Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Η Αλήθεια του Σίσυφου

Όσα λογοπαίγνια κι αν χρησιμοποιήσουμε, όσους ακροβατικούς συλλογισμούς κι αν κάνουμε δεν μπορούμε ν' αρνηθούμε πως πάνω απ' όλα καταλαβαίνω σημαίνει ενοποιώ.

Όσο κι αν εξελίσσεται το πνεύμα, ο βαθύς πόνος του θα συνδέεται με το ασυνείδητο συναίσθημα που νοιώθει ο άνθρωπος μπροστά στον κόσμο: στην ανάγκη ν' αποκτήσει μια στενή σχέση μαζί του και την επιθυμία της σαφήνειας. Για έναν άνθρωπο η κατανόηση του κόσμου συνίσταται στο να περιορισθεί στο ανθρώπινο σημαδεύοντάς το με τη σφραγίδα του.

Ακόμα κι η σκέψη, με το δικό της τρόπο, με πείθει πως αυτός ο κόσμος είναι παράλογος. Η καθαρή λογική, σ' αντίθεση με το παράλογο, ισχυρίστηκε πως το κάθε τι είναι σαφές. Ευχόμουν το δίκιο της αλλά μάταια περίμενα αποδείξεις. Έπειτα από τόσους αιώνες αναζητήσεων και τόσους εκφραστικούς και πειστικούς ανθρώπους, ξέρω πως αυτό είναι λάθος. Σ' αυτό το πεδίο τουλάχιστον, αφού δεν μπορώ να μάθω, δεν υπάρχει ευτυχία. Η παγκόσμια λογική, πρακτική, ηθική, η αιτιοκρατία, οι θεωρίες που εξηγούν τα πάντα κάνουν τον συνεπή με τον εαυτό του άνθρωπο να γελά. Δεν έχουν καμιά σχέση με το πνεύμα. Αρνούνται να δεχτούν την ουσιαστική του αλήθεια το ότι είναι δέσμιο.


Μέσα σ' αυτό το ανεξήγητο και περιορισμένο σύμπαν το πεπρωμένο του ανθρώπου παίρνει λοιπόν το νόημά του. Ένα πλήθος από παραλογισμούς υψώνεται και περικυκλώνει τον άνθρωπο ως το τέλος. Απ' τη στιγμή που θ' αποφασίσει να βλέπει σωστά, διακρίνει κι αισθάνεται το συναίσθημα του παράλογου. Έλεγα πως ο κόσμος είναι παράλογος και προχωρούσα πολύ γρήγορα. Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι πως αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Παράλογο είναι το χάσμα ανάμεσα στο ότι δε δικαιολογείται και στο μάταιο, μα δυνατό πόθο του ανθρώπου για σαφήνεια. Το παράλογο ισχύει και για τον άνθρωπο και για τον κόσμο.


Ο Γιάσπερς μας αποκαρδιώνει με την οντολογία γιατί υποστηρίζει πως έχουμε χάσει την "αθωότητα". Ξέρει πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα πιο σπουδαίο από το θνητό παι χνίδι των φαινομένων. Ξέρει πως το τέλος του πνεύματος είναι η ήττα. Εμποδίζει την εξέλιξη της πνευματικής περιπέτειας που μας χαρίζει η ιστορία και κτυπάει αλύπητα τις ατέλειες κάθε συστήματος, τη φαντασία που έχει διατηρήσει τα πάντα, το κήρυγμα που δεν έχει κρύψει τίποτα. Μέσα σ' αυτόν τον λεηλατημένο κόσμο όπου έχει αποδειχτεί πως η γνώση είναι ανέφικτη, όπου φαίνεται ότι μόνη πραγματικότητα είναι το τίποτα και μοναδική στάση η απελπισία, δοκιμάζει να ξαναβρεί το μίτο της Αριάδνης που οδηγεί στα μυστικά των θεών.

Είναι δυνατό να μην αντιληφθείς την ομοιότητα αυτών των πνευμάτων; Είναι δυνατό να μη δεις πώς μαζεύονται γύρω από έναν προνομιούχο και σκληρό τόπο όπου δεν υπάρχει θέση για την ελπίδα; Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα ή τίποτα. Μπροστά σ' αυτή την κραυγή της καρδιάς η λογική είναι ανίσχυρη. Σπρωγμένο απ' αυτή την ανάγκη, το πνεύμα ψάχνει και βρίσκει μόνο αντιφάσεις και παραλογισμούς. Αυτός ο ίδιος, αφού δεν καταλαβαίνω τη μοναδική του σημασία, είναι ένας τεράστιος παραλογισμός. Αν, μια φορά μονάχα, μπορούσες να μου πεις: "αυτό είναι σαφές" θα είχαν δικαιωθεί τα πάντα.

Αλλά αυτοί οι άνθρωποι (σημ. Οι φιλόσοφοι των οποίων τις θεωρίες έχει αναφέρει προηγουμένως) φωνάζουν πως τίποτα δεν είναι σαφές, πως όλα είναι χάος, πως η σκέψη και η γνώση του ανθρώπου φτάνει μονάχα μέχρι το ύψος των τειχών που τον περιβάλλουν. Όλες αυτές οι θεωρίες και συμφωνούν και διαφωνούν. Το πνεύμα φτάνοντας στο τέλος οφείλει να βγάλει μια απόφαση και να διαλέξει τις συνέπειές της. Εδώ τοποθετούνται η αυτοκτονία και η απάντηση.

Θέλω όμως ν' αντιστρέψω τους όρους της αναζήτησης και να ξεκινήσω απ' την πνευματική περιπέτεια για να καταλήξω στις καθημερινές χειρονομίες. Οι εμπειρίες που μέχρι τώρα αναφέραμε γεννήθηκαν μέσα στην έρημο και δεν πρέπει να τις αφήσουμε καθόλου. Πρέπει να μάθουμε, τουλάχιστον, ως πού φτάνουν. Σ' αυτό το σημείο της προσπάθειάς του, ο άνθρωπος βρίσκεται μπροστά στο παράλογο. Ποθεί ευτυχία και λογική. Το παράλογο γεννιέται απ' την αντίφαση που υπάρχει ανάμεσα στον πόθο του ανθρώπου και την παράλογη σιωπή του κόσμου. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό. Πρέπει ν' αγκιστρωθούμε πάνω του γιατί μπορεί η ουσία μιας ζωής να κρύβεται μέσα του. Το χωρίς αιτία, η ανθρώπινη νοσταλγία και το παράλογο που γεννιέται απ' την αντίφασή τους τρία πρόσωπα ενός δράματος που πρέπει να τελειώσει οπωσδήποτε μ' όλη τη λογική που είναι ικανή να διαθέτει μια ύπαρξη.


Το ότι ψάχνεις για την αλήθεια δε σημαίνει πως ψάχνεις γι' αυτό που εύχεσαι να υπάρχει.



Όλη η βουβή χαρά του Σίσυφου βρίσκεται εκεί. Το πεπρωμένο του του ανήκει. Ο βράχος είναι η πραγματικότητά του. Έτσι, πεισμένος για την εντελώς ανθρώπινη προέλευση όλων των ανθρώπινων, τυφλός που ποθεί να δει και ξέρει πως η νύχτα είναι ατέλειωτη, βρίσκεται πάντα σε πορεία. Ο βράχος γυρίζει ακόμα.

Αφήνω τον Σίσυφο στους πρόποδες του βουνού. Πάντα ξαναβρίσκει κανείς το φορτίο του. Ο Σίσυφος όμως, συμβολίζει την ανώτερη πίστη που αρνιέται στους θεούς κι ανυψώνει τους βράχους. Κι εκείνος κρίνει πως όλα είναι καλά. Αυτό το σύμπαν, αδέσποτο στο εξής, δεν του φαίνεται άκαρπο ούτε μάταιο. Ο κάθε κόκκος της πέτρας, η κάθε λάμψη αυτού του γεμάτου νύχτα βουνού πλάθει, μονάχα γι' αυτόν, τη μορφή ενός κόσμου. Ακόμα κι ο ίδιος ο αγώνας προς την κορυφή φτάνει για να γεμίσει μια ανθρώπινη καρδιά. Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.

(Α. Καμί: 'Ο µύθος του Σίσυφου', ∆οκίµιο πάνω στο παράλογο - Επέλεξα αποσπάσματα του κειμένου, δυστυχώς, από μετάφραση αγνώστου που χάνει και στη σύνταξη και στα σημεία στίξης...)



[[[Συμπλήρωμα, 15 Ιουνίου 2013




Ο Σίσυφος, δεν ήταν κάποιος τυχαίος (ο Όμηρος τον χαρακτηρίζει ως τον σοφότερο και πονηρότερο των ανθρώπων). Ήξερε μυστικά, πήρε από τον Ασωπό-ποταμό μόνιμη πηγή γνώσης-νερού και είχε την εξυπνάδα να νικήσει τον Άδη.
Σα να λέμε, κατάφερε να ανεβάσει το πεπερασμένο της νόησης πάνω από την παντοδυναμία των φυσικών νόμων και τους νίκησε. Αυτό, όμως, αναστάτωσε τη δοθείσα αρμονία, ανέτρεψε τη φυσική τάξη και αποτέλεσε ύβρη.
Τότε, οι «κριτές των νεκρών» ( οι φύλακες της θνητότητας, η νομοτέλεια) του έβαλαν ως τιμωρία να κουβαλάει ένα βράχο στην κορυφή ενός βουνού που κατρακυλούσε πάντα πίσω (κάποιοι λένε από την άλλη πλευρά του βουνού, ίσως για να εκφράσουν το δίπολο του κόσμου).
Τον περιόρισαν, λοιπόν,  στην πραγματικότητά του. Στο μερίδιο του κόσμου που του ανήκει με βασανιστικό και ατέρμονο τρόπο.

"Ο βράχος είναι η πραγματικότητά του… Ο κάθε κόκκος της πέτρας, η κάθε λάμψη αυτού του γεμάτου νύχτα βουνού πλάθει, μονάχα γι' αυτόν, τη μορφή ενός κόσμου."

Ο Σίσυφος, γίνεται εκπρόσωπος του κάθε ανθρώπου που, εκ δεδομένου 'θείας τιμωρίας', είναι πεπερασμένος, οριακός και ορισμένος, εγκλωβισμένος στις αισθήσεις και στα φαινόμενα του κόσμου.
Γι αυτόν, "… η κατανόηση του κόσμου συνίσταται στο να περιορισθεί στο ανθρώπινο σημαδεύοντάς το με τη σφραγίδα του".  Είναι η μόνη αλήθεια που του επιτρέπεται να κουβαλάει και να γυροφέρνει.
Αν θελήσει να ξεπεράσει ανάξια και με δόλο μια τέτοια θνητότητα, επιφέρει τη Νέμεση και την Τίση (ίσως και προφητικό, σε υλικό επίπεδο, για ό,τι μας περιμένει με τις άλογες παρεμβάσεις μας στο DNA), ενώ μέσα του, φέρει ήδη θαμμένη μια νίκη-αμάρτημα προπατορικό που ξεπληρώνει. ]]]






 

Σίσυφος της αλήθειας (Γιάννης Κουτσοχέρας)


Σίσυφος της αλήθειας είναι ο άνθρωπος.
Όραση
ακοή
νόηση
αίσθηση
παραίσθηση
αφή

Κι απ’ τον όρθρο εως τον έσπερο
κι απ’ τον έσπερο ως τον όρθρο
ψηλαφίζει αναζητώντας την
ο άνθρωπος.

Έρχεται
Και φεύγει
Τούτος ο εγκόσμιος Σίσυφος της γλιστερής αλήθειας
Ψηλαφίζοντας.

Και η αλήθεια;
Πικρή
δύστροπη
πολύτροπη
ερμητική.
Μέδουσα στο άξενο πέλαγος.
Σφίγγα του αδυσώπητου μύθου.
Και είναι του ανθρώπου η μοίρα
-την αλήθεια αναζητώντας
απηδάλιος και απληροφόρητος-
να ανιχνεύει
να οδοιπορεί
και να πορεύεται.








Μυστικό
Αχ ζωή, κάτι μου κρύβεις
κάτι μαγικό που το ποθώ
Πώς περνάς και νιώθω να τ’ αγγίζω
όσο το απωθώ

Να ‘μαι καλά στα χαμηλά
κι εδώ στη γη να ξημερώνω
Να ζω μ’ ετούτα τα ψιλά
(νομίζω ότι αν το ψι- γραφόταν με ψη- θα άλλαζε απογειωτικά όλο το νόημα και θα το προτιμούσα)
να χάνομαι στο χρόνο

Να σέβομαι τη λογική,
τα συναισθήματα να πνίγω
Κρυφά να γίνομαι παιδί
να ξαναπαίζω λίγο

Αχ ζωή, κάτι μου κρύβεις
κάτι μαγικό που το ποθώ
Πώς περνάς και νιώθω να τ’ αγγίζω
όσο το απωθώ

Να λέω το πικρό γλυκό
να ‘χω δυο πόδια για να βγαίνω
Καφέ να πίνω στο σταθμό
να μην πηδάω στο τραίνο

Να βάζω παρακεί το εγώ
μην αγαπήσω σαν κουρσάρος
Κι απ’ του ονείρου να λυγώ
το πουπουλένιο βάρος

Αχ ζωή, κάτι μου κρύβεις
κάτι μαγικό που το ποθώ
Πώς περνάς και νιώθω να τ’ αγγίζω
όσο το απωθώ

Μουσική: Γιώργος Καζαντζής
Στίχοι: Γιάννης Τσατσόπουλος
Δίσκος: Τα Παιδιά της Άλλης Όχθης, 1999


7 σχόλια:

Φαίδων Θεοφίλου είπε...

ΜΕΡΟΣ Σχολίου 1ο

Εξαιρετικό κείμενο με αρκετές ενδιαφέρουσες θεάσεις, που ενεργοποιούν εγερτήρια τη σκέψη του αναγνώστη. Θα ήθελα να αναφέρω και γώ κάποιες απόψεις, ως να ανοίγω και άλλο ένα παράθυρο στη τόσο ενδιαφέρουσα οπτική του κειμένου:
Ασφαλώς και το "καταλαβαίνω" σημαίνει ενοποιώ αλλά και δια-κρίνω.
Η αναζήτηση της "σαφήνειας" του κόσμου, είναι ένα προαιώνιο ερώτημα και πόθος του ανθρώπου. Κατά τη γνώμη μου ο κόσμος είναι πράγματι παράλογος, στο μέτρο που μόνο η λογική προσπαθεί να τον εξηγήσει. Και η λογική βέβαια, από την οποία θα περιμέναμε τη σαφήνεια, έχει πολλές εκδοχές...Από τους φιλοσόφους και τους διανοητές, που οι λογικές τους συγκρούονται, μία να ακυρώνοντας συχνά η μία την άλλη, ως τις κοινωνικές τάξεις, όπου η λογική με την οποία θέλουν να κατανοήσουν τον κόσμο, διαμορφώνεται από τις ανάγκες τους, από την καλλιέργειά τους και άλλους παράγοντες. Έτσι ο καθένας "οχυρώνεται" και υπερασπίζεται τη λογική του-την αλήθεια του. Αν κάναμε μια υπεαπλουστευμένη σκέψη, θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα εκατομμύρια λογικές που εκφράζουν οι άνθρωποι, αν θα μπορούσαν ως κομμάτια ενός παζλ, να αποτελέσουν ένα ενοποιημένο σύνολο-εικόνα του πάζλ, τότε ίσως μπορούσαν να αποτυπώσουν την παγκόσμια λογική που θα οδηγούσε στη σαφήνεια-αλήθεια. Αλλά όχι. Αυτή η σκέψη είναι μόνο μαγική εικόνα. Στην πραγματικότητα, τα δις-εκατομμύρια των λογικών που αναδύονται μέσα από την σκέψη των ανθρώπων, συνιστούν και το "παράλογο του κόσμου". Έτσι ο άνθρωπος, έχοντας όρια στη λογική και στη γνώση, είναι πράγματι περιχαρακωμένος και αφού δεν μπορεί να κατανοήσει με σαφήνεια τον κόσμο που ζει, δεν μπορεί να γκρεμίσει και τα τείχη-όρια της λογικής που τον περιβάλλουν. Αυτό είναι και η ήττα του. Παρ' όλα αυτά, πιστεύω πως οι δημιουργοί της Τέχνης, είναι εκείνοι που προσπαθούν να τανύσουν τη λογική, να διευρύνουν τα όριά της, επιστρατεύοντας και άλλες δυνατότητες του ανθρώπου, όπως η φαντασία, η αίσθηση, η ενσυναίσθηση, επιδιώκοντας να φτάσουν στην υπέρβαση της λογικής...Δεν λέω πως το κατορθώνουν ως πραγματικότητα της ζωής, αλλά πάντα αφήνουν μια ελπίδα να φυτρώνει ότι κάποτε θα βρούν μια ρωγμή να την αξιοποιήσουν σε διέξοδο...Μέχρι τότε, θα πορεύονται στη ζωή, ψηλαφώντας την σαν ερωμένη. Πράγμα που δίνει μια μαγική διάσταση στην πορεία τους... Ας δανειστούμε για την "αλήθεια" και μια άποψη του αρχαίου Έλληνα φιλόσοφου Πρωταγόρα, για όσους νομίζουν ότι φιλόσοφοι είναι μόνο οι ξένοι που εν πολλοίς αναμάσησαν τον πλούτο της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας.

Φαίδων Θεοφίλου είπε...

ΜΕΡΟΣ ΣΧΟΛΙΟΥ 2ο

Λέει λοιπόν ο Πρωταγόρας: "Η αλήθεια είναι σχετική, διότι τα πάντα εξελίσσονται συνεχώς. Αποτέλεσμα αυτής της ακατάπαυστης ροής, είναι να διαμορφώνεται η αλήθεια αναλόγως των σχέσών μας με τα αντικείμενα. Εμείς στην αυτοσυνειδησία μας μένουμε σταθεροί, αλλά η πραγματικότητα δεν είναι σταθερή. Επομένως, σταθερή αλήθεια δεν υπάρχει ούτε και κριτήριο για την εύρεσή της. Παρ' όλα αυτά για να έχουμε ένα μέτρο κρίσης, πρέπει να πάρουμε κάτι σταθερό, και κάτι τέτοιο είναι μόνο ο άνθρωπος, που ο ίδιος αναγνωρίζει στον εαυτό του, σταθερή ύπαρξη. Άρα όλων των πραγμάτων μέτρο είναι ο Άνθρωπος, εκείνων μεν που υπάρχουν ότι υπάρχουν, και εκείνων που δεν υπάρχουν ότι δεν υπάρχουν".
Και να κλείσω με τον σπουδαίο και ανατροπέα της τάξης του κόσμου, Σίσυφο: Και βέβαια συμβολίζει την άρνηση στους Θεούς και την ανατροπή της τάξης που επέβαλλαν. Φτάνει στην "Υβρη" , δηλαδή στην υπέρβαση του ανθρώπινου και τιμωρείται γι αυτό εις τον αιώνα. Τώρα αν ο ίδιος κρίνει πως όλα είναι καλά, δεν μου πέφτει άλλος λόγος. Όσο για το αν πρέπει να φανταστούμε ευτυχισμένο τον Σίσυφο, θα ήθελα να προσθέσω ότι το ανέβασμα του βράχου από τον ίδιο ως την κορυφή του βουνού και το ξανακύλισμά του από την άλλη πλευρά του βουνού πάλι στη γή, δεν ήταν δική του επιλογή, αλλά του επιβλήθηκε ως τιμωρία από τους Θεούς. Και ως τιμωρία δεν έχει τον παραμικρό δημιουργικό χαρακτήρα. Αν λοιπόν θεωρήσουμε ευτυχισμένο το Σίσυφο για την τιμωρία που του επιβλήθηκε, και αποδέχθηκε ως ρόλο με βουβή χαρά ότι το πεπρωμένο του ανήκει, τότε θα πρέπει να θεωρήσουμε κάπως έτσι και τους καταδικασμένους ισόβια σε καταναγκαστικά έργα, αφού και σ' αυτούς επίσης θα ανήκει το πεπρωμένο.

Κυκλοδίωκτον είπε...

Φαίδωνα, κατ' αρχάς να σε ευχαριστήσω για τα καίρια και εκτενή σχόλιά σου που προεκτείνουν την ανάρτησή μου.

Από το πρώτο μέρος, εκτός των άλλων, με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη και η άποψή σου πως: "Παρ' όλα αυτά, πιστεύω πως οι δημιουργοί της Τέχνης, είναι εκείνοι που προσπαθούν να τανύσουν τη λογική, να διευρύνουν τα όριά της, επιστρατεύοντας και άλλες δυνατότητες του ανθρώπου, όπως η φαντασία, η αίσθηση, η ενσυναίσθηση, επιδιώκοντας να φτάσουν στην υπέρβαση της λογικής..."
και ιδίως το :
"Δεν λέω πως το κατορθώνουν ως πραγματικότητα της ζωής, αλλά πάντα αφήνουν μια ελπίδα να φυτρώνει ότι κάποτε θα βρούν μια ρωγμή να την αξιοποιήσουν σε διέξοδο...".

Νομίζω ότι η Τέχνη αξιοποιεί στο έπακρο τις ρωγμές που αφήνει η λογική/πραγματική θέαση του κόσμου. Κι ο δημιουργός και ο αποδέκτης, (πολλές φορές ακούσια και οι δύο) γίνονται μέτοχοι μιας …μετα-αλήθειας που την εισπράττουν εσωτερικά χωρίς καλά-καλά να καταλαβαίνουν τι τους συμβαίνει. Κοινωνούν όμως τα αποτελέσματά της κι αυτή είναι η μυσταγωγία και το μεγαλείο της τέχνης.

Ένα επίσης εξαιρετικό σημείο των σχολίων σου που αποσαφηνίζει τα πράγματα είναι το εξής: "Έτσι ο άνθρωπος, έχοντας όρια στη λογική και στη γνώση, είναι πράγματι περιχαρακωμένος και αφού δεν μπορεί να κατανοήσει με σαφήνεια τον κόσμο που ζει, δεν μπορεί να γκρεμίσει και τα τείχη-όρια της λογικής που τον περιβάλλουν. Αυτό είναι και η ήττα του."

Έχοντας δηλαδή όρια στη λογική και τη γνώση ο άνθρωπος, δεν μπορεί να κατανοήσει τον κόσμο στην πληρότητά του και γι αυτό δεν μπορεί να γκρεμίσει και τα τείχη-όρια… άρα έχουμε έναν εγκλεισμό σε φαύλο κύκλο, μια σισύφεια πέτρα που ανεβοκατεβαίνει.

Ο Αναξαγόρας είχε πει: " Πάντα χρήματα ην ομού. Είτα ο νους ελθών αυτά διεκόσμησε" ([Στην αρχή] όλα τα πράγματα ήταν ίδια. Μετά ήρθε ο νους και τα [ξεχώρισε] ταξινόμησε.)

Δηλαδή ο ίδιος ο νους έθεσε τα τείχη που δεν μπορεί να υπερβεί (η τιμωρία των θεών στο Σίσυφο για την ύβρη του). Για να γυρίσω πίσω στον Καμί: " Ακόμα κι ο ίδιος ο αγώνας προς την κορυφή φτάνει για να γεμίσει μια ανθρώπινη καρδιά. Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο."
Και μ' αυτά σου απαντώ στις τελευταίες παραγράφους σου:

Ο Σίσυφος θεωρεί δημιουργία το ανέβασμα του βράχου. Είναι ο περιορισμός του από τους θεούς που τον κάνει να κινείται σε τόσο πεπερασμένα όρια. Είναι ο νους του που έθεσε τα τείχη και που κάνει τα μικρά μεγάλα, έχοντας άγνοια για τα θεικά μεγέθη. Κινεί την μοναδική του πραγματικότητα, την πέτρα του, ικανοποιημένος, νομίζοντας ότι κάτι κάνει, απλώς μεταφέροντας το πεπερασμένο της πάνω-κάτω, χωρίς να μπορεί να ξεφύγει. Ας πούμε ότι το πάνω της είναι οι χαρές του και οι ευτυχισμένες του στιγμές ή οι ιδιαίτερες σκέψεις του, το κάτω οι λύπες του και να η ζωή του που ...κυλάει. Πεπερασμένη εκ τιμωρίας θανάτου. Κι ο Σίσυφος, εμείς οι Σίσυφοι, είμαστε ευτυχισμένοι γι αυτό, νομίζοντας ότι κάτι πετύχαμε.
Είναι ο φυλακισμένος που σπάζει πέτρες στα κάτεργα, αλλά που γεννήθηκε εκεί, μέσα στη φυλακή, και ποτέ δεν έχει γνωρίσει άλλον τρόπο ζωής για να μπορέσει να κάνει σύγκριση και να δει την ματαιότητα. Μόνο ίσως, καμιά φορά, κάποια μακρινή μελωδία, ή μια ξεχασμένη ζωγραφιά σε κάποιον τοίχο, ή μια πέτρα που πήρε να σκαλίσει, να ξυπνάει μέσα του μιαν άλλη πραγματικότητα (η Τέχνη που είπαμε).



Ανώνυμος είπε...

Πολύ καλή η ανάρτησή σου Κυκλοδίωκτον. Τέτοια να διαβάζουμε.
Ιδιαίτερο και ξεχωριστό το μπλοκ σου.
Εύγε!

Ανώνυμος είπε...

Καλημέρα Κυκλοδίωκτον,
σου βρήκα ακόμη ένα ποίημα που ταιριάζει με την ανάρτησή σου:


'Σίσυφος της αλήθειας'
Ολομόναχος, τρομάζω, νιώθοντας όλο μου τον όγκο,
και μπρος μου, αμίλητη την ύπαρξή μου, ολόρθη.
Αυτή που είναι το κενό.
Γεμάτο φόβο.
(Θεόδωρος Ντόρος)

Κυκλοδίωκτον είπε...

Ευχαριστώ πολύ ανώνυμε/ανώνυμοι.

Ανώνυμος είπε...

«Ο περήφανος και ο τίμιος άνθρωπος θα ζητήσει την εσχατιά της αλήθειας, παρότι υποψιάζεται ότι το φως της θα τυφλώσει τη χωματένια του όραση.»
Δημήτρης Λιαντίνης – "Τα Ελληνικά"