Τρίτη, 5 Απριλίου 2016

Η ντροπή των λέξεων

Οι συμπτώσεις γύρω μου -κι ενώ αισθάνομαι απαίσια και τρομερή συντριβή για τον τρόπο που χρησιμοποίησα τις δικές μου λέξεις- με φέρνουν σε αυτήν την εικόνα:


Δεν ξέρω τι είπε η κυρία Άτγουντ και για ποιο λόγο το είπε, αλλά αισθάνομαι σαν Εγκληματία  αυτόν που απομόνωσε αυτά τα λόγια της και τα ΄κανε τσιτάτο και θα παρασύρει κόσμο να τα πιστέψει.

Όχι, διαφωνώ! Η λέξη μετά από λέξη, μετά από λέξη δεν είναι δύναμη.
Οι λέξεις και η σιωπή είναι μέσα για να επικοινωνούμε με τους γύρω μας. Αν δεν ξέρουμε το μέτρο, πώς και πότε να τα χρησιμοποιούμε, όχι μόνο δύναμη δεν είναι αλλά μέγιστη ανοησία.
Προς μεγάλη μου ντροπή, λειτουργώ τόσο πολύ παρορμητικά που δεν έχω την αυτοεπιβολή να τα χειρίζομαι, με άσχημα αποτελέσματα για τους γύρω μου.
Δεν είναι μόνο η ειλικρινής μας πρόθεση και η καλή μας θέληση το παν για μια σωστή και αμφίδρομη επικοινωνία, όταν δεν λαμβάνουμε υπόψη τον τρόπο σκέψης, την ιδιοσυγκρασία και τις αντοχές του άλλου και ή τον πνίγουμε με τις απανωτές μας λέξεις ή τον αφήνουμε διψασμένο από αυτές όταν πρέπει να μιλήσουμε. Δεν έχουν όλα αφετηρία μόνο τον εαυτό μας και τη δική μας οπτική σαν κριτήρια επικοινωνίας.


Και συνεχώς κυκλοφορούν σε όλο το διαδίκτυο, τέτοιες εικόνες με λόγια διαφόρων που μας τις προβάλουν με αυτόν τον τρόπο σαν σπουδαίες. Ο καθένας κόβει όποιο απόσπασμα θέλει και αντιγράφει ό,τι του κατέβει και μας το 'μοστράρει' ως σωστό με μια εικόνα πίσω του.
Η παγίδα της 'αυθεντίας' σε συνδυασμό με την επιβολή της εικόνας.

Παραθέτω μερικές από τις φτηνές φιλοσοφίες του συρμού, και τις συναισθηματικές μπαρούφες που διαβάζουν κάποιοι και ικανοποιούνται.
Θα μπορούσα κάτω από κάθε μία τους να γράψω έναν τσουχτερό αντίλογο, αλλά δεν αξίζει τον κόπο.


 















Δημοσίευση σχολίου