Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015

Κρίσεις και Κριτικές



 

"Όποιος γνωρίζει δε μιλά κι όποιος δεν ξέρει κρίνει".

Κάπως έτσι το 'χε πει, αν θυμάμαι καλά, ο Καστοριάδης.

Και κάποιος άλλος είχε πει: "Χειρότερη κι από την αμάθεια, είναι η ψευδαίσθηση της γνώσης" (ή αλλιώς η ημιμάθεια).


Όλοι έχουν άποψη, αλλά ελάχιστοι γνώμη ουσιαστική.
Η άποψη είναι ετυμολογικά εξ όψεως των πραγμάτων. Επιφανειακή.
Η γνώμη, προϋποθέτει γνώση. Πηγάζει από το βάθος.
Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν ότι έχουν γνώμη, λόγω ψευδαίσθησης της γνώσης κι αυτοί είναι οι χειρότεροι.
 
Γιατί τα γράφω αυτά;
Για τα αποτελέσματα, εκ των υστέρων, των απόψεων που μοιάζουν με γνώμες.
Κάνεις κάτι δημιουργικό κι έρχονται ένα σωρό άνθρωποι να το επαινέσουν και να πουν διάφορα ευφημιστικά.
Αλλοίμονό σε αυτόν που γεμίζει ικανοποίηση ότι κάτι κατάφερε βάσει αυτών των ανθρώπων, όσοι και να 'ναι.

Πλάνες σειρήνες της μετριότητας που σε αποπροσανατολίζουν από τον στόχο που έχεις βάλει, εκτός αν στόχος είναι η δημαγωγική ικανοποίηση ενός άλφα πλήθους.
Τότε καλά κάνεις και εφησυχάζεις και θεωρείσαι επιτυχημένος.

Αν όμως, όντως κυνηγάς  το καλύτερο, αυτές οι απόψεις που εκφράζονται τόσο ενθουσιωδώς δεν είναι και ο καλύτερος γνώμονας επιτυχίας.
Οι άνθρωποι αρκούνται αρκετές φορές στο λίγο. Ή το λίγο σου τους φαίνεται πολύ.
 
Κι εσύ που ξέρεις όμως να μετράς; Η μήπως δεν ξέρεις;


Η διαφορά πολλές φορές δεν είναι αισθητή σε αυτό το επίπεδο αλλά στο επόμενο.
Όταν αγνοείς τις επευφημίες και συνεχίζεις τη δουλειά σε αυτό που ξεκίνησες ή έχεις στοχεύσει, για να το φτάσεις παραπέρα.
Τότε έρχεται η δεύτερη ανάγνωση και ακρόαση.

"Βελτιώθηκες" (α, και γιατί δεν μου το λέγατε νωρίτερα ότι χρειαζόμουν βελτίωση;)
Αναγνωρίζουν τη δουλειά σου άτομα που ανήκουν στον τομέα σου με υψηλότερο επίπεδο (α, και πού ήσαστε πριν μέσα στις τόσες επευφημίες του πλήθους;)
Σου γίνονται πιο σοβαρές προτάσεις κ.λπ. κ.λπ.

Πάντα εχθρός του καλού θα είναι το καλύτερο, του καλύτερου το άριστο και πάει λέγοντας.
Η τελειότητα δεν είναι για τα ανθρώπινα μέτρα. Μόνο το κυνήγι της.

Και τα επίπεδα δεν κρίνονται από το ποιοι σε κρίνουν, αλλά από το πού μπορείς να φτάσεις και τι μέτρα σύγκρισης βάζεις.
Γιατί ακόμα και μετά το επόμενο επίπεδο υπάρχει κι άλλο κι άλλο…
Αρκεί να θυμάσαι ότι τα όρια (ποιανών όρια και ποιος τα βάζει όμως;) είναι νοητικά κατασκευάσματα που μπαίνουν μόνο για να μπορούμε να τα φτάνουμε και να τα ξεπερνάμε ή τουλάχιστον να το προσπαθούμε χωρίς εφησυχασμούς.




Εικόνες:  Catherine Alexandre



 



5 σχόλια:

e_digonis είπε...

Βαζουμε πραγματι μετρα συγκρισης? Αφου αυτα που θα βαλουμε σημερα αναιρουνται απο μονα τους αυριο. Αν τα επιπεδα ερχονται διαδοχικα οσο βελτιωνεσαι τα μετρα συγκρισης φευγουν διαδοχικα και αυτα. Μπορει να αντικαθιστανται καθε φορα αλλα ποιος ο λογος?

Καθε βημα μας ειναι βημα στη γνωση και στην αυτογνωσια. Μοναχικος δρομος παντα. Τα μετρα συγκρισης ειναι στοχοι της αγνοιας. Εγω επιθυμω να γινω "σαν ...." ή να "φτασω εκει ....". Ομως καθε μερα που περναει η ιδια μου η ενασχοληση με γεμιζει με την ουσια της επιθυμιας να "ειμαι". Εχει σταματησει πια να προβαλεται η μακρινη εικονα μου στο μυαλο μου αφου αντικαθισται με τη γνωση του εαυτου μου. Καθε μερα που περναει χρειαζομαστε λιγοτερο κοινο να μας χειροκροτει.

Κυκλοδίωκτον είπε...

Καλώς τον! Πού με θυμήθηκες; ........Αχ και να μπορούσα να μιλήσω...........

Μοναχικότατος ο δρόμος, θα συμφωνήσω κι όσο λιγότερο κοινό χρειαζόμαστε να μας χειροκροτεί, τόσο πιο πολύ ¨είμαστε¨ και τόσο πιο ελεύθεροι προχωράμε!

Τα μέτρα σύγκρισης, για μένα, λειτουργούν σαν στόχοι για να μη βαδίζω στο πουθενά του αχαρτογράφητου. Να ξέρω τι επιδιώκω. Να στοχεύω κάτι συγκεκριμένο για βελτίωση. Κι ό,τι περισσότερο έρθει καλοδεχούμενο. Κι ό,τι νέο εμφανιστεί που θα ταίριαζε να χαραχτεί ως στόχος κι αυτό καλοδεχούμενο. Οι στόχοι είναι οι σημαδούρες που τις προσπερνάμε, τα νησιά του Οδυσσέα στο ταξίδι για την Ιθάκη...

Αυτό που μάλλον εννοείς ότι δεν χρειάζεται στόχους και συγκρίσεις είναι το εσωτερικό ταξίδι της αυτογνωσίας, η ανακάλυψη του εαυτού μας. Εκεί δεν έχεις με ποιον να συγκριθείς, παρά μόνο με τον εαυτό σου στο παρελθόν και το πού έφτασες (ή δεν έφτασες).
Όταν όμως θες να πετύχεις σε κάποιον τομέα που αφορά την εξωτερική πλευρά της έκφρασής σου, δεν μπορεί όλο και κάποια προτυπα θα χρειαστείς να σε εμπνέουν.

e_digonis είπε...

Προτυπα που να εμπνεουν, ναι. Προτυπα ποιοτικοι δεικτες, οχι.
Οταν κοιταζομαστε στον καθρεφτη ξερουμε που εχουμε ή δεν εχουμε φτασει.

Τωρα, αυτο για την "εξωτερικη" πλευρα της εκφρασης δεν το κατανοω. Τι ειναι αλλωστε η επιτυχια? Η αποδοχη? Οχι. Κανεις δεν αποδεχεται αυτο που φθονει. Επιτυχια ειναι (ειναι?) αυτο που αφηνουμε πισω μας με περηφανια.

...............Αχ, ας μιλουσες!

Κυκλοδίωκτον είπε...

Ναι, έτσι πρέπει να 'ναι η επιτυχία! Αυτό που κατορθώνουμε και μας γεμίζει με περηφάνεια.Είτε εμάς είτε τους αγαπημένους μας...

Ως εξωτερική πλευρά έκφρασης εννοώ τη δημιουργία και την τέχνη.

Για τα απανωτά αχ του μιλώ - δε μιλώ...
Δε θα μιλήσω. Το ότι το ανέφερα ήταν μια στιγμιαία ικανοποίηση επίφασης δίκιου που ποτέ δε θα βρω, αλλά που αποθηκεύτηκε στα σίγουρα όμως στις σκληρές εμπειρίες ζωής.
Είμαι πια πεπεισμένη ότι ξέρει η ζωή καλύτερα από μας! Τι αξίζει και τι δεν αξίζει, τι να φέρει και τι να κρατήσει δίπλα μας και πώς να βρει τρόπους να διώξει τα υπόλοιπα.

Χαίρε ε_Διγώνη!

Ανώνυμος είπε...

Thinking is difficult that's why most people judge.

Carl Young