... Έρημη και Ισχυρή;

.
Έχει μέρες τώρα που «έπεσε» στα χέρια μου το βιβλίο «Έζησα έρημος και ισχυρός» του Δ. Αλικάκου για τον Λιαντίνη.
Είχα διαβάσει παλιά την Γκέμμα, αλλά άλλο είναι οι προσωπικές στιγμές κάποιου.
Σχεδόν κάθε του σελίδα του και δάκρυα, για το ανάστημα του ανθρώπου.
(Είμαι ευσυγκίνητη, ναι - ιδίως όταν κάτι φτάνει στη βαθειά δίψα της ψυχής μου για το απλό και το καθάριο).Επόμενο ήταν, σχεδόν κάθε βράδυ από τότε, να υπάρχουν «αναφορές» στον ύπνο μου για τον Λιαντίνη ή να ξεπετάγεται αόριστα κάπου το όνομα Λου.
[Η προσωπικότητα της Λου και σε σχέση με το «Όταν έκλαψε ο Νίτσε» που πάλι διάβασα πρόσφατα. - Λου, ήταν η μοιραία γυναίκα που είχε σχέσεις με τον Φρόιντ, τον Ρίλκε και απέρριψε την πρόταση γάμου του Νίτσε. Λου, έλεγε κι ο Λιαντίνης τη σύ-ζυγό του (το ‘σύζυγος’ δεν το διάλεξα τυχαία σαν προσδιορισμό ιδιότητας.]
Δεν σας κρύβω ότι θαυμάζω και ζηλεύω ταυτόχρονα την πρώιμη ωριμότητά του.
Συνέχεια κάνω συγκρίσεις με το χαμένο ασχημάτιστο και μπερδεμένο μου εαυτό στα δικά του χρόνια.
Αχ, γιατί να μην ήμουν έτσι κι εγώ;
Γιατί να χάσω τόσα χρόνια συνειδητοποίησης;
Άμα ξαναγινόμουν μικρή και με ρωτούσαν τι θέλεις να γίνεις άμα μεγαλώσεις, «Λιαντίνης» θα ‘λεγα.
Μα, μήπως και τώρα μικρή δεν είμαι;
Όχι με εξωτερικά μεγέθη όμως. Με μέτρο το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής.
Κι αν δεν ήμουν έτσι, γιατί να μην προσπαθήσω τώρα να μοιάσω -έστω και λίγο- σ’ αυτό το λεβέντικο πνεύμα, που η ανάγνωση της ζωής του μου δίνει κουράγιο για τον δύσκολο δρόμο που τράβηξα;

Πολλές οι φράσεις του που θα ‘θελα να κρατήσω στη θύμησή μου.
Μια από αυτές -που ίσως προσπεράσει κάποιος- όταν έγραφε στον αδερφό του γύρω στις 12 τα μεσάνυχτα και του ‘λεγε ότι το φεγγάρι ασημώνει τα φύλλα της μουριάς τους.
Το μεγαλείο της απλότητας. Μια σκηνή που μπορείς να την ανασάνεις σα να είναι μπροστά σου. Η ποίηση σαν βίωμα κι όχι νεκρές λέξεις για προβολή.

Α, ρε Λιαντίνη!
Μπορεί να μη σε γνώρισα όσο ζούσες, αλλά με μάγεψαν τα βήματά σου σ’ αυτή τη ζωή.
Αν τυχόν και μ’ ακούς από κει που είσαι, ρίξε και προς τα εδώ καμιά λεβέντικη δέηση να μη χαθώ σε τούτο το φτηνιάρικο ξεπουλημένο κόσμο του φαίνεσθαι και του κατέχειν!
.
.

Ασκήσεις Πραγματικότητας

Οι Επικούριοι θεωρούσαν ότι οι αισθήσεις είναι το μόνο μέσον που έχουμε για να αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα και δεν είναι ψευδείς όπως ισχυρίζονται άλλες φιλοσοφίες.

Ο τρόπος που τις επεξεργαζόμαστε εσωτερικά είναι που αλλοιώνει το εξωτερικό αποτέλεσμα που λαμβάνουμε από αυτές.


Αργότερα ο Καντ έφερε την επανάσταση λέγοντας ότι ποτέ δεν θα μπορέσουμε να καταλάβουμε την πραγματικότητα που υπάρχει έξω από μας, γιατί βρίσκεται έξω από τα όρια κατανόησής μας, λόγω των περιορισμών των ερεθισμάτων μέσω των αισθήσεων και της περιορισμένης αντίληψης μας.

Ο Σοπενάουερ πρέσβευε ότι μπορούμε να καταλάβουμε την πραγματικότητα γιατί ο Καντ παρέλειψε την γνώση που μπορούμε να πάρουμε όχι από εξωτερικά ερεθίσματα αλλά από μέσα, από τον ίδιο μας τον εαυτό και την αυτοπαρατήρησή μας.

Ο Νίτσε προχώρησε με τον υπεράνθρωπο, που μπορεί να φτάσει στην υπέρβαση και να ξεπεράσει τα πάντα, αρκεί να το κατανοήσει και να το θελήσει.
.
.
Ας δούμε μερικές αποχρώσεις που δίνουμε στα ίδια στοιχεία πραγματικότητας:

1. Περπατάμε πάνω σε μια λεπτή σανίδα. Πρώτα κάτω στο έδαφος και μετά σε κάποιο ύψος.
Στην πρώτη περίπτωση αισθανόμαστε ασφαλείς και περπατάμε με άνεση.
Στη δεύτερη περίπτωση, εισέρχεται το στοιχείο του φόβου και τρέμουμε στο κάθε μας βήμα.

Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε τις ίδιες δυνατότητες ισορροπίας, πάνω στο ίδιο πλάτος και μήκος σανίδας.
Μόνο που αφήνουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματα μας να αλλοιώσουν το αποτέλεσμα.

2. Είμαστε 100 κιλά
Θετική απόχρωση: Ήμασταν 180 και μετά από επίπονες προσπάθειες καταφέραμε να χάσουμε 80 ολόκληρα κιλά. Είμαστε περιχαρείς που είμαστε 100.
Αρνητική απόχρωση. Ήμασταν 50 και γίναμε 100. Θλίψη και στεναχώρια.

Και στις δύο περιπτώσεις η πραγματικότητα είναι πως είμαστε 100 κιλά.
Οι εμπειρίες του παρελθόντος και οι προσδοκίες για το μέλλον αλλοιώνουν τον τρόπο που βλέπουμε το παρόν

3. Διψάμε και πεινάμε.
Στην πρώτη περίπτωση είμαστε κοντά στο σπίτι μας ή σε κάποιο πολιτισμένο μέρος.
Στη δεύτερη είμαστε χαμένοι σε μια έρημο.

Και στις δύο περιπτώσεις αισθανόμαστε τις ίδιες ανάγκες, μόνο που στην πρώτη η γνώση του άμεσου μέλλοντος μάς καθησυχάζει και μας δίνει αίσθημα ασφαλείας, ενώ στην δεύτερη η αβεβαιότητα μας προκαλεί πανικό.

4. Βρέχει.
Στην πρώτη περίπτωση βρέχει και σήμερα μετά από 10 μέρες συνεχόμενης βροχής.
Στην δεύτερη περίπτωση βρέχει μετά από 3 μήνες ξηρασίας.

Στην δεύτερη περίπτωση χαιρόμαστε ενώ στην πρώτη τα βάζουμε με θεούς και δαίμονες. Και στις δύο περιπτώσεις όμως είναι μια μέρα που βρέχει.
Αν γεννιόταν ένα μωρό εκείνη τη μέρα με όλες του τις νοητικές λειτουργίες αναπτυγμένες δεν θα αισθανόταν οργή ή χαρά επειδή βρέχει. Θα παρατηρούσε το φαινόμενο.


(Αυτό μου θύμισε τον Γκαάρντερ που επαναλαμβάνει πως πρέπει να βλέπουμε και να παρατηρούμε τον κόσμο γύρω μας σα να τον βλέπαμε για πρώτη-πρώτη φορά με τη ματιά ενός παιδιού. Τότε θα πάρει την πραγματική θαυμαστή διάστασή του μέσα μας)

Υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα για την αλλοίωση της πραγματικότητας και την προσαρμογή της στα δικά μας μέτρα.
Ανέφερα παραδείγματα μόνο από τις εναλλακτικές προσωπικές αλλοιώσεις ενός ατόμου.
Μπορεί να συμβαίνει το ίδιο πράγμα σε πολλά άτομα και το κάθε ένα από αυτά να το εκλαμβάνει αλλιώς. (Επομένως και να αντιδρά αλλιώς)

Θα μπορούσε άραγε κάποιος που αντιλαμβάνεται αυτά τα όρια της προσωπικής του πραγματικότητας, να βρει έναν τρόπο να τα ξεπεράσει;
Θα μπορούσε να μην τρακάρει με χίλια πάνω στον τοίχο του «είναι» του καθώς θα ψάχνει διέξοδο;
Θα μπορούσε ποτέ να αντιληφθεί το είδος της πρωταρχικής και αναλλοίωτης πραγματικότητας που λέει ο Καντ ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να φτάσει;
Κι αν η δομή των εγκεφαλικών κυττάρων μας δεν αντέχει μια τέτοια γνώση, μήπως υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος;

Μωρία η σοφία, τον Θεό με την καρδιά τον γνωρίζεις, λέει ο Χριστιανισμός.
Μήπως εκεί βρίσκεται το μυστικό;


Στο να αφεθείς (έξω από τις μικρότητές σου) και να γίνεις ένα με το ανώτερο;
Να υψωθείς όχι λόγω δυνατοτήτων αλλά ‘κατά χάριν’ λόγω της ένωσης;
Όχι μέσω νοητικών δυνατοτήτων αλλά μέσω της καρδιάς.

Καρδιά=αγάπη
Όχι όμως της ανθρώπινης αγάπης, αλλά της συμπαντικής.
Της αρμονίας και της συνοχής των πραγμάτων.

Να, λοιπόν οι αισθήσεις των Επικούρειων (και οι αλλοιώσεις μας),
η μη προσβάσιμη πραγματικότητα του Καντ (λόγω δυνατοτήτων),
η εσωτερική μας διεργασία του Σοπενάουερ (που καταλήγει στην αγάπη)
και η υπέρβαση μας του Νίτσε (λόγω της ένωσης με το συμπαντικό).

Πώς τα κατάφερα και τα σύνδεσα όλα, ε;

.
.

Εντροπία Ύλης-Ψυχής

Σκεφτόμουνα πως η ύλη τείνει να έχει στατική μορφή με αποτέλεσμα να ρέπει πάντα προς τη θέση που της εξασφαλίζει την αδράνεια.
Όλα υπόκεινται στην εντροπία του σύμπαντος.
Ίσως γι αυτό υπάρχει η κομφορμιστική τάση των ανθρώπων για κάθε είδους βόλεμα.
Είναι ίδιον γνώρισμα της υλικής μας υπόστασης.

Αν η αδράνεια είναι για την ύλη μας το βόλεμά της, τότε, μήπως για το πνεύμα και την ψυχή μας η ροπή προς την αδράνεια εκφράζεται με αυτό που λέμε ευδαιμονία;

Πώς ξεκίνησαν αυτές οι σκέψεις:
Αν η φιλοσοφία είναι πνευματική ανάγκη, το μορφίνωμα της οδύνης του ζην, θα υπήρχε άραγε προβληματισμός σε μια κατάσταση μακαριότητας;

Αυτό απαντάει και σε προηγούμενες σκέψεις μου περί πόνου και μάθησης τις οποίες παραθέτω πιο κάτω.(Η απάντηση: Δεν επιζητάμε την εξέλιξη και την μάθηση μέσω του "πόνου", λόγω της φυσικής τάσης μας για αδράνεια που είναι η κατάσταση της μακαριότητας.)
Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε πως: αν η τάση για αδράνεια δεν ισχύει μόνο για την χονδροειδή ύλη αλλά επεκτείνεται και στο πνεύμα και την ψυχή, τότε εκφράζεται μέσω της μακαριότητας και της ευδαιμονίας που εικάζεται ότι είναι ο τελικός προορισμός μας.

Αν μια υλική έκρηξη προκάλεσε το σύμπαν το οποίο -παρ' όλο που μεγαλώνει- τείνει να επιστρέψει στην αρχική του κατάσταση, τι αποκλείει να έχει συμβεί το ίδιο και με την ψυχή μας;
Η προπατορική μας πτώση ίσως να ήταν άλλη μια έκρηξη κάποιου είδους άϋλης (για το μέτρο της αντίληψής μας) δημιουργίας.
Έτσι, τώρα υπάρχει η ροπή προς την πρότερη ευδαίμονα αδρανή κατάστασή μας ή όπως λέγεται με άλλο όνομα... "Παράδεισος" ( ή "Χώρα των Μακάρων", με πιο κυριολεκτική έννοια στην αρχαία Ελλάδα).
(Και στην ανατολή όμως, η απουσία κάθε σκέψης και κάθε προβληματισμού -μέσω του διαλογισμού- σε οδηγεί στην επιθυμητή κατάσταση νιρβάνα.).
(Και
.Κι άλλες φορές μου έχει συμβεί, οι απαντήσεις στα ερωτήματά μου να έρχονται μετά από χρόνια.
Τόσα όσα χρειάζονται για να ωριμάσει περισσότερο η σκέψη και η κατανόησή μου.


Το παρακάτω το 'γραψα στις: 3/10/02..

 Δεν μου πάει το χρώμα της χαράς. Με ξεθωριάζει. Με κάνει να φαίνομαι άχρωμη. Μου προσδίδει ελαφρότητα και όχι την βαριά εικόνα που θέλω να σκέφτομαι για τον εαυτό μου. Τότε γιατί αναλώνω τις σκέψεις μου στην προσδοκία της; Γιατί χάνω την πορεία περιμένοντας το τέρμα;

Γιατί ψάχνουμε την χαρά, την ευτυχία αφού μας προσφέρουν κάτι πρόσκαιρο; Ποια βαθιά κίνητρα μας κάνουν να αποφεύγουμε τον πόνο; Αυτογενή ένστικτα;
Αφού υποφέρω=παιδεύομαι=μαθαίνω, γιατί να μην μας ικανοποιεί κάτι τέτοιο;
Γιατί όσοι αρέσκονται στον πόνο να υπάγονται στην διαστροφή του μαζοχισμού και του σαδισμού; Ποια δομή μέσα στα κύτταρα μου αποστρέφεται τον πόνο, άρα την μάθηση; Γιατί να μην έχω γεννηθεί να τον επιζητώ, άρα να προοδεύω;

Ζητούμενο: Γενεσιουργικά αίτια αποστροφής του πόνου.
Γενεσιουργικά αίτια αναζήτησης της χαράς.
Ρωτούμενο: Μήπως κάποια αταβιστική μνήμη ευτυχίας του 'πριν';
Μήπως κάποια προπτωτική της αποτύπωση στα γονίδια;
Απα…τούμενο: Ίσως.
Ξαναρωτούμενο: Άρα ο άνθρωπος έχει χαραγμένο μέσα του το ευχάριστο, άρα το καλό; Γεννιέται "εν δυνάμει" καλός, βάζοντας τέλος στις φιλοσοφικές απορίες του προηγούμενου αιώνα;
Μήπως είναι λάθος η συσχέτιση της ευχαρίστησης-καλού; Της αναζήτησης της ευτυχίας - με το "εν δυνάμει καλός";
Επειδή, για την απόκτησή της ή την αυταπάτη της απόκτησής της ο άνθρωπος είναι μεν καλός για τον εαυτό του, γίνεται κακός δε για τους άλλους! Μήπως υπάρχει κάποιος μυστικός συνειρμός συσχέτισης και αιτιότητας που μου διαφεύγει;

Συμπεράσματα: Αναζητώντας την ευτυχία (μέσω της εμφυτευμένης στα κύτταρά μας αταβιστικής ανάμνησης της από τον πρότερο κόσμο του πνεύματος), γινόμαστε (για τον έξω κόσμο) κακοί!
Νόμος του σύμπαντος; Νόμος των αντιθέσεων για εξισορρόπηση; Ή μια έξυπνη αιτία του να προκαλούμε και να λαμβάνουμε πόνο, άρα και να προχωράμε ακούσια προς την εξέλιξη;
Θα μπορούσε να είναι αντίθετα;
Να αναζητούσαμε την κατάσταση του πόνου και να ζούσαμε ευτυχισμένοι, μακάριοι και επομένως χωρίς εξέλιξη, άρα θα επιστρέφαμε στον πόνο (σαν αρχική κατάσταση αυτή τη φορά).
Για όλα αυτά όμως παίρνω σαν δεδομένο πως πόνος=εξέλιξη, μακαριότης=στασιμότητα.

Αν υπήρχαν άνθρωποι που ήρθαν από τον "Παράδεισο" θα ήταν δυστυχισμένοι εδώ, ενώ αντίθετα αυτοί που θα είχαν έρθει από την "Κόλαση", θα ήταν ευτυχισμένοι…

Μήπως για αυτό οι καλοί υποφέρουν και οι κακοί ευδαιμονούν σ' αυτόν τον κόσμο;
Σχήμα πρωθύστερο; (Για την μελλοντική τους κατάληξη)…

Καλλιτεχνική Δημιουργία

.

"Ποια είναι η μεγαλύτερη χαρά για έναν που γεννήθηκε καλλιτέχνης –δηλαδή με τέτοια ψυχική δομή που να παραμορφώνη διαρκώς τον κόσμο, να τον συντρίβη μέσα του και να τον ανασκευάζη όπως αυτός και μόνο κρίνει, θέλει;
Που διαρκώς το πνεύμα του, μεταξύ των όντων, των πραγμάτων, συλλαμβάνει σχέσεις αισθητικές –κίνητρο παντοδύναμο της δημιουργικής διαδικασίας. Που με τους αυθεντικότερους χυμούς του πάθους τού μουσικοπλαστικού επιτελεί συνοπτική μορφή κι ανεπτυγμένη επεξεργασίας.
Η δημιουργία του είναι η μεγαλύτερη πνευματική ηδονή.
Αν –ζητώντας να "ζήση" όπως οι άλλοι– λιποτακτήση απ' τον μορφικόν αγώνα και τον άθλο, θα αισθάνεται πάντα ανικανοποίητος, γεμάτος τύψεις.
Γιατί, σε κάθε βήμα του, η υπόστασή του θα συσσωρεύη ουσίες καινούργιες, που εναγώνια θα ζητούν την έκφρασή τους. Αναπόδραστα τελείως, ύψιστη αγαλλίαση ενός τέτοιου ανθρώπου είναι η τεχνική διεργασία, η εργασία η λαξευτική της Τέχνης. Τότε μόνον, όταν αφοσιωθή ολοκληρωτικά σ' αυτήν, θα ζήση (ο θεία καταδικασμένος) τις ασύγκριτες στιγμές που άμεσα η ζωή δεν προώρισται ποτέ να του προσφέρη.

Η διηνεκής διαδικασία προς ανάταση είναι που δονεί την ύπαρξη από καλλιτεχνική παραφορά…

Ένα πραγματικό έργο τέχνης είναι ένα σχήμα, είναι μια μορφή που –πλούσια από χυμούς ζωής- αχτινοβολεί ευφορία, "ευθυμία", πρόκληση πνευματική.

Του καλλιτέχνη είναι το πνεύμα ασύγκριτο όργανο, νότα σκληρότατη διατρητικής, οξύτατης διείσδυσης, για την αρμονική –την χαλεπά, ευφορώτατα αρμονική- επεξεργασία και των πιο ακατέργαστων όγκων βιωμάτων…

Ο καλλιτέχνης, χάρη στην εξαντλητικήν ανάπτυξη όλων των δυνατοτήτων οποιασδήποτε περιοχής του Πραγματικού, καθίσταται ικανός να υψωθή προς την πιο ακραιφνή σφαίρα πνευματικής ζωής και ουσίας.
Και αυτό επειδή οποιαδήποτε περιοχή, οποιοδήποτε σημείο του Υπαρκτού, έχει δεχθή ανέκαθεν τους τύπους των ήλων της Θεότητος. Ο αισθητός κόσμος ολόκληρος διασχίζεται πέρα ως πέρα από τον νοητό, ο χρόνος απ' την αιωνιότητα.

Ένα ασφαλές κριτήριο για την αξία ενός καλλιτεχνικού έργου, είναι η ευεξία της αισιόδοξης ανάτασης, το ρίγος. Σε διαρρέουν σκέψεις θαυμαστές, στοχασμοί αισθητικοί μεστοί από ρώμη, μια συρροή χροιών κι αισθήσεων – που προκαλεί το σκίρτημα, ο μύχιος κραδασμός της μαγικής Ουσίας…"(Αποσπάσματα από το βιβλίο: "Στοχαστικά Σχήματα Αισθητικής" του Νικ. Μπουσουλα. Καθηγ. Φιλοσοφ. Σχολής Α.Π.Θ.)


Αναρωτιέμαι γιατί η δημιουργία και κυρίως η καλλιτεχνική δημιουργία, μας γεμίζει με τόση ικανοποίηση.
(Και δεν εννοώ την φτηνή προβολή για το θεαθήναι.)
Μήπως όχι γιατί επικοινωνούμε με τον εαυτό μας ("καταθέτουμε την ψυχή μας" - με λόγια του συρμού).
Ούτε γιατί μπορούμε να εκφράσουμε τον κόσμο μας και να τον κοινωνήσουμε με τους άλλους.

Μήπως επειδή η δημιουργία, κατά βάθος, είναι μια δήλωση της ύπαρξής μας;
Είναι ένα ισχυρό μήνυμα-μνημείο ζωής ενάντια στον θάνατο.
Μήπως, επειδή όταν δημιουργούμε υπάρχουμε;
Επειδή εκδηλώνουμε τη ζωή κόντρα στην απωθημένη γνώση του θανάτου μας.
Επειδή μ' αυτόν τον τρόπο εκ-δηλώνουμε (φωνάζουμε) στον εαυτό μας και στον κόσμο ότι ζούμε.

Ο κόσμος μας ξεκίνησε μέσω της δημιουργίας.
Μήπως κρύβει κάτι περισσότερο η μικρή δική μας απομίμηση της δημιουργίας;
Μήπως για μας δεν είναι μόνο ένα σύμβολο εκδήλωσης της ζωής αλλά και κάποιου είδους κυριαρχία επί της ζωής;
Κάτι από το ομοιωθήναι τω Θεώ;
Μήπως εκείνη τη στιγμή γεμίζουμε ικανοποίηση επειδή είμαστε οι κυρίαρχοι της φύσης, του κόσμου, που μπορούμε να τον πάρουμε στα χέρια μας, να τον αναπλάσουμε και να τον εκφράσουμε όπως θέλουμε;
Επειδή, κατά βάθος, γινόμαστε δημιουργοί παρά τω Δημιουργώ;

Για να προχωρήσω περισσότερο…
Μήπως όμως αποτελεί ένα είδος ύβρεως αυτό;
Ένα είδος προπατορικού αμαρτήματος;
Έναν πύργο της Βαβέλ;

Ή μήπως είναι ένα σημάδι δυνατοτήτων, εξέλιξης και υπέρβασης;
Ένα ορατό σημείο ένωσης του θείου με το ανθρώπινο;
Μήπως η ευεξία προέρχεται όχι από το δημιούργημα αλλά από αυτήν την ένωση;

Ή πριν προχωρήσουμε τόσο θα έπρεπε να διαχωρίσουμε πρώτα το είδος της δημιουργίας μας και τα κίνητρά του;
Μήπως το αν τελικά αποτελεί ύβρη ή όχι, εξαρτάται από τον κάθε καλλιτέχνη;

Νομίζω ότι είμαστε πολύ μικροί -όσο μεγάλο κι αν είναι το είδος της καλλιτεχνικής δημιουργίας μας- για να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια τέτοιου είδους ύβρη.

Όσο για τα υποκειμενικά αισθήματα έπαρσης, ανωτερότητας, επίγνωσης κ.λ.π. του κάθε "μικροδημιουργού", αυτά ανήκουν σε άλλο πεδίο κριτικής αναφοράς.
.

Εν δυνάμει...

.

.

.

.

"Γίνε αυτό που είσαι"

Νίτσε

.

.

.

"Αυτός που γύρευα είμαι"

Ελύτης

..

.

.

.

Αντιρρησίες επίγνωσης Περιθ-ωραίου!

.
.
"Αντιρρησίες επίγνωσης Περιθωραίου"

Γεμάτοι απ' όλες τις δυνατές διανοητικές αδυνατότητες
Με άγονο ρίγος από ριπές έντασης
Ύποπτα θύματα δυσλεξίας
Ταξιδευτές προς το ασύμμαχο φως
Για την πλήρωση της πλησμονής
Στων κραδασμών το στερέωμα

Η αυτόνομη λύση της επιθανάτιας αυτοκέντρωσης
Κόρης της μήτρας
Πληγή του όντος
σε μια άστικτη ανατροπή

Η αλχημεία του εγωισμού
Να μετατρέπει τα μεγάλα σε μικρά
Και τα μικρά σε μεγάλα
Ίσα-ίσα
Στο μέγεθος μιας κάσας!


-Γράψε κάτι. Ακόπαστη η επιτακτική προσταγή μέσα μου…
-Μα, δεν έχω, δεν ξέρω
-Γράψε….
Είναι φορές που με πιάνει έντονα.
Από χθες το βράδυ με τυραννάει. Και χθες δεν έβρισκα τίποτε…
Κάτι τέτοιες φορές βουτάω σε φιλοσοφικά αναγνώσματα γυρεύοντας νοητική ικανοποίηση.
Στα χέρια μου ήρθε σήμερα το "Στοχαστικά σχήματα αισθητικής"
(κάποια άλλη φορά θα σας αντιγράψω ένα υπέροχο κομμάτι του για την τέχνη)
Μέσα από την ανάγνωση ξεπηδούσαν λέξεις που τις έγραφα πρόχειρα και μπερδεμένα σε κάτι ήδη χρησιμοποιημένες σελίδες από άλλες "εμπνεύσεις".
Μόνο και μόνο για να ταίσω το "γράψε" που γρα..τσούναγε στο μυαλό μου…

Κι έτσι βγήκε το παραπάνω προσπαθώντας να τα βάλω περίπου σε κάποια λογική έκφρασης...

(ή ίσως να υπήρχε και κάτι άλλο καλύτερο που δεν στάθηκα ικανή να το 'φτάσω')



Και κάτι άλλο:
Τι θα γινόταν αν κλίναμε το όνομα του θεού Πάνα: Ο Παν, του Παντός;

Ο ενόδιος Θεός του εμπορίου, ο αγγελιοφόρος Ερμής που κρατάει το κυρήκειο (σύμβολο ειρήνης ή σύμφωνα με άλλες απόψεις, του DNA), έσμιξε με την κόρη ενός ποιμένα, την Δυόπη (Δις+οπή - αρχ. οπή<όπωπα, παρακείμενος του οράω-ώ)
Το αποτέλεσμα ήταν η γέννηση ενός πλάσματος με οπλές και κέρατα κάτι σαν αυτό που λέμε διάβολο…
Επειδή γελούσαν όλοι οι Θεοί μαζί του (οι πάντες), ο Διόνυσος το ονόμασε Παν…
Κι αυτό το πλάσμα, πότε μάγευε τους βοσκούς, πότε τους τρομοκρατούσε με διάφορες φάρσες που τους έκανε, ακόλουθος του Διόνυσου και των μαινάδων…

Να τα πάρουμε από τη αρχή;

Αυτός που προστατεύει τους δρόμους των ανθρώπων, που έχει σχέση με τις συναλλαγές και το εμπόριο (πα να πει με το συμφέρον), που κρατάει σαν σύμβολο το ανθρώπινο γονίδιο επιδιώκοντας την ειρήνη (ή κάπως έτσι), σμίγει με μια γήινη κόρη (θηλυκή φύση) και μάλιστα με πατέρα τσέλιγκα που έχει μεγάλο "ποίμνιο" και γεννιέται ένα αλλόκοτο πλάσμα που το όνομά του είπαμε ότι ίσως να κλίνεται: ο Παν-του Παντός…

Γιατί μου θυμίζει κάτι από τα θρησκευτικά που κάναμε στο σχολείο;
Κάτι για άνοιγμα "των ματιών" στη γνώση,
κάτι για δερμάτινο ένδυμα φτιαγμένο από DNA,
κάτι για πτώση,
κάτι για πεπτωκότες άγγελους (ή αγγελιοφόρους; θα σας γελάσω) ,
κάτι για ποιμένες που χάνουν τα πρόβατά τους,
κάτι για τον σατανά που του ανήκουν τα πάντα στον κόσμο (όρα πειρασμούς στην έρημο)...

Ως εδώ προς το παρόν.
Για την μουσική αρμονία το τρομοκράτημα, τον Διόνυσο κλπ, ίσως καμιά άλλη φορά...
Χόρτασε και για σήμερα το προσωπικό μου τέρας της αναζήτησης και της υποτιθέμενης αποδικωποίησης…

Καλή σας μέρα!

---------------------------------

*Επίδειξη εαυτού;
Μπα!
(Μήπως τα αισθάνομαι και για δικά μου;)

Θανατομία

Όντας τυπική και πιστή στις υποσχέσεις μου, ψάχνω να βρω γιατί κάποιοι γίνονται κατ' εξακολούθησιν ασυνεπείς.
Είναι κάποιο είδος ασθενούς συμπεριφοράς;
Κάποιο είδος έλλειψης υπευθυνότητας απέναντι στους άλλους;
Μήπως δεν μπορούν να αντιληφθούν τις συνέπειες της ..ασυνέπειας;

Ας τα πάρουμε από την αρχή.
Κάποιος υπόσχεται ότι ΘΑ κάνει κάτι.
Μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία.
Ποιοι οι λόγοι για να μην το κάνει;




1. Το υπόσχεται εκείνη τη στιγμή αλλά μετά το ξεχνάει και είναι σα να μην το είπε ποτέ.

2. Το υπόσχεται μεν, αλλά δεν έχει καθόλου ελεύθερο χρόνο να το πραγματοποιήσει κι έτσι μένει στην άκρη μέχρι που περνάει η ημερομηνία λήξης του.

3. Τη στιγμή που το υπόσχεται το θεωρεί σημαντικό , αλλά μετά το ξανασκέφτεται, αλλάζει γνώμη και μετανιώνει ή το θεωρεί υποδεέστερο σε σχέση με όσα έχει να κάνει και το βάζει σε δεύτερη μοίρα, ώσπου να περάσει σιγά-σιγά σε τελευταία.

4. Το ΘΑ είναι αορίστου χρόνου εκτέλεσης, χωρίς όμως να έχει προσδιοριστεί ή να διευκρινιστεί στον αναμένοντα.

5. Έχει στο μυαλό του ότι θα το κάνει, αλλά συνέχεια το αναβάλλει και το αναβάλλει χωρίς να ειδοποιήσει, μέχρι που είναι πολύ αργά πια για την εκτέλεσή του.

6. Το υπόσχεται μόνο εκείνη τη στιγμή για να ξεφύγει.

7. Ανήκει στην κατηγορία του παραμυΘά!








Κατά τη δική μου άποψη, αν δεν μπορείς να κάνεις κάτι δεν το υπόσχεσαι.
Αν το υποσχεθείς όμως ή θα το κάνεις ή θα ειδοποιήσεις τον άλλον ότι (για ποικίλους λόγους) δε γίνεται ή αναβάλλεται επ' αόριστον, για να μην περιμένει.
Κάποια πράγματα, δεν αρκεί μόνο να γίνονται αλλά πρέπει να γίνονται και στη σωστή τους ώρα, ιδίως τότε που τα χρειάζεται ο αναμένων.


Σ' αυτά τα ΘΑ λοιπόν αφιερωμένο με αρκετή πικρία το επόμενο στιχούργημά μου.
Δυστυχώς, όταν γίνονται κατ' επανάληψιν, σκόπιμα ή όχι, φέρνουν τελικά κάποιου είδους θάνατο και απομάκρυνση: "Μη μου άπτου, πεπερασμένη γαρ η ώρα σου"...



"Προεπανειλημμένο Έγκλημα"

Η ασυνέπεια των 'ΘΑ' 
μεταμορφώθηκε σε Θάνατο.
Μην γυρεύετε να αποκαθηλώσετε το πτώμα.
Αναστήθηκε σε τρεις απαρνήσεις.

Χαμογελώντας απαγορεύει:
"Μη μου άπτου, πεπερασμένη γαρ η ώρα σου!"
Κανένα προσωπικό ΑΤΜ δεν θα ενημερωθεί
Γι' αυτήν την Ανάληψη...





 
Εκ των υστέρων (19-2-07) προσθέτω ακόμη ένα σατιρικό ...αριστιχούργημά μου περί του θέματος:

(τελικά, μάλλον αποτελεί πηγή έμπνευσης...)


Μ' όλα τα "Θα" σου και τα "Δει" 
Άνοιξα ένα μαγαζί
Κι άρχισα ελπίδες να πουλώ
Ναι, απ' αυτές με το κιλό

Σε ποικιλία θα τις βρείτε
Ελάτε, μην καθυστερείτε
Και όσο για την πληρωμή
Ήταν και έμεινε φτηνή

Πουλάω "Θα" μισοτιμής
Σαν δω την ευπιστία του ατόμου
Κάνω ευκολίες πληρωμής
Δόσεις και πίστωση του χρόνου

Επίδειξη Εαυτών!

Μιλούσαμε για κάποιον ποιητή που πρόβαλλε έντονα (άγονα κατά τη γνώμη μου)συναισθήματα. Η συζήτηση κύλησε κάπως έτσι:

(Όπου Α=εγώ και Β= ο συνομιλητής μου)
Α: Πάντως, για να πω τη μαύρη αλήθεια, άνθρωποι που αφήνονται τόσο πολύ στο συναίσθημα -και ιδίως άνδρες- χωρίς να έχουν βρει τη φωτεινή διέξοδο μέσα από τόση δημιουργία λέξεων και μένουν εγκλωβισμένοι σε έναν τέτοιο υποκειμενικό εσωτερικό κόσμο αναζήτησης, δε μου γεμίζουν και πολύ το μάτι.
B: Προσπαθούν να δικαιολογήσουν την κακία τους. Έτσι νομίζω.
A: Ποια κακία; Προς τι; Στη ζωή; Στους γύρω; Στην "αδικία";
B: Εσωτερική επιθυμία του καθένα μας.Όχι απαραίτητα εξωτερικευόμενη.
A: Για ποια κακία λες; Ποια εσωτερική επιθυμία; Δεν έκανα ακόμα τον συνδυασμό!
B: Το ορμέμφυτο της μη αποδοχής της άλλης παρουσίας, της άλλης άποψης, συμπεριφοράς, αξίας κλπ. Αυτήν την κακία.
Α: Έχεις εσύ τέτοιο ορμέμφυτο;
B: Όλοι έχουμε. Το θέμα είναι τι υπερισχύει...
A: Νομίζω πως είναι από τα κατώτερα συναισθήματα μέσα μας, που τα υπερβαίνουμε κάποια στιγμή. Όμως, γιατί κάποιος που γράφει και ..."ψάχνεται" να 'χει απαραίτητα τέτοια κακία; Μήπως εννοείς πως θέλει έμμεσα να δείξει (να προβάλει) καλύτερα την δική του εσωτερική ανωτερότητα;
B: Κάπως έτσι. Δήθεν κάτι ξέρω... είμαι καλύτερος... σε λειώνω, σε ισοπεδώνω... κλπ. Επιτέλους, κατάφερα να δείξω αυτό που... δεν είμαι!!!
A: Για σένα μιλάς τώρα ή για τους άλλους;
B: Όταν κουβεντιάζουμε δεν έχει για σένα ή για μένα... έχει για όλους.
A: Άρα, αυτό ισχύει και γι' αυτά που γράφω κι εγώ στο μπλογκ μου!
B: Πότε θα μου τη ...δώσει και θα σου κάνω επίθεση…
A: Θα υποστώ τις κατηγορίες σου γραπτώς εννοείς; Κάτω στα σχόλια;
B: Δεν ξέρω... Θα το υποστείς πάντως.
A: Κάτι τέτοιο θα μου γράψεις: "Είσαι και συ μία με το ορμέμφυτο της κακίας που το εκδηλώνεις σε στιλ ανωτερότητας σκέψης τάχα. Άει χάσου κι εσύ και οι δήθεν προβληματισμοί σου, πήγαινε να βρεις την πραγματικότητα και την αλήθεια χωρίς οπαδούς…"B: Όχι! Αστόχησες. Θα έλθει η ώρα.
Α: Πάντως μου αρέσει αυτή η μομφή γιατί, αν δεν είδες, είχα γράψει πως: Θέλω να γράψω διάφορα αλλά μου φαίνονται ανούσια, και τελευταία προσπαθώ να μη γράφω για επίδειξη αλλά από γνήσιο προβληματισμό.
B: Τίποτε δεν είναι ανούσιο από τα γραφόμενα. Όλα εμπεριέχουν μηνύματα για τον αναγνώστη και αποπνέουν εσωτερικό ψυχισμό.
A: Νομίζω πως αν είχαμε να τα συζητήσουμε με κάποιον δε θα καθόμασταν να τα γράφουμε και να τα εκθέτουμε εις πάσαν καλόβουλη ή μη ψυχανάλυση (το "ή μη"-αφιερωμένο)
B: Μα ο ορισμός της έκθεσης απόψεων είναι είδος αυτοψυχανάλυσης.
A: Τότε γιατί κατηγορείς ότι γίνονται από κακία; Κατά τα λεγόμενά σου περί αυτοψυχανάλυσης, γίνονται από μια εσωτερική ανάγκη και όχι μόνο για λόγους σύγκρισης…

Κάπου εκεί τελείωσαμε, χωρίς να καταλήξουμε αναγκαστικά κάπου.
Στην αρχή νόμιζα πως ο συνομιλητής μου απλώς εξέθετε τις δικές του σκέψεις, τις δικές του αντιδράσεις.
Όμως μετά το παραδέχτηκα. Το σχόλιό του έκρυβε μιαν αλήθεια.
Ότι, έμμεσα, γράφουμε και επιδεικνύουμε τις σκέψεις μας για να δηλώσουμε την πνευματική μας ανωτερότητα έναντι των άλλων και με προβλημάτισε πολύ. Κι όχι μόνο αυτό. Αισθάνθηκα ντροπή -όπως κάθε φορά που ανακαλύπτω κάτι "άσχημο" για τον εαυτό μου- πράγμα που σήμαινε ενοχή.
Γι' αυτό δημοσιεύω τη συζήτηση. Σαν υπόσχεση πως όσα γράφω θα είναι από γνήσιο προβληματισμό, ανάγκη επικοινωνίας και ανταλλαγής απόψεων και όχι "επίδειξης εαυτού".
Καλή σας ημέρα!

Ειμαρμένη - Παρέγκλιση

Οι Στωικοί υποστήριζαν πως όλα γίνονται με αλύγιστη ανάγκη:
" Καθ' ειμαρμένην τα πάντα γίνεσθαι".
Την ειμαρμένη την όριζαν σαν αδιάκοπη συνέχεια από αιτίες, "ειρμό αιτιών", που κανονίζει όσα γίνονται στον κόσμο, όπως όρισε η πρόνοια..

" Η στωική άποψη ξανάφερνε όλες τις δεισιδαιμονίες, άφηνε θέση ακόμα και στην μαντική…" 
(Χ. Θεοδωρίδης)



Όλα με μια σειρά προδιαγραμμένη.
Ένα κάρμα η ζωή του ανθρώπου.
Μια ακολουθία από αλληλουχίες.
Κι έρχεται ο Επίκουρος και μας ελευθερώνει ξανά με την "παρέγκλιση".
Την ιδιότητα που έχουν τα άτομα να ξεφεύγουν σε ακαθόριστη ώρα και σε ακαθόριστο τόπο από την καθορισμένη πορεία τους.
Κατά τον Επίκουρο: "Στον κόσμο, άλλα γίνονται από την ανάγκη, άλλα από την τύχη* κι άλλα από την δική μας, την ελεύθερη βούληση.

(Οι Επικούριοι γελούσαν με όσα ο κόσμος πίστευε για την τύχη. Ένα ρητό στο Βατικανό που προέρχεται από τον Μητρόδωρο, λέει: Σε πρόλαβα , ω Τύχη κι έφραξα κάθε πέρασμά σου…")

Ο αυθορμητισμός, αρχίζοντας στα άτομα της ύλης, με την παρέγκλιση, φτάνει τον θρίαμβό του στην ανθρώπινη συνείδηση.
"Η φύση σε έκανε θνητό και σου έταξε ορισμένο χρόνο, λέει πάλι ο Μητρόδωρος. Όμως, με τις μελέτες πάνω στην φύση (μέσω της επικουρικής φυσικής), ανέβηκες σε σημείο ν' αντικρίσεις το άπειρο και την αιωνιότητα κι έμαθες όσα είναι κι όσα ήταν κι όσα θα γίνουν."


Οι αντίπαλοι τούς ειρωνευόταν. "Τον εαυτό τους τον έχουν για άφθαρτο και ισόθεο", αναφέρει ο Πλούταρχος.





Αυτόν τον καιρό, η "ανάγκη" μου ξεδιψάει και πάλι με Ελύτη και συγκεκριμένα με τα:
"Τρία ποιήματα σε σημαία ευκαιρίας" 
(Ο κήπος βλέπει – Το αμύγδαλο του κόσμου - Ad Libitum)


" εκατό μύρια σήματα
ζήτα ήτα ωμέγα

που εάν και δεν σου αρμόσουν λέξη
αύριο
θα 'ναι χθες για πάντα

μιλώ φιλοσοφία

στα ζευγάρια μέσα υπάρχει μια χρυσόμυγα
που επαναλαμβάνει αέναα την Οδύσσεια

σ' ένα δεύτερο επίπεδο θα ξαναγίνουν πόλεμοι
δίχως να σκοτώνεται κανείς
αποθέματα θανάτου υπάρχουνε αρκετά
ο κήπος βλέπει
βάνει μπρος την αντίστροφη μέτρηση

μαρασμός
ακμή
ξύπνημα "

 
Σαν μοτίβο κάθε στροφής υπάρχει το: "Ο κήπος βλέπει".
Να κρύβει άραγε κάτι από την φιλοσοφία του κήπου των Επικούρειων;
Να κρύβει την δυνατότητα της παρέγκλισης;

Μύρια σήματα
Ζήτα ήτα ωμέγα (Ζ.Ω.Η.)…
που αν δεν αρπάξεις το αύριο, θα γίνουν χθες για πάντα…

Σε ένα ωραίο άρθρο του (Κ.Ε. 24/12/06), "Το αμύγδαλο του Ελύτη" (ο τίτλος ίσως εμπνευσμένος από το δεύτερο ποίημά του), ο Ευγ. Αρανίτσης γράφει:


Όσο λιγότερο καταλαβαίνουν οι άνθρωποι των θεσμών τον εσωτερικό διάλογο του Ελύτη με τα φύλλα των δέντρων, τόσο πιο σπασμωδικά ξεφυλλίζουν τα βιβλία του ψάχνοντας με το φακό για ίχνη χλωροφύλλης.
Όσο πιο απειλητικό, δηλαδή συναισθηματικά απειλητικό, αναδύεται το μήνυμα της ελευθερίας που ο Ελύτης άντλησε από την καρδιά του πένθους της ελληνικής παράδοσης ως τόπου συνάντησης του φυσικού κόσμου με το υπό ανάγνωσιν κείμενο του ψυχικού μας σύμπαντος, τόσο πιο κοντά στο fortissimo φτάνουν οι κρότοι των Καβείρων που δίνουν τα ρέστα τους προκειμένου ν' αποσπάσουν αλλού την προσοχή, μιλώντας, οπουδήποτε εκτός και μακράν του διακυβεύματος.
Είναι αδύνατον να "συλλάβει" κανείς πλήρως το αμύγδαλο πλήρως, αν δεν το έχει γευθεί. Το πραγματικό της γεύσης δεν συμβολίζεται, δεν είναι μεταδόσιμο μέσω της γλώσσας… 


"θα υπάρξουν πάντοτε δύο ή τρεις
γενναίοι να βλέπουνε τον κόσμο
χωρίς σκοπιμότητα"

"φωνάζω ελληνικά κι ούτε που μου αποκρίνεται κανένας

είναι που πλέον δε νογάει κανένας
τι πάει να πει αντανάκλαση μεσημεριού
πώς κι από που ακουμπάει τ' ωμέγα στο άλφα
ποιος εντέλει αποσυνδέει τον Χρόνο

Ad Libitum.


"Φωνάζω". Δε μιλάει. Φωνάζει προσπαθώντας να φτάσει στα νοητικά αυτιά μας.
"Ελληνικά". Όπως το αρχαίο ιωνικό φρόνημα πριν μπλεχτεί με ανατολικές θρησκευτικές επιρροές.
Πέρα από Ειμαρμένες, μοιρολατρίες και πεπρωμενολαγνείες...




Ποιος εντέλει αποσυνδέει τον χρόνο αν όχι εμείς οι ίδιοι Ad Libitum;
Κατά βούλησιν...

Μια πολύ στιγμιαία, πρόχειρη και μικρή συσχέτιση έκανα .
Ίσως καμιά φορά επανέλθω με καλύτερη και περιεκτικότερη ανάλυση.

Καλή σας μέρα!

Χρόνια Πολλά

Χ Ρ Ο Ν Ι Α
Π Ο Λ Λ Α

ΑΡΙΜΝΑ ΕΦΗ ΕΛ...

Διάβασα κάπου πως: "Σημασία δεν έχει πόσες φορές θα πέσεις αλλά πόσες φορές θα σηκωθείς".
Το γράφω σαν ελπίδα, λόγω της "καθοδικής" πορείας μου τον τελευταίο καιρό...

Το καλοκαίρι σκεφτόμουνα πως κι αυτό είναι μια πρόκληση της ζωής…
"Η πρόκληση του να γίνεις ένα ερείπιο της ζωής για να ξανασταθείς στα πόδια σου" είχα γράψει...
Όλα στη ζωή μας πρόκληση τελικά.
Για να δοκιμάσουμε τα όρια, τις αντοχές μας και να ξεπεράσουμε εαυτόν στον δρόμο δίχως επιστροφή…

ΑΡΙΜΝΑ ΕΦΗ ΕΛ… εκεί, πάνω σ' αυτό το ΕΛ, η πέτρα είχε κοπεί και σπάσει. Το θυμάμαι καλά.
("Η Παρουσία")