Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2007

Δίλλημα

.
Στο τέλος του τετραγώνου του σπιτιού μου, διασταυρώνονται 5,1/2 δρόμοι (λέω 5,1/2, γιατί ο μισός είναι διακλάδωση του ενός δρόμου με διαχωριστική νησίδα για όσους θέλουν να στρίψουν), χωρίς φανάρια.
Αποτέλεσμα είναι να γίνονται συχνά τρακαρίσματα.
Ευτυχώς, ως τώρα (απ' ό,τι έχω δει), δεν υπήρξαν θύματα ή σοβαροί τραυματισμοί.
Έχει πάνω από ένα χρόνο που μετακόμισα εδώ κι έχω δει -όσο είμαι σπίτι- τουλάχιστον 5-6 τρακαρίσματα.
Μόλις πριν δυο βδομάδες έγινε το τελευταίο, με αποτέλεσμα η μπροστινή ρόδα του ενός από κάθετη να γίνει οριζόντια.
Αυτό μ' έκανε να πάρω την απόφαση να στείλω μια επιστολή στην τροχαία για να δώσουν μεγαλύτερη προσοχή σ' αυτό το σημείο και να κάνουν κάτι.

Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι το κομμάτι του δρόμου που περνάει ακριβώς κάτω από το σπίτι μου, και είναι μέρος της διασταύρωσης, ενώ είναι διπλής κατευθύνσεως, με τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, γίνεται αναγκαστικά μονής, μια και δεν υπάρχει χώρος για να περάσουν ταυτόχρονα 2 αυτοκίνητα.
Αποτέλεσμα; Συχνοί καβγάδες, φωνές και κορναρίσματα από τους διερχόμενους που στριμώχνονται όπως-όπως στα διάφορα στενά και στα κενά για να τα καταφέρουν να χωρέσουν ταυτόχρονα.
Το καλοκαίρι, ένας ταξιτζής είχε κλείσει επί μισή ώρα τον δρόμο για να καβγαδίζει και να βρίζει τον απέναντι διερχόμενο οδηγό που δεν του έκανε χώρο για να περάσει.

Κι ενώ περίμενα κάποιες οδηγίες από ένα φίλο τροχονόμο (που τον έβαλα να ρωτήσει τα σχετικά και μου πρότεινε να στείλω την ίδια επιστολή και στον Δήμο) ακούω προχθές φωνές και φασαρίες πάλι. Ένα αυτοκίνητο της τροχαίας είχε σταματήσει κι ένας τροχονόμος, που μάλλον είχε εντολή να μαζέψει το χριστουγεννιάτικο δώρο του, έγραφε όλους τους παράνομα παρκαρισμένους. Είχαν βγει λοιπόν οι μαγαζάτορες από κάτω και διαμαρτυρόταν "Πού να παρκάρουμε, δεν έχει χώρο κλπ". Όσοι πρόλαβαν πήραν τα αυτοκίνητά τους και για λίγο άδειασε ο δρόμος κι έγινε καθαρά διπλής κατεύθυνσης. Μόλις έφυγε όμως ο τροχονόμος ξαναεπέστρεψαν τα παράνομα.

Βλέποντας τους ανθρώπους που έχουν καταστήματά κάτω από το σπίτι μου να διαμαρτύρονται (όσο να πεις έγιναν πια γνωστές φυσιογνωμίες), τους λυπήθηκα.
Αν είχα στείλει την επιστολή, το τυχαίο αυτό γεγονός, θα με γέμιζε ενοχές ότι ήμουν η κύρια υπεύθυνη για το ότι θυμήθηκε η τροχαία να έρθει και από τα μέρη μας για να ελέγξει την κατάσταση στο πενταδρόμι (κι είδε και το πρόβλημα με τα παράνομα παρκαρισμένα που κλείνουν το συγκεκριμένο κομμάτι του δρόμου).
Έτσι μου κόπηκε η φόρα. Τι να κάνω τελικά;
(Σημειωτέον ότι δεν έχω αυτοκίνητο)
Ιδού το δίλλημα λοιπόν:
Να στείλω την επιστολή μήπως και μπορέσει να γίνει τίποτα σ' εκείνο το σημείο και μειωθούν τα τρακαρίσματα (ίσως και να αποφευχθούν και κάποια μελλοντικά περιστατικά με πιθανότητα να κινδυνέψουν ανθρώπινες ζωές).
Κι αν μέσα στα μέτρα αυτά είναι η τακτική επιτήρηση και του δικού μας δρόμου με αποτέλεσμα -χάρη σε μένα- να πληρώνουν πρόστιμα οι μαγαζάτορες και οι περίοικοι;

Να μην στείλω για να γλιτώσουν τα πρόστιμα και να μην ψάχνουν με τις ώρες θέση για παρκάρισμα. Και στο κάτω-κάτω τι να κάνουν κι αυτοί; Πού να παρκάρουν; Δεν χωράνε πια πουθενά τόσα αυτοκίνητα.
Όσο δεν εφαρμόζονται νόμοι για κάθε νεοαναγειρόμενη οικοδομή να έχει αντίστοιχες θέσεις παρκαρίσματος για κάθε διαμέρισμά της, η κατάσταση θα γίνεται όλο και πιο ασφυκτική.

Κι αν δεν στείλω, θα δώσει κανένας υπεύθυνος προσοχή σε αυτό το επικίνδυνο σημείο;
Ίσως από καταγγελίες των παθόντων οδηγών;
Άραγε η τροχαία συγκεντρώνει τους τόπους ατυχημάτων για να κάνει μια στατιστική στο τέλος με τα πιο επικίνδυνα σημεία;
Κι αν τυχόν συμβεί κάποιο σοβαρότερο περιστατικό δε θα 'χω περισσότερες τύψεις;
Πρέπει να υπάρξουν θανατηφόρα ατυχήματα κάπου για να δώσουμε επιτέλους προσοχή;

Τώρα θα μου πείτε, στείλω-δεν στείλω, σιγά μην προσέξει κανείς από την τροχαία αυτά που θα τους επισημάνω.
Τουλάχιστον θα 'χω κάνει ένα μικρό κάτι και δεν θα μείνω αμέτοχη, μαζί με τους υπόλοιπους που βγαίνουν στα μπαλκόνια, να κοιτώ απλώς τα τρακαρίσματα.
.

5 σχόλια:

Pan είπε...

Προφανώς κανένας από τους καταστηματάρχες της περιοχής δεν έχει καν υπόψη του τα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Άρα;
Καλύτερα δεν είναι να την στείλεις;

Ανώνυμος είπε...

Kyklodiwkton said:

Έτοιμη η επιστολή Πάνα.
Περιμένω ακριβή στοιχεία διεύθυνσης υπεύθυνου τροχαίας και την στέλνω.
Ο φίλος τροχονόμος μάλιστα μου 'πε ότι δεν θα περάσει απαρατήρητη...

(Άμα και όταν έχει αποτελέσματα θα σας το ανακοινώσω!)

derekenaris είπε...

Αυτή η κατάσταση μου θύμισε μια οικεία ιστορία που σπεύδω να την καταθέσω:
Ήταν μεσημέρι Σαββάτου καλοκαίρι πριν από αρκετά χρόνια. Μπήκα στην καφετερία του όπου με περίμεναν κάποιοι φίλοι. Η παρέα μεγάλωνε και μίκραινε ανάλογα με τα άτομα που μπαινόβγαιναν και κάθονταν στο τραπέζι μας.
Είχε ήδη βραδιάσει όταν αποφασίσαμε να ξεριζωθούμε από εκεί και να πάμε επιτέλους για φαί, το οποίο όλοι χρειαζόμασταν μετά από τόσες μπίρες. Κυρίως ο φίλος Λευτέρης που ήταν εκεί πρώτος από όλους και τις έπινε σαν νερό. Συμπλήρωσε σίγουρα οκτάωρο και ίσος και καμιά υπερωρία! Βγαίνοντας έξω μαζί με το άρωμα των λουλουδιών και τον καθαρό αέρα στα κατακόκκινα μάγουλα ήρθε και το δίλημμα σχετικά με το κατάστημα που θα είχε την τιμή να ετοιμάσει δείπνο σε τέτοιες εκλεκτές προσωπικότητες – του οινοπνεύματος! Αποφασίσαμε με συνοπτικές διαδικασίες να φάμε πίτσα, λόγω απόστασης.
Το χωριό μας δεν είναι στην Ιταλία, αλλά παρόλα αυτά έχει 2 πιτσαρίες και μάλιστα σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους. Μέσα στα χρόνια και δεδομένων τον ελάχιστων επιλογών εξόδου έχουν μετατραπεί σε νυχτερινό – και μεταμεσονύχτιο στέκι. Ένα ιδιότυπο after. Κατάσταση ακόμα καλύτερη και από τα πατσατζίδικα των πόλεων όπου βλέπεις «κάθε καρυδιάς καρύδι».
Χρειάστηκαν μερικά βήματα για να βρεθούμε μπροστά στην κοντινότερη όπου είχαμε σκοπό να αράξουμε, άλλωστε στην άλλη ήμασταν την προηγούμενη μέρα. Όλοι σύμφωνοι εκτός από έναν. Ο φίλος Λευτεράκης είχε αντίρρηση. Ένας Λευτεράκης 100 κιλών και 20 λίτρων που κυκλοφορούσαν εκείνη την ώρα μέσα του, σε διάφορα όργανα. Προσπαθήσαμε να τον μεταπείσουμε για το ορθό της επιλογής μας με λογικά επιχειρήματα – όσο μπορούσαμε να τα αρθρώσουμε σε εκείνη τη συγκυρία και κατάσταση. Μας αποστόμωσε όλους ρίχνοντας στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης το πιο δυνατότερο επιχείρημα που ακούστηκε ποτέ.
Με φωνή που σερνόταν και τα υγρά σύμφωνα να πνίγουν όλα τα άλλα γράμματα είπε: «Όχι εδώ! Να πάμε στου Γιώργου ρε! Να καθίσουμε εκεί στη γωνία του δρόμου, να βλέπουμε και τα μηχανάκια που πέφτουν!»…
Γελάσαμε όλοι και ακολουθήσαμε.
Ήταν πάντως γεγονός, τουλάχιστον εκείνη την εποχή. Ο δρόμος που κατηφόριζε προς το πάρκο έκανε μια περίεργη στροφή εκεί, με αποτέλεσμα κάποιοι πιτσιρικάδες που έκαναν τις πρώτες βόλτες τους με «παπάκια» αντί να στρίψουν όπως έπρεπε, βρίσκονταν στην ευθεία αγκαλιά με τους θάμνους της περίφραξης. Ευτυχώς χωρίς ποτέ να γίνει κάποιο τραγικό ατύχημα.
Η κατάσταση δημιούργησε τα τόσο μεγάλη εντύπωση στο φίλο Ελευθέριο, που ακόμα και σε κατάσταση μέθης, την έφερνε στο μυαλό του ως αξιοθέατο του τόπου μας!
Έτσι και εσύ. Τι τα θες τα γράμματα και τις παρεμβάσεις. Κάτσε στο μπαλκόνι και βλέπε τα αυτοκινητάκια να τρακάρουν… Αξιοθέατο της Ελλάδας.

Κυκλοδίωκτον είπε...

Γουάου! Καλώς όρισες!
Όλα μαζεμένα!
Μάλλον προτιμάς να γράφεις από το να μιλάς!

Κυκλοδίωκτον είπε...

Τελικά την έστειλα εκείνον τον καιρό την επιστολή. Με αυτοσχέδιο σχεδιάγραμμα των δρόμων, εξήγηση του προβλήματος και τη δική μου γνώμη για τι πού οφείλεται το πρόβλημα.
Ο Δήμος Θεσσαλονίκης την προώθησε στο αρμόδιο γραφείο και σε λίγο καιρό ήρθαν και έβαλαν μια δεύτερη πινακίδα με STOP, επειδή όπως επεσήμανα, μάλλον δεν έβλεπαν την πρώτη οι οδηγοί.
Από τότε ησυχάσαμε από τα ατυχήματα.
Πολύ σπάνια να συμβεί κάποιο.