Ευχές 2

Πέρυσι το καλοκαίρι, είχα αγοράσει ένα κουκλί και μαζι του, μου είχε δώσει ο πωλητής, δώρο ένα κουτί "μαγικά σπίρτα ευχών" (όρα παλιά μου σχετική ανάρτηση).

Το είχα ξεχάσει, ή καλύτερα δεν του έδωσα και πολύ σημασία, αλλά φέτος το καλοκαίρι το θυμήθηκα σε κάτι δύσκολα που μου έτυχαν.
Έτσι, πάνω στην απελπισία μου, χρησιμοποίησα το πρώτο σπίρτο.
Την άλλη μέρα είχε πραγματοποιηθεί αυτό που ζήτησα. Σύμπτωση μάλλον.

Προ ολίγου έκανα και μια δεύτερη ευχή για κάτι σχεδόν αδύνατον.
Αν πιάσει και αυτή, τότε είναι που θα αρχίσω να ψάχνομαι...

Απλή Σύμπτωση

Το ένα λινκ με οδηγεί σε κάποιο άλλο και το άλλο αλλού...
Καταλήγω να διαβάζω την Λιποταξία της Χιονάτης της Δημουλά.... (έχω τόσο πολύ καιρό να διαβάσω ποίηση - ποιος δρόμος με φέρνει απόψε σε τέτοια μονοπάτια ξανά; Και Δημουλά; ειρωνεύεται η σκέψη μου τον εαυτό μου).

Προχωρώ πιο κάτω να δω ποια άλλα από τα 'νέα' της ποιήματα δεν ξέρω... Πριν προλάβω να διαβάσω το επόμενο... Μα τι είναι αυτή η βουή; Τόσο πολύ χάλασε πια ο ανεμιστήρας του λάπτοπ μου;

Μου παίρνει λίγο χρόνο να καταλάβω ότι ο ήχος δεν έρχεται από το λαπτοπ αλλά από την ανοικτή μπαλκονόπορτα και είναι ξαφνική βροχή. Αισθάνομαι κάπως περίεργα.

Αλίμονο! Πόσο χαμένη να είμαι πια που ξέχασα τον φυσικό ήχο της βροχής και τον μπερδεύω με τους μηχανικούς;
Βγαίνω βιαστικά στο μπαλκόνι να μαζέψω διάφορα και την πάνινη ομπρέλα μη βραχεί.
Επιστρέφοντας, συνεχίζω το διάβασμα εκεί από όπου είχα σταματήσει.
Μια σύμπτωση με περιμένει στην οθόνη μου.

Είναι μεσάνυχτα και το ποίημα της Δημουλά που δεν πρόλαβα να δω πριν, βρίσκεται ακριβώς μπροστά μου και μιλάει για βροχή, μεσάνυχτα και παραλογισμούς...

Τα πάθη της βροχής

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

Κική Δημουλά

 Εικόνες:  Pascal Campion

Εγωκεντρική Υποκειμενικότητα

Ένα από τα μαθήματα που κάνω με τους μαθητές μου είναι η Οπτική Γωνία.

Ένα πολύ καλό παράδειγμα είναι αυτό με τον αριθμό 6 που γίνεται 9 αν αναποδογυριστεί.

 Ας υποθέσουμε ότι 2 άτομα συναντούν τον αριθμό αυτό μόνο του, αλλά τον κοιτούν από διαφορετική πλευρά.

Ο καθένας αρχίζει να υποστηρίζει ότι έχει δίκιο για το ποιος είναι αυτός ο αριθμός και ξεκινούν οι διαφωνίες.

Κανένα άτομο δεν μπορεί να πείσει το άλλο, επειδή και τα δύο είναι αδιάσειστα πεπεισμένα ότι βλέπουν σωστά τον αριθμό και ότι ο απέναντι είναι αυτός που τον βλέπει λάθος.

Κι αν στο σκεπτικό τους υπόβαθρο είναι όλα έτσι τακτοποιημένα σαν αλληλουχία σκέψεων, ώστε ο αριθμός αυτός να τα συμπληρώνει και να τα επιβεβαιώνει (η σειρά των αριθμών που έχει ο καθένας στον δικό του κύκλο), τότε δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβουν το γνωστικό τους λάθος και θα διαφωνούν επ' άπειρον.

Ας υποθέσουμε τώρα, ότι το ένα από τα δύο άτομα, έχει πιο ευέλικτη σκέψη και βγαίνει από τον κύκλο του. Καταλαβαίνει αμέσως ότι όλη αυτή η διαφωνία οφείλεται σε παρεξήγηση λόγω διαφορετικής οπτικής γωνίας και προσπαθεί να εξηγήσει στο άλλο άτομο τι συμβαίνει.

Πιστεύετε ότι το άτομο με την μονοκόμματη σκέψη, που επέλεξε να βλέπει  τον αριθμό ως σωστό μόνο από τη δική του πλευρά θα δεχτεί να ακούσει και να καταλάβει;

Η αντίδρασή του θα είναι να σκεφτεί ότι ο άλλος προσπαθεί να τον παραπλανήσει, ότι είναι ανειλικρινής και ότι του λέει ψέματα με σκοπό να τον ξεγελάσει για κάποιον Χ λόγο. 

Προστατευμένος από την πεπατημένη της μονοδιάστατης λογικής του που τον βοηθούσε μια χαρά ως τώρα να ερμηνεύει την ακολουθία των αριθμών, να κάνει μαθηματικές πράξεις και να καταφέρνει να ζει και να αναγνωρίζεται στον δικό του νοητικό κύκλο, θα επιτεθεί στο άλλο άτομο που απειλεί ξαφνικά να γκρεμίσει όλο το στέρεο σκεπτικό του υπόβαθρο. 

Η άρνηση και η αδυναμία του να βγει από τον κύκλο του για να δει τον αριθμό κι από άλλη θέση, του στερεί τη σφαιρικότητα σε βαθμό ώστε να γίνει ικανός να εμμένει λυσσαλέα μέχρι θανάτου ότι μόνο αυτός έχει δίκιο για το ποιος είναι ο σωστός αριθμός.

Μήπως το παραπάνω παράδειγμα σας θυμίζει κάτι από τους φανατισμούς που συναντάμε σε πολλούς τομείς της ζωής μας; Κάτι από τους διωγμούς που έχει υποστεί η ανθρωπότητα στο όνομα μιας ‘μοναδικής’ αλήθειας; Κάτι από την κατοχή των μοναδικών θρησκευτικών "πιστεύω-δεν πιστεύω", πολιτικών και άλλων πεποιθήσεων και ιδεολογιών από μια μερίδα ατόμων;

Είναι επειδή στο σχήμα φαίνεται εύκολο σαν εξήγηση, αλλά όταν αυτό που μας καθηλώνει στη μονομέρεια είναι πιο αφηρημένο, όπως μια ιδέα, μια εναλλακτική ερμηνεία, η προσωπική επιλογή της ιδεολογίας και των πιστεύω μας, είναι πολύ πιο δύσκολο να προσδιοριστεί και να γίνει αντιληπτό. 

Κι όσο πιο εγωκεντρικό είναι κάποιο άτομο τόσο πιο δύσκολα βγαίνει από τον υποκειμενισμό και τα αδιασάλευτα δοκιμασμένα κριτήριά του που το κρατούν δέσμιο και το οδήγησαν στα πιστεύω και στην οπτική που επέλεξε.

Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα συναντήσετε κάποιον που θα επιμένει ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος θέασης, πριν τον καταδικάσετε ως ψεύτη, ανειλικρινή, οπισθοδρομικό ή ό,τι άλλο και τον ρίξετε στην μεσαιωνική πυρά της απόλυτης λογικής σας για τις θέσεις του και τα πιστεύω του, θυμηθείτε το παραπάνω παράδειγμα.

Κι αν αδυνατείτε νοητικά και σας είναι πρακτικά δύσκολο να βγείτε από τη θέση σας, τουλάχιστον προσπαθείστε να ανοίξτε λίγο περισσότερο τον κύκλο σας, όχι για να καταλάβετε τη διαφορετική θέση του άλλου (δεν μιλάμε για τα αδιανόητα), αλλά μόνο και μόνο για να αφήσετε στο μυαλό σας μια υπόνοια και να δεχθείτε ότι μπορεί και να υπάρχει κι άλλος τρόπος κριτηρίων και νοητικής οπτικής, όχι σύμφωνος με τον δικό σας και όχι απαραίτητα λάθος ή ψευδής.

Αφήστε τις άσκοπες διαφωνίες, τους ισχυρισμούς της κατοχής της μοναδικής αλήθειας, τον αρνητισμό, την πεποίθηση ότι πρόκειται περί απατεωνιάς, τους χαρακτηρισμούς και τις καταδίκες και υπάγετε εν ειρήνη στον διαφορετικό προσωπικό δρόμο με τον οποίο επιλέξατε να βλέπετε τον ελέφαντά σας.


Είμαστε πολύ μικροί και περιορισμένοι για να κατέχουμε μόνο εμείς την απόλυτη αλήθεια και να προσπαθούμε με το ζόρι να την επιβάλουμε ως τη μόνη σωστή.
Ας βγούμε από τον μικρόκοσμό μας (όσο διευρυμένο και μεγάλο κι αν τον θεωρούμε) κι ας βάλουμε στη ζωή μας την κατανόηση της διαφορετικότητας των άλλων.

Συνταγή για Έντιμους Κανίβαλους

Συνταγή για Έντιμους Κανίβαλους

Υλικά:

1 Άνθρωπο με το τσόφλι του

1 Παιδική ζωγραφιά

1 Αλκοολούχο μπουκάλι Φταίξιμο Άλλων

1 Σακουλάκι αλεύρι Αποποίησης Ευθυνών (που φουσκώνει μόνο του)

1 Ματσάκι κόκκινες καυτερές πιπεριές Αρνητικών Συναισθημάτων

Ματαιότητα (όσο πάρει)

Παρασκευή:

Μέσα σε ένα μεγάλο μπολ, σπάτε τον άνθρωπο και ξεχωρίζετε τα ασπράδια των ψευδαισθήσεων για ό,τι νομίζει πως είναι, από τον κροκοΐδιο.

Χτυπάτε χωριστά τα ασπράδια, μέχρι να γίνουν σφιχτή μαρέγκα.

Ρίχνετε σιγά-σιγά το αλεύρι της αποποίησης ευθυνών και ανακατεύετε μέχρι να γίνει ένα μαλακό μίγμα.

Το πλάθετε με τα χέρια σας σε σχήμα σύννεφου και το τοποθετείτε -με την τεχνική του κολάζ- στον ουρανό μιας παιδικής σας ζωγραφιάς, δίπλα σε έναν κατακίτρινο ήλιο. 


Κάνετε την παιδική ζωγραφιά κάδρο αναμνήσεων και το βάζετε (κατά προτίμηση) σε ένα συρτάρι, εκτός αν προτιμάτε τον τοίχο του σαλονιού σας.

Σε ένα τεράστιο κυκλικό ταψί  φτιάχνετε μια μαρινάδα, βάζοντας μέσα –μέχρι τελευταίας σταγόνας- το αλκοολούχο φταίξιμο των άλλων γι’ αυτά που συμβαίνουν στη ζωή και πολύ ψιλοκομμένες τις καυτερές πιπεριές ώστε να μπορέσουν να ελευθερώσουν όλο το άρωμα και την κάψα των καλά φυλαγμένων τους αρνητικών συναισθημάτων. 

Βάζετε το ταψί με τη μαρινάδα στο φούρνο και  ψήνετε σε 180 μοιρών οπτική, μέχρι να εξατμιστεί τελείως κάθε ίχνος της.

Μόλις αδειάσει ολοκληρωτικά από κάθε ίχνος της μαρινάδας, ανοίγετε τον φούρνο και προσεκτικά για να μην καείτε, το βγάζετε και τοποθετείτε μέσα τον κροκάνθρωπο, ακριβώς στο κέντρο του άδειου κυκλικού ταψιού.

Τον πασπαλίζετε με ματαιότητα μέχρι να τον σκεπάσετε τελείως.

Ανεβάζετε τον φούρνο στον μέγιστο βαθμό και ξαναβάζετε μέσα το ταψί με τον υπερκαλυμμένο κροκάνθρωπο.

Τον αφήνετε τελείως μόνο να ψηθεί, απέλπιδα, για τρία τέρμινα.

Αν το τρίτο τέρμινο δεν αναστηθεί, δεν προσφέρεται για άμεση κατανάλωση.

Η συνταγή σας απέτυχε. 

Με την τεχνική της εμβάπτισης, βυθίζετε τον κροκάνθρωπο σε νερό μέχρι να ξεπλυθούν από πάνω του όλα όσα του προσθέσατε και θα πρέπει να την ξαναξεκινήσετε από την αρχή.

Καλή Επιτυχία και Καλή σας όρεξη!

 Εικόνες:  Yanin Aleksandr

 

© Το παραπάνω αποτελεί προϊόν επίπονης ψυχικής και πνευματικής ιδιοκτησίας. Επιτρέπεται η αντιγραφή της συνταγής, μόνο με την αναφορά της πηγής προέλευσης.

Wisdom

Μόλις σήμερα αμπελοφιλοσοφούσα πάνω σε αυτό και μετά βρήκα την εικόνα αυτή που εκφράζει, εν συντομία, τις σκέψεις μου:

Τούντ ε Λεβέ

Leszek Bujnowski - Forgotten Woods

 (woods-words)

 

"τούντ ε λεβέ"

Το τελευταίο που πρόλαβα να συγκρατήσω από μια σειρά προτάσεων.

Να σημαίνει κάτι άραγε

ή να 'ναι ακόμη ένα από τα παιχνίδια με τις γλώσσες

που κάνει το μεταίχμιο ύπνου-ξύπνου μου;

.

The Introverted

Το βρήκα σήμερα στο Pinterest...