Σήμερα!

Mercedes Garcia Bravo

"Σ' αγαπώ,

θα τα πούμε αύριο"

Της άφηνε πάντα μικρά χρωματιστά χαρτάκια post it στο ψυγείο φεύγοντας για τη δουλειά του. Κάθε μέρα το ίδιο για ένα αύριο που δεν ερχόταν. Κι εκείνη τα έπαιρνε, τα έκανε σαΐτες και τα πετούσε από το μπαλκόνι για να βρουν τον δρόμο που τους έπρεπε.

Οι πρωινοί πεζοί που τα έβρισκαν να προσγειώνονται στα πόδια τους, τα περιμάζευαν και τα κρατούσαν νομίζοντας πως απευθυνόταν ειδικά σε αυτούς και ξαναπερνούσαν την επόμενη μέρα γεμάτοι περιέργεια γι' αυτό το αύριο.

Έτσι, σιγά-σιγά, μέρα με τη μέρα, αύριο με το αύριο, αυξήθηκε η κίνηση του μικρού δρόμου (ιδίως τις πρωινές ώρες), τα συνοικιακά μαγαζάκια τριγύρω άρχισαν να έχουν περισσότερη πελατεία και γενικά ένα χαμόγελο ευφορίας άρχισε να απλώνεται πάνω από τη μικρή γειτονιά και την ευημερία που ήρθε με την αύξηση της επιχειρηματικότητας και των εισοδημάτων. Όλα έδειχναν να πηγαίνουν καλύτερα κι όλοι ήταν περισσότερο ευχαριστημένοι, κόντρα στην γενικότερη κρίση της χώρας.

Γιάννης Μιγάδης

Μια και είχε τόση κίνηση, οι υπεύθυνοι του Δήμου, αποφάσισαν να επιδιορθώσουν τα σπασμένα πεζοδρόμια, να αλλάξουν με φωτεινότερες τις παλιές λάμπες του δρόμου, να φυτέψουν δέντρα, να βάλουν μερικά παγκάκια και καλλωπιστικές μεγάλες τσιμεντένιες γλάστρες με όμορφα λουλούδια στα καίρια σημεία για να αποφεύγεται το παράνομο παρκάρισμα και η παρεμπόδιση της κυκλοφορίας, να κάνουν ανάπλαση με στρώσιμο πλακών στον μικρό παράπλευρο πεζόδρομο, ενώ τα χαρτάκια-σαΐτες συνέχιζαν να πέφτουν στα πόδια των πεζών.

Μέχρι την ημέρα που εκείνη κατάλαβε ότι το αύριο αργούσε πάρα πολύ και δεν ήταν αύριο σε μονάδες ημέρας πια, αλλά είχε γίνει αύριο σε μονάδες βδομάδων, μηνών, χρόνων και ποιος ξέρει πόσο ακόμα...

Μαρία Πωπ

Έτσι, αποφάσισε να πετάξει τελείως ολόκληρο το ψυγείο και στην παγωμένη θέση του έβαλε μια μεγάλη άδεια κορνίζα. Μέσα στο κενό πλαίσιό της και πάνω στον τοίχο με τα σκονισμένα σημάδια, έγραψε με κόκκινο σπρέι ένα άτεχνο γκράφιτι με το χρώμα του να δακρύζει προς το πάτωμα.

Έπειτα κλείδωσε διπλά την πόρτα άνοιξε μια ομπρέλα και εξαφανίστηκε στον αέρα φορώντας ακόμα τη ρόμπα και τις παντόφλες της.

Μια και δεν ξαναπέρασε από εκείνη τη γειτονιά δεν έμαθε ποτέ τι απέγινε, αλλά οι πληροφορίες λένε ότι η ζωηρή κίνηση συνεχίστηκε για λίγο καιρό με μια λαχτάρα προσμονής κι ύστερα, σιγά-σιγά αραίωσαν οι πεζοί, μειώθηκαν οι πελάτες στα γύρω καταστήματα, κάποια ευκαιριακά μαγαζάκια αναγκάστηκαν να κλείσουν και η ζωή ξαναγύρισε στη συνηθισμένη μονοτονία της, εναρμονισμένη πια με το υπόλοιπο σύνολο της μιζέριας και της παντοειδούς κρίσης.

Μαρία Πωπ

Μόνο το γκράφιτι παρέμενε αναλλοίωτο, κάτω από τα αλλεπάλληλα στρώματα μπογιάς που περάστηκαν για να το καλύψουν:

"Το αύριο γεννιέται στο σήμερα,

σ' αυτό μόνο να με βρίσκεις"

Η Βασιλεία των Φτερών

Πρωινό Κυριακής.
Μουντό, υγρό και συννεφιασμένο.
Ο ουρανός θολός.
Πώς ταιριάζουν τόσο πολύ τα μέσα με τα έξω καμιά φορά!
Βγαίνω στο μπαλκόνι με ένα ζεστό τσάι και το τάμπλετ.
Κάτι μέσα μου βαριανασαίνει.
Βάζω να παίζει μια από τις μουσικές που έχω επιλέξει να ακούω (έθνικ τζαζ με ούτι).
Κοιτάζω γύρω τη σιωπηλή πόλη του πρωινού της αργίας.
Μόνο τα πουλιά μοιάζουν να μην έχουν αναπαμό.
Κοιτάζω πέρα από τις πολυκατοικίες τον θολό ορίζοντα.
Με τη φαντασία μου κάνω την ομίχλη του μια μεγάλη θάλασσα.

Μα δε μου φτάνει, ψάχνω στο ίντερνετ τα γνωστά μου απάγγεια.
Ευτυχώς που υπάρχει και η ποίηση για κάτι τέτοιες στιγμές, ευτυχώς, για να μπορούμε "να εγκαθιδρύουμε την αγνή βασιλεία των φτερών".

Τάκης Βαρβιτσιώτης, 'Μονάχα με την ποίηση'

Μονάχα με την ποίηση
Δε θα χαθούν ποτέ
Τα μεγάλα ιστιοφόρα της αυγής
Ούτε τα φώτα ούτε η χαρά
Ούτε τα δέντρα ούτε η νύχτα
 Μονάχα με την ποίηση
Θα ‘μαστε ακόμα ικανοί
Να βλέπουμε και ν’ αγαπούμε
Να ονομάζουμε τα πράγματα
Με τις πιο καθημερινές λέξεις
Να λέμε το ψωμί ψωμί τη σκάφη σκάφη
Και μ’ ένα βλέμμα να οδηγούμαστε
Σε μιαν αλήθεια οριστική
Μονάχα με την ποίηση
Θα μεγαλώσουνε τα στάχυα

Και τα στήθη των κοριτσιών
Το ποτάμι θ’ απομείνει ποτάμι
Η θάλασσα θάλασσα
Κι ο ουρανός ουρανός
Μονάχα με την ποίηση
Θ’ ανακαλύψουμε ξανά τ’ αστέρια
Μέσα στις καπνοδόχες
Κι όλη τη θλίψη που ενδημεί
Στο βάθος των ματιών
Και θα μπορέσουμε να ξαναβρούμε
Το γενέθλιο χωριό μας
Παραχωμένο μες στα χιόνια
Μονάχα με την ποίηση
Θ’ ανακαλύψουμε ξανά τον έρωτα
Και πατώντας από κλωνί σε κλωνί
Κι από ελπίδα σ’ ελπίδα
Θα εγκαθιδρύσουμε
Την αγνή βασιλεία των φτερών

(Από τη συλλογή Καλειδοσκόπιο)

 Οι πίνακες είναι της Κατερίνας Γεωργαντά          

[Από τους 3 πίνακες που επέλεξα, ο πρώτος μου φαίνεται εξαιρετικός με βάθος. Οι δύο υπόλοιποι είναι πιο επιφανειακοί, με τον τρίτο λίγο καλύτερο από τον δεύτερο.]

Το Πείραμα

Υπάρχουν ιστότοποι που έχω γίνει μέλος και που μετά από τις καταστροφές δίσκου και ξαναπέρασμα γουίντοους κλπ, έχω ξεχάσει εντελώς ακόμη και την ύπαρξή τους.

Έναν τέτοιο αξιόλογο και ξεχασμένο (academia.edu) ξαναβρήκα σήμερα και κατέβασα το βιβλίο της Ελένης Κονδύλη-Μπασούκου, με την ποίηση του Άδωνη, από όπου και η εικόνα του ποιήματος.

[Όπως αναφέρει στον πρόλογο του βιβλίου της, ο ίδιος ο ποιητής της είχε χαρίσει τη συλλογή (στους Δελφούς), με αφορμή να ασχοληθεί με τη μετάφρασή της από το πρωτότυπο αραβικό κείμενο.]

Χαστούκια Ζωής

Τα μικρά παιδιά, λέει, αδυνατούν να ξεχωρίσουν την φαντασία από την πραγματικότητα.

Το ίδιο παθαίνουν κι αυτοί που ονειρεύονται πολύ και ζουν σε ολόκληρους άλλους κόσμους, που υπάρχουν μόνο μέσα στο μυαλό τους.
Φτάνει η στιγμή που μπερδεύουν το φανταστικό με το πραγματικό.

Κι έρχεται η ζωή και τους πιάνει και τους ταρακουνάει γερά για να ξυπνήσουν κι όταν χρειαστεί, ρίχνει και τις άσχημες κατραπακιές της μήπως και συνέλθουν.

Χωματένια Όραση

Διαβάζω σήμερα στο σάιτ του Λιαντίνη:

«Ο περήφανος και ο τίμιος άνθρωπος θα ζητήσει την εσχατιά της αλήθειας, 
παρότι υποψιάζεται ότι το φως της θα τυφλώσει τη χωματένια του όραση.»
Δημήτρης Λιαντίνης – "Τα Ελληνικά"



Δε νομίζω να υπάρχει άλλος δρόμος για όποιον θέλει πραγματικά να εξελίσσεται σαν ύπαρξη.
Και ποια είναι η αλήθεια θα ρωτήσει κανείς και πώς την ξεχωρίζουμε από τους χρωματισμούς που της δίνουν οι υποκειμενισμοί μας ή οι υπαγορεύσεις άλλων;
Πιστεύω ότι την αναγνωρίζουμε μοναδικά, με αλάνθαστα εσωτερικά κριτήρια, όση από αυτήν επιτρέψει η αντίληψή μας να ελευθερωθεί κάθε φορά.

The Ocean says:

Quit pretending to be clear.

That pretense keeps you
from receining what I can give.

(Rumi)

Υπνωτικά Χάπια

Self-taught artist: El Gato Chimney

Μακάριοι όσοι ζουν στο Παραμύθι τους.

Μακαριότεροι όσοι καταφέρνουν να ξεφύγουν απ' αυτό.

Επτά Δεκάτου

Ούτε καν που ακουγόταν ο παφλασμός των κυμάτων, ούτε το φύσημα του αέρα, ούτε καν εκείνο το περίεργο βουητό της πτήσης. Πάνω από τους πολυκύμαντους ωκεανούς και τις ευκολοδιάβατες κοιλάδες κι οροσειρές του Google map, ο δείκτης του ποντικιού, ταξίδευε ανάλαφρα και ταχύτατα για να καταλήξει σε εκείνο το σχετικά όμορφο σημείο του κόσμου.
Η προσγείωση, ομαλή και χωρίς απρόοπτα, επιτεύχθηκε με ένα γρήγορο και κεντραρισμένο zoom in.
Ωστε εδώ έμενε αυτή η κουκίδα του σύμπαντος λοιπόν.

Τα πρωτοσέλιδα δεν έγραφαν τίποτα σχετικό για το αν θα απείχε και σήμερα από το ζειν. Οι δημοσιογράφοι περίμεναν υπομονετικά για ώρες έξω από την πόρτα της, μια τέτοια σημαντική ημέρα. Οι κάμερες στους τρίποδες είχαν ρυθμιστεί για πανοραμική άποψη από υψηλότερο επίπεδο. Θα φαινόταν μόνο η κορυφή του κεφαλιού της. Αυτό το ανθρώπινο όργανο, το απαύγασμα της ύπαρξης και του σημερινού πολιτισμού.
Κάποιος θα της ζητούσε να κοιτάξει ψηλά και τότε, μέσα από την οργιώδη έκρηξη πυροτεχνημάτων, κάτω από το άνοιγμα των ουρανών, οι κάμερες θα είχαν το προνόμιο της αποκλειστικής πρώτης live μετάδοσης του αναμενόμενου θαύματος.

Ανύποπτη εκείνη για όλα αυτά, άνοιξε το έξυπνο κινητό της. Αγνόησε τα μηνύματα που είχαν αρχίσει να μαζεύονται και επικεντρώθηκε σε μια εικόνα που είχε σώσει:

Ταυτόχρονα με την προβολή της εικόνας, άρχισε να χτυπά δαιμονισμένα ένα μη ανιχνεύσιμο σύστημα συναγερμού, επιστρατεύοντας τους νόμους  του σύμπαντος περί καταπάτησης προσωπικών δεδομένων, που επέβαλαν το άμεσο, και υποχρεωτικό zoom out της απομάκρυνσης πέρα από τα προσωπικά όρια τής, σαν σήμερα επισκέπτριας για πρώτη φορά στη γη, κουκίδας...

Μελό Στιχάκια Νυχτωμένης Πεζοπορίας

Όλοι έβλεπαν

(κι αυτή η ίδια)

ένα Κλουβί

Μα δεν ήξεραν

(ούτε κι αυτή)

για το Πουλί

Και για την Πόρτα

(μόνο με ένα βλέμμα)

που άνοιγε στον Ουρανό

 

Εικόνες: Sam Toft

.

Ημιμύθι

Και καθώς μια αστραπή έσχιζε πέρα στον ορίζοντα τον φουρτουνιασμένο ουρανό, χτύπησε κάτω το πόδι της με δύναμη, τόσο που ακούστηκε σαν τη μακρινή βροντή που δεν έφτασε ποτέ στα αυτιά τους.

-Δε θέλω να επιστρέψω!
-Μα, έλα τώρα μην κάνεις σαν παιδί, κοτζάμ βασιλοπούλα.
-Δε μου αρέσει το παλάτι, θα μείνω εδώ.
-Εδώ έξω, κάτω από τα δέντρα;
-Ναι, για πάντα!
-Μα, γιατί; Τι έχει το παλάτι;
-Μυρίζει μούχλα.
-Τι μούχλα, που από το πρωί μέχρι το βράδυ το καθαρίζουν οι 19 υπηρέτες και οι 62 υπηρέτριες;
-Μυρίζει κλεισούρα.
-Τι κλεισούρα που συνέχεια αφήνουμε ανοιχτά τα παράθυρα που χάλασε το κλιματιστικό;

-Δεν μου αρέσει η ζωή εκεί μέσα πια.
-Μα, ξέρεις πόσοι ζηλεύουν τη ζωή σου, με τα όλα σου;
-Δεν είναι δική μου ζωή αυτή, δεν τη διάλεξα εγώ.
-Μα, τι λες; Εσύ δεν συμφωνούσες σε όλα όσα έγιναν; Εσένα δε σε ρωτούσε πρώτη, πάνω από όλους, ο Πολυχρονεμένος μας;
-Όχι, δεν ήμουν εγώ που συμφωνούσα!
-Και ποιος ήταν;
-Η ανάγκη. Αλλά τώρα πείσμωσα, κουράστηκα να την ακούω κι αυτήν και σας. Δε θέλω κανέναν πια. Μόνο αυτά τα δέντρα. Άντε, ίσως και κανέναν βάτραχο...
-Έλα στα συγκαλά σου κυρά μου και πλησιάζει ο χειμώνας.

-Μη μου το θυμίζεις, όσο το σκέφτομαι, με αρπάζει μια ανείπωτη μελαγχολία για όσα θα φέρει μαζί του...
-Και πού ξέρεις τι θα φέρει;
-Τα ίδια και χειρότερα με πέρυσι και πριν από πέρυσι και πιο-πιο πριν από πέρυσι.

-Καλά, σ' αφήνω εδώ μερικές μέρες ακόμα να συνηθίσεις την ιδέα της επιστροφής. Εξ άλλου, ξέρεις κι εσύ η ίδια πως αν δεν επιστρέψεις με τη θέλησή σου, θα στείλει ο πατέρας σου τους στρατιώτες του να σε μαζέψουν με το ζόρι.
-Το ξέρω, άσε με, φύγε! Λίγες μέρες ακόμα... κάτι είναι κι αυτό... ως τότε μπορεί και να...

Η βροχή πλησίαζε. Η κυρία της αυλής έφυγε βιαστικά για να μη γίνει μούσκεμα. Της έπαιρνε δυο ώρες να ετοιμάσει την κόμμωσή της, δεν ήταν για να την εκθέτει σε τέτοια φαινόμενα.
Η βασιλοπούλα έμεινε μόνη κάτω από τα δέντρα με τη βροχή και τους επικίνδυνους κεραυνούς να πλησιάζουν όλο και πιο κοντά...







Εικόνες: Margaret Macdonald Mackintosh

Νεφέλωμα NGC 650/651

 Μπορείς να μεθύσεις άραγε, επειδή ένας αρχιμάστορας αρπάζει μια ελπίδα με τη μορφή τρέλας στο πρόσωπο ενός κοριτσιού, που πιστεύει σ' αυτόν όσο τίποτα και αποφασίζει, ως καταξιωμένος αρχιτέκτονας, να χτίσει "κάστρα στον αέρα";

Κι αν ναι, αυτό είναι ανάγκη ή αποτέλεσμα; Το μέσον ή ο σκοπός;
Κι αυτή η μέθη ή το ταξίδι στη χώρα της φαντασίας όπου όλα είναι δυνατά, όπου η πραγματικότητα χάνει την υλική της υπόσταση και γίνεται μια ρέουσα αχνώδης περιπέτεια του νου, σε τι αποσκοπεί;

Τι καλύπτει ή τι προσπαθεί να εκφράσει, αυτό το πουπουλένιο σύννεφο που σε τυλίγει και σε βάζει μέσα του έτοιμο να σε σεργιανίσει ως όπου τολμάς και αντέχεις να φτάσεις;
Ποιο το κινητρο;


Άλλοι μεθάνε κάνοντας χρήση ουσιών, άλλοι διαβάζοντας...

Θερινό Ενοικιοστάσιο

Sarah Deremer

Μη με ψάξεις
στην οδό Χάους
που με άφησες.
Μετακόμισα

στην οδό Μεταμόρφωσης.
Στο σπίτι με τα
ολάνοιχτα μεγάλα παράθυρα
και τις πολλές πόρτες.

Τόσες πολλές
που καμιά φορά
καθώς τις εξερευνώ
με χάνω ολότελα.

Έξι Σπόροι

Anna Pinskaya

Διάφανοι λαμπυρίζοντες καρποί
κόκκινος Πειρασμός
Αίμα η γεύση τους
γλυκιά και στυφή
Ο Πλούτος του ροδιού
φιλοξενία του Άδη

Για να ξεφύγεις
θεϊκή Χάρη
Ή το χέρι του Ορφέα
που τολμά να φτάσει
Να παλαίψει στο βυθό σου
τη Νέκρωση

The Color of Pomegranates (Sayat Nova, 1969)

Δύο οι δρόμοι
Ύψωση ή Έλξη
Αρκεί να μην κοιτάς πίσω
να Εμπιστεύεσαι
Να οδηγεί το αγίνωτο
το μη κατακτημένο

Παραμιλητά του ίδιου ασθενή του θαλάμου 62

Michelino Iorizzo

-Αλλά αν θες να τα πάρουμε με τη σειρά...
-Δε θέλω να τα πάρουμε με τη σειρά, θέλω να με βάλεις σε ένα πολύχρωμο αερόστατο και να δούμε από ψηλά τα τετραγωνισμένα χωράφια του καλοκαιριού, μπορείς;
-Αν με αφήσεις...
-Σε αφήνω, οδήγα...

Και ξεκινήσαμε.
Άτσαλα και βιαστικά, δε λέω κι ούτε που έμοιαζε καν με απογείωση. Εγώ να αφήνω να χύνεται μαυρίλα και να μουτζουρώνω τον κόσμο κι εσύ να προσπαθείς να τον καθαρίσεις και να τη μαζέψεις με τους κλισέ τρόπους που πίστευες ότι πιάνουν. Και να σκέφτομαι μέσα μου, αχ, δεν μπορεί, τζάμπα με ξεσήκωσε...
Και μετά, ίσως από την επιμονή της μαυρίλας, ίσως γιατί σα να κατάλαβες ότι δε φτουράνε μπροστά της τα 'δοκιμασμένα' τερτίπια των αντι-λόγων, άνοιξες το τεράστιο κατακόκκινο αερόστατο που 'χε το σχήμα της καρδιάς σου και με έβαλες μέσα. Και κάπου εκεί ήταν που αρχίσαμε να πετάμε. Κι ούτε που χρειάστηκε να πάμε και πολύ μακριά. Μέχρι τα βρεγμένα δέντρα του κήπου κι ας σκόνταψες σε μια γυψοσανίδα για λίγο (ούτε καν που το πήρα χαμπάρι, θεωρώντας τη μέρος του τοπίου!).

Hugo Urlacher

Και δε με πείραξε που το αερόστατο δεν ήταν πολύχρωμο αλλά μονόχρωμο με ένα τόσο βαθύ κόκκινο. Ούτε που, αντί για τα θερισμένα καλοκαιρινά χωράφια με τις χρυσαφένιες μπάλες χόρτου, είδαμε την αρχή του φθινοπώρου. Τέτοια ταξίδια κρύβουν πάντα μέσα τους μικρά θαύματα, όπως και η ικανότητα να ταξιδεύεις, που έχει κρυμμένη μέσα της περισσότερη αξία από το ταξιδιωτικό μέσο και τον τελικό προορισμό.

Κι έτσι που οδηγούσες και πήγαινες μπροστά, πέρασε μια αστραπή απ΄τις σκέψεις μου: Ένα κλικ είναι όλα! Ένας διακόπτης στο μυαλό μου. Τον γυρίζω και αλλάζω διάθεση και οπτική, αμέσως εδώ και τώρα, χωρίς ούτε μία επιπλέον σκέψη. Ένα μόνο κλικ! Κι ήξερα πως μπορούσα να το κάνω εκείνη τη στιγμή. Αλλά δε θέλησα. Κάτι μέσα μου με σταμάτησε, λες κι η μαυρίλα δεν είχε απλώσει ακόμα όλα τα δώρα που έκρυβε πίσω της και ένα τέτοιο βιαστικό άλμα θα τα κατάστρεφε.
Κι αφού όλο αυτό το μαύρο που έσερνα μαζί μου μπορούσε να αλλάξει τόσο απλά, έχασε τη βαρύτητά του και πετούσε κι αυτό μαζί μας ανακατεμμένο με τα μαύρα σύννεφα του κήπου σου.

Michelino Iorizzo

Και μετά, όταν έφυγες, πίσω από το διάφανο μπλε βάζο που μου ΄κλεβε συνεχώς το βλέμμα, καθώς λαμπύριζε κόντρα στο φως, άρχισε να μου μιλά η λευκή κουρτίνα μου που σειόταν από το πρωινό δροσερό αεράκι.
-Πότε είναι και πότε παύει να είναι φτερό, ένα φτερό στον άνεμο; με ρωτούσε με κάθε κίνησή της καθώς ελαφροανέμιζε κι αυτή σαν φτερό.
-Αν το πάρει ένα πουλί για να φτιάξει τη φωλιά του, συνεχίζει να είναι φτερό; Ή μήπως πια λογίζεται και το ίδιο φωλιά;
-Κι αν το κατάλευκο φτερό πέσει σε έναν λάκκο με λάσπη και λασπωθεί ολόκληρο, θα συνεχίσει να ΄ναι φτερό, αφού έχει χάσει τις ιδιότητες του φτερού και τη δυνατότητα να πετάει στον άνεμο; Και το κυριότερο! Θα μπορεί πια να αισθάνεται φτερό;
-Κι αν σκαλώσει στα κλαδιά ενός δέντρου και το κοροϊδεύουν τα φύλλα που δεν είναι πράσινο σαν κι αυτά, θα θέλει να αισθάνεται φτερό ή θα ντρέπεται γι αυτό το παράταιρο άγχρωμο άσπρο που είναι;

Τέτοια λέγαμε με την κουρτίνα, χαμένοι σε διάφορες σκέψεις.
Και μαζί με την κουρτίνα και το μπλε βάζο, πήρα να μετρώ και τα υπόλοιπα που έχω και μου βγήκαν πάρα πολλά. Κι είπα, αφού έχω ήδη τόσα να σταματήσω να ανησυχώ γι αυτά που λείπουν.

Κι όπως διασώθηκε και δεν έσπασε το πεσμένο αγαλματάκι του Μότσαρτ που το 'βαλα σα σημάδι, έτσι είπα πως θα διασωθώ κι εγώ. Και τελικά, μια και επιζήσαμε κι οι δυο, άλλαξα προσανατολισμό στο κρεβάτι μου για να μπορώ να βλέπω το αυθεντικό μπλε και το πράσινο, άναψα πορτοκαλί φώτα και κεριά και με ένα απρόσμενο σκίρτημα ξαναρχής του έρωτα τελείωσε η πρώτη μέρα των διακοπών μου μέσα στο σπίτι...

Ειρηνικοί Πολεμιστές

Τηλεόραση δεν έχω κι όσους αγώνες παρακολούθησα ήταν από σπόντα.

Έτσι, τη Δευτέρα το μεσημέρι, χωρίς να ξέρω τίποτα για το πρόγραμμα των Ολυμπιακών αγώνων, είδα τυχαία στο γιουτιουμπ την ταινία "Ο δρόμος του ειρηνικού πολεμιστή" με πρωταγωνιστή έναν αθλητή στο αγώνισμα των κρίκων.

Δεν ξέρω τι ώρα έγιναν οι αγώνες, αλλά καθόλου απίθανο να έγιναν την ώρα που έβλεπα την ταινία.
Το ίδιο βράδυ έμαθα ότι ο Λευτέρης Πετρούνιας κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους κρίκους.

Ε, και;
Ε, τίποτα!
Μια απλή σύμπτωση χωρίς κανένα συμπέρασμα, αλλά μια ωραία αφορμή για να αναφερθώ στην ταινία - μάλλον ατυχή τηλεοπτική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Dan Millman και χρειάζονται πολλά περισσότερα από άσπρα μαλλιά για να μας πείσει κάποιος στο ρόλο του σοφού.

Λόγω της νίκης του αθλητή μας, λοιπόν, η εν λόγω ταινία έγινε επίκαιρη και οι συγκυρίες μού δίνουν την ευκαιρία να σταθώ σε ένα στιγμιότυπο προς το τέλος της:


"Η Ζωή έχει μόνο τρεις κανόνες: Το Παράδοξο, το Χιούμορ και την Αλλαγή." 



Περισσότερες πληροφορίες και αναλύσεις θα βρείτε στην ταινία εδώ, ή στο βιβλίο εδώ.




Y.Γ.
Κι αν κάποιοι από εμάς φτάνουν στο μηδέν, δεν είναι γιατί απαξιώνουμε την ίδια τη ζωή, αλλά τον τρόπο που μας έμαθαν να τη ζούμε και δεν μας έφτασε αυτό το λίγο...

Παραμιλητό ασθενή στον θάλαμο 62

Πρόσεξε μη σε σκοτώσει
και σένα η ανυπαρξία μου,
σε προειδοποίησα.

Μα εσύ δεν μ΄ άκουσες
-χρόνια δωρητής χαμόγελων-
νόμιζες κρατούσες ασπίδα.

Μόνο όταν έπιασες το κρύο μου χέρι
κατάλαβες, μα ήταν αργά πια.
Ο θάνατος μας σώριασε,
νικητής, και τους δύο.

'Ανθρωποι Αταξίδευτοι

Σκεφτόμουν να γράψω κάτι για ορισμένους ανθρώπους που συνηθίζουν να θεωρούν την άποψή τους ως τη μόνη σωστή και πρέπουσα, από τα πιο μικρά ως τα πιο μεγάλα.

Λες και κάποιος άλλος δεν μπορεί να έχει διαφορετική άποψη από τη δική τους κι αν έχει, χαρακτηρίζεται το λιγότερο ηλίθιος, χαζός, βλαμένος (έως και ψεύτης)... λες και είναι οι μόνοι κάτοχοι του σωστού και του τι πρέπει να γίνεται ή πώς πρέπει να γίνεται και η άποψή τους αποτελεί, λίγο-πολύ, θέσφατο!

Και δεν μπορούν να καταλάβουν ότι αυτό που προβάλουν ως το μόνο σωστό βασίζεται στα προσωπικά τους βιώματα και αποκλειστικά και μόνο στην ατομική τους άποψη για τον κόσμο κι ότι οι άλλοι άνθρωποι έχουν διαφορετικό τρόπο να βλέπουν και να αντιμετωπίζουν τα όσα συμβαίνουν.

'Άνθρωποι αταξίδευτοι', έτσι τους σκέφτομαι. Που δεν έχουν ταξιδέψει στις διαφορετικές εμπειρίες και στους ατέλειωτους τρόπους που μπορεί να αντιμετωπίζεται η ζωή και ο κόσμος. Που δεν μπορούν να δεχτούν (ούτε καν να ανεχτούν χωρίς άσχημες αντιδράσεις) την διαφορετικότητα στην σκέψη και στους τρόπους που ενεργούν και αντιδρούν οι άλλοι.

Κι ύστερα βρήκα στο ιστολόγιο της Laeta ένα απόσπασμα του Ekchart Tolle για τη γκρίνια που εξηγεί πόσο κλεισμένοι είναι στον υποκειμενισμό και στο Εγώ τους και με κάλυψε πλήρως:


"Μερικά Εγώ, που ίσως δεν έχουν και πολλά άλλα με τα οποία να ταυτιστούν, επιβιώνουν εύκολα μόνο και μόνο με την γκρίνια. Όταν είσαι στη λαβή ενός τέτοιου Εγώ, η γκρίνια, ιδιαίτερα σε σχέση με άλλους ανθρώπους, είναι καθ’ έξιν και, φυσικά, μη συνειδητή, πράγμα που σημαίνει ότι δεν γνωρίζεις τι κάνεις. 
Η απόδοση αρνητικών ετικετών σε ανθρώπους, είτε κατάμουτρα ή, συνηθέστερα, όταν μιλάς γι’αυτούς σε άλλους ή ακόμα και όταν τους σκέφτεσαι, είναι συχνά μέρος αυτού του προτύπου. Οι υβριστικοί χαρακτηρισμοί είναι η πιο άξεστη μορφή απόδοσης ετικετών και της ανάγκης του Εγώ να έχει δίκιο και να θριαμβεύει πάνω στους άλλους: «μαλάκας, κάθαρμα, σκρόφα» - όλα τελεσίδικες ετυμηγορίες που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν...

Η αγανάκτηση είναι το συναίσθημα που συνοδεύει την γκρίνια και τη νοητική απόδοση ετικετών στους ανθρώπους και προσθέτει ακόμα μεγαλύτερη ενέργεια στο Εγώ. Αγανάκτηση σημαίνει να αισθάνεσαι χολωμένος, τσατισμένος, θιγμένος ή προσβεβλημένος. Νιώθεις αγανάκτηση για την απληστία των άλλων ανθρώπων, για την ανεντιμότητά τους, την έλλειψη ακεραιότητας, γι αυτό που κάνουν, για ό,τι έκαναν στο παρελθόν, γι’αυτό που είπαν, γι’αυτό που αμέλησαν να κάνουν, γι’αυτό που έπρεπε ή δεν έπρεπε να κάνουν.

Το Εγώ λατρεύει την αγανάκτηση. Αντί να παραβλέπεις την έλλειψη συνειδητότητας στους άλλους, την κάνεις ταυτότητά τους. Ποιος το κάνει αυτό; Η έλλειψη συνειδητότητας σ’εσένα, το Εγώ. Μερικές φορές το «ελάττωμα» που αντιλαμβάνεσαι σε κάποιον άλλο δεν υπάρχει καν. Είναι μια ολοκληρωτική παρερμηνεία, μια προβολή από ένα νου εκπαιδευμένο να βλέπει εχθρούς και να βγάζει τον εαυτό του ανώτερο ή δικαιωμένο. Άλλες φορές το ελάττωμα μπορεί να υπάρχει, αλλά, όταν εστιάζεις πάνω του την προσοχή σου, μερικές φορές αποκλείοντας οτιδήποτε άλλο, το ενισχύεις. Κι αυτό στο οποίο αντιδράς όταν το βλέπεις σε κάποιον άλλο το ισχυροποιείς στον εαυτό σου."

Ekchart Tolle - από το βιβλίο "Για μια νέα ζωή"

Ονειρογραφήματα

Ήταν στον ορίζοντα.
Κι ένα τεράστιο αόρατο πινέλο βουτούσε στη θάλασσα για να βραχεί και μετά στριβόταν στο στρογγυλό κροκί του ήλιου για να γεμίσει χρώμα και να γράψει...


Κι ύστερα, κάτι με τετράδια και κάποιες άλλες παρόμοιες ποιητικές εκφράσεις που προβάλονταν εκεί μπροστά μου στον ορίζοντα και γω να απορώ για το πόσο εύκολα κι αβίαστα ερχόταν η ροή τους, μέχρι που κατάλαβα ότι ήταν στο όνειρό μου.



Κι αφού το χάλασε αυτή η ορμή συνειδητότητας, έτρεξαν όλα να εξαφανιστούν άρον άρον και να αφήσουν μόνο αυτό το γοβάκι μνήμης πίσω τους.

Παράτολμες Απώλειες

Mehdi Dashti

Χθες βράδυ ανακάλυψα
πως υπήρχε μια τρύπα
στο τσεπάκι του χρόνου
κι ένα-ένα τα όνειρα
μου έπεφταν στο δρόμο
καθώς προχωρούσα.


Κι ύστερα, πως χανόντουσαν
και τα δικά μου κομμάτια
ένα πόδι, ένα χέρι, ένα μυαλό
τέτοια βασικά πράγματα
κι εγώ, ούτε που νοιάστηκα
ποτέ να τα μαζέψω.

Μαγικά Φίλτρα

Θυμάσαι τότε
που αφαιρούσαμε
μία μία τις Λέξεις
των ποιημάτων
ανάμεσά μας
μέχρι που έμειναν μόνο
το πρόσωπό σου
και το πρόσωπό μου
να κοιτάζονται αντικρυστά
πίσω από ένα τζάμι;

Κι ύστερα ήρθε εκείνος ο Μάγος
(Μέρλιν νομίζω τον έλεγαν)
κι έπιασε το ραβδί του
και μεταμόρφωσε
εσένα σε Πρίγκιπα
κι εμένα σε Βάτραχο.

Και μου 'λεγες
μη στεναχωριέσαι
ξέρω το Φίλτρο
για κάτι τέτοια
μα θα περιμένεις
μερικούς μήνες.

Και η λαχτάρα για τους μήνες
έγινε Χρόνος που ολοένα
μάκραιναν οι μέρες του
και μεγάλωνε κι άλλο
τη Λίμνη μου.

Κι εσύ μου άφηνες μηνύματα
στο Φεγγάρι
επειδή ήξερες
ότι δε θα μπορεί να αντισταθεί
να καθρεφτίζεται
μαρτυριάρικα στα νερά της.

Κι ύστερα, μια νύχτα
μου πες το Μυστικό.
Πως αυτή η λίμνη
(με το φεγγάρι μέσα της
και τα ανθισμένα νούφαρα
τα μουσικά της καλάμια
τα καταπράσινα δέντρα
τις ιριδίζουσες λιβελούλες
κι όλα τ' άλλα θαύματα)
δε θα υπήρχε ποτέ
χωρίς τα Δάκρυα του βατράχου.

Κι εγώ χαμογέλασα
(ένα τελευταίο όπως μου ζήτησες)
και πιάστηκα απ' το φτερό
ενός μικρού ξωτικού
που 'μοιαζε με την Ελπίδα
και ξεσηκώσαμε όλον τον κόσμο
με τα πλατσουρίσματα
και τα χαρούμενα παιχνίδια μας.

Μας άκουσες;

 


Όλες οι εικόνες ανήκουν στον Leszek Andrzej Kostuj

Μαθητευόμενη της Ζωής

Ήταν περίπου πέρυσι τέτοιον καιρό.
Εγώ ισορροπούσα ξανά, με ασταθή βήματα, στα δωδεκάποντα της Ζωής σε αναγκαστική βραδινή έξοδο, αναζητώντας, τελείως αμακιγιάριστη και με τα πλέον ακατάλληλα ρούχα, το διαβόητο κρυμμένο μπαράκι της με τα μεθυστικά ποτά.

Προσπαθούσα να βρω τρόπους να αλλάξω μέσα μου, σε ελάχιστο βαθμό βάσης, αυτό το τεράστιο κουλούρι της που μου μηδένιζε τα πάντα, για να περάσω (έστω κι έτσι) στην επόμενη τάξη με το πρώτο ξημέρωμα.

Στάσιμη στη ζωή. Με ολοκληρωτική απόρριψη και μηδενισμό κόλλας. Ούτε καν ανεξεταστέα! Τόσο χάλια μαθητευόμενη δεν είχα ξαναϋπήρξει ποτέ.

Και πήρα να ξαναδιαβάζω τις μορφές και το βάθος του χαμόγελου, μπας και της κάνω καλή εντύπωση και κερδίσω κανέναν βαθμό, αν και δεν ενδιαφερόμουν ουσιαστικά πια για κανένα μαθημά της.

Κι εμφανίστηκε Εκείνος σε μια αναπάντεχη ιδιάζουσα πραγματικότητα (ή μήπως ήταν πίσω από το Μπαρ...) και μου 'πε ότι έχει έναν κήπο γεμάτο ζαρζαβατικά και δέντρα και με μάγεψε και με διαπέρασε ηλεκτρικό σοκ στο άκουσμά του, όπως θα 'λεγαν σε κάποια άλλη, έχω κόττερο, έχω εκατομμύρια, έχω Τζάγκουαρ, έχω βίλες...

Κι έπιασα τον συμμαθητή μου από το χέρι και έπιασε κι εκείνος το δικό μου σφιχτά για να με βοηθάει στο διάβασμα και να προσπαθούμε να βρούμε, μαζί, πώς ξεφεύγεις από το άτιμο το Μηδέν και ανεβαίνοντας ολοένα την κλίμακα της βαθμολογίας, πότε φτάνεις τελικά σ' αυτό το περίφημό της: Άριστα!



(Σημ. Για τους κακόβολους που πάντα ψάχνουν το εύκολο και το προφανές στα γραφόμενα του άλλου: Όχι, δεν πήρα βραδιάτικα τους δρόμους με δωδεκάποντα και δεν πήγα σε κανένα μπαρ!)

Κι ο κήπος...

Οι Εικόνες ανήκουν στην Anna Anjos     

Υ.Γ.
(Για σένα που μου παραπονέθηκες ότι έχω πολύ καιρό να γράψω στο Μπλογκ.)

Παραμιλώντας στο Σεληνόφωτο

"Γελώ γιατί γελούν τα μάτια σου
Και δεν υπάρχει θάλασσα δεν υπάρχει χώρα
Όπου τα μάτια σου δε γελούν" *




Κι ήρθες

Και τα κελαηδιστά σου λόγια
έκαναν κλουβί στην έλλειψή μου
και την μάντρωσαν μέσα.
"Να μη σε ξαναενοχλήσει"

Κι αυτή όλο ξετρύπωνε από τα κάγκελα
θρεμμένη από νωπά περάσματα
και ζητούσε κι άλλο κι άλλο
και δεν χόρταινε.

Κι εσύ, μια και δεν μπορούσαμε να ταξιδέψουμε,
έγινες παιδί και μ' έπιασες απ' το χέρι
σε κείνα τα χρόνια, τα άλλα,
τα ανέμελα, τα δύσκολα και όμορφα.

Κι αυτή άρχισε να καταλαγιάζει
και να μαζεύεται πίσω από την κλειδαρότρυπα
και να με κοιτάει παραπονεμένη
"Ξεχνάς, όταν έρχεται εκείνος!"

Και γελούσα; Δεν το θυμάμαι.
Μόνο την εικόνα σου
Και το θεριό που χόρταινε μέσα μου
Κι ότι μου το πες:

"Πόσο χάρηκα που γέλαγες σήμερα!"

Κι ύστερα, χαμένοι στ' όνειρο
ακούστηκε ένας απ' τους δυο μας:
"Είμαστε απλώς υπηρέτες του Έρωτα..."





*Το motto είναι παράφραση από τους στίχους του Γ. Σαραντάρη:

"Μιλώ γιατί μιλούν τα μάτια σου
Και δεν υπάρχει θάλασσα δεν υπάρχει χώρα
Όπου τα μάτια σου δε μιλούν"

Όλες οι Εικόνες ανήκουν στην Celia Chauffrey

.