Και για μουσική υπόκρουση το Rain (σε live γρηγορότερη εκτέλεση που προτιμώ) από τον ταλαντούχο συνθέτη Ryuichi Sakamoto (το πιο γνωστό του κομμάτι είναι το ομότιτλο, από την ταινία "Καλά Χριστούγεννα Κύριε Λώρενς)
Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2009
Σήμερα έβρεχε... 1
Και για μουσική υπόκρουση το Rain (σε live γρηγορότερη εκτέλεση που προτιμώ) από τον ταλαντούχο συνθέτη Ryuichi Sakamoto (το πιο γνωστό του κομμάτι είναι το ομότιτλο, από την ταινία "Καλά Χριστούγεννα Κύριε Λώρενς)
Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2009
Με έστειλε!
Μια και ήμουν "χαμένη" αυτές τις μέρες, βρήκα σήμερα να με περιμένει αυτό το καρακαταθεσσαλονικιώτικο mail:
pou ise esi den akousa kanena neo sou k ipa na se stilo prospatho na se stilo kati ala kati epathe to anathematismeno net ala pou tha me pai tha sou to stilo
Μπορεί να μην κατάφερε να μου στείλει κάτι γιατί έχει προβλήματα με το λαπτοπ, αλλά τελικά "με έστειλε" και μου έφτιαξε τη διάθεση!
.
-
Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2009
Οπτική απόλαυση
Αν και ήταν η δεύτερη μέρα του χιονιού και η ομίχλη το έλειωνε με ταχύτατους ρυθμούς (τόσο, που καθώς τραβούσα μόνη φωτογραφίες άκουγα γύρω μου θορύβους και τρόμαζα μήπως ήταν τα αγριόσκυλα της περιοχής, αλλά σύντομα κατάλαβα ότι ήταν κομμάτια χιονιού που έπεφταν από τα κλαδιά), εν τούτοις το τοπίο παρέμενε απολαυστικά μαγευτικό με μια μεταδοτική γαλήνη.
-
Αδημονία
Ε, τι! Συμπληγάδες όλοι μας περνούμε
Άλλες του κίτρινου στενές κι όλες του κόκκινου κατάμαυρες
...
Κλωνάρια λέξεων αδημονούν για Μάιο.
(Ο.Ελύτης)
Άλλες του κίτρινου στενές κι όλες του κόκκινου κατάμαυρες
...
Κλωνάρια λέξεων αδημονούν για Μάιο.
(Ο.Ελύτης)
Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου 2008
Η φωτογραφία
Η θεία μου (αδελφή του μπαμπά μου) και ο θείος μου.
Έμεναν δίπλα μας. Μαζί με τα παιδιά τους (δύο αγόρια) μεγάλωσα, σκαρφαλώνοντας στις δαμασκηνιές του κήπου (είχαμε το προνόμιο να έχουμε μεγάλη αυλή), παίζοντας καρφωτό στο χώμα (ένα παιχνίδι με αιχμηρό αντικείμενο που σημαδεύεις κουτάκια σε βρεγμένο πατημένο χώμα και τα διεκδικείς), μπίλιες, πόλεμο, κρυφτό και κυνηγητό πηδώντας από ορόφους γιαπιών, ξετρυπώναμε σκουλήκια, πηγαίναμε κρυφά στο γκρεμό (επικίνδυνο και απαγορευμένο μέρος), χτίζαμε κάστρα και σκάβαμε τάφρους με νερό και γέφυρες από κλαδάκια, κρύβαμε ινδιάνους στα χόρτα, διαβάζαμε Μπλέηκ και Όμπραξ, στήναμε ολόκληρες αυτοσχέδιες σκηνές με ξύλα και κλαδιά και μπαίναμε μέσα, μαζεύαμε πυγολαμπίδες σε βαζάκια, κάναμε πειράματα με μύγες, μαθαίναμε τις γάτες...
Πρώτα πέθανε ο θείος μου.
Η θεία μου μαράζωσε μετά από αυτό. Δεν μπόρεσε να το αποδεχτεί. Όλο για εκείνον μίλαγε. Επιδεινώθηκε και το ζάχαρο... Έχει κανένα χρόνο που την αποχαιρετήσαμε κι αυτήν.
Μπαίνω στο άδειο σπίτι. Τα κεραμίδια στάζουν και έχει μια μυρωδιά μούχλας και κλεισούρας. Τα έπιπλα και τα αντικείμενα της θείας μου εκεί.
"Να πάρουμε, λέει η μάνα μου, ό,τι θέλουμε γιατί θα το κατεδαφίσουν".
Σε λίγο φεύγει και μένω μόνη.
Σε μια στοίβα πεταμένα χαρτιά στο πάτωμα μια ολόκληρη ζωή. Ληξιαρχικές πράξεις, εκλογικά βιβλιάρια, έγγραφα του 1960... Τα άχρηστα πια δημόσια πιστοποιητικά της ύπαρξής μας σ' αυτόν τον κόσμο. Ελαφρώς υγρά από το ταβάνι που στάζει. Το χιόνι δέκα πόντους ακόμα στα κεραμίδια και παγωμένο έξω στους δρόμους. Πολύ κρύο. Τα δάχτυλά μου παγώνουν. Ξεχωρίζω τα πιο σημαντικά και τα βάζω στην άκρη. Κειμήλια μια ζωής. Όπως και το παλιό ξύλινο σκαλιστό κρεβάτι που κάποιος παλαιοπώλης θα το 'βρισκε αξιόλογο.
Βιάζονται να γκρεμίσουν την μικρή μονοκατοικία όμως άρον-άρον. Θέλουν να φτιάξουν μια μοντέρνα μεζονέτα για να έρθουν να μείνουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Το γκρέιτερ θα τα ισοπεδώσει όλα. Όλα; Μαζί και την μεγάλη φωτογραφία του γάμου του θείου και της θείας μου που τόσα χρόνια στεφανώνει το κρεβάτι τους; Μα, είναι δυνατόν να την άφησαν εκεί τα ξαδέρφια μου; Το θεωρώ ιεροσυλία να την λειώσει το γκρέιτερ.
Ψαχουλεύοντας την ξεχνώ. Τα ευρήματα όχι πολλά. Κυρίως καλά πράγματα για να δοθούν αλλού που τα έχουν ανάγκη, γιατί είναι κρίμα να καταστραφούν. Ούτως ή άλλως τα ξαδέρφια μου πήραν ό,τι ήθελαν.
Με τα χέρια γεμάτα, κλειδώνω πίσω μου και φεύγω. Στο πατρικό μου θυμάμαι την παλιά φωτογραφία. Τα πόδια μου ξανατρίζουν πάνω στο παγωμένο χιόνι του δρόμου.
Ακόμη κι αν δεν την θέλουν τα ξαδέρφια μου δεν μπορώ να την αφήσω παρανάλωμα στην κατεδάφιση. Θα 'ναι ασέβεια στη μνήμη τους. Ανεβαίνω με δισταγμό (μη λερώσω τάχα το στρώμα;) με τα παπούτσια πάνω στο κρεβάτι, κόβω την κορδέλα που είναι κρεμασμένη και παίρνω την παλιά σκονισμένη κορνίζα στα χέρια μου.
(Οι παρόμοιες φωτογραφίες με αυτήν της θείας μου είναι άσχετες και τις βρήκα στο διαδίκτυο)
.
Έμεναν δίπλα μας. Μαζί με τα παιδιά τους (δύο αγόρια) μεγάλωσα, σκαρφαλώνοντας στις δαμασκηνιές του κήπου (είχαμε το προνόμιο να έχουμε μεγάλη αυλή), παίζοντας καρφωτό στο χώμα (ένα παιχνίδι με αιχμηρό αντικείμενο που σημαδεύεις κουτάκια σε βρεγμένο πατημένο χώμα και τα διεκδικείς), μπίλιες, πόλεμο, κρυφτό και κυνηγητό πηδώντας από ορόφους γιαπιών, ξετρυπώναμε σκουλήκια, πηγαίναμε κρυφά στο γκρεμό (επικίνδυνο και απαγορευμένο μέρος), χτίζαμε κάστρα και σκάβαμε τάφρους με νερό και γέφυρες από κλαδάκια, κρύβαμε ινδιάνους στα χόρτα, διαβάζαμε Μπλέηκ και Όμπραξ, στήναμε ολόκληρες αυτοσχέδιες σκηνές με ξύλα και κλαδιά και μπαίναμε μέσα, μαζεύαμε πυγολαμπίδες σε βαζάκια, κάναμε πειράματα με μύγες, μαθαίναμε τις γάτες...
Πρώτα πέθανε ο θείος μου.
Η θεία μου μαράζωσε μετά από αυτό. Δεν μπόρεσε να το αποδεχτεί. Όλο για εκείνον μίλαγε. Επιδεινώθηκε και το ζάχαρο... Έχει κανένα χρόνο που την αποχαιρετήσαμε κι αυτήν.Μπαίνω στο άδειο σπίτι. Τα κεραμίδια στάζουν και έχει μια μυρωδιά μούχλας και κλεισούρας. Τα έπιπλα και τα αντικείμενα της θείας μου εκεί.
"Να πάρουμε, λέει η μάνα μου, ό,τι θέλουμε γιατί θα το κατεδαφίσουν".
Σε λίγο φεύγει και μένω μόνη.
Σε μια στοίβα πεταμένα χαρτιά στο πάτωμα μια ολόκληρη ζωή. Ληξιαρχικές πράξεις, εκλογικά βιβλιάρια, έγγραφα του 1960... Τα άχρηστα πια δημόσια πιστοποιητικά της ύπαρξής μας σ' αυτόν τον κόσμο. Ελαφρώς υγρά από το ταβάνι που στάζει. Το χιόνι δέκα πόντους ακόμα στα κεραμίδια και παγωμένο έξω στους δρόμους. Πολύ κρύο. Τα δάχτυλά μου παγώνουν. Ξεχωρίζω τα πιο σημαντικά και τα βάζω στην άκρη. Κειμήλια μια ζωής. Όπως και το παλιό ξύλινο σκαλιστό κρεβάτι που κάποιος παλαιοπώλης θα το 'βρισκε αξιόλογο.
Βιάζονται να γκρεμίσουν την μικρή μονοκατοικία όμως άρον-άρον. Θέλουν να φτιάξουν μια μοντέρνα μεζονέτα για να έρθουν να μείνουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Το γκρέιτερ θα τα ισοπεδώσει όλα. Όλα; Μαζί και την μεγάλη φωτογραφία του γάμου του θείου και της θείας μου που τόσα χρόνια στεφανώνει το κρεβάτι τους; Μα, είναι δυνατόν να την άφησαν εκεί τα ξαδέρφια μου; Το θεωρώ ιεροσυλία να την λειώσει το γκρέιτερ.
Ψαχουλεύοντας την ξεχνώ. Τα ευρήματα όχι πολλά. Κυρίως καλά πράγματα για να δοθούν αλλού που τα έχουν ανάγκη, γιατί είναι κρίμα να καταστραφούν. Ούτως ή άλλως τα ξαδέρφια μου πήραν ό,τι ήθελαν.
Με τα χέρια γεμάτα, κλειδώνω πίσω μου και φεύγω. Στο πατρικό μου θυμάμαι την παλιά φωτογραφία. Τα πόδια μου ξανατρίζουν πάνω στο παγωμένο χιόνι του δρόμου.
Ακόμη κι αν δεν την θέλουν τα ξαδέρφια μου δεν μπορώ να την αφήσω παρανάλωμα στην κατεδάφιση. Θα 'ναι ασέβεια στη μνήμη τους. Ανεβαίνω με δισταγμό (μη λερώσω τάχα το στρώμα;) με τα παπούτσια πάνω στο κρεβάτι, κόβω την κορδέλα που είναι κρεμασμένη και παίρνω την παλιά σκονισμένη κορνίζα στα χέρια μου.
(Οι παρόμοιες φωτογραφίες με αυτήν της θείας μου είναι άσχετες και τις βρήκα στο διαδίκτυο)
.
Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2008
Μηδενισμός και Βία
Δυστυχώς δεν πρόλαβα από την αρχή (κι αυτό στην τύχη) την εκπομπή της ΕΡΤ3 με τον Στέλιο Ράμφο.
Νομίζω όμως ότι είδα αρκετά για να καταλάβω τις θέσεις του και την "εργασία" του (όπως ονομάζει την άποψή του-χωρίς να θεωρηθεί θέσφατη όπως δήλωσε), για το κοινωνικό φαινόμενο του μηδενισμού και της βίας των τελευταίων ημερών.
Ο κ. Ράμφος υποστηρίζει ότι η βία οφείλεται στην συσσωρευμένη αρνητικότητα (δίχως διέξοδο) των πολιτών από τα χρόνια της μεταπολίτευσης και μετά (19987-90 και μετά).
Αυτή η αρνητικότητα οφείλεται στην μη ύπαρξη παραγωγής ουσιαστικού πολιτισμού από έναν πολιτικό κόσμο που για το μόνο που νοιάζεται είναι η εκμηδένιση και η κατατρόπωση των θέσεων του αντιπάλου κόμματος, χωρίς την συμπληρωματική πολιτική που θα οδηγούσε τα κόμματα να προσπαθούν να γίνονται το ένα καλύτερο από το άλλο, σε μια ανταγωνιστική δημιουργική άμιλλα.
Όπως είπε ο κ. Ράμφος, μετά την μεταπολίτευση, ο Καρμανλής αποκατέστησε το πολιτικό σκέλος επαναφέροντας την δημοκρατία στην χώρα, ο Παπανδρέου το κοινωνικό σκέλος με την εξισορρόπηση της ένταξης στην κοινωνία των πολιτικά διωκόμενων, αλλά οι μετέπειτα πολιτικοί αναμασούν και επιμηκύνουν τα ήδη κεκτημένα όσο δεν πάει άλλο, μη προσφέροντας τίποτε ουσιαστικό, εκτός από άγονες μηδενιστικές κόντρες και ατέρμονες συζητήσεις στα παράθυρα.
Μέχρι την μεταπολίτευση υπήρχε μια συλλογική κοινωνική δομή. Από κει και μετά όμως ο νεωτερικός άνθρωπος άρχισε να μπαίνει σε μιαν ατομικότητα, που αναπόφευκτα τον ώθησε να διασταλεί ψυχικά. Αυτή η ψυχική διαστολή τον έκανε να ζητήσει την κοινωνική ενοποίηση, που όμως δεν μπορούσε να του παρέχει η πολιτική δομή της χώρας μας, λειτουργώντας δικομματικά και διχαστικά, ενώ η βασική κοινωνική δομή ήταν στηριγμένη στον "αρνησίκοσμο μυστικισμό της Ορθοδοξίας".
Έτσι η κοινωνία άρχισε να συσσωρεύει αρνητισμό, που κάποια στιγμή ηλεκτροδοτήθηκε από τον φόνο του 15χρονου και εξερράγει με τα γνωστά αποτελέσματα οργής.
Η πολιτική δομή της χώρας μας αφοσιωμένη στο διχαστικό έργο της, αποξένωσε το "αίσθημα" από τις παροχές της. Όπως είπε παραδειγματικά: Τι να κάνουμε ένα σύστημα που στηρίζεται σε θεσμούς, στερώντας όμως την αξιοπρέπεια από τους πολίτες του; ή λίγο αργότερα: Τι να κάνουμε μια παιδεία που ενδιαφέρεται μόνο να παράγει κάποιο έργο χωρίς να την νοιάζει ο τρόπος και αν αυτό προκαλεί πλήξη στους μαθητές;
Οι πολίτες αισθάνονται πια προδομένοι και εγκαταλελειμμένοι, ενώ έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στην διακυβέρνηση της χώρας.
Προσπαθώντας να βρει κάποιο φως, μια ελπίδα στην μαυρίλα των ημερών, ο κ.Ράμφος μίλησε για την ανάγκη μιας ουσιαστικής και βαθύτατης αλλαγής, με την αφορμή όλων αυτών των γεγονότων.
"Πλέον ο άνθρωπος έχει χρέος να καταστρέψη όλες τις πεπερασμένες μορφές που τον χωρίζουν από την ελευθερία του."
Ο ψυχισμός του Έλληνα είναι διαφορετικός από των υπόλοιπων Ευρωπαίων, γιατί στηρίζεται πολιτισμικά σε μια θρησκεία που αποκλείει τον κόσμο ως πειρασμό, ως αμαρτωλό ("αρνησίκοσμος") που τον αποτρέπει από την σωτηρία, κρατώντας τον έτσι μακριά από τα ορμέφυτα της φύσης του και γεμίζοντάς τον με ενοχικά συμπλέγματα.
Όχι ότι ασχολείται κάποιος ενσυνείδητα με την θρησκεία, αλλά όλες αυτές οι καταβολές, μέσω του τρόπου ζωής, καταγράφονται ασυνείδητα στο υποσυνείδητό του και είναι καθοριστικές για τον ψυχισμό του.
Από την άλλη όμως, έχει τον χαρακτήρα του "υπερβατικού", γιατί μέσα από την τυπολατρεία ο κόσμος πιστεύει ότι φτάνει στην εσωτερικότητα και τα ψυχικά επιτεύγματα ενός ασκητή.
Θεωρεί, λοιπόν, ότι ήρθε ο καιρός να βγάλουμε από πάνω μας το βάρος του "Έλληνα" που μας δυναστεύει κοινωνικά και ψυχικά εδώ και αιώνες, κάτι που οι καθολικοί διείδαν εδώ και πολλά χρόνια πριν και προσπάθησαν να αποβάλλουν.
"Ως γνωστόν η ανατολική χριστιανική παράδοσι αρνείται στον ασκητικό πυρήνα της τον πολιτισμό, αφού θέλει να σώζεται ο άνθρωπος εκτός κόσμου. Αντιθέτως η δυτική χριστιανοσύνη άρχισε τον 12ο αιώνα να συμφιλιώνεται με τον φυσικό κόσμο και να περιλαμβάνει στα μέσα για την εξύψωση του ανθρώπου τον παράγοντα του πολιτισμού."
Πρέπει, λοιπόν, ο πολιτικός κόσμος να καταλάβει το βάθος του προβλήματος και να στραφεί μέσα από κοινωνιολογικές μελέτες, προς τον ψυχισμό του Έλληνα, προσφέροντας και παράγοντας πολιτισμό μέσω της διακυβέρνησης κι όχι ξερά νούμερα και ποσοστά "επιτευγμάτων".
Πολιτισμό όμως, με βάση τις ελληνικές ανάγκες κι όχι μιμητισμό από ξένα εισαγόμενα πρότυπα (που μπορεί να αξίζουν για την χώρα στην οποία παράγονται, είναι άχρηστα όμως για την ιδιοσυγκρασία και την ιδιομορφία του Έλληνα), για να μπορέσει έτσι να δώσει, μέσα από την δημιουργικότητα, τον θετικισμό στη ζωή μας που θα καλύψει τα κενά του αρνητισμού και του μηδενισμού."
Γιατί (όπως τόνισε), ο Φίχτε έδωσε νέο ορισμό στην αντίληψη της αντικειμενικής πραγματικότητας, ως παράγοντα που εξαρτάται από την άπειρη βούληση του υποκειμένου.
"Ο νεώτερος μηδενισμός γεννιέται όταν με τον Φίχτε ο Λόγος αρχίζη να παράγεται από ένα απόλυτο υποκείμενο του οποίου η άπειρη βούλησι ακυρώνει την αντικειμενική πραγματικότητα, που τόσο τιμούσε ο Διαφωτισμός."
Κάπως έτσι κατάλαβα περίπου τα όσα λέχθηκαν και θα ενταχθούν (ελπίζω) στην υποσυνείδητη νοητική μου λειτουργία ανάλυσης και διεργασίας, για την διεξαγωγή περαιτέρω προσωπικών συμπερασμάτων, που είναι ακόμα πάρα πολύ νωρίς να παραθέσω για να εκφράσω και τη δική μου γνώμη.
Μακάρι, πάντως, να υπήρχαν πιο συχνά τέτοιες εκπομπές, με τέτοιους καλεσμένους και τέτοιους προβληματισμούς.
Μπράβο και στον κ. Σαββίδη που αφήνει τον ομιλητή να αναπτύξει την άποψή του και δεν τον διακόπτει, ούτε τον αποσπά και τον αποπροσανατολίζει, όπως κάνουν συνήθως άλλοι δημοσιογράφοι που διακόπτουν συνεχώς τον ομιλητή τους ακραίως εκνευριστικά (για μας τους ακροατές), πριν ολοκληρώσει αυτό που θέλει να πει.
Παραθέτω και το σχετικό άρθρο του κ. Ράμφου από την Καθημερινή:
***************************************************************************************************************
Το μηδέν σαν μακρόβιος επιθανάτιος ρόγχος
του Στέλιου Ράμφου
Από τις στάχτες της Αθήνας και των άλλων πόλεων της χώρας γεννιέται ένα ερώτημα: Πώς τόσος μηδενισμός σήμερα στην «ευρωπαϊκή» Ελλάδα; Θα ήταν εύκολη η απάντησι, εάν η ιστορία ακολουθούσε προκαθωρισμένα σχήματα• δεν ακολουθεί και γι’ αυτό τα γεγονότα αποκτούν διαστάσεις όχι τόσο αφ’ εαυτών, όσο από συνδυασμούς απείρων μικρών λόγων, που συγκυριακά τους προσδίδουν μοναδικότητα. Ολα παίζονται στην δυνατότητα ενεργοποιήσεως υφισταμένων κοινωνικοπολιτισμικών πλαισίων με τρόπο απροσδόκητο, στον τύπο αληθείας που αναδεικνύομε, ώστε να ξεγυμνώσουμε την κρατούσα «αλήθεια» και «λογική». Εξ ου και ενώ τα γεγονότα επιστρέφουν, η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Επομένως δεν σκοπεύω να καταθέσω την «γνώμη» ή «άποψί» μου περιγράφοντας τα διατρέξαντα των τελευταίων ημερών• με ενδιαφέρει η σκέψι να διασώζη τον ζητητικό χαρακτήρα και την ενέργεια που θα ευρύνη τον ορίζοντά τους με νέες δυνητικές προοπτικές.
Αιφνιδιασμένες από τις διαστάσεις που έλαβε ο θάνατος του άτυχου μαθητή σε όλη την επικράτεια, η κοινή γνώμη, η κυβέρνησι, οι πολιτικές ηγεσίες, η ηγεσία του αστυνομικού σώματος, ακόμη προσπαθούν να καταλάβουν. Το μέγεθος της μαθητικής εξεγέρσεως είναι τόσο μεγάλο, ώστε και αυτές οι αντιεξουσιαστικές κινήσεις να δηλώνουν επίσημα ότι δεν πρωτοστάτησαν. Το φαινόμενο δεν ανταποκρίνεται στη συνήθη αντιπολιτευτική πρακτική, οπότε δεν ερμηνεύεται με τα διαθέσιμα αναλυτικά εργαλεία. Αμηχανία και ανησυχία έχουν καταλάβει τους αρμοδίους παράγοντες, ενώ οι δυστυχείς καταστηματάρχες μετρούν αλαφιασμένοι τις ζημιές.
Να καταλάβουμε
Πώς να κατανοήσουμε την εκδικητική βία που απλώθηκε με ταχύτητα πυρκαγιάς και πρωταγωνιστές χιλιάδες θυμωμένα παιδιά ηλικίας 8 έως 18 ετών; Η εξήγησι χρειάζεται όχι τόσο πολιτικούς όρους όσο ποιητικούς και ψυχολογικούς, οι οποίοι τηρουμένων των αναλογιών, μου θυμίζουν τον γαλλικό Μάη του 1968. Τότε η δυσφορία των φοιτητών για ένα πανεπιστήμιο και μια κοινωνία που βυθίζονταν στο τέλμα των αρτηριοσκληρωτικών τους δομών εκφράσθηκε με καταλήψεις και οδοφράγματα, των οποίων η συμβολική ξεσήκωσε αλληλέγγυα το κοινό αίσθημα. Η απωθημένη στις ψυχές και συμβιβασμένη με τα στερεότυπα του αποπετρωμένου συστήματος δυσφορία εκλύθηκε δημιουργικά χάρι στους «λυσσασμένους» φοιτητές του «Κινήματος της 22ας Μαρτίου». Οι φοιτητές αυτοί, χωρίς να το συνειδητοποιούν, έδωσαν συμβολική μορφή στο ζωτικό αίτημα για ουσιαστικότερη δημοκρατία και το εξέπεμψαν χρησιμοποιώντας την παλιά γλώσσα για νέα πράγματα. Για την ακρίβεια «σκηνοθέτησαν» το σχήμα της αντιστάσεως στην κρατική βία στο πνεύμα του προτάγματος μιας συμμετοχικής πολιτείας, προσφέροντας στους πολίτες την δυνατότητα να εξωτερικεύσουν την απωθημένη δυσφορία τους θετικά στο πλαίσιο ενός πλατύτερου νοήματος. «Σκηνοθεσία» και «παράστασι» είχαν στην πνοή τους τέτοια δύναμη, ώστε το σύστημα να χάση την ηθική του νομιμοποίησι και να παραλύση μαζί με τους μηχανισμούς καταστολής και η ιστορία να λήξη με «συμβόλαιο» ενεργού συμμετοχής των πολιτών στο κοινωνικό γίγνεσθαι και ελευθερωτική ανατροπή του ήθους της καθημερινότητος.
Στην δική μας περίπτωσι ο εκρηκτικός μηχανισμός ήταν παρόμοιος αλλά το μήνυμα και ο συμβολισμός του μηδενιστικός. Η είδησι ότι αστυνομικός σκότωσε στα Εξάρχεια ένα γυμνασιόπαιδο λειτούργησε σαν θρυαλλίδα στις ψυχές των μαθητών ξυπνώντας πολύ σκοτεινά ένστικτα για να βγουν σαν προτάσεις. Τα σημερινά παιδιά πιέζονται ασφυκτικά για επιδόσεις χωρίς αντίκρυσμα, το δε μέλλον τους κρίνεται από μια πολιτεία στα μάτια τους ανυπόληπτη, καθώς η ανικανότητα επιβραβεύεται θρασύτατα και η ατιμωρησία βασιλεύει, την αξία αποφασίζουν οι προσωπικές σχέσεις, η δε ζωή αδειάζει από νόημα και κρύβει το κενό πίσω από αστραφτερές βιτρίνες. Η Εκκλησία βουλιάζει σε δεινή πνευματική παρακμή, η Δικαιοσύνη έχει στους κόλπους της κυκλώματα, οι συνδικαλιστές χρησιμοποιούν τα δικαιώματα με τη λογική της διαλύσεως, τη στιγμή που αποτελούν ευκαιρίες αυτοσυνειδησίας, ενώ η διαφθορά ως επηρμένη ευτέλεια καγχάζει μνησίκακα και μας θέλει όλους ίδιους.
Ταυτίσθηκαν με τον μαθητή
Σ’ αυτό το κλίμα ο σπαρακτικός θάνατος έλαβε στις ψυχές των μαθητών συμβολικές διαστάσεις. Αναγνώρισαν ταυτιστικά τον δικό τους θάνατο σαν στερημένη ελπίδα, πράγμα που ενεργοποίησε εκρηκτικά μέσα τους την αγωνία του μηδενός και γύρισε το αίσθημα της αδυναμίας σε βουβή εκδικητική μανία, οπότε άρχισαν να σπάζουν τις βιτρίνες των καταστημάτων και να πυρπολούν τις τράπεζες σαν εμβλήματα μιας ζωής που εννοεί εκ συστήματος να οδηγή ευνουχιστικά σε απορριπτικές συγκρίσεις. Η αγωνία τους απλώθηκε ασυγκράτητα σαν τιμωρός φωτιά στους δρόμους και στις πλατείες των Αθηνών, συμπαρασύροντας τους απανταχού της Ελλάδος ομηλίκους, οι οποίοι έδρασαν από κοινού ταχύτατα και άγρια με τρόπο που μπέρδεψε και πανικόβαλε αρχές και κοινωνία.
Εχει σημασία να αναγνωρίσουμε μια ψυχολογία διαποτισμένη από την συμβολική του θάνατου και της φωτιάς, ψυχολογία τέλους της θετικότητος που εξαπολύει μέσα μας σκοτεινές δυνάμεις και αναγωγικές. Βιώνουμε τον θάνατο εναγώνια και απελπισμένα, ενώ η φωτιά προβαίνει σαν σύμβολο καθαρτήριο και καταστροφικό. Εγκαταλελειμμένοι, νοιώθουμε ψυχικά νεκροί και ένοχοι σε μία διαρκή απειλή, παραπαίουμε μεταξύ εξαρτήσεως και αυταρκείας, οπότε φεύγουμε έντρομοι στην θέα του κόσμου και του εαυτού μας, καθώς η εσωτερική διάσπασι αφήνει τα ένστικτα ανεξέλεγκτα να μας κυκλώνουν σαν χάος.
Το αρνητικό περιεχόμενο του ψυχισμού που εδώ με απασχολεί έχει προϊστορία. Ο νεώτερος μηδενισμός γεννιέται όταν με τον Φίχτε ο Λόγος αρχίζη να παράγεται από ένα απόλυτο υποκείμενο του οποίου η άπειρη βούλησι ακυρώνει την αντικειμενική πραγματικότητα, που τόσο τιμούσε ο Διαφωτισμός. Πλέον ο άνθρωπος έχει χρέος να καταστρέψη όλες τις πεπερασμένες μορφές που τον χωριζουν από την ελευθερία του. Σκοπός της ζωής παύει να είναι η ευδαιμονία και γίνεται η απόλυτη ελευθερία του ανθρώπου, κάτι συνεπαγόμενο τον θάνατο του Θεού. Η εναντίωσι του απεριόριστου «θέλω» προς τον περιορισμό της Φύσης έκανε τον μηδενισμό ευπρόσδεκτο στην Ρωσία εν είδει εξεγέρσεως εναντίον τού τσαρικού δεσποτισμού και όλων των αθλιοτήτων που συντηρούσε και εξέτρεφε. Για τους αναρχικούς μηδενιστές τύπου Νετσάγιεφ, η τάξι ήταν έγκλημα, η καταστροφή δημιουργία και η τρομοκρατία αυτοσκοπός. Η κυριαρχία του αυτόνομου αισθήματος στην συνείδησι βρήκε πρόσφορο εδαφος στον αρνησίκοσμο μυστικισμό της Ορθοδοξίας και διά της αφιλαυτίας ανήγαγε το ένστικτο, σε υπέρλογο σκοπό.
Πέρα από τον μηδενισμό
Στην Ελλάδα ο μηδενισμός τούτος δεν είχε απήχησι. Το βάρος της τυποτελετουργικής θρησκευτικότητας δεν άφηνε περιθώρια στο αίσθημα να αναπτυχθή αυτοδύναμα, ενώ ο Διαφωτισμός δεν πέτυχε ισχυρή διεισδυτικότητα, για να ελευθερώση μαζί με το άτομο και την εσωτερική του ζωή. Μας κατέχει ένα αίσθημα υπερβατικού, με περιεχόμενο τον εαυτό του, αίσθημα το οποίο εσωτερικεύουμε σαν μελαγχολικό καημό, μας ωθεί δε σε ανοιχτή σύγκρουση με τον καθολικό λόγο του φυσικού κόσμου και του κρατικού θεσμού, για να μας συσπειρώσει στους δεσμούς τόπου (πατρίδα), αίματος (οικογένεια) και κοινής μοίρας (θρησκεία). Αφ’ ης στιγμής όμως με τον κοινωνικό εκσυγχρονισμό η ανάπτυξι της ατομικότητας έκανε χωρητικότερη την συνείδησι και ικανή να έχη περιεχόμενο τη δική της θετικότητα ή το δικό της κενό, δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για ένα μεταχρονολογημένο ιθαγενή μηδενισμό. Αυτό αξίζει να το κρατήσωμε.
Πρόκειται για στοιχείο νευραλγικό, στην πνευματική αξιοποίησι του οποίου θα μπορούσε να στηριχθή ένας αξιόλογος νεοελληνικός πολιτισμός, του οποίου οι θεσμοί να υπολογίζουν και το αίσθημα, ώστε να μην απωθήται ως αγωνία εγκαταλείψεως αρνητικά. Ως γνωστόν η ανατολική χριστιανική παράδοσι αρνείται στον ασκητικό πυρήνα της τον πολιτισμό, αφού θέλει να σώζεται ο άνθρωπος εκτός κόσμου. Αντιθέτως η δυτική χριστιανοσύνη άρχισε τον 12ο αιώνα να συμφιλιώνεται με τον φυσικό κόσμο και να περιλαμβάνει στα μέσα για την εξύψωση του ανθρώπου τον παράγοντα του πολιτισμού. Με τον πολωτικό ψυχισμό που διαμορφώνει η εσχατολογική πίστι της Ορθοδοξίας, τα αισθήματα της υπερβατικής λυτρώσεως και η δίψα της θείας δικαιοσύνης τρέπονται εύκολα σε παράφορη αποκαλυπτική πεποίθησι που κάνει τον άνθρωπο υπερευαίσθητο με τον εαυτό του και τρυφερό με την καταστροφή. Το δείχνει το ρωσικό προηγούμενο του 19ου αιώνα και το απιρρωνύουν οι φωτιές των Αθηνών – μεταπολιτευτικό παραπροϊόν συνδυασμού ιδεολογικής ορμής και πνευματικής ένδειας, που συν τω χρόνω μετατράπηκε σε αγωνιώδες άρπαγμα από τον δικό του μακρόβιο επιθανάτιο ρόγχο.
πηγή: Καθημερινή 14/12/2008
-
Νομίζω όμως ότι είδα αρκετά για να καταλάβω τις θέσεις του και την "εργασία" του (όπως ονομάζει την άποψή του-χωρίς να θεωρηθεί θέσφατη όπως δήλωσε), για το κοινωνικό φαινόμενο του μηδενισμού και της βίας των τελευταίων ημερών.
Ο κ. Ράμφος υποστηρίζει ότι η βία οφείλεται στην συσσωρευμένη αρνητικότητα (δίχως διέξοδο) των πολιτών από τα χρόνια της μεταπολίτευσης και μετά (19987-90 και μετά).
Αυτή η αρνητικότητα οφείλεται στην μη ύπαρξη παραγωγής ουσιαστικού πολιτισμού από έναν πολιτικό κόσμο που για το μόνο που νοιάζεται είναι η εκμηδένιση και η κατατρόπωση των θέσεων του αντιπάλου κόμματος, χωρίς την συμπληρωματική πολιτική που θα οδηγούσε τα κόμματα να προσπαθούν να γίνονται το ένα καλύτερο από το άλλο, σε μια ανταγωνιστική δημιουργική άμιλλα.
Όπως είπε ο κ. Ράμφος, μετά την μεταπολίτευση, ο Καρμανλής αποκατέστησε το πολιτικό σκέλος επαναφέροντας την δημοκρατία στην χώρα, ο Παπανδρέου το κοινωνικό σκέλος με την εξισορρόπηση της ένταξης στην κοινωνία των πολιτικά διωκόμενων, αλλά οι μετέπειτα πολιτικοί αναμασούν και επιμηκύνουν τα ήδη κεκτημένα όσο δεν πάει άλλο, μη προσφέροντας τίποτε ουσιαστικό, εκτός από άγονες μηδενιστικές κόντρες και ατέρμονες συζητήσεις στα παράθυρα.
Μέχρι την μεταπολίτευση υπήρχε μια συλλογική κοινωνική δομή. Από κει και μετά όμως ο νεωτερικός άνθρωπος άρχισε να μπαίνει σε μιαν ατομικότητα, που αναπόφευκτα τον ώθησε να διασταλεί ψυχικά. Αυτή η ψυχική διαστολή τον έκανε να ζητήσει την κοινωνική ενοποίηση, που όμως δεν μπορούσε να του παρέχει η πολιτική δομή της χώρας μας, λειτουργώντας δικομματικά και διχαστικά, ενώ η βασική κοινωνική δομή ήταν στηριγμένη στον "αρνησίκοσμο μυστικισμό της Ορθοδοξίας".
Έτσι η κοινωνία άρχισε να συσσωρεύει αρνητισμό, που κάποια στιγμή ηλεκτροδοτήθηκε από τον φόνο του 15χρονου και εξερράγει με τα γνωστά αποτελέσματα οργής.
Η πολιτική δομή της χώρας μας αφοσιωμένη στο διχαστικό έργο της, αποξένωσε το "αίσθημα" από τις παροχές της. Όπως είπε παραδειγματικά: Τι να κάνουμε ένα σύστημα που στηρίζεται σε θεσμούς, στερώντας όμως την αξιοπρέπεια από τους πολίτες του; ή λίγο αργότερα: Τι να κάνουμε μια παιδεία που ενδιαφέρεται μόνο να παράγει κάποιο έργο χωρίς να την νοιάζει ο τρόπος και αν αυτό προκαλεί πλήξη στους μαθητές;
Οι πολίτες αισθάνονται πια προδομένοι και εγκαταλελειμμένοι, ενώ έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στην διακυβέρνηση της χώρας.
Προσπαθώντας να βρει κάποιο φως, μια ελπίδα στην μαυρίλα των ημερών, ο κ.Ράμφος μίλησε για την ανάγκη μιας ουσιαστικής και βαθύτατης αλλαγής, με την αφορμή όλων αυτών των γεγονότων.
"Πλέον ο άνθρωπος έχει χρέος να καταστρέψη όλες τις πεπερασμένες μορφές που τον χωρίζουν από την ελευθερία του."
Ο ψυχισμός του Έλληνα είναι διαφορετικός από των υπόλοιπων Ευρωπαίων, γιατί στηρίζεται πολιτισμικά σε μια θρησκεία που αποκλείει τον κόσμο ως πειρασμό, ως αμαρτωλό ("αρνησίκοσμος") που τον αποτρέπει από την σωτηρία, κρατώντας τον έτσι μακριά από τα ορμέφυτα της φύσης του και γεμίζοντάς τον με ενοχικά συμπλέγματα.
Όχι ότι ασχολείται κάποιος ενσυνείδητα με την θρησκεία, αλλά όλες αυτές οι καταβολές, μέσω του τρόπου ζωής, καταγράφονται ασυνείδητα στο υποσυνείδητό του και είναι καθοριστικές για τον ψυχισμό του.
Από την άλλη όμως, έχει τον χαρακτήρα του "υπερβατικού", γιατί μέσα από την τυπολατρεία ο κόσμος πιστεύει ότι φτάνει στην εσωτερικότητα και τα ψυχικά επιτεύγματα ενός ασκητή.
Θεωρεί, λοιπόν, ότι ήρθε ο καιρός να βγάλουμε από πάνω μας το βάρος του "Έλληνα" που μας δυναστεύει κοινωνικά και ψυχικά εδώ και αιώνες, κάτι που οι καθολικοί διείδαν εδώ και πολλά χρόνια πριν και προσπάθησαν να αποβάλλουν.
"Ως γνωστόν η ανατολική χριστιανική παράδοσι αρνείται στον ασκητικό πυρήνα της τον πολιτισμό, αφού θέλει να σώζεται ο άνθρωπος εκτός κόσμου. Αντιθέτως η δυτική χριστιανοσύνη άρχισε τον 12ο αιώνα να συμφιλιώνεται με τον φυσικό κόσμο και να περιλαμβάνει στα μέσα για την εξύψωση του ανθρώπου τον παράγοντα του πολιτισμού."
Πρέπει, λοιπόν, ο πολιτικός κόσμος να καταλάβει το βάθος του προβλήματος και να στραφεί μέσα από κοινωνιολογικές μελέτες, προς τον ψυχισμό του Έλληνα, προσφέροντας και παράγοντας πολιτισμό μέσω της διακυβέρνησης κι όχι ξερά νούμερα και ποσοστά "επιτευγμάτων".
Πολιτισμό όμως, με βάση τις ελληνικές ανάγκες κι όχι μιμητισμό από ξένα εισαγόμενα πρότυπα (που μπορεί να αξίζουν για την χώρα στην οποία παράγονται, είναι άχρηστα όμως για την ιδιοσυγκρασία και την ιδιομορφία του Έλληνα), για να μπορέσει έτσι να δώσει, μέσα από την δημιουργικότητα, τον θετικισμό στη ζωή μας που θα καλύψει τα κενά του αρνητισμού και του μηδενισμού."
Γιατί (όπως τόνισε), ο Φίχτε έδωσε νέο ορισμό στην αντίληψη της αντικειμενικής πραγματικότητας, ως παράγοντα που εξαρτάται από την άπειρη βούληση του υποκειμένου.
"Ο νεώτερος μηδενισμός γεννιέται όταν με τον Φίχτε ο Λόγος αρχίζη να παράγεται από ένα απόλυτο υποκείμενο του οποίου η άπειρη βούλησι ακυρώνει την αντικειμενική πραγματικότητα, που τόσο τιμούσε ο Διαφωτισμός."
Κάπως έτσι κατάλαβα περίπου τα όσα λέχθηκαν και θα ενταχθούν (ελπίζω) στην υποσυνείδητη νοητική μου λειτουργία ανάλυσης και διεργασίας, για την διεξαγωγή περαιτέρω προσωπικών συμπερασμάτων, που είναι ακόμα πάρα πολύ νωρίς να παραθέσω για να εκφράσω και τη δική μου γνώμη.
Μακάρι, πάντως, να υπήρχαν πιο συχνά τέτοιες εκπομπές, με τέτοιους καλεσμένους και τέτοιους προβληματισμούς.
Μπράβο και στον κ. Σαββίδη που αφήνει τον ομιλητή να αναπτύξει την άποψή του και δεν τον διακόπτει, ούτε τον αποσπά και τον αποπροσανατολίζει, όπως κάνουν συνήθως άλλοι δημοσιογράφοι που διακόπτουν συνεχώς τον ομιλητή τους ακραίως εκνευριστικά (για μας τους ακροατές), πριν ολοκληρώσει αυτό που θέλει να πει.
Παραθέτω και το σχετικό άρθρο του κ. Ράμφου από την Καθημερινή:
***************************************************************************************************************
Το μηδέν σαν μακρόβιος επιθανάτιος ρόγχος
του Στέλιου Ράμφου
Από τις στάχτες της Αθήνας και των άλλων πόλεων της χώρας γεννιέται ένα ερώτημα: Πώς τόσος μηδενισμός σήμερα στην «ευρωπαϊκή» Ελλάδα; Θα ήταν εύκολη η απάντησι, εάν η ιστορία ακολουθούσε προκαθωρισμένα σχήματα• δεν ακολουθεί και γι’ αυτό τα γεγονότα αποκτούν διαστάσεις όχι τόσο αφ’ εαυτών, όσο από συνδυασμούς απείρων μικρών λόγων, που συγκυριακά τους προσδίδουν μοναδικότητα. Ολα παίζονται στην δυνατότητα ενεργοποιήσεως υφισταμένων κοινωνικοπολιτισμικών πλαισίων με τρόπο απροσδόκητο, στον τύπο αληθείας που αναδεικνύομε, ώστε να ξεγυμνώσουμε την κρατούσα «αλήθεια» και «λογική». Εξ ου και ενώ τα γεγονότα επιστρέφουν, η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Επομένως δεν σκοπεύω να καταθέσω την «γνώμη» ή «άποψί» μου περιγράφοντας τα διατρέξαντα των τελευταίων ημερών• με ενδιαφέρει η σκέψι να διασώζη τον ζητητικό χαρακτήρα και την ενέργεια που θα ευρύνη τον ορίζοντά τους με νέες δυνητικές προοπτικές.
Αιφνιδιασμένες από τις διαστάσεις που έλαβε ο θάνατος του άτυχου μαθητή σε όλη την επικράτεια, η κοινή γνώμη, η κυβέρνησι, οι πολιτικές ηγεσίες, η ηγεσία του αστυνομικού σώματος, ακόμη προσπαθούν να καταλάβουν. Το μέγεθος της μαθητικής εξεγέρσεως είναι τόσο μεγάλο, ώστε και αυτές οι αντιεξουσιαστικές κινήσεις να δηλώνουν επίσημα ότι δεν πρωτοστάτησαν. Το φαινόμενο δεν ανταποκρίνεται στη συνήθη αντιπολιτευτική πρακτική, οπότε δεν ερμηνεύεται με τα διαθέσιμα αναλυτικά εργαλεία. Αμηχανία και ανησυχία έχουν καταλάβει τους αρμοδίους παράγοντες, ενώ οι δυστυχείς καταστηματάρχες μετρούν αλαφιασμένοι τις ζημιές.
Να καταλάβουμε
Πώς να κατανοήσουμε την εκδικητική βία που απλώθηκε με ταχύτητα πυρκαγιάς και πρωταγωνιστές χιλιάδες θυμωμένα παιδιά ηλικίας 8 έως 18 ετών; Η εξήγησι χρειάζεται όχι τόσο πολιτικούς όρους όσο ποιητικούς και ψυχολογικούς, οι οποίοι τηρουμένων των αναλογιών, μου θυμίζουν τον γαλλικό Μάη του 1968. Τότε η δυσφορία των φοιτητών για ένα πανεπιστήμιο και μια κοινωνία που βυθίζονταν στο τέλμα των αρτηριοσκληρωτικών τους δομών εκφράσθηκε με καταλήψεις και οδοφράγματα, των οποίων η συμβολική ξεσήκωσε αλληλέγγυα το κοινό αίσθημα. Η απωθημένη στις ψυχές και συμβιβασμένη με τα στερεότυπα του αποπετρωμένου συστήματος δυσφορία εκλύθηκε δημιουργικά χάρι στους «λυσσασμένους» φοιτητές του «Κινήματος της 22ας Μαρτίου». Οι φοιτητές αυτοί, χωρίς να το συνειδητοποιούν, έδωσαν συμβολική μορφή στο ζωτικό αίτημα για ουσιαστικότερη δημοκρατία και το εξέπεμψαν χρησιμοποιώντας την παλιά γλώσσα για νέα πράγματα. Για την ακρίβεια «σκηνοθέτησαν» το σχήμα της αντιστάσεως στην κρατική βία στο πνεύμα του προτάγματος μιας συμμετοχικής πολιτείας, προσφέροντας στους πολίτες την δυνατότητα να εξωτερικεύσουν την απωθημένη δυσφορία τους θετικά στο πλαίσιο ενός πλατύτερου νοήματος. «Σκηνοθεσία» και «παράστασι» είχαν στην πνοή τους τέτοια δύναμη, ώστε το σύστημα να χάση την ηθική του νομιμοποίησι και να παραλύση μαζί με τους μηχανισμούς καταστολής και η ιστορία να λήξη με «συμβόλαιο» ενεργού συμμετοχής των πολιτών στο κοινωνικό γίγνεσθαι και ελευθερωτική ανατροπή του ήθους της καθημερινότητος.
Στην δική μας περίπτωσι ο εκρηκτικός μηχανισμός ήταν παρόμοιος αλλά το μήνυμα και ο συμβολισμός του μηδενιστικός. Η είδησι ότι αστυνομικός σκότωσε στα Εξάρχεια ένα γυμνασιόπαιδο λειτούργησε σαν θρυαλλίδα στις ψυχές των μαθητών ξυπνώντας πολύ σκοτεινά ένστικτα για να βγουν σαν προτάσεις. Τα σημερινά παιδιά πιέζονται ασφυκτικά για επιδόσεις χωρίς αντίκρυσμα, το δε μέλλον τους κρίνεται από μια πολιτεία στα μάτια τους ανυπόληπτη, καθώς η ανικανότητα επιβραβεύεται θρασύτατα και η ατιμωρησία βασιλεύει, την αξία αποφασίζουν οι προσωπικές σχέσεις, η δε ζωή αδειάζει από νόημα και κρύβει το κενό πίσω από αστραφτερές βιτρίνες. Η Εκκλησία βουλιάζει σε δεινή πνευματική παρακμή, η Δικαιοσύνη έχει στους κόλπους της κυκλώματα, οι συνδικαλιστές χρησιμοποιούν τα δικαιώματα με τη λογική της διαλύσεως, τη στιγμή που αποτελούν ευκαιρίες αυτοσυνειδησίας, ενώ η διαφθορά ως επηρμένη ευτέλεια καγχάζει μνησίκακα και μας θέλει όλους ίδιους.
Ταυτίσθηκαν με τον μαθητή
Σ’ αυτό το κλίμα ο σπαρακτικός θάνατος έλαβε στις ψυχές των μαθητών συμβολικές διαστάσεις. Αναγνώρισαν ταυτιστικά τον δικό τους θάνατο σαν στερημένη ελπίδα, πράγμα που ενεργοποίησε εκρηκτικά μέσα τους την αγωνία του μηδενός και γύρισε το αίσθημα της αδυναμίας σε βουβή εκδικητική μανία, οπότε άρχισαν να σπάζουν τις βιτρίνες των καταστημάτων και να πυρπολούν τις τράπεζες σαν εμβλήματα μιας ζωής που εννοεί εκ συστήματος να οδηγή ευνουχιστικά σε απορριπτικές συγκρίσεις. Η αγωνία τους απλώθηκε ασυγκράτητα σαν τιμωρός φωτιά στους δρόμους και στις πλατείες των Αθηνών, συμπαρασύροντας τους απανταχού της Ελλάδος ομηλίκους, οι οποίοι έδρασαν από κοινού ταχύτατα και άγρια με τρόπο που μπέρδεψε και πανικόβαλε αρχές και κοινωνία.
Εχει σημασία να αναγνωρίσουμε μια ψυχολογία διαποτισμένη από την συμβολική του θάνατου και της φωτιάς, ψυχολογία τέλους της θετικότητος που εξαπολύει μέσα μας σκοτεινές δυνάμεις και αναγωγικές. Βιώνουμε τον θάνατο εναγώνια και απελπισμένα, ενώ η φωτιά προβαίνει σαν σύμβολο καθαρτήριο και καταστροφικό. Εγκαταλελειμμένοι, νοιώθουμε ψυχικά νεκροί και ένοχοι σε μία διαρκή απειλή, παραπαίουμε μεταξύ εξαρτήσεως και αυταρκείας, οπότε φεύγουμε έντρομοι στην θέα του κόσμου και του εαυτού μας, καθώς η εσωτερική διάσπασι αφήνει τα ένστικτα ανεξέλεγκτα να μας κυκλώνουν σαν χάος.
Το αρνητικό περιεχόμενο του ψυχισμού που εδώ με απασχολεί έχει προϊστορία. Ο νεώτερος μηδενισμός γεννιέται όταν με τον Φίχτε ο Λόγος αρχίζη να παράγεται από ένα απόλυτο υποκείμενο του οποίου η άπειρη βούλησι ακυρώνει την αντικειμενική πραγματικότητα, που τόσο τιμούσε ο Διαφωτισμός. Πλέον ο άνθρωπος έχει χρέος να καταστρέψη όλες τις πεπερασμένες μορφές που τον χωριζουν από την ελευθερία του. Σκοπός της ζωής παύει να είναι η ευδαιμονία και γίνεται η απόλυτη ελευθερία του ανθρώπου, κάτι συνεπαγόμενο τον θάνατο του Θεού. Η εναντίωσι του απεριόριστου «θέλω» προς τον περιορισμό της Φύσης έκανε τον μηδενισμό ευπρόσδεκτο στην Ρωσία εν είδει εξεγέρσεως εναντίον τού τσαρικού δεσποτισμού και όλων των αθλιοτήτων που συντηρούσε και εξέτρεφε. Για τους αναρχικούς μηδενιστές τύπου Νετσάγιεφ, η τάξι ήταν έγκλημα, η καταστροφή δημιουργία και η τρομοκρατία αυτοσκοπός. Η κυριαρχία του αυτόνομου αισθήματος στην συνείδησι βρήκε πρόσφορο εδαφος στον αρνησίκοσμο μυστικισμό της Ορθοδοξίας και διά της αφιλαυτίας ανήγαγε το ένστικτο, σε υπέρλογο σκοπό.
Πέρα από τον μηδενισμό
Στην Ελλάδα ο μηδενισμός τούτος δεν είχε απήχησι. Το βάρος της τυποτελετουργικής θρησκευτικότητας δεν άφηνε περιθώρια στο αίσθημα να αναπτυχθή αυτοδύναμα, ενώ ο Διαφωτισμός δεν πέτυχε ισχυρή διεισδυτικότητα, για να ελευθερώση μαζί με το άτομο και την εσωτερική του ζωή. Μας κατέχει ένα αίσθημα υπερβατικού, με περιεχόμενο τον εαυτό του, αίσθημα το οποίο εσωτερικεύουμε σαν μελαγχολικό καημό, μας ωθεί δε σε ανοιχτή σύγκρουση με τον καθολικό λόγο του φυσικού κόσμου και του κρατικού θεσμού, για να μας συσπειρώσει στους δεσμούς τόπου (πατρίδα), αίματος (οικογένεια) και κοινής μοίρας (θρησκεία). Αφ’ ης στιγμής όμως με τον κοινωνικό εκσυγχρονισμό η ανάπτυξι της ατομικότητας έκανε χωρητικότερη την συνείδησι και ικανή να έχη περιεχόμενο τη δική της θετικότητα ή το δικό της κενό, δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για ένα μεταχρονολογημένο ιθαγενή μηδενισμό. Αυτό αξίζει να το κρατήσωμε.
Πρόκειται για στοιχείο νευραλγικό, στην πνευματική αξιοποίησι του οποίου θα μπορούσε να στηριχθή ένας αξιόλογος νεοελληνικός πολιτισμός, του οποίου οι θεσμοί να υπολογίζουν και το αίσθημα, ώστε να μην απωθήται ως αγωνία εγκαταλείψεως αρνητικά. Ως γνωστόν η ανατολική χριστιανική παράδοσι αρνείται στον ασκητικό πυρήνα της τον πολιτισμό, αφού θέλει να σώζεται ο άνθρωπος εκτός κόσμου. Αντιθέτως η δυτική χριστιανοσύνη άρχισε τον 12ο αιώνα να συμφιλιώνεται με τον φυσικό κόσμο και να περιλαμβάνει στα μέσα για την εξύψωση του ανθρώπου τον παράγοντα του πολιτισμού. Με τον πολωτικό ψυχισμό που διαμορφώνει η εσχατολογική πίστι της Ορθοδοξίας, τα αισθήματα της υπερβατικής λυτρώσεως και η δίψα της θείας δικαιοσύνης τρέπονται εύκολα σε παράφορη αποκαλυπτική πεποίθησι που κάνει τον άνθρωπο υπερευαίσθητο με τον εαυτό του και τρυφερό με την καταστροφή. Το δείχνει το ρωσικό προηγούμενο του 19ου αιώνα και το απιρρωνύουν οι φωτιές των Αθηνών – μεταπολιτευτικό παραπροϊόν συνδυασμού ιδεολογικής ορμής και πνευματικής ένδειας, που συν τω χρόνω μετατράπηκε σε αγωνιώδες άρπαγμα από τον δικό του μακρόβιο επιθανάτιο ρόγχο.
πηγή: Καθημερινή 14/12/2008
-
Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2008
Freerunning
Ένα τραγούδι έψαχνα με την Ελεονώρα Ζουγανέλη, μια από τις ελπιδοφόρες νέες φωνές.
Ο στίχος δε λέει και πολλά, αλλά μου αρέσει η μουσική του και η ερμηνεία της.
Το βρήκα στο youtube να συνοδεύεται από ένα βίντεο που με έκανε να ανατριχιάσω...
Όχι ότι το freerunning (ή parkour στα Γαλλικά) είναι άγνωστο σπορ, αλλά μαζεμένες όλες οι ριψοκίνδυνες σκηνές και έτσι συνεχόμενες, με έκαναν να σκεφτώ διάφορα για τους ανθρώπους, τον τρόπο ζωής μας, τις τάσεις διαφυγής μέσα στα τσιμέντα, την αναζήτηση αδρεναλίνης που μας κάνει να αισθανόμαστε ζωντανοί...
Πληροφοριακά:
Τίτλος τραγουδιού: "Έλα",
Ερμηνεία: Ζουγανέλη Ελεονώρα & Μουζουράκης Πάνος
Μουσική: Κασιούρας Δημήτρης
Στίχοι: Μπαλτζή Σάννυ
Βίντεοκλιπ: christosonEMI
-
Ο στίχος δε λέει και πολλά, αλλά μου αρέσει η μουσική του και η ερμηνεία της.
Το βρήκα στο youtube να συνοδεύεται από ένα βίντεο που με έκανε να ανατριχιάσω...
Όχι ότι το freerunning (ή parkour στα Γαλλικά) είναι άγνωστο σπορ, αλλά μαζεμένες όλες οι ριψοκίνδυνες σκηνές και έτσι συνεχόμενες, με έκαναν να σκεφτώ διάφορα για τους ανθρώπους, τον τρόπο ζωής μας, τις τάσεις διαφυγής μέσα στα τσιμέντα, την αναζήτηση αδρεναλίνης που μας κάνει να αισθανόμαστε ζωντανοί...
Πληροφοριακά:
Τίτλος τραγουδιού: "Έλα",
Ερμηνεία: Ζουγανέλη Ελεονώρα & Μουζουράκης Πάνος
Μουσική: Κασιούρας Δημήτρης
Στίχοι: Μπαλτζή Σάννυ
Βίντεοκλιπ: christosonEMI
-
Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2008
Ξηρασία...
Είχε ξηρασία στο βλέμμα
και τα χείλη παρέμεναν άνυδρα
αυτήν την εποχή του χρόνου
και τα χείλη παρέμεναν άνυδρα
αυτήν την εποχή του χρόνου
"Walking in the Rain", by Jose Roberto
-
Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2008
Σύννεφα και Πουλιά
Σήμερα (26/11/08) τα σύννεφα στον ουρανό ήταν μαγευτικά.
Σούρουπο.
Την ώρα που μαζεύονται κατά ομάδες διάφορα σμήνη πουλιών.
Την ώρα που μαζεύονται κατά ομάδες διάφορα σμήνη πουλιών.
Αν η μετριότατη μηχανή μου είχε ευρυγώνιο φακό και καλό ζουμ, θα είχα τη δυνατότητα να τραβήξω μεγαλύτερο κομμάτι ουρανού και πιο κοντινά πλάνα των πουλιών.
(Mε το μάτι φαινόταν όλα πολύ πιο κοντά)
(Mε το μάτι φαινόταν όλα πολύ πιο κοντά)
Δε λέω άλλα λόγια.
Μερικές από τις δεκάδες φωτογραφίες που τράβηξα από την ταράτσα μου αρκούν!
Κυριακή 23 Νοεμβρίου 2008
Η Γλώσσα...
Μέρος της δουλειάς μου απαιτεί σερφάρισμα για εύρεση στοιχείων.
Σε μια τέτοια αναζήτηση, από σελίδα σε σελίδα... βρήκα αυτήν την ανάρτηση από το μπλογκ "Λογορράματα" με τίτλο "Η Γλώσσα είναι η μάνα μου..." και την αναμεταδίδω.
(Θεωρώ άκρως σπαστική την έκφραση και το στιλ των Άγγλων, αλλά σε κάτι τέτοια πρέπει να παραβλέπεται)
***************************************************************************************************
... ο πατέρας μου, ο άντρας μου, ο αδερφός μου, η αδερφή μου, η πόρνη μου, η μετρέσα μου, η ταμίας που μου χτυπάει τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ.
Η Γλώσσα είναι ένα δωρεάν δείγμα καθαριστικού υγρού με άρωμα λεμόνι ή ένα εύχρηστο μαντηλάκι μιας χρήσης.
Η Γλώσσα είναι η ανάσα του Θεού.
Η Γλώσσα είναι οι δροσοσταλίδες πάνω σε ένα φρέσκο μήλο.
Είναι η απαλή βροχή από σκόνη που βλέπεις να πέφτει μέσα σε μια δέσμη από πρωινό φως, καθώς τραβάς από το παλιό ράφι της βιβλιοθήκης ένα μισοξεχασμένο βιβλίο ερωτικών απομνημονευμάτων.
Η Γλώσσα είναι το τρίξιμο μιας σκάλας.
Είναι ένα σπίρτο που τσιτσιρίζει καθώς το κρατάς πάνω στο παγωμένο τζάμι.
Είναι η θολή ανάμνηση ενός παιδικού πάρτι γενεθλίων.
Είναι το ζεστό, υγρό, όλο εμπιστοσύνη άγγιγμα μιας ξέχειλης μωρουδιακής πάνας.
Το κουφάρι ενός απανθρακωμένου τανκ.
Η βάση ενός γρανιτένιου ογκόλιθου.
Οι τρίχες που αρχίζουν να φυτρώνουν στο πανωχείλι ενός κοριτσιού από τη Μεσόγειο.
Αραχνιές που πριν από καιρό πέρασε από πάνω τους μια παλιά γαλότσα.
Υ.Γ. Ας μου συγχωρεθεί το δεύτερο συνεχόμενο βιντεάκι, αλλά μου άρεσε περισσότερο και από το προηγούμενο. Μετέφρασα μόνο το τελευταίο μέρος του σκετς (όσοι ασχολούνται, ιδίως, με τα γλωσσολογικά νομίζω ότι θα βρουν απολαυστικό και το υπόλοιπο).
Το παραπάνω, αναρτήθηκε από hominid στις 26.1.08
***************************************************************************************************
-
Σε μια τέτοια αναζήτηση, από σελίδα σε σελίδα... βρήκα αυτήν την ανάρτηση από το μπλογκ "Λογορράματα" με τίτλο "Η Γλώσσα είναι η μάνα μου..." και την αναμεταδίδω.
(Θεωρώ άκρως σπαστική την έκφραση και το στιλ των Άγγλων, αλλά σε κάτι τέτοια πρέπει να παραβλέπεται)
***************************************************************************************************
... ο πατέρας μου, ο άντρας μου, ο αδερφός μου, η αδερφή μου, η πόρνη μου, η μετρέσα μου, η ταμίας που μου χτυπάει τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ.
Η Γλώσσα είναι ένα δωρεάν δείγμα καθαριστικού υγρού με άρωμα λεμόνι ή ένα εύχρηστο μαντηλάκι μιας χρήσης.
Η Γλώσσα είναι η ανάσα του Θεού.
Η Γλώσσα είναι οι δροσοσταλίδες πάνω σε ένα φρέσκο μήλο.
Είναι η απαλή βροχή από σκόνη που βλέπεις να πέφτει μέσα σε μια δέσμη από πρωινό φως, καθώς τραβάς από το παλιό ράφι της βιβλιοθήκης ένα μισοξεχασμένο βιβλίο ερωτικών απομνημονευμάτων.
Η Γλώσσα είναι το τρίξιμο μιας σκάλας.
Είναι ένα σπίρτο που τσιτσιρίζει καθώς το κρατάς πάνω στο παγωμένο τζάμι.
Είναι η θολή ανάμνηση ενός παιδικού πάρτι γενεθλίων.
Είναι το ζεστό, υγρό, όλο εμπιστοσύνη άγγιγμα μιας ξέχειλης μωρουδιακής πάνας.
Το κουφάρι ενός απανθρακωμένου τανκ.
Η βάση ενός γρανιτένιου ογκόλιθου.
Οι τρίχες που αρχίζουν να φυτρώνουν στο πανωχείλι ενός κοριτσιού από τη Μεσόγειο.
Αραχνιές που πριν από καιρό πέρασε από πάνω τους μια παλιά γαλότσα.
Υ.Γ. Ας μου συγχωρεθεί το δεύτερο συνεχόμενο βιντεάκι, αλλά μου άρεσε περισσότερο και από το προηγούμενο. Μετέφρασα μόνο το τελευταίο μέρος του σκετς (όσοι ασχολούνται, ιδίως, με τα γλωσσολογικά νομίζω ότι θα βρουν απολαυστικό και το υπόλοιπο).
Το παραπάνω, αναρτήθηκε από hominid στις 26.1.08
***************************************************************************************************
-
Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2008
Μονόλογος
Παιχνίδια συμπτώσεων γύρω μου...
Ειρωνείες γεγονότων...
Τον τελευταίο καιρό αισθάνομαι άθυρμα...
στα χέρια... ποιού; ποιών; Της μοίρας, των Θεών; Την μοίρα μας εμείς την κάνουμε... με τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε ό,τι μας συμβαίνει... (ήρθα με σκονάκι πάλι, ναι)...
Άθυρμα δικό μου; Της πορείας που επέλεξα;
«Ψάξε το γιατί πίσω από ό,τι σου συμβαίνει...»
Δεν βρίσκω τίποτε... (ποιος ξέρει τι σκεπάζω απεγνωσμένα πάλι για να μην το αφήσω να βγει)... ομίχλη, θάμπος....
Θάμπος
Παντού γύρω... μέσα ....
Θάμπος...
Κάτι θολώνει τα πάντα, χαλάει τη διαύγειά τους, τα κάνει σκοτεινά, απροσδιόριστα, αμφίβολα, ανεξιχνίαστα...
Θάμπος
Απαισιοδοξία, πτώση...
Θάμπος...
Κυκλοφορώ ατημέλητη, με χαιρετάνε, μου χαμογελούν στο δρόμο..
Μη με κοιτάτε, αγνοήστε με... δεν υπάρχω αυτόν τον καιρό...
Θάμπος...
Το μπρίκι ξεχασμένο στο καμινέτο... το θυμάμαι στο δρόμο... επιστρέφω σπίτι με ηρεμία... αφήνω ανοιχτή την πόρτα να φύγει η μυρωδιά...
Θάμπος... θέραπι σόπινγκ... 5 βιβλία μαζεμένα... 3 ποίησης,Διογένης ο Κυνικός και φιλοσοφία...
Θάμπος... μόνο φωτάκι τα φιλοσοφικά αποσπάσματα-σημειώσεις που διαβάζω πριν κοιμηθώ... κλικ... σβήνει το φως... ώρα για ύπνο... θάμπος...
Γελοίες εξετάσεις... ε, καλά... τα ξέρω... πρώτη αποτυχία στα δοκιμαστικά για τα γελοία... χαστούκι... θάμπος.... πόσο πίσω είμαι τελικά... σε όλα... παντού... πίσω... θάμπος... με τα μούτρα στη μελέτη... πείσμα... τουλάχιστον αυτό (για τα άλλα....) θα το καταφέρω... θα μάθω όσο το δυνατόν περισσότερα... αύριο εξετάσεις...
Θάμπος... προβλήματα παντού... ή έτσι μου φαίνεται...
Θάμπος... πρόβλημα στην εργασία... μείναμε πίσω... άλλους ρυθμούς προόδου περίμενα... τι κάνουμε... πού ‘ναι τα αποτελέσματα... θάμπος...
Θάμπος... κάθομαι στην άκρη της μπανιέρας με τα γράμματα του Ελυάρ στη Γκαλά... ποίημα: συχνά τη νύχτα ο ουρανός θεωρεί εαυτόν... κι άλλο... το κίβδηλο, το αρνητικό οδηγούν τη ζωή στο μίσος του εαυτού της... κι άλλο... κάθε δικαίωμα: προσποιήσου τη θάλλουσα σκιά των ανθέων των αναρτημένων στο έαρ... ξεχνιέμαι...κρυώνω.. πρέπει να κάνω μπάνιο... θα αργήσω στη δουλειά...
Θάμπος...πρόβλημα στη δουλειά... δεν θα τα βγάλω πέρα σήμερα... τετέλεσται.. θα φύγω... θα πάρω ρεπό.... δεν θα έρθει κανείς... (να φύγω για πάντα; και μετά; πώς θα.. θάμπος...)
ήρθαν... πολλοί.. προσπαθώ... χαμένη στο θάμπος... μόνο προσπαθώ... με τα γνωστά μέσα...με ό,τι ξέρω... χαμένη σε σκέψεις... τα χέρια μου πληγώθηκαν πάλι από τις πολλές ώρες χωρίς διάλλειμα... επιτυχία... συγχαρητήρια... ήσουν υπέροχη... μπράβο...τα γνωστά κοπλιμέντα... θάμπος, θάμπος, θάμπος... χαμένη... εσείς δεν ξέρετε... έτυχε... η κατρακύλα άρχισε πριν καιρό... έτυχε... τίποτε δεν μ’ αγγίζει από λόγια... τα συνήθισα... μόνο το θάμπος και η απογοήτευση... πάλι καλά που τα κατάφερα και σήμερα... ανθρώπινη συζήτηση με γνωστό ζευγάρι... "μια χαρά φαίνεσαι"...θάμπος... "δεν είμαι"... ανάλυση του καμπυλοειδούς της ζωής... εκθειασμός του πώς κατάφερα να κερδίσω κάποιους ενώ ήταν αδιάφοροι... θάμπος... "θα φύγω"... σηκώνομαι... "μείνε"... δεν μπορώ να μιλώ, να ανοίγομαι... είμαι απομονάχους-μονάχους... "επιστρέφω στο θάμπος"... "κοίτα να γίνεις καλά γρήγορα"... "θα περάσει"... θάμπος...
Θα περάσει...
-
-
Ειρωνείες γεγονότων...
Τον τελευταίο καιρό αισθάνομαι άθυρμα...
στα χέρια... ποιού; ποιών; Της μοίρας, των Θεών; Την μοίρα μας εμείς την κάνουμε... με τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε ό,τι μας συμβαίνει... (ήρθα με σκονάκι πάλι, ναι)...
Άθυρμα δικό μου; Της πορείας που επέλεξα;
«Ψάξε το γιατί πίσω από ό,τι σου συμβαίνει...»
Δεν βρίσκω τίποτε... (ποιος ξέρει τι σκεπάζω απεγνωσμένα πάλι για να μην το αφήσω να βγει)... ομίχλη, θάμπος....
Θάμπος
Παντού γύρω... μέσα ....
Θάμπος...
Κάτι θολώνει τα πάντα, χαλάει τη διαύγειά τους, τα κάνει σκοτεινά, απροσδιόριστα, αμφίβολα, ανεξιχνίαστα...
Θάμπος
Απαισιοδοξία, πτώση...
Θάμπος...
Κυκλοφορώ ατημέλητη, με χαιρετάνε, μου χαμογελούν στο δρόμο..
Μη με κοιτάτε, αγνοήστε με... δεν υπάρχω αυτόν τον καιρό...
Θάμπος...
Το μπρίκι ξεχασμένο στο καμινέτο... το θυμάμαι στο δρόμο... επιστρέφω σπίτι με ηρεμία... αφήνω ανοιχτή την πόρτα να φύγει η μυρωδιά...
Θάμπος... θέραπι σόπινγκ... 5 βιβλία μαζεμένα... 3 ποίησης,Διογένης ο Κυνικός και φιλοσοφία...
Θάμπος... μόνο φωτάκι τα φιλοσοφικά αποσπάσματα-σημειώσεις που διαβάζω πριν κοιμηθώ... κλικ... σβήνει το φως... ώρα για ύπνο... θάμπος...
Γελοίες εξετάσεις... ε, καλά... τα ξέρω... πρώτη αποτυχία στα δοκιμαστικά για τα γελοία... χαστούκι... θάμπος.... πόσο πίσω είμαι τελικά... σε όλα... παντού... πίσω... θάμπος... με τα μούτρα στη μελέτη... πείσμα... τουλάχιστον αυτό (για τα άλλα....) θα το καταφέρω... θα μάθω όσο το δυνατόν περισσότερα... αύριο εξετάσεις...
Θάμπος... προβλήματα παντού... ή έτσι μου φαίνεται...
Θάμπος... πρόβλημα στην εργασία... μείναμε πίσω... άλλους ρυθμούς προόδου περίμενα... τι κάνουμε... πού ‘ναι τα αποτελέσματα... θάμπος...
Θάμπος... κάθομαι στην άκρη της μπανιέρας με τα γράμματα του Ελυάρ στη Γκαλά... ποίημα: συχνά τη νύχτα ο ουρανός θεωρεί εαυτόν... κι άλλο... το κίβδηλο, το αρνητικό οδηγούν τη ζωή στο μίσος του εαυτού της... κι άλλο... κάθε δικαίωμα: προσποιήσου τη θάλλουσα σκιά των ανθέων των αναρτημένων στο έαρ... ξεχνιέμαι...κρυώνω.. πρέπει να κάνω μπάνιο... θα αργήσω στη δουλειά...
Θάμπος...πρόβλημα στη δουλειά... δεν θα τα βγάλω πέρα σήμερα... τετέλεσται.. θα φύγω... θα πάρω ρεπό.... δεν θα έρθει κανείς... (να φύγω για πάντα; και μετά; πώς θα.. θάμπος...)
ήρθαν... πολλοί.. προσπαθώ... χαμένη στο θάμπος... μόνο προσπαθώ... με τα γνωστά μέσα...με ό,τι ξέρω... χαμένη σε σκέψεις... τα χέρια μου πληγώθηκαν πάλι από τις πολλές ώρες χωρίς διάλλειμα... επιτυχία... συγχαρητήρια... ήσουν υπέροχη... μπράβο...τα γνωστά κοπλιμέντα... θάμπος, θάμπος, θάμπος... χαμένη... εσείς δεν ξέρετε... έτυχε... η κατρακύλα άρχισε πριν καιρό... έτυχε... τίποτε δεν μ’ αγγίζει από λόγια... τα συνήθισα... μόνο το θάμπος και η απογοήτευση... πάλι καλά που τα κατάφερα και σήμερα... ανθρώπινη συζήτηση με γνωστό ζευγάρι... "μια χαρά φαίνεσαι"...θάμπος... "δεν είμαι"... ανάλυση του καμπυλοειδούς της ζωής... εκθειασμός του πώς κατάφερα να κερδίσω κάποιους ενώ ήταν αδιάφοροι... θάμπος... "θα φύγω"... σηκώνομαι... "μείνε"... δεν μπορώ να μιλώ, να ανοίγομαι... είμαι απομονάχους-μονάχους... "επιστρέφω στο θάμπος"... "κοίτα να γίνεις καλά γρήγορα"... "θα περάσει"... θάμπος...
Θα περάσει...
-
-
Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2008
Γαλάζιο Μάτι
Μια και στην προηγούμενη ανάρτηση είχα οπτική αναφορά στον Νταλί...
Τεστ:
Τι μας θυμίζει η εξαίρετη (με ενθουσίασε από την πρώτη στιγμή που την είδα) και πολύ πετυχημένη αφίσα του 49ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης;
Μόλις προχθές εκθειάζαμε την ευφυή λιτότητα των γραμμών της (με φίλη διακοσμήτρια που κάνει αυτόν τον καιρό σεμινάριο για την σημασία των χρωμάτων) και μιλούσαμε για το καθοριστικό και ελκυστικότατο γαλάζιο της...
"Eye on Time"
by Salavador Dali
Δείτε όμως κι αυτό:
(Το Μάτι του Ρα, από την αρχαία Αίγυπτο)
-
Στιγμή
Αχ, η στιγμή, φορέας του παντός
και σαν μπροστά της στέκω
Σέρνω το πίσω, κουβαλώ το εμπρός
μα, τίποτε απ’ τα δυο δεν έχω
και σαν μπροστά της στέκω
Σέρνω το πίσω, κουβαλώ το εμπρός
μα, τίποτε απ’ τα δυο δεν έχω
Αν και μου 'ρθε μόλις σήμερα το πρωί, μάλλον είναι η συνέχεια της παλιότερης ανάρτησής μου:
"Χρόνου φείδου ή μη γνώναι"
"Χρόνου φείδου ή μη γνώναι"
Απορίες:
Μήπως τα έχω και τα δυο (παρελθόν-μέλλον) μαζί συνέχεια;
Μήπως δεν έχει καμία διαφορά είτε πω ότι τα έχω είτε ότι δεν τα έχω;
Γίνεται -ταυτόχρονα- να τα έχω και να μην τα έχω;
"Σκέφτομαι και ...γράφω"
Το παρόν δεν είναι ούτε το παρελθόν, ούτε το μέλλον αλλά το απειροελάχιστο σημείο ένωσής τους, που είναι πάντα ρέον και μεταβλητό.
Μέχρι να σκεφτώ τη λέξη "μέλλον" έγινε κιόλας παρόν, και τη στιγμή που γράφω "παρόν" είναι κιόλας παρελθόν...
Πώς γίνεται να πηδήξω μέσα στην επόμενη στιγμή του χρόνου και να την κρατήσω έστω και ελάχιστα ακίνητη*;
(*ο ακίνητος χρόνος όμως, συνεχίζει να είναι χρόνος ή είναι κάτι άλλο; ορίζουμε τον χρόνο από τη συνεχή μεταβολή των πάντων; χρόνος ίσον τα πάντα ρει ή ισχύει και το αντίθετο: τα πάντα ρει=χρόνος; ...)
Ίσως μόνο αν βγω τελείως απ' αυτόν...
Κι αν είναι φύσει αδύνατον να βγει ένα σώμα από τον χρόνο, τι γίνεται με τη σκέψη; Πώς σπάει τη διάστασή του ώστε να ξεκινήσει, κι όταν ολοκληρωθεί νοηματικά να επιστρέψει και να με βρει εκεί που με άφησε;
Πού με άφησε όμως; (Αφήνω=εξ ορισμού: παρελθόν)
Να με βρει "εκεί που βρίσκομαι*" καλύτερα...
(*πού βρίσκομαι; στο εδώ... άραγε στο πουθενά υπάρχει χρόνος;)
Να προλάβει να τρέξει η σκέψη πριν από τον χρόνο και να γυρίσει...
Κάπως όπως με τη θεωρία της σχετικότητας...
"Πριν από το χρόνο"... μα το "πριν" δεν το ορίσαμε σαν παρελθόν;
"Έξω από το χρόνο" καλύτερα...
Τι βρίσκεται έξω, πέρα από το χρόνο;
Τι μπορώ να καταλάβω ως άχρονο;
Οι αισθήσεις μοιάζουν να υπηρετούν πιστά τον χρόνο...
Τα αισθήματα όχι... (στη χαρά ο χρόνος γίνεται σύντομος, στον πόνο μεγαλώνει, αργεί να περάσει...)
Άρα, έχουμε διαχωρισμό εξωτερικού και εσωτερικού χρόνου;
Αφήνω το σώμα μου στον εξωτερικό χρόνο και εξαφανίζομαι από αυτόν σε μια άλλου είδους εσωτερικής μέτρησής του με τη σκέψη μου;
Το κάνω ήδη όταν είμαι αφηρημένη...
Μπορώ και κάτι περισσότερο;
Π.χ. να τον σταματήσω, ή να τον αλλάξω, ή να μεταβάλλω το συνεχές του, ή να βγω από την γραμμικότητα που του έχουμε ορίσει, ή να ανοίξω μια ρωγμή, μια διέξοδο φυγής, μια πύλη...
Πώς γλίτωσε ο Δίας απ' τον Κρόνο;
Αντ' αυτού έφαγε μια πέτρα...
Πέτρα... Κάτι συμπαγές και σταθερό όπως η ύλη, ο χώρος;
Τον έκρυψαν σε μια σπηλιά...
Σπηλιά... κάτι σκοτεινό, ανήλιο... μη ήλιος, κόσμος, σύμπαν...
Σπηλιά (συνειρμοί: καμπύλη, κυκλική, μήτρα, έμβρυο, επιστροφή πίσω προ ήλιου, πρό κόσμου, προ γέννησης, προ δημιουργίας...
...εν αρχή το χάος, μετά το κοσμικό αβγό...)
Μήπως για να βγω από το χρόνο πρέπει να καταφέρω να βγω πρώτα απ' το χώρο, από ό,τι ορίζουμε σήμερα σαν κόσμο, δημιουργία;
Και τι από μένα (ποιο "κομμάτι" μου) θα βγει αν -τελικά- μπορεί και καταφέρει να βγει;
Το ατομικό όριο του χρόνου για μας είναι ο θάνατος...
Εν ζωή όμως; Τι κάνουμε;
Πώς θα γλιτώσουμε από το στόμα του -κι εμείς- σαν τον Δία;
Μήπως η σπηλιά τελικά συμβολίζει τον τάφο;
Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο τότε ανοίγει συνέχεια σε άλλες διαστάσεις...
(Θάνατος=μη χρόνος;)
(και μη χώρος;)
Υπάρχει θάνατος εν ζωή;
Υπάρχει πραγματική ζωή πριν από αυτόν τον θάνατο;
Αν ζωή και θάνατος είναι αυτά που ξέρουμε ως γνωστά τι γινόμαστε έξω από τον χωροχρόνο;
...................
(το 'φερα από δω...το 'φερα από κει... πάλι στο υπαρξιακό το γύρισα...)
Σάββατο 15 Νοεμβρίου 2008
Έρχεται... κρύο...
Τώρα που φύγαν τα τζιτζίκια
Ποιος θα ζεσταίνει τις μέρες μας;
Ποιος θα δίνει ρυθμό στις ανάσες μας;
Χειμώνας...
Η ελπίδα σε χειμερία νάρκη.
.
Ποιος θα ζεσταίνει τις μέρες μας;
Ποιος θα δίνει ρυθμό στις ανάσες μας;
Χειμώνας...
Η ελπίδα σε χειμερία νάρκη.
.
Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2008
Νέοι Αφορισμοί
.jpg)
Προτιμότερο το ορμητικό θράσος της Άγνοιας
από την καθηλωτική ανασταλτικότητα της Γνώσης.
Είμαστε για τους άλλους ό,τι νομίζουν πως είμαστε
όμως δεν είμαστε ποτέ ό,τι νομίζουμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας
(ορίστε που μου ήρθαν σήμερα δυο αφορισμοί... σηκώνουν αρκετή συζήτηση...)
-
Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2008
Αρούμενα δρουβούδιζαν
-
-
1. Αρούμενα δρουβούδιζαν και κουπηχτά βρυζούξαν.
2. Η λύσις της λυπομανίας περιέχει την κόπωσιν των κλυδωνισμών του παγωμένου φρέατος.
3. Υπάρχουν κάποια τρίγωνα με τέσσερις πλευρές.
4. Είναι ανάγκη κάθε μονάδα να είναι διαφορετική από όλες τις άλλες.
5. Ο κόσμος είναι η ολότητα των γεγονότων, όχι των πραγμάτων.
6. Το Μηδέν μηδενίζει.
"Δεν μπορούμε να θεραπευτούμε από τις εγγενείς τάσεις του πνεύματός μας για αθέμιτη γενίκευση και απλούστευση και για την λογικά αδύνατη υπέρβαση των ορίων της γλώσσας μας, ή καλύτερα των συγκεκριμένων γλωσσικών μας παιχνιδιών, συνεχίζοντας την αναζήτηση της χιμαιρικής μεταφυσικής γνώσης."
Στέλιος Βιρβιδάκης (Δρ. Φιλοσοφίας)
Εδέχθην μία φιλικήν (ελπίζω) συμβουλήν περί φήμης:
"άμα θέ(λε)τε φήμη γράψτε πράγματα που να μη τα καταλαβαίνετε ούτε η ίδια..."
Ορίστε ένα σετ από πράγματα που με δυσκολεύουν ως προς την κατανόηση.
(Για να δούμε πόση φήμη θα μαζέψω!)
Εσκέφθην, μαζί με την φήμη να μαζέψω και δια-φημίσεις.
Γι' αυτό σας πληροφορώ ότι ο χώρος πάνω δεξιά είναι ελεύθερος και διατίθεται δι' ανάλογην χρήσην.
Πληροφορίες (πριν βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα για την εξάδα):
1. Παραλλαγή στίχου του "υπερλεξικού" ποιήματος του Αλέξανδρου Σχινά: "Ο Λιλιός"
2. Από το "Κύκλωπες και Καταστήματα" του Ανδρέα Εμπειρίκου.
4. "Η Μοναδολογία", Leinbiz G.W.
5. Tractarus Logico-philosophicus, L. Wittgenstein
6. "Was ist Metaphysic?", M. Heidegger
-
-
-
1. Αρούμενα δρουβούδιζαν και κουπηχτά βρυζούξαν.
2. Η λύσις της λυπομανίας περιέχει την κόπωσιν των κλυδωνισμών του παγωμένου φρέατος.
3. Υπάρχουν κάποια τρίγωνα με τέσσερις πλευρές.
4. Είναι ανάγκη κάθε μονάδα να είναι διαφορετική από όλες τις άλλες.
5. Ο κόσμος είναι η ολότητα των γεγονότων, όχι των πραγμάτων.
6. Το Μηδέν μηδενίζει.
"Δεν μπορούμε να θεραπευτούμε από τις εγγενείς τάσεις του πνεύματός μας για αθέμιτη γενίκευση και απλούστευση και για την λογικά αδύνατη υπέρβαση των ορίων της γλώσσας μας, ή καλύτερα των συγκεκριμένων γλωσσικών μας παιχνιδιών, συνεχίζοντας την αναζήτηση της χιμαιρικής μεταφυσικής γνώσης."
Στέλιος Βιρβιδάκης (Δρ. Φιλοσοφίας)
Εδέχθην μία φιλικήν (ελπίζω) συμβουλήν περί φήμης:
"άμα θέ(λε)τε φήμη γράψτε πράγματα που να μη τα καταλαβαίνετε ούτε η ίδια..."
Ορίστε ένα σετ από πράγματα που με δυσκολεύουν ως προς την κατανόηση.
(Για να δούμε πόση φήμη θα μαζέψω!)
Εσκέφθην, μαζί με την φήμη να μαζέψω και δια-φημίσεις.
Γι' αυτό σας πληροφορώ ότι ο χώρος πάνω δεξιά είναι ελεύθερος και διατίθεται δι' ανάλογην χρήσην.
Πληροφορίες (πριν βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα για την εξάδα):
1. Παραλλαγή στίχου του "υπερλεξικού" ποιήματος του Αλέξανδρου Σχινά: "Ο Λιλιός"
2. Από το "Κύκλωπες και Καταστήματα" του Ανδρέα Εμπειρίκου.
4. "Η Μοναδολογία", Leinbiz G.W.
5. Tractarus Logico-philosophicus, L. Wittgenstein
6. "Was ist Metaphysic?", M. Heidegger
-
-
Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2008
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
