ
νὰ ξεψυχήσω μὲ τ᾿ ὄνομά σου;

Ἔρθης, δὲν ἔρθης, ἐγὼ θὰ σύρω
τἀργὰ τὰ πόδια γοργὰ ὡς ἐκεῖ,
στὴν ἔρμη ἀπάνου πέτρα θὰ γείρω,
Ἴσκιε, στὰ πόδια σου τὸ κορμί...

Μαθήματα Πιάνου

Mια μέρα μου 'χες φέρει ένα πολύχρωμο πιάνο στη μέση του δρόμου.
Μόλις το είδα άρχισα να πετώ.
-Έι, κατέβα πρώτα να ακούσεις τι ήχο κάνει, μου είπες γελώντας.
-Ακούω καλύτερα τα χρώματα από δω ψηλά, φώναξα πίσω από ένα ροζ σύννεφο με φτερά.

Πάτησες ένα πλήκτρο. Βγήκε θάνατος. Πάτησες κι άλλο βγήκε αγάπη.
-Πολύ παράξενο ήχο βγάζουν τα πολύχρωμα πιάνα, σου είπα.
-Πέθανε, μου εξήγησες, αφού μοίρασε πρώτα δωρεάν μαθήματα αγάπης.
-Στα άπορα παιδιά της ενορίας του;
-Σε όλους!
-Να μοιράσουμε κι εμείς στα παιδιά...




     Το θυμήθηκα χθες.
     Πάτησα ένα πλήκτρο του βγήκε αγάπη. Πάτησα ακόμη ένα βγήκε θάνατος.
     Συνεχίζουν τα πολύχρωμα πιάνα να βγάζουν παράξενο ήχο.

Αλλοπρόσαλλο Χαϊκού

Shaun Tan - The Red Tree

σ ιΓΕ ς  ιχθύ Ως

'φάτε μάταια ψάρια'

ρ ιγΕ  ιχθΥοΣ

Η Κόκκινη Πόρτα

-Έι, πσιτ, είμαι το Θαύμα σου, γεια χαρά! 
Είπε η κόκκινη πόρτα κι έκλεισε ξαφνικά πάνω στα μούτρα μου.

-Στάσου μια στιγμή, τι είπες; Το Θαύμα ή το Τραύμα, της φώναξα, αλλά εκείνη δεν απάντησε.
-Και καλά το 'γεια', αλλά το 'χαρά' πού το είδες;
Κι εκείνη δεν ξαναπάντησε. Σιγή ψαριού, που λένε και τι να κρυφοκοιτάξεις από μια κλειδαριά που 'χει πάνω της το κλειδί, 'ακριβώς'  για να σε εμποδίζει να δεις παραπέρα;
Ίσως το θαύμα να ήταν μόνο και μόνο ότι μου μίλησε μια πόρτα, σκεφτόμουν.


Μου πήρε αρκετό χρόνο για να καταλάβω τι εννοούσε.

Το Θαύμα είναι να κατανοήσεις ότι Πόρτες δεν υπάρχουν.
Μόνοι μας τις στήνουμε στο διάβα μας και μετά χαιρόμαστε, ότι τάχα καταφέραμε να τις ανοίξουμε και να τις περάσουμε.

Κι άμα μιλούσε, τι παραπάνω θα μου 'λεγε τάχα; "Είμαι οι φόβοι σου, οι ανασφάλειές σου, οι ανάγκες σου, οι ελπίδες και οι προσδοκίες σου που δεν επαληθεύτηκαν με τα ανθρώπινα μέτρα αλλά υπό το καθεστώς άλλων δυνάμεων που σου είναι αδύνατον να γνωρίζεις..."; 

Σιγά μη μου 'λεγε τέτοια. Αφού οι πόρτες δε μιλάνε.
Μόνο κανένα θαύμα κάνουν πού και πού.
Όπως να σε κλείνουν οδυνηρά απ' έξω τους, μπας και καταλάβεις ότι... ε, χμ... μια χαρά δεν τα λέω κύριε Καβάφη;

Το Κόκκινο Μπουφάν

Επειδή ο καθένας μας αντιλαμβάνεται με διαφορετικό φως οπτικής:

"... ...Στον εναλλακτικό χώρο δεν μπήκα τυχαία. Συνέβη κάτι που με έκανε από σχεδόν «συντηρητικό» να ακολουθήσω τον εναλλακτικό τρόπο σκέψης.

Στη Σχολή μου στον Καναδά, εκτός από τα πρωινά, δίδασκα και απογευματινά (7-8 μ.μ.). Λίγο νωρίτερα, 5-6 μ.μ. ένας συνάδερφος καθηγητής δίδασκε φωτογραφία. Εκείνη την εποχή, μόλις είχε γεννηθεί ο γιος μου, ο Κωνσταντίνος, κι εγώ κυκλοφορούσα συνεχώς με μια φωτογραφική στον ώμο.

Κάποια μέρα, ο καθηγητής της φωτογραφίας, με προσκάλεσε να παρακολουθήσω το μάθημά του, μέχρι να φτάσει η ώρα του δικού μου μαθήματος. Αποδέχτηκα την πρόσκλησή του και βρέθηκα στην τάξη του μαζί με καμιά τριανταριά άλλους σπουδαστές. 

Κάποια στιγμή, στη διάρκεια του μαθήματος, ρώτησε τους σπουδαστές του «Τι χρώμα είναι το μπουφάν που φοράει η Κέιτι», «Είναι κόκκινο» απάντησαν οι σπουδαστές.

«Ορκίζεστε ότι το χρώμα είναι κόκκινο, κι ότι δεν μπορεί να αλλάξει;» ξαναρώτησε.
«Ορκιζόμαστε! Μόνο με βαφή μπορεί να αλλάξει», βεβαίωναν τον καθηγητή, οι σπουδαστές.

«Ορκίζεστε, λοιπόν!», παρατήρησε ο καθηγητής και έκλεισε τα παντζούρια των παραθύρων με ένα τηλεκοντρόλ. Με ένα δεύτερο τηλεκοντρόλ φώτισε την αίθουσα με λευκό φως. Το μπουφάν είχε ακόμα το δικό του κόκκινο χρώμα. Στη συνέχεια άρχισε να φωτίζει διαδοχικά την αίθουσα με διαφορετικό χρώμα φωτός κάθε φορά, ρωτώντας τους σπουδαστές του, για το χρώμα του μπουφάν της Κέιτι. Εκείνοι φυσικά απαντούσαν: «Είναι μπλέ», «Είναι μωβ,» κλπ.

«Ορκίζεστε τώρα ότι το χρώμα του μπουφάν της Κέιτι μπορεί να αλλάξει μόνο με μπογιά;» ρώτησε πάλι ο καθηγητής και συνέχισε:





  «Να ξέρετε ότι αυτό που είδατε απόψε και ανέτρεψε όσα πιστεύετε, δεν ισχύει μόνο στη φωτογραφία, ισχύει και στη ζωή. Γι΄ αυτό, να μην είστε ποτέ απόλυτοι ότι αυτό που ξέρετε, αυτό που βλέπετε είναι η μοναδική αλήθεια. Να είστε ανοιχτοί, να ακούτε και τις απόψεις του συνομιλητή σας, γιατί τα πράγματα μπορεί να μην είναι πάντα όπως εσείς τα ξέρετε. Να ακούτε και τις άλλες απόψεις. Αν σας κάνουν κλικ, δεχτείτε τις. Αλλιώς, απορρίψτε τις και συνεχίστε το δρόμο σας.»

Εμένα, εκείνο το περιστατικό, μου έκανε το κλικ. Από τότε είμαι έτοιμος να ακούσω τις απόψεις των άλλων. Άλλοτε τις δέχομαι κι άλλοτε όχι. Κι όταν στη ζωή μου συμβαίνει κάτι σοβαρό, κάτι δύσκολο, το πρώτο που κάνω είναι να ρωτήσω τον εαυτό μου: «Ποια είναι η δική μου συμβολή σε αυτό;», «Τι θέλει να μου πει;» «Τι θέλει να με διδάξει;»..."

 (Από συνέντευξη του Γιώργου Παπαδόπουλου-Κυπραίου, εκδότη των εκδόσεων Διόπτρα)

 

Εσωτέρατα

Έχει μερικές μέρες, που σε μια στιγμή προσωπικής συντριβής και νίκης επί του τέρατος του Εγωισμού, μπόρεσα να ξετρυπώσω ένα ακόμη Τέρας μέσα μου, που μου 'χει φάει τη μισή μου ζωή σχεδόν κι όσο κι αν το 'ψαχνα (ως τα τέρατα της γης), μου κρυβόταν τόσο καλά που δεν μπορούσα, με καμία ψυχοανάλυση και ενδοσκόπηση να το βρω.



Προς το παρόν, κατάφερα να ανακαλύψω το όνομά* του κι αυτό είναι ένα μεγάλο 'κάτι'.
Αρχίζω σιγα-σιγά να το αντιλαμβάνομαι όταν εκδηλώνεται και να του ψιλοαντιστέκομαι (έστω κι όσο πατάει η γάτα - αυτή του Σρέντιγκερ όμως) κι αυτό είναι ακόμα μεγαλύτερο 'κάτι'.

Εύχομαι να έχω το σθένος να μην το αφήσω να με καταπιεί ξανά, γιατί στα οριακά σημεία που έφτασα, δε μου μένει και πολύς καιρός ακόμα για να παλέψω μαζί του.


 

 Σκέφτηκα να το φωνάζω χαϊδευτικά 'Βούλα' προς τιμήν όλων των, εις   -ούλα, ονομάτων μαζικής παραγωγής, αλλά μετά του 'δωσα ένα πιο ποιητικό και αρχαιοπρεπές όνομα: 'Καριόνη'.





 Η αρχή, λένε, είναι το ήμισυ του Πάντα (ή παντός).
Άμποτε να είναι και το ήμισυ του Τέρατος (ή τεράτων).



(*όρα και σοβαρότερες πληροφορίες για τη Δύναμη των Ονομάτων)




Δήλωση: Πλην εμού, κανένα ζωάκι, καμία Γάτα και κανένα Πάντα δεν υπέστησαν βλάβη από τα Τέρατα αυτής της ανάρτησης.

Πασχαλινά Παιχνίδια στο ...Κόκκινο!

Κι έρχεται μια ωραία ηλιόλουστη μέρα χοροπηδηχτή και κεφάτη η Ζωή και σου λέει:
- Πσιτ, καλέ συ, θες να παίξουμε;
- Τι να παίξουμε καλέ Ζωή;
- Να παίξουμε το Πάσχα!
- Και πώς παίζεται το Πάσχα;
- Να, θα περάσεις μια μεγάλη, μα πολύ Μεγάλη Σαρακοστή μεσ' στη νηστεία και μετά θα έρθει η Ανάσταση!
- Θα έρθει επιτέλους η Ανάσταση;
- Μα, ναι σου λέω, πιστεψέ με!
- Άμα είναι έτσι, να παίξουμε το Πάσχα, βρε Ζωή.
- Βάψε και κανένα κόκκινο δέντρο κι είσαι έτοιμη.

Κι αντέχεις τη μεγάλη σαρακοστή και τη νηστεία και βάφεις και τα δέντρα κόκκινα (άλλαξε η μόδα των αυγών πια) και μετά από τη μεγάλη βδομάδα των παθών, εκεί που πλησιάζει επιτέλους το τέλος του παιχνιδιού, έρχεται ξανά η Ζωή με σερνάμενα βήματα και κατεβασμένα μούτρα και σου λέει:

- Συγνώμη, έκανα λάθος! Τζάμπα σε ξεσήκωσα να παίξουμε το Πάσχα. Άλλαξαν τα σχέδια! Δε θα 'ρθει η Ανάσταση, μείνε μόνο με τον Θάνατο.
Και σου μένει αμανάτι ο θάνατος να σε πνίγει και να μην μπορείς να πάρεις ανάσα και δεν ξέρεις ούτε καν το Γιατί. Α, έτσι είναι η Ζωή!
- Όλα έχουν τον σκοπό τους, επιμένει και πρέπει να της δείχνεις εμπιστοσύνη κι ας μην καταλαβαίνεις γρυ. Κι ο θάνατος που σου φόρτωσε ξανά και δεν αντέχεται;
- Για το καλό σου το 'κανα!

Τις έχει έτοιμες τις ατάκες η Ζωή για τέτοιες δύσκολες ώρες. Δοκιμασμένες με επιτυχία, χρόνια τώρα, σε διάφορους απροετοίμαστους για τα παιχνίδια της. Κάτι "εμπιστέψου τον χρόνο", κάτι "έλα, είσαι δυνατή εσύ, πώς κάνεις έτσι;", κάτι "θα περάσει κι αυτό", "όλα περνούν κάποτε, θα δεις", "υπομονή, δεν μπορείς να ξέρεις το μεγαλύτερο σχέδιο", "μια πόρτα κλείνει για να ανοίξει μια άλλη" κι άλλες κλισέ τέτοιες 'παρηγοριές στον άρρωστο'.
Και κάνεις τάχα πως τ' ακούς και τα πιστεύεις και πως θα περάσει (και δεν αναφέρεσαι στο ασφυκτικό πώς) και την αφήνεις να σου δίνει κουράγιο με τα μεγαλόπνοα συμπαντικά της σχέδια, για να μη δώσεις μια εσύ και πάρεις τα βουνά.

Α, ρε ζωή, τέτοια μας κάνεις και θα σου μείνουμε στα χέρια και θα μας πεθάνεις πραγματικά καμιά μέρα!

(Υ.Γ.  Σήμερα που ξύπνησα και το διάβαζα ξανά, μια φωνή μέσα μου φώναξε: "Όχι, μην πάρεις τα βουνά, τον ουρανό να πάρεις!", αλλά δεν μπορώ να πω με καμιά σιγουριά αν ήταν η δική μου φωνή ή πάλι αυτή της Zωής ή η φωνή ενός χαρταετού που μας ξέμεινε από την Καθαρά Δευτέρα, χωρίς σκοινί, να περιπλανιέται σε καταιγίδες...)

Η ντροπή των λέξεων

Οι συμπτώσεις γύρω μου -κι ενώ αισθάνομαι απαίσια και τρομερή συντριβή για τον τρόπο που χρησιμοποίησα τις δικές μου λέξεις- με φέρνουν σε αυτήν την εικόνα:

Δεν ξέρω τι είπε η κυρία Άτγουντ και για ποιο λόγο το είπε, αλλά αισθάνομαι σαν Εγκληματία  αυτόν που απομόνωσε αυτά τα λόγια της και τα ΄κανε τσιτάτο και θα παρασύρει κόσμο να τα πιστέψει.

Όχι, διαφωνώ! Η λέξη μετά από λέξη, μετά από λέξη δεν είναι δύναμη.
Οι λέξεις και η σιωπή είναι μέσα για να επικοινωνούμε με τους γύρω μας. Αν δεν ξέρουμε το μέτρο, πώς και πότε να τα χρησιμοποιούμε, όχι μόνο δύναμη δεν είναι αλλά μέγιστη ανοησία.
Προς μεγάλη μου ντροπή, λειτουργώ τόσο πολύ παρορμητικά που δεν έχω την αυτοεπιβολή να τα χειρίζομαι, με άσχημα αποτελέσματα για τους γύρω μου.
Δεν είναι μόνο η ειλικρινής μας πρόθεση και η καλή μας θέληση το παν για μια σωστή και αμφίδρομη επικοινωνία, όταν δεν λαμβάνουμε υπόψη τον τρόπο σκέψης, την ιδιοσυγκρασία και τις αντοχές του άλλου και ή τον πνίγουμε με τις απανωτές μας λέξεις ή τον αφήνουμε διψασμένο από αυτές όταν πρέπει να μιλήσουμε. Δεν έχουν όλα αφετηρία μόνο τον εαυτό μας και τη δική μας οπτική σαν κριτήρια επικοινωνίας.


Και συνεχώς κυκλοφορούν σε όλο το διαδίκτυο, τέτοιες εικόνες με λόγια διαφόρων που μας τις προβάλουν με αυτόν τον τρόπο σαν σπουδαίες. Ο καθένας κόβει όποιο απόσπασμα θέλει και αντιγράφει ό,τι του κατέβει και μας το 'μοστράρει' ως σωστό με μια εικόνα πίσω του.
Η παγίδα της 'αυθεντίας' σε συνδυασμό με την επιβολή της εικόνας.

Παραθέτω μερικές από τις φτηνές φιλοσοφίες του συρμού, και τις συναισθηματικές μπαρούφες που διαβάζουν κάποιοι και ικανοποιούνται.
Θα μπορούσα κάτω από κάθε μία τους να γράψω έναν τσουχτερό αντίλογο, αλλά δεν αξίζει τον κόπο.

 

Μυστικά των Μυστικών

Αμπού Σάϊντ - Για να γίνεις Σούφι

Για να γίνεις Σούφι, πρέπει να πετάξεις πέρα όλα που 'χεις στο κεφάλι σου (φανταστική αλήθεια, προκαταλήψεις, ορολογίες) και ν' αντιμετωπίσεις αυτό που θα σου συμβεί. 
(Από το βιβλίο του Γιάννη Υφαντή: "Μυστικοί της Ανατολής".)



"Όμως γιατί λέγονται μυστικοί;
Όχι βεβαίως γιατί κρύβουν κάτι, αλλά γιατί, αυτό που οι ίδιοι είναι δεν διδάσκεται: Δε μπορείς να περιγράψεις ή να διδάξεις σε κάποιον τη γεύση του κερασιού• πρέπει ο ίδιος να δαγκώσει το κεράσι.
Μυστικό είναι, όχι αυτό που φυλάγεται κρυφό, αλλά το από τη φύση του αμετάδοτο. Ο μυστικός πηγαίνει τόσο μακριά, που φτάνει κάποτε εκεί που ξεκίνησε. Διανύει το χώρο της σύγχυσης, των δογμάτων και των θεωριών και φτάνει στο κενό, ή σωστότερα, στον χαοτικό χώρο, που βρίσκεται μετά από το τέλος και πριν από την αρχή.

Το φτάσιμο στον χαοτικό χώρο, είναι "ένας θάνατος εν ζωή". Είναι η αποπροσκόλληση από το κάθε τι. Τώρα έχει πεθάνει σε όλα και γι' αυτό μπορεί να γεννηθεί μαζί με όλα. Τώρα που δεν ανήκει πουθενά, ανήκει παντού. Δε βρίσκεται πια στη θέση ή στην αντίθεση• είναι η θέση και η αντίθεση. Δεν είναι ένας φιλό-σοφος, αλλά ένας σοφός. Δεν ψάχνει για το νόημα της ζωής, αλλά ζει, είναι αυτός ο ίδιος η ζωή."

(Από το κείμενο στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. -  Ολόκληρο το βιβλίο σε μορφή PDF, εδώ.)

Το Κόκκινο Δέντρο

Μια και ασχολούμαι με αυτό το τραγούδι αυτή τη στιγμή και μια και τριγυρνούν, παράλληλα, διάφορα στο μυαλό μου, μου 'ρθε η ιδέα [μετά από έμμεση παρότρυνση και πάντα εις βάρος μου] να κάνω  'άλλο ένα ποστ... που δεν πρόκειται να το διαβάσει ούτως ή άλλως', για ένα Κόκκινο Δέντρο και να του το αφιερώσω.

Τα Κόκκινα Δέντρα δεν τα πάνε καλά με τις λέξεις.
Απλώνουν τα κατακκόκινα κλαδιά τους και δημιουργούν ποιήματα στη ζωή με τα φυλλώματά τους.
Όμορφα, απλά και μαγικά, όπως κάθε τι μέσα στη φύση.

Σε καμιά ζωή δεν αξίζουνε κλουβιά, όσο κι αν τάζουν σιγουριά.
Οφείλουμε να είμαστε αληθινοί, αν θέλουμε να προχωράμε.
Να πετάμε στον ουρανό και στο άπλετο φως σαν τους γλάρους.
Έστω και με το κόστος να μένουμε μόνοι.

Αποπληρωμή Χρέους

 Ξυπνώ με προκαθορισμένη μαυρίλα σήμερα. Από την πρώτη σκέψη, από το πρώτο άνοιγμα των ματιών μου στην καινούργια μέρα.
Κάθομαι στον υπολογιστή. Πίσω μου μια σειρά βιβλίων ψυχολογίας, φιλοσοφίας, εσωτερισμου, ανατολικής φιλοσοφίας.
Παίζω το γνωστό παιχνίδι. Αρπάζω κάτι τυχαίο από όλα αυτά για να διαβάσω. Ένα φυλλάδιο που ούτε ξέρω τι περιέχει.

Η μαυρίλα μου αποδεικνύεται άλλο ένα παιχνίδι του μυαλού και της μηχανικής ανταπόκρισης στα γεγονότα της ζωής.
Το παιχνίδι μου έπιασε τόπο. Η στροφή προς τα έσω με όλα αυτά που διαβάζω μου δίνει άλλη οπτική και κουράγιο. Πώς ξεχνιέμαι τόσο και αφήνομαι να επηρεάζομαι τόσο πολύ μόνο από τις εξωτερικές καταστάσεις, ξεχνώντας την κρυμμένη δύναμη του μέσα;



Διαβάζω κάποια πράγματα περί 'προκατάληψης της αντίληψης', περί αυτολύπησης, τεχνικές για να ξεφύγεις από την 'σπουδαιότητα του εαυτού σου' και να γίνεις ο Κανένας ώστε να Είσαι και διάφορα άλλα.

Μέσα σε όλα τα άλλα και πώς να σαι γεναιόδωρος με τους ανθρώπους και ότι πρέπει να αποδεσμεύεσαι από αυτούς και τα λεγόμενα 'χρέη'.


"Αν νιώθεις συνδεδεμένος με κάποιον που σε έχει πληγώσει,που σε έχει τραυματίσει άσχημα, μπορεί να εξολοθρεύσεις αυτήν την σύνδεση με το να τον κάνεις να το πληρώσει. Μπορεί να σημαίνει να του ανταποδώσεις το τραύμα."


Με ταρακουνάει λίγο αυτό.
Έχω υιοθετήσει, ως προσωπική επιλογή, την στάση της μη εκδικητικής ανταπόδοσης.
Θα μου πεις και γιατί να είναι απαραίτητα σωστό επειδή το διάβασες ως σύνολο μαζί με κάποια άλλα που μοιάζουν σωστά για την δική σου λογική;

Ίσως γιατί μόλις συνειδητοποίησα ότι κουβαλάω μέσα μου, χρόνια τώρα, αδιανόητες και ανυπόστατες κατηγορίες και μια κατάφορη αδικία που μου έγινε και θα 'πρεπε να βρώ πια τρόπο να αποδεσμευτώ από αυτό το αρνητικό φορτίο.


Να αφήσω το ανθρωπάκι που περνιέται και από τον εαυτό του κι από την αυλή των γύρω του για μεγάλος (ορίστε η κακία/πληρωμή μου), μια για πάντα πίσω μου και μαζί με αυτόν και όσα μου έχει φορτώσει άδικα κι οδυνηρά ως δικά μου.


Γιατί, με τις λέξεις και τα λόγια, εύκολα περνιόμαστε για μεγάλοι και μαγεύουμε τους άλλους με στίχους και κείμενα.
Όταν μετριόμαστε όμως στην πράξη και φαινόμαστε μικρότεροι των μικρότερων, τι να τα κάνεις τα σπουδαιοφανή λόγια και τις θέσεις περί ανωτερότητας και διαφορετικής θέασης της ζωής;
Αυτά τα αφήνουμε να νανουρίζουν τις αυταπάτες του να είμαστε μόνο μέσα από όσα λέμε.
Κι όποιος πιστός ας εκστασιαστεί με ένα άλτερ έγκο που προβάλεται και υπάρχει μόνο στις διάφορες μορφές της γλωσσικής έκφρασης.





Πολλές φορές προβληματίστηκα για το τι θα ήταν καλύτερο για τέτοια άτομα.
Να καταλάβουν και να ξυπνήσουν με το τραυματικό αποτέλεσμα να γκρεμίσουν ολόκληρο το ψευδοΰφασμένο εγώ και την ευνουχισμένη λογική τους ή να παραμείνουν στην αυταπάτη που τους δικαιώνει και τους κάνει να πορεύονται μακάριοι και εν ειρήνη στο δρόμο του εφησυχασμού ότι σωστά κρίνουν και πράττουν;


Πραγματικά, δεν ξέρω. Εύχομαι όμως να γίνει ό,τι είναι καλύτερο για την προσωπική τους εξέλιξη...




Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον δοκίμασα κι αυτή τη μέθοδο της 'πληρωμής' (προσαρμοσμένη στον δικό μου τρόπο) για να αποτινάξω επιτέλους αυτό το αγκάθι της αδικίας που τρυπά το δικό μου Εγώ (αν και δε θα 'πρεπε να συμβαινει).

Εύχομαι να πετύχει για να ελευθερωθώ από ένα 'επονείδιστο χρέος' (ορολογία της εποχής) που δε θέλω πια να κουβαλώ.