Τα τενεκεδάκια παίζει

Pamela Zagarenski

Ανοίγω τα μάτια στη νέα ημέρα.

Με τις πρώτες σκέψεις καταλαβαίνω ότι είμαι ένα "τενεκεδάκι".

-Τιν-τιν, είναι η Αλεξάνδρα μέσα?

-Όχι, αναλώθηκε πολύ χθες.

Αυτό είναι το τίμημα.

Το μυαλό μου στήνει συνομιλίες.

Θυμάμαι τα λόγια του Γκέτε.*

Να διαβάσω ένα ποίημα, σκέφτομαι, να πάρω τα πάνω μου.

-Ελύτη, έχεις καιρό…     -Μπα, δεν μπορώ τέτοιες ΄φωτεινότητες΄ τώρα...

-Σεφέρη…      -Μπα, πολύ στοχασμός...
-Μποντλέρ...    -Πολύ μαυρίλα...

Τι γίνεται; Κάνω παζάρια για την ποίηση σαν το παιδί που δε θέλει να πάει σχολείο;

Πλάκα έχω!

Αποφασίζω να εμπιστευτώ και πάλι το τυχαίο. 

Θυμάμαι χθες. Άνοιξα τα χέρια κοιτώντας προς τα πάνω και αφέθηκα σε ό,τι είναι να 'ρθει, όπως όταν κάνεις στη βροχή ή στον αέρα.

-Φέρε μου, ότι είναι να μου φέρεις, είπα με σχεδόν απόλυτη αποδοχή. 

Γνώση και στάση ζωή που δεν την κερδίζεις και τόσο εύκολα.

Αλλά δεν είναι μόνο ότι αφήνεσαι έτσι εν λευκώ. Παράλληλα κινείς κι εσύ τα νήματα με προκλήσεις ή αντιρρήσεις και η Ειμαρμένη ξετυλίγει το δικό σου κουβάρι που πλέκει εκείνη τη στιγμή μέσα από άπειρες επιλογές συνδυασμών και πιθανοτήτων.

Πλησιάζω στα βιβλία με την ποίηση. Το μόνο που έχω να διαλέξω είναι αν θα τραβήξω βιβλίο από το πάνω ράφι με τους ξένους ποιητές ή από το κάτω με τους Έλληνες. Διαλέγω, σαφώς -πρωινιάτικα- τους Έλληνες.

Tree Pose - Johanna Wright

Γυρίζω την πλάτη, κλείνω τα μάτια για να αφεθώ μόνο στην αίσθηση και το χέρι μου αρχίζει πίσω μου να ψηλαφεί τα βιβλία. Γελώ και διασκεδάζω γιατί παίζω και χαίρομαι που έχω ξανά τέτοια διάθεση. Επιλέγω ένα βιβλίο και το τραβώ. Μόλις βλέπω ποιο μου 'φερε η τύχη στα χέρια, δεν μπορώ να μη βγάλω ένα αυθόρμητο δυνατό γελάκι έκπληξης. Χα! Αν μη τι άλλο αυτό το 'τυχαίο' έχει και χιούμορ! Περίμενα οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό! Μα... ...το 'Άσμα Ασμάτων';

Έλα τυχαίο, δείξε τι επέλεξες:

Ε, στ'

Πού να πήγε ο εκλεχτός σου

Στις γυναίκες ω, πιο ωραία;

Πού να τράβηξε ο καλός σου

Για να ψάξουμε μαζί;

Αυτό τι είναι τώρα τυχαίο; Γελώντας συνομιλώ 'μαζί' του κοιτάζοντας το κενό για να συγκεντρώνομαι καλύτερα στις σκέψεις μου… Πρωινή ανύψωση είναι αυτό τυχαίο; Όχι τυχαίο, με προβλημάτισες. Προβληματισμό μου 'στειλες… Τι θέλεις να μου πεις και τι στο καλό είναι αυτό: Ερώτηση, απάντηση, υπόσχεση;

Κοίτα να δεις το τυχαίο!Παίζω εγώ μαζί του, παίζει κι αυτό μαζί μου.

Ωραία. Ξεκινάμε τη μέρα μας με συνομιλίες χαμόγελα και παιχνίδια.

(Ξεκινά-με; Λάθος πληθυντικό πρόσωπο, όλα στον ενικό θα 'πρεπε, Χα! Πού τον είδες τον ενικό σε όλο αυτό;)

Maze - James Jean

-Και μην τα παίρνεις όλα τοις μετρητοίς, μου λέει η εσωτερική φωνή μπροστά από τον καθρέφτη του μπάνιου.

-Ναι της απαντώ, υπάρχουν και τα επί πιστώσει!

*"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό..." (Γκέτε)

Και για μουσική συνοδεία όλων αυτών ακούω:

Tsuyoshi Yamamoto Trio - Midnight Sugar
Esbjörn Svensson Trio - Believe, Beleft, Below

Esbjörn Svensson Trio - Eighthundred Streets by Feet

Esbjörn Svensson Trio - The Childhood Dream
κ.λπ.



Υ.Γ.
Νομίζω, κύριε Γκέτε, ότι σήμερα, ήδη εκανα το καθήκον μου ως άνθρωπος!



Και ίσως να μου πει κάποιος... Μα καλά το Άσμα ασμάτων, το χεις στην Ελληνική ποίηση;
Ε, ναι, γιατί ανήκει στην εκκλησιαστική κυρίως, επειδή η μετάφραση που έχω είναι ιερωμένου (Λεοντίου Χατζηκώστα) και επειδή, εκεί μου ταιριάζει εμένα να είναι και δικά μου τα ράφια - δική μου και η ταξινόμηση!



Και, εκ των υστέρων, κάτι αταίριαστο φαινομενικά από Μαλβίνα, έτσι να ίπταται σα σύννεφο σκιάς ή βροχής ή απλώς ομπρέλα αλεξήλια και αλεξικέραυνη...

Ο ταλαντούχος άνθρωπος, ό,τι κι αν κάνει, το κάνει εμπνευσμένα.
Και η Κόλαση να σε περιμένει μαζί του, θα είναι μια παραδεισένια
Κόλαση, να γλείφεις και τα δάχτυλά σου.
Ενώ από τον ατάλαντο άνθρωπο να μην περιμένεις τίποτα καλό.
Και ο Παράδεισός του ανούσιος θα είναι, μια ηλίθια πράσινη πεδιάδα,
το δε χορτάρι της, σύντομα θα αποδειχθεί γκαζόν...
(Μαλβίνα Κάραλη)

Resistance PS3

Κοίτα να δεις που η ζωή αντιγράφει τα ηλεκτρονικά παιχνίδια!
Πέφτεις, λέει, κι όταν ξανασηκωθείς,
επιστρέφεις στο επίπεδο που είχες κατακτήσει
την τελευταία φορά που ήσουν ενεργός παίκτης.

Μετεωρολικό Ουρανού

Καβάλησα ένα σύννεφο
ίσως να βιάστηκα να μπω
ίσως να βιάστηκες να βγω

Κι έτσι πεζή πορεύομαι και πάλι
με πόδια που πατούν στα σύννεφα
και κεφάλι που αγγίζει τη γη

Small Birds-Kaoru Kawano (1950)

Αλήθεια και Χάος

Βροχή από διάττοντες γύρω μου. Ανοίγω τα μάτια μουσκεμένη ως το κόκκαλο. Κοιτάω τη μέρα με πλήρη επίγνωση ότι είμαι ξυπνητή στη μέση ενός ονείρου. Κοιτάω στα βιβλία που βρίσκονται μόνιμα δίπλα από το κρεβάτι μου. Ένα χέρι να πιαστώ από την πραγματικότητα. 

Αρπάζω το πρώτο που μου φαίνεται και το πιο κατάλληλο: Ντίπακ Τσόπρα - 'Ο δρόμος του μάγου'.
Ανοίγω με εμπιστοσύνη στο τυχαίο...

"Η σοφία είναι ζωντανή και επομένως πάντοτε απρόβλεπτη"

Η αλήθεια είναι το χάος και η τάξη συνδέονται τόσο στενά, που δεν είναι δυνατόν να διαχωριστούν. 

"Πρέπει πρώτα να είσαι το χάος για να μπορέσεις να γίνεις ένα άστρο που χορεύει" έλεγε ο Μέρλιν (σημ. στον Αρθούρο).

Ο τρόπος με τον οποίο ανταποκρίνεται το εγώ στο χάος είναι να το μάχεται και να επιβάλλει ακόμα μεγαλύτερο έλεγχο. Το πρόβλημα είναι ότι όλος αυτός ο αγώνας, η ανησυχία, ο προβληματισμός και ο έλεγχος εναντιώνονται στη φυσική ροή της ζωής. 

Η ζωή συγχωνεύει την τάξη με το χάος. Δεν είναι δυνατόν να πάρεις το ένα χωρίς το άλλο. Εάν θέλεις να ακολουθείς τη ροή της ζωής δεν είναι δυνατόν να αγωνίζεσαι ταυτόχρονα εναντίον της.

Παρά το γεγονός ότι το εγώ σου μισεί το απρόβλεπτο η αλήθεια είναι ότι έχεις ωφεληθεί πολλές φορές από αυτό.

Το εγώ χρειάζεται να εξετάσει προσεκτικά τους φόβους του και να πάψει να προσπαθεί να ελέγχει.

Κάτι τέτοια έγραφε το βιβλίο με τα λόγια του Μέρλιν κι ύστερα το δωμάτιό μου μετατράπηκε σε λίμνη γεμάτη δέντρα που μου μιλούσαν με τα ίδια ακριβώς λόγια χωρίς να 'χουν διαβάσει ποτέ βιβλία με γνώσεις. Μόνο με την απλή σοφία της ίδιας της ζωής.

Και μου άπλωσαν τα χέρια κι εγώ αφέθηκα να με αγκαλιάσουν. Ξαναγύρισα για λίγες μαγικές στιγμές στην πιο απλή και μαγική επικοινωνία που μπορεί να έχει ο άνθρωπος κλαίγοντας με λυγμούς που στο τέλος μετατράπηκαν σε ανάμικτους λυγμούς χαράς.

"Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει" προσπαθούσε να ακουστεί κάπως τσιριχτά ένα τραγούδι απ' το βάθος.

Γιατί όμως δε θυμάμαι να ξύπνησα ακόμα και τι έγινε τελικά με το Γιούρογκρούπ?

*Οι φωτογραφίες από το κινητό μου, τραβηγμένες στη λίμνη Δοϊράνη.

Σπασμένα Αγάλματα

 Μουσείο Θάσου

Μπαίνοντας από την είσοδο του κτηρίου, μένεις κι εσύ άγαλμα μη χορταίνοντας να κοιτάς τον επιβλητικό κούρο των 6 μέτρων. Τον κοιτάς, τον ξανακοιτάς και θες να μείνεις ώρα πολλή να τον κοιτάς...

Τον βρήκαν λέει πεταμένο, επειδή όταν τον έφτιαχνε ο γλύπτης, από λάθος, δημιουργήθηκε ρωγμή στο αριστερό μερος του κεφαλιού δίπλα στο αυτί και αχρηστεύτηκε σαν άγαλμα.

Βρήκαν τον αχρηστεμένο. Τους υπόλοιπους; "Ες έδαφον φέρειν" ή κοσμούν ιδιωτικές συλλογές του εξωτερικού;

(η κοπέλα στη φωτογραφία είναι υπάλληλος του μουσείου)

Όχι δεν είναι μία από τις παραδοσιακές φορεσιές μας.
Είναι το αρχαίο μπούστο της θεάς Αρτέμιδος.

Κι αυτό το ήρεμο γυναικείο πρόσωπο πόσα μυστικά και αποσυμβολισμούς κρύβει?

Ιδίως όταν διαβάζεις πως ανήκει... στον θεό Διόνυσο;

Με κυνηγούσε το θέμα της γυναικείας μορφής του Διόνυσου. Τι ήξερα οι αρχαίοι που εμείς οι πολλοί δεν ξέρουμε;
Τυχαία βρήκα αυτό το κείμενο:

Η λέξη «Διόνυσος» αποτελεί αναγραμματισμό του «Διός Νους». Αυτός ο Νους είναι το μέσον που οδηγεί τον άνθρωπο στην πραγμάτωση της θέωσης, δηλαδή το να φτάσει η ψυχή του ανθρώπου, στα επίπεδα της θέωσης. Η ανθρώπινη υπόστασή του, από την πλευρά της μητέρας του Σεμέλης, μάς δείχνει ότι το γήινο σώμα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το θεϊκό στοιχείο. Είναι ο φύλακας της ψυχής που θα την φτάσει στη θέωση, στο πνεύμα, ώστε να εκφραστεί η δύναμη του Λόγου. Για αυτό και ο Διόνυσος επονομάζεται Ζαγρέας, δηλαδή κυνηγός, που «κυνηγάει» τις ψυχές και τις οδηγεί προς τη θέωση, παίζοντας έτσι το ρόλο του ως Λυτήριος ή Λυσεύς αλλά και ως Ελευθερωτής.
Σύμφωνα με αντιλήψεις των αρχαίων, ο Διόνυσος, σαν σύμβολο της ζωής που αναγεννάται την Άνοιξη

Recall

Ελπίζω τουλάχιστον, να το διασκεδάζεις και να σκας στα γέλια εκεί ψηλά,

έτσι που τα σκάρωσες!

by David Rickerd

Υ.Γ.
Τις προάλλες σταμάτησα για να παρατηρήσω δυο μικρά γατάκια και τον τρόπο που τα προστάτευε η μητέρα τους.
Προχθές ξύπνησα στη μέση της νύχτας από τον αέρα κι αμέσως παράτησα το χουζούρι του ύπνου κι έτρεξα στο μπαλκόνι για να τον αισθανθώ.
Το συχνό γέλιο μου ψήλωσε και αγγίζει τώρα και νότες χαράς.
Ξαναρχίζουν σιγά-σιγά να λειτουργούν οι αισθήσεις μου, o 'κόσμος' να αποκτά και πάλι ενδιαφέρον και νομίζω επανέρχομαι για τα καλά (πάντα εκτός απροόπτου) στον κόσμο των ζωντανών.
Ο 'μαύρος σκύλος' μου μοιάζει να το 'χει βάλει στα πόδια...

Δυσλειτουργία

Νομίζω ότι άρχισα να πάσχω από υπαρξιακή δυσλεξία.

Πάει καιρός που μπερδεύω το καινό με το κενό.

.

Ταξίδι προς την Ανατολή

Τις ημέρες των Χριστουγέννων με κάλεσαν σε μια συγκέντρωση με ανταλλαγή δώρων (όπως τότε που κάναμε στα παιδικά μας χρόνια στο σχολείο).

Το θέμα του δώρου που θε έφερνε ο καθένας μας ήταν: "Arts & Crafts".


Επειδή έχω μπόλικες πέτρες και ξύλα (που περιμένουν εδώ και χρόνια να τα χρησιμοποιήσω για κατασκευές), είπα να κάνω ένα καράβι.
Για ήλιο έβαψα ένα αγριοκάστανο που είχα μαζέψει πιο παλιά για διακοσμητικό και αφού δεν χωρούσε πουθενά αλλού στον ορίζοντα -μια και το καράβι μού βγήκε πιο μεγάλο από την πέτρα βάση- το κόλλησα τσίμα-τσίμα στη μόνη άδεια γωνιά.



Έτσι, άθελά μου, προέκυψε ο εξής συμβολισμός:

Από την κατασκευή προκύπτουν τρία στοιχεία
1. Ο ήλιος-αγριοκάστανο, συνεχώς συρρικνώνεται και μαραίνεται.
2. Το καράβι (λόγω σχήματος) κατευθύνεται στην αντίθετη πλευρά του ήλιου-κάστανου.
3. Το καράβι δεν είναι αραγμένο, αλλά ταξιδεύει πάνω στα ελαφρώς αφρισμένα κύματα .









Έχουμε, λοιπόν, έναν ήλιο που ολοένα συρρικνώνεται-άρα δύει κι ένα καράβι που κατευθύνεται αντίθετά του-άρα ανατολικά.
Επομένως το καράβι εν κινήσει που επιπλέει πάνω στα κύματα, συμβολίζει και καλεί για το Ταξίδι προς την Ανατολή-Σοφία.
(όρα και Ταξίδι στην Ανατολή-Έρμαν Έσσε)

Τσ-τσ-τσ! Αριστοκαλλιτέχνημα με νόημα που έφτιαξα!

Ελπίζω να το έχει ακόμα αυτός που το έτυχε και να μην του άρεσε μόνο από ευγένεια.

Σύμφυτοι

.......  Κοιτούσα σε βιτρίνα καταστήματος, ένα αντικείμενο σαν γυάλινη κενή καμπάνα που στη βάση του είχε άσπρους ημιδιάφανους και λαμπερούς κρυστάλλους.

- Γιατί μας αρέσουν τόσο πολύ; αναρωτήθηκα (το 'αρέσουν' με πολύ έμφαση, με την έννοια του μαγεύομαι, εκστασιάζομαι).
- Γιατί μας αρέσει τόσο πολύ κάθε φυσικό; (και σ' αυτόν τον απειροελάχιστο χρόνο αυτής της σκέψης, σα να 'ρθε στην εικόνα που σχηματίστηκε στο μυαλό μου - σημ. σκέφτομαι με εικόνες και σχήματα- δίπλα στην γυάλινη καμπάνα, αχνά σε σύγκριση, ένα μεταλλικό ρομπότ, πολυκατοικίες κι ένας πλανήτης σε πρώτο πλάνο και πιο πίσω σκέψεις μου περί κτηρίων και απόσπασμα από συζήτηση με αρχιτέκτονα για την εναρμόνιση κτισμάτων με το φυσικό τοπίο, και δέντρα και παλιά φτωχόσπιτα από πελεκημένη πέτρα σε έναν σκοτεινό λόφο... )
- Μα γιατί έχουμε την ίδια ουσία. Είναι σαν κι εμάς. Είμαστε ένα με τη φύση.Είμαστε σύμφυτοι! Μου 'ρθε ξαφνικά σαν σκέψη, η απάντηση.

Στο δρόμο που περπατούσα, σκεφτόμουν ότι αυτό το 'σύμφυτοι' είναι μια γνωσιακή αποκάλυψη και διάφορα άλλα, όπως το ότι: 
Για να ανακαλύψει κάποιος ότι του αρέσει κάτι επειδή είναι ομοειδές-σύμφυτο, πρέπει να βγει έξω από αυτόν, να ξεπεράσει το δικό του όριο και να αντιληφτεί ότι υπάρχουν διαφορετικές φύσεις πέρα από το δικό του κόσμο και να το δει σαν τρίτος παρατηρητής*.
Και πώς μπορώ να κάνω τέτοιες αποκαλύψεις, αναρωτιόμουν.

- Μπα, σίγουρα θα τα 'χω διαβάσει παλιότερα σε κάποιο βιβλίο και τα 'χω ξεχάσει κι αφού έμειναν χρόνια στο υποσυνείδητο, ωρίμασαν και βγαίνουν σαν δικά μου, ξανασκέφτηκα με απόλυτη βεβαιότητα. ..........


Μέρος από το χθεσινό όνειρό μου.

(* Δεν είναι και μικρό πράγμα. Σα να βγει ένα ψάρι έξω από το νερό σαν παρατηρητής και να καταλάβει ότι αυτό ζει μέσα στο νερό και είναι η δική του πραγματικότητα, αλλά υπάρχει και ο ουρανός με τα πουλιά, η γη με τα ζώα κ.λπ.)

Συνάντηση παλιών συμμαθητών

Με ρώτησαν τι ήταν αυτός ο σταυρός πάνω από το κεφάλι μου.

- Ο τάφος μου, τους είπα χωρίς περιστροφές.

Αναστατώθηκαν κάπως, ίσως να τους χάλασα την ψευδαίσθηση των στιγμών που ήρθαν να ζήσουμε.

Στα απορημένα και περίεργα βλέμματά τους, απάντησα:

- Νόμιζα ότι κυνηγούσα τη ζωή, αλλά ανακάλυψα ότι το μόνο που κυνηγούσα ήταν ο εαυτός μου. Κι όταν τον έφτασα, ανακάλυψα έναν νεκρό. Να ‘τος εδώ μπροστά σας τώρα.

Αν είχατε ποτέ κάποια σχέση με θρησκεία θα ξέρετε την παραβολή με το τάλαντο.

Είμαι το τάλαντο που θάφτηκε. Που κράτησε την πολύτιμή του αξία για να την ξοδέψει στα πόδια ερώτων που δεν ήρθαν. Μέχρι που έγινε κι αυτό ένα με το χώμα κι όλα ανούσια.

Και τώρα χωμάτινα μιλώ.

-Και δεν…

-Ναι, έμεινε κάτι. Να βγει το τάλαντο έξω, να ξεθαφτεί, να παλαίψει σαν τον Διγενή στα μαρμαρένια αλώνια με το θάνατο που μάζεψε τόσα χρόνια και να λάμψει με το φως του ήλιου. Να θριαμβεύσει την πεμπτουσία του, ως όφειλε στο Ζειν.

Είναι όμως τόσο αργά επειδή ξέμεινα από αντοχές και προορισμό. Γι’ αυτό και η ταφόπλακα.

Το στοίχημα της ζωής με την Yπέρβαση, το ‘χασα παλιοί γνωστοί μου.

Μη με αναζητάτε πια, είπα και τους άφησα να αναπολούν τις παλιές σχολικές μας γκάφες.