Θανατομία

Όντας τυπική και πιστή στις υποσχέσεις μου, ψάχνω να βρω γιατί κάποιοι γίνονται κατ' εξακολούθησιν ασυνεπείς.
Είναι κάποιο είδος ασθενούς συμπεριφοράς;
Κάποιο είδος έλλειψης υπευθυνότητας απέναντι στους άλλους;
Μήπως δεν μπορούν να αντιληφθούν τις συνέπειες της ..ασυνέπειας;

Ας τα πάρουμε από την αρχή.
Κάποιος υπόσχεται ότι ΘΑ κάνει κάτι.
Μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία.
Ποιοι οι λόγοι για να μην το κάνει;




1. Το υπόσχεται εκείνη τη στιγμή αλλά μετά το ξεχνάει και είναι σα να μην το είπε ποτέ.

2. Το υπόσχεται μεν, αλλά δεν έχει καθόλου ελεύθερο χρόνο να το πραγματοποιήσει κι έτσι μένει στην άκρη μέχρι που περνάει η ημερομηνία λήξης του.

3. Τη στιγμή που το υπόσχεται το θεωρεί σημαντικό , αλλά μετά το ξανασκέφτεται, αλλάζει γνώμη και μετανιώνει ή το θεωρεί υποδεέστερο σε σχέση με όσα έχει να κάνει και το βάζει σε δεύτερη μοίρα, ώσπου να περάσει σιγά-σιγά σε τελευταία.

4. Το ΘΑ είναι αορίστου χρόνου εκτέλεσης, χωρίς όμως να έχει προσδιοριστεί ή να διευκρινιστεί στον αναμένοντα.

5. Έχει στο μυαλό του ότι θα το κάνει, αλλά συνέχεια το αναβάλλει και το αναβάλλει χωρίς να ειδοποιήσει, μέχρι που είναι πολύ αργά πια για την εκτέλεσή του.

6. Το υπόσχεται μόνο εκείνη τη στιγμή για να ξεφύγει.

7. Ανήκει στην κατηγορία του παραμυΘά!








Κατά τη δική μου άποψη, αν δεν μπορείς να κάνεις κάτι δεν το υπόσχεσαι.
Αν το υποσχεθείς όμως ή θα το κάνεις ή θα ειδοποιήσεις τον άλλον ότι (για ποικίλους λόγους) δε γίνεται ή αναβάλλεται επ' αόριστον, για να μην περιμένει.
Κάποια πράγματα, δεν αρκεί μόνο να γίνονται αλλά πρέπει να γίνονται και στη σωστή τους ώρα, ιδίως τότε που τα χρειάζεται ο αναμένων.


Σ' αυτά τα ΘΑ λοιπόν αφιερωμένο με αρκετή πικρία το επόμενο στιχούργημά μου.
Δυστυχώς, όταν γίνονται κατ' επανάληψιν, σκόπιμα ή όχι, φέρνουν τελικά κάποιου είδους θάνατο και απομάκρυνση: "Μη μου άπτου, πεπερασμένη γαρ η ώρα σου"...



"Προεπανειλημμένο Έγκλημα"

Η ασυνέπεια των 'ΘΑ' 
μεταμορφώθηκε σε Θάνατο.
Μην γυρεύετε να αποκαθηλώσετε το πτώμα.
Αναστήθηκε σε τρεις απαρνήσεις.

Χαμογελώντας απαγορεύει:
"Μη μου άπτου, πεπερασμένη γαρ η ώρα σου!"
Κανένα προσωπικό ΑΤΜ δεν θα ενημερωθεί
Γι' αυτήν την Ανάληψη...





 
Εκ των υστέρων (19-2-07) προσθέτω ακόμη ένα σατιρικό ...αριστιχούργημά μου περί του θέματος:

(τελικά, μάλλον αποτελεί πηγή έμπνευσης...)


Μ' όλα τα "Θα" σου και τα "Δει" 
Άνοιξα ένα μαγαζί
Κι άρχισα ελπίδες να πουλώ
Ναι, απ' αυτές με το κιλό

Σε ποικιλία θα τις βρείτε
Ελάτε, μην καθυστερείτε
Και όσο για την πληρωμή
Ήταν και έμεινε φτηνή

Πουλάω "Θα" μισοτιμής
Σαν δω την ευπιστία του ατόμου
Κάνω ευκολίες πληρωμής
Δόσεις και πίστωση του χρόνου

Επίδειξη Εαυτών!

Μιλούσαμε για κάποιον ποιητή που πρόβαλλε έντονα (άγονα κατά τη γνώμη μου)συναισθήματα. Η συζήτηση κύλησε κάπως έτσι:

(Όπου Α=εγώ και Β= ο συνομιλητής μου)
Α: Πάντως, για να πω τη μαύρη αλήθεια, άνθρωποι που αφήνονται τόσο πολύ στο συναίσθημα -και ιδίως άνδρες- χωρίς να έχουν βρει τη φωτεινή διέξοδο μέσα από τόση δημιουργία λέξεων και μένουν εγκλωβισμένοι σε έναν τέτοιο υποκειμενικό εσωτερικό κόσμο αναζήτησης, δε μου γεμίζουν και πολύ το μάτι.
B: Προσπαθούν να δικαιολογήσουν την κακία τους. Έτσι νομίζω.
A: Ποια κακία; Προς τι; Στη ζωή; Στους γύρω; Στην "αδικία";
B: Εσωτερική επιθυμία του καθένα μας.Όχι απαραίτητα εξωτερικευόμενη.
A: Για ποια κακία λες; Ποια εσωτερική επιθυμία; Δεν έκανα ακόμα τον συνδυασμό!
B: Το ορμέμφυτο της μη αποδοχής της άλλης παρουσίας, της άλλης άποψης, συμπεριφοράς, αξίας κλπ. Αυτήν την κακία.
Α: Έχεις εσύ τέτοιο ορμέμφυτο;
B: Όλοι έχουμε. Το θέμα είναι τι υπερισχύει...
A: Νομίζω πως είναι από τα κατώτερα συναισθήματα μέσα μας, που τα υπερβαίνουμε κάποια στιγμή. Όμως, γιατί κάποιος που γράφει και ..."ψάχνεται" να 'χει απαραίτητα τέτοια κακία; Μήπως εννοείς πως θέλει έμμεσα να δείξει (να προβάλει) καλύτερα την δική του εσωτερική ανωτερότητα;
B: Κάπως έτσι. Δήθεν κάτι ξέρω... είμαι καλύτερος... σε λειώνω, σε ισοπεδώνω... κλπ. Επιτέλους, κατάφερα να δείξω αυτό που... δεν είμαι!!!
A: Για σένα μιλάς τώρα ή για τους άλλους;
B: Όταν κουβεντιάζουμε δεν έχει για σένα ή για μένα... έχει για όλους.
A: Άρα, αυτό ισχύει και γι' αυτά που γράφω κι εγώ στο μπλογκ μου!
B: Πότε θα μου τη ...δώσει και θα σου κάνω επίθεση…
A: Θα υποστώ τις κατηγορίες σου γραπτώς εννοείς; Κάτω στα σχόλια;
B: Δεν ξέρω... Θα το υποστείς πάντως.
A: Κάτι τέτοιο θα μου γράψεις: "Είσαι και συ μία με το ορμέμφυτο της κακίας που το εκδηλώνεις σε στιλ ανωτερότητας σκέψης τάχα. Άει χάσου κι εσύ και οι δήθεν προβληματισμοί σου, πήγαινε να βρεις την πραγματικότητα και την αλήθεια χωρίς οπαδούς…"B: Όχι! Αστόχησες. Θα έλθει η ώρα.
Α: Πάντως μου αρέσει αυτή η μομφή γιατί, αν δεν είδες, είχα γράψει πως: Θέλω να γράψω διάφορα αλλά μου φαίνονται ανούσια, και τελευταία προσπαθώ να μη γράφω για επίδειξη αλλά από γνήσιο προβληματισμό.
B: Τίποτε δεν είναι ανούσιο από τα γραφόμενα. Όλα εμπεριέχουν μηνύματα για τον αναγνώστη και αποπνέουν εσωτερικό ψυχισμό.
A: Νομίζω πως αν είχαμε να τα συζητήσουμε με κάποιον δε θα καθόμασταν να τα γράφουμε και να τα εκθέτουμε εις πάσαν καλόβουλη ή μη ψυχανάλυση (το "ή μη"-αφιερωμένο)
B: Μα ο ορισμός της έκθεσης απόψεων είναι είδος αυτοψυχανάλυσης.
A: Τότε γιατί κατηγορείς ότι γίνονται από κακία; Κατά τα λεγόμενά σου περί αυτοψυχανάλυσης, γίνονται από μια εσωτερική ανάγκη και όχι μόνο για λόγους σύγκρισης…

Κάπου εκεί τελείωσαμε, χωρίς να καταλήξουμε αναγκαστικά κάπου.
Στην αρχή νόμιζα πως ο συνομιλητής μου απλώς εξέθετε τις δικές του σκέψεις, τις δικές του αντιδράσεις.
Όμως μετά το παραδέχτηκα. Το σχόλιό του έκρυβε μιαν αλήθεια.
Ότι, έμμεσα, γράφουμε και επιδεικνύουμε τις σκέψεις μας για να δηλώσουμε την πνευματική μας ανωτερότητα έναντι των άλλων και με προβλημάτισε πολύ. Κι όχι μόνο αυτό. Αισθάνθηκα ντροπή -όπως κάθε φορά που ανακαλύπτω κάτι "άσχημο" για τον εαυτό μου- πράγμα που σήμαινε ενοχή.
Γι' αυτό δημοσιεύω τη συζήτηση. Σαν υπόσχεση πως όσα γράφω θα είναι από γνήσιο προβληματισμό, ανάγκη επικοινωνίας και ανταλλαγής απόψεων και όχι "επίδειξης εαυτού".
Καλή σας ημέρα!

Ειμαρμένη - Παρέγκλιση

Οι Στωικοί υποστήριζαν πως όλα γίνονται με αλύγιστη ανάγκη:
" Καθ' ειμαρμένην τα πάντα γίνεσθαι".
Την ειμαρμένη την όριζαν σαν αδιάκοπη συνέχεια από αιτίες, "ειρμό αιτιών", που κανονίζει όσα γίνονται στον κόσμο, όπως όρισε η πρόνοια..

" Η στωική άποψη ξανάφερνε όλες τις δεισιδαιμονίες, άφηνε θέση ακόμα και στην μαντική…" 
(Χ. Θεοδωρίδης)



Όλα με μια σειρά προδιαγραμμένη.
Ένα κάρμα η ζωή του ανθρώπου.
Μια ακολουθία από αλληλουχίες.
Κι έρχεται ο Επίκουρος και μας ελευθερώνει ξανά με την "παρέγκλιση".
Την ιδιότητα που έχουν τα άτομα να ξεφεύγουν σε ακαθόριστη ώρα και σε ακαθόριστο τόπο από την καθορισμένη πορεία τους.
Κατά τον Επίκουρο: "Στον κόσμο, άλλα γίνονται από την ανάγκη, άλλα από την τύχη* κι άλλα από την δική μας, την ελεύθερη βούληση.

(Οι Επικούριοι γελούσαν με όσα ο κόσμος πίστευε για την τύχη. Ένα ρητό στο Βατικανό που προέρχεται από τον Μητρόδωρο, λέει: Σε πρόλαβα , ω Τύχη κι έφραξα κάθε πέρασμά σου…")

Ο αυθορμητισμός, αρχίζοντας στα άτομα της ύλης, με την παρέγκλιση, φτάνει τον θρίαμβό του στην ανθρώπινη συνείδηση.
"Η φύση σε έκανε θνητό και σου έταξε ορισμένο χρόνο, λέει πάλι ο Μητρόδωρος. Όμως, με τις μελέτες πάνω στην φύση (μέσω της επικουρικής φυσικής), ανέβηκες σε σημείο ν' αντικρίσεις το άπειρο και την αιωνιότητα κι έμαθες όσα είναι κι όσα ήταν κι όσα θα γίνουν."


Οι αντίπαλοι τούς ειρωνευόταν. "Τον εαυτό τους τον έχουν για άφθαρτο και ισόθεο", αναφέρει ο Πλούταρχος.





Αυτόν τον καιρό, η "ανάγκη" μου ξεδιψάει και πάλι με Ελύτη και συγκεκριμένα με τα:
"Τρία ποιήματα σε σημαία ευκαιρίας" 
(Ο κήπος βλέπει – Το αμύγδαλο του κόσμου - Ad Libitum)


" εκατό μύρια σήματα
ζήτα ήτα ωμέγα

που εάν και δεν σου αρμόσουν λέξη
αύριο
θα 'ναι χθες για πάντα

μιλώ φιλοσοφία

στα ζευγάρια μέσα υπάρχει μια χρυσόμυγα
που επαναλαμβάνει αέναα την Οδύσσεια

σ' ένα δεύτερο επίπεδο θα ξαναγίνουν πόλεμοι
δίχως να σκοτώνεται κανείς
αποθέματα θανάτου υπάρχουνε αρκετά
ο κήπος βλέπει
βάνει μπρος την αντίστροφη μέτρηση

μαρασμός
ακμή
ξύπνημα "

 
Σαν μοτίβο κάθε στροφής υπάρχει το: "Ο κήπος βλέπει".
Να κρύβει άραγε κάτι από την φιλοσοφία του κήπου των Επικούρειων;
Να κρύβει την δυνατότητα της παρέγκλισης;

Μύρια σήματα
Ζήτα ήτα ωμέγα (Ζ.Ω.Η.)…
που αν δεν αρπάξεις το αύριο, θα γίνουν χθες για πάντα…

Σε ένα ωραίο άρθρο του (Κ.Ε. 24/12/06), "Το αμύγδαλο του Ελύτη" (ο τίτλος ίσως εμπνευσμένος από το δεύτερο ποίημά του), ο Ευγ. Αρανίτσης γράφει:


Όσο λιγότερο καταλαβαίνουν οι άνθρωποι των θεσμών τον εσωτερικό διάλογο του Ελύτη με τα φύλλα των δέντρων, τόσο πιο σπασμωδικά ξεφυλλίζουν τα βιβλία του ψάχνοντας με το φακό για ίχνη χλωροφύλλης.
Όσο πιο απειλητικό, δηλαδή συναισθηματικά απειλητικό, αναδύεται το μήνυμα της ελευθερίας που ο Ελύτης άντλησε από την καρδιά του πένθους της ελληνικής παράδοσης ως τόπου συνάντησης του φυσικού κόσμου με το υπό ανάγνωσιν κείμενο του ψυχικού μας σύμπαντος, τόσο πιο κοντά στο fortissimo φτάνουν οι κρότοι των Καβείρων που δίνουν τα ρέστα τους προκειμένου ν' αποσπάσουν αλλού την προσοχή, μιλώντας, οπουδήποτε εκτός και μακράν του διακυβεύματος.
Είναι αδύνατον να "συλλάβει" κανείς πλήρως το αμύγδαλο πλήρως, αν δεν το έχει γευθεί. Το πραγματικό της γεύσης δεν συμβολίζεται, δεν είναι μεταδόσιμο μέσω της γλώσσας… 


"θα υπάρξουν πάντοτε δύο ή τρεις
γενναίοι να βλέπουνε τον κόσμο
χωρίς σκοπιμότητα"

"φωνάζω ελληνικά κι ούτε που μου αποκρίνεται κανένας

είναι που πλέον δε νογάει κανένας
τι πάει να πει αντανάκλαση μεσημεριού
πώς κι από που ακουμπάει τ' ωμέγα στο άλφα
ποιος εντέλει αποσυνδέει τον Χρόνο

Ad Libitum.


"Φωνάζω". Δε μιλάει. Φωνάζει προσπαθώντας να φτάσει στα νοητικά αυτιά μας.
"Ελληνικά". Όπως το αρχαίο ιωνικό φρόνημα πριν μπλεχτεί με ανατολικές θρησκευτικές επιρροές.
Πέρα από Ειμαρμένες, μοιρολατρίες και πεπρωμενολαγνείες...




Ποιος εντέλει αποσυνδέει τον χρόνο αν όχι εμείς οι ίδιοι Ad Libitum;
Κατά βούλησιν...

Μια πολύ στιγμιαία, πρόχειρη και μικρή συσχέτιση έκανα .
Ίσως καμιά φορά επανέλθω με καλύτερη και περιεκτικότερη ανάλυση.

Καλή σας μέρα!

Χρόνια Πολλά

Χ Ρ Ο Ν Ι Α
Π Ο Λ Λ Α

ΑΡΙΜΝΑ ΕΦΗ ΕΛ...

Διάβασα κάπου πως: "Σημασία δεν έχει πόσες φορές θα πέσεις αλλά πόσες φορές θα σηκωθείς".
Το γράφω σαν ελπίδα, λόγω της "καθοδικής" πορείας μου τον τελευταίο καιρό...

Το καλοκαίρι σκεφτόμουνα πως κι αυτό είναι μια πρόκληση της ζωής…
"Η πρόκληση του να γίνεις ένα ερείπιο της ζωής για να ξανασταθείς στα πόδια σου" είχα γράψει...
Όλα στη ζωή μας πρόκληση τελικά.
Για να δοκιμάσουμε τα όρια, τις αντοχές μας και να ξεπεράσουμε εαυτόν στον δρόμο δίχως επιστροφή…

ΑΡΙΜΝΑ ΕΦΗ ΕΛ… εκεί, πάνω σ' αυτό το ΕΛ, η πέτρα είχε κοπεί και σπάσει. Το θυμάμαι καλά.
("Η Παρουσία")

Ηθικά διλλήματα...

Αράχνιασε πια το μπλογκ μου...
Να 'στε καλά που το θυμάστε πού και πού!
Πέρασα κάτι "μεγάλο".
Τώρα σιγά-σιγά επανέρχομαι σε κανονικούς ρυθμούς.Έχω τόσα πολλά να πω. Καμιά φορά σκέφτομαι να πάρω φόρα και να γράφω... κι ύστερα μου φαίνονται ανούσια...

Για να μη λέτε όμως ότι χάθηκα, θα παραθέσω κάτι από τις (περσινές) σκέψεις μου.
Διάβαζα για τον Σωκράτη και την απολογία του, όταν μου ρθε να κάνω έναν συνδυασμό με κάποια λόγια του Χριστού...
Ορίστε τι είχα καταγράψει τότε:

Η εντολή του Χριστού "να αφήσετε τους αδερφούς σας, τους πατέρες, τις μητέρες σας κλπ και να έρθετε προς Εμένα" δεν ήταν στην κυριολεξία, όπως έχει εκληφθεί ανά τους αιώνες από τα μοναχικά τάγματα και όσους εγκαταλείπουν οικογένειες για να πάνε να σώσουν την δική τους ψυχή, αδιαφορώντας για τους άλλους
(Υπάρχει το επιχείρημα ότι μέσω των παρακλήσεων και της προσευχής, φροντίζουν για τους άλλους. Για να φτάσει όμως κάποιος σε τέτοιο σημείο και να αποκτήσει τέτοια δυνατότητα, χρειάζεται πολλά χρόνια εσωτερικής δουλειάς για να δώσει καρπούς )Νομίζω ότι ο Χριστός, μάλλον, εννοούσε πνευματικά και νοητικά.
Γιατί, ποιοι είναι οι ισχυρότεροι δεσμοί που κυριεύουν την σκέψη ενός ανθρώπου, αν όχι η φροντίδα και η αγάπη και η συναισθηματική εξάρτηση από τα αγαπημένα του πρόσωπα;
Να μπορέσετε να δείτε πέρα από αυτό, λέει ο Χριστός. Όχι, να τους παρατήσετε.
Στην απολογία του Σωκράτη, ένα από τα επιχειρήματα που του θέτει ο Κρίτων για να τον πείσει να δραπετεύσει, είναι ότι δεν δείχνει ενδιαφέρον για τα παιδιά του.
Η απάντηση του Σωκράτη είναι ότι πρέπει να είναι κανείς δίκαιος, να συμπεριφέρεται ορθά και να ζει καλά όπως θα πρέπει να ζει κανείς, ειδάλλως θα ζημιώσει την ψυχή του. Γιατί η ψυχή – ή πιο συγκεκριμένα: "Εκείνο το κομμάτι μας, όποιο κι αν είναι αυτό, που σχετίζεται με το δίκαιο ή με το άδικο, είναι περισσότερο πολύτιμη από το σώμα".Η Edward Craig, Δρ. φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο της Πελοποννήσου, αναρωτιέται, γιατί είναι τόσο πολύτιμο αυτό το κομμάτι, ώστε να υποσκελίζει το ζήτημα της ευημερίας των παιδιών του; Κι αν το ότι θα φύγει από κοντά τους και τα παιδιά του δεν τύχουν καλής φροντίδας, λόγω της έλλειψης και της καθοδήγησής του, μήπως τελικά αυτό θα βλάψει "εκείνο το κομμάτι της ψυχής τους (των παιδιών του) που σχετίζεται με το δίκαιο και το άδικο".
Σε τέτοια μεγάλα ηθικά διλλήματα, προφανώς διαλέγεις την λύση με τις λιγότερες απώλειες.
Προσωπικά, πιστεύω ότι αν δεχόταν ο Σωκράτης να δραπετεύσει και να σωθεί, τότε το κύρος της προσωπικότητας και της ακεραιότητάς του θα δεχόταν τέτοιο εσωτερικό πλήγμα που δεν θα 'χε πια να προσφέρει κάτι στους άλλους γιατί θα αλλοίωνε όλα όσα πρέσβευε και αποτελούσαν την φιλοσοφία του. Ηθικό ράκος, με τσαλακωμένα και φθαρμένα πιστεύω δεν θα 'ταν πια ο γνωστός Σωκράτης, αλλά κάποιος άλλος, που δεν θα χε να προσφέρει ό,τι και πριν.
Και τέτοιοι κάποιοι άλλοι, που αφήνουν τους συμβιβασμούς να αλλοιώνουν τα πιστεύω και την ακεραιότητά τους υπάρχουν πολλοί.
Επομένως, ξαναγυρνώντας στο ερώτημα, αν πρέπει να παρατάει κανείς και υλικά τους οικείους του, προκειμένου για τη σωτηρία της ψυχής του, η γνώμη μου είναι, μόνο αν δεν γίνεται διαφορετικά και η παραμονή του πια τους αφαιρεί περισσότερα, από όσα θα τους πρόσφερε.
Αλλά και πάλι, ο αντίλογος θα 'ταν: Κι αν αυτό τους χρειάζεται; Όχι να πάρουν αλλά να δώσουν; Να νοιαστούν αυτοί περισσότερο για τους άλλους κλπ.;
Κανείς δεν ξέρει εκ των προτέρων τις επιπτώσεις των αποφάσεών μας. Αρκεί το κριτήριο που παίρνονται να έχει στόχο πάντα "το καλύτερο δυνατόν" με αγνές προθέσεις χωρίς ίχνος υστεροβουλίας. Τότε μόνο μπορούμε να πιστεύουμε ότι πράξαμε σωστά...

ουγκ!

(ναι, έτσι το 'χα γράψει, μαζί με το ουγκ!)

Άντε καλή χρονιά να χουμε κι αν κάποιος διαφωνεί με τα παραπάνω υπόσχομαι να απαντήσω...

Αγάπη

Ακόμα κι αυτοί που κατηγορούν τον απόστολο Παύλο ότι εισήγαγε στον Χριστιανισμό τον συντηρητισμό και την ηθικοφανή καθήλωση και οπισθοδρόμηση, δεν μπορεί να μην συμφωνήσουν με το υπέροχο απόσπασμά του περί αγάπης.

(Α' Προς Κορινθίους-Κεφ. ΙΓ')  
"Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι γεμάτη από ευμένεια,
η αγάπη δεν είναι ζηλότυπη,
η αγάπη δεν καυχιέται, ούτε υπερηφανεύεται,
δεν κάνει ασχήμιες, δεν ζητά το συμφέρον της,
δεν ερεθίζεται, δεν βάζει στο λογισμό της το κακό,
δεν χαίρεται για την αδικία, αλλά συγχαίρει με την αλήθεια,
όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.Η αγάπη ποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει.
Αν είναι προφητείες, θα καταργηθούν.
Αν είναι γλώσσες, θα παύσουν.
Αν είναι γνώση, θα καταργηθεί.
Γιατί μερική γνώση έχουμε και μερική προφητεία.Αλλά όταν έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί.


Zbigniew Preisner -"Blue"



Γιατί το επίχρισμα της αγάπης σκεπάζει ό,τι αγκαλιάζει το βλέμμα μας και του δίνει άλλη όψη.
Επικοινωνεί με το βάθος των πάντων και τα φανερώνει στα μάτια μας με την αρχική τους γλυκύτητα και καθαρότητα.

Νομίζω ότι είναι αυτή η αγάπη που με κάνει να κυκλοφορώ τον τελευταίο καιρό με τη γεύση του "σ' αγαπώ" στο μυαλό μου στέλνοντας στον κόσμο ένα μεγάλο φιλί.
Κι ας μην υπάρχει κανένας συγκεκριμένος ερωτικός πομπός ή αποδέκτης.
Είναι η υπαρκτική πληρότητα του να έχω τη ζωή στα χέρια μου, του να παλεύω για το Όνειρο εν συνειδήσει.
Κι ας περνάω δύσκολες κι ανείπωτες ώρες.
Κι ας με ξαναθυμάται η θλίψη και το κλάμα φορές-φορές.
Βγαίνει δύναμη από μέσα μου.
Θέληση κι αποφασιστικότητα για τον δρόμο που χαράζω.
Γιατί προσπαθώ και παλεύω να μην αφεθώ έρμαιο των καταστάσεων.
Γιατί, κάθε πρόκληση και δυσκολία που ξεπερνάω νικητήρια, με δυναμώνει περισσότερο και μου μαθαίνει να εμπιστεύομαι περισσότερο τον εαυτό μου.

Γι αυτό βγαίνω με αγάπη, χαρά και χαμογελαστή διάθεση έξω από την πόρτα μου το πρωί.
Γιατί κυνηγώ το Όνειρο κι αυτό μου φέρνει την πληρότητα της Αγάπης ή είναι το αντίστροφο;
Μήπως είναι η Αγάπη που με φέρνει πιο κοντά στο Όνειρο;

Α, δεν ξέρω!
Το μόνο που ξέρω είναι ότι:

"Αν μιλώ τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, γίνομαι χαλκός που δίνει κενούς ήχους ή κύμβαλο που βγάζει κρότους.
Κι αν έχω χάρισμα προφητείας και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση και αν έχω όλη τη πίστη, ώστε να μεταθέτω βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, δεν είμαι τίποτε. Κι αν μοιράσω σε ελεημοσύνες όλη μου την περιουσία κι αν παραδώσω το σώμα μου για να πυρποληθεί, αλλά δεν έχω αγάπη, καμιά ωφέλεια δεν έχω.
Γιατί μερική γνώση έχουμε και μερική προφητεία.Αλλά, όταν έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί."


 Γιατί το Τέλειο είναι η Αγάπη που φέρνει την πλήρωση, την χαρά και την εσωτερική γαλήνη.




 

Ερωτικός Λόγος: όραμα και πόθος της ύλης για μια μεγαλυμένη της υπόσταση.
(Κωστής Μοσκώφ: "Η ΠΡΑΞΗ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ")

 
Γιατί, υπάρχουν άνθρωποι, που τέτοιες μέρες, ντυμένοι στα κόκκινα σαν αγιοβασίληδες, μας ανοίγουν την καρδιά τους σε προσφορά δώρου και μας εκθέτουν τον εαυτό τους φωτισμένο από εκατοντάδες σπιθίσματα κεριών ( ή ήταν από τη λάμψη των ματιών;), σε μια δοτική χειρονομία, προσπαθώντας να μας ξυπνήσουν και να μας φέρουν πιο κοντά στην πραγματικότητα της Ονειροχώρας μας.
Και κατά σύμπτωση έχουν το συμβολικό όνομα 'Μαρία'.
-Σ' ευχαριστούμε απ' τα βάθη των κρυμμένων ονείρων μας γι αυτό το μοίρασμα σου!-

(Κι εγώ προσωπικά, ακόμα πιο πολύ, γιατί χθες πήρα ένα συνταρακτικό γράμμα από το μέλλον!)

Καλά Χριστούγεννα να έχουμε όλοι μας,

με υγεία, ειρήνη

και ό,τι καλύτερο για όλον τον κόσμο!

.

DANCING TIMES

"DANCING TIMES"

12 δερματόδετοι τόμοι από τεύχη του αμερικάνικου περιοδικού για το χορό, αρχίζοντας από το 1967.

Όποιος ενδιαφέρεται να του τα στείλω, ας αφήσει μειλ και όποτε μπορέσω θα επικοινωνήσω μαζί του.

Στα σκουπίδια!

Γύρω στα 100 παλιά βιβλία ήταν.

Από Επίκουρο, Πλάτωνα, Σωκράτη, 2 τόμοι με την ιστορία του Μ. Αλεξάνδρου, Ιστορία Ιατρικής, διάφορα συλλεκτικά βιβλία τσέπης κάποιας άλλης εποχής, λογοτεχνία, ξένοι συγγραφείς, επιστημονική φαντασία και δύο χειρόγραφοι τόμοι (με καλλιγραφικά προσεγμένα γράμματα - οι δε τοπωνυμίες και όλα τα κύρια ονόματα με κόκκινο στυλό) της ιστορίας της Αρχαίας Ελλάδας και του Βυζαντίου εν συντομία....
Ένας ολόκληρος θησαυρός!

Κι όλα αυτά σε 6-7 νάιλον σακούλες δίπλα στα ...σκουπίδια!!!

Ανάμεσά τους κι ένα βιβλίο για την ψυχολογία και την αντιμετώπιση του καρκίνου...
Μάλλον κάποιος ασυνείδητος κληρονόμος τα ξεφορτώθηκε.
Είμαι τυχερή που τα βρήκα πριν από το σκουπιδιάρικο.

Αριστόδουλος

Κλαίει το παλάτι, κλαίει ο βασιλεύς
Κλαίνε οι ποιητές κι οι γλύπτες
Η μάνα και η αδερφή
Κλαίει κι ο τυχαίος –ή μη- θεατής
Το είδε το πρωί στην τηλεόραση
Πρωινή εκπομπή ψυχαγωγίας
Αχ, πώς τους ξέφυγε τέτοιο δράμα;
Ας όψεται η τηλεθέαση
Ο Αριστόβουλος σκοτώθηκε
Αποκαλύψεις για τις ίντριγκες
Αποκλειστικά ρεπορτάζ και συνεντεύξεις:
"Καταγράψαμε πρώτοι το θρήνο της μάνας"
Ταξίδια στο χρόνο
Όλα για χάρη της ενημέρωσης
-και των χορηγών της εκπομπής βεβαίως-
Όλα για τον μέσο θεατή
Όλα για τον Αριστο-δουλο

Είχαμε μια μικρή αναφορά σήμερα στο ποίημα του Καβάφη "Αριστόβουλος".
Ο βασιλιάς Ηρώδης σκοτώνει τον αδερφό της εβραίας γυναίκας του για να μην έχει το σόι της διεκδικητές του θρόνου.
"Γράψτε κάτι, ο,τιδήποτε" ήταν η παρότρυνση. Μέσα σε 5 λεπτά είχα γράψει το παραπάνω.
Το χάρηκα όμως γιατί έχω πάρα πολύ καιρό να γράψω για μένα (μόνο τα κατά παραγγελία, αλλά αυτά δεν πιάνονται...)

Ευχαριστώ!

Καμιά φορά το "Ευχαριστώ" είναι ελάχιστο.
Τώρα στα δύσκολα, αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχουν Άγγελοι.
Κι όμως...

Στη γη γεννιέται και πεθαίνει!

.

.

Η ΓΝΩΣΗ

.

Είταν σα νάνοιγαν τα σύννεφα σγουρά.

Από μπαμπάκι άσπροι σβώλοι κι' ασημένιοι.

.

Και από κει μέσα να πετιούνται με χαρά

Ακτίδες. Η γνώση, είταν πούμενε κρυμμένη.

.

Είδα το φως. Μα, πόσα μένουν σκιερά!

Τι κι' αν ο νους πετά; Στη γη γεννιέται και πεθαίνει.

(Ίωνος Μυστρά)

(*η ορθογραφία είναι της εποχής του ποιητή)

.

.

Πόσο με εξέπληξε η κρυμμένη σοφία αυτού του παλιού ποιήματος που βρήκα "τυχαία" και μάλιστα από έναν άγνωστο ποιητή...

(Σε παλιότερο ποστ είχαμε συνδέσει το νου με το χρόνο...)

.

Μυθοτεχνολογίας ερημία

.
Μετέωρη μεταξύ ουρανού και γης, η εποχή της ερημιάς του ανθρώπου δεν είναι ούτε αυτή της τραγωδίας –δεν εκδηλώνεται εδώ κανένα ιερό νόημα- ούτε αυτή της καταστροφής – μιας ριζικής στροφής του χρόνου.

Χωρίς να είναι ειλικρινά κωμική, η εποχή που μας πειθαναγκάζει είναι εκείνη της κωμωδίας του κόσμου. Είμαστε επίπεδα και παγκόσμια η εποχή των δεινών.
Τα δεινά αυτά είναι, βέβαια, τακτοποιημένα και διευθετημένα, διοικούνται και είναι υπό διαχείριση: προσφέρονται ως θέαμα και είναι διακανονισμένα μέχρι, και περιλαμβανομένων, τα μύχια τους τα πιο κρυφά και τις προσεγγίσεις τους των κορυφών.

Στερούμαστε άστρου και προσανατολισμού.
Οι διάττοντες αστέρες που διασχίζουν αυτά τα δεινά παραμένουν συνήθως αθέατοι, τόσο στον γυμνό οφθαλμό όσο και στα μικροσκόπια και στα τηλεσκόπια της πειθαναγκαστικής και ακόμα περισσότερο πειθαναγκασμένης λογικής.
Μάτι θεωρητικό και χέρι εμπειρικό έχουν οδηγήσει, όχι ανώδυνα, στα δεινά της μυθο-τεχνο-λογικής περιόδου

(Κ. Αξελός: "Από τη Μυθολογία στην Τεχνολογία")

Αγγελία

.

.

Ζητείται επειγόντως "Happy End"*

Πάσα ευχή δεκτή

.

(*αίσιον τέλος)

.

.

Ουφ! Όλα τα δύσκολα μαζεμένα...

Σαν τσίμπημα απ' τη ζωή...

.

Ωχ, φώναξε κι έσκυψε να δει απ' τα λημέρια του νου, της νιότης το προπύργιο, της άνθισης τα πλούτη.

Κι απόσωσε η μιλιά του σε δυο γράμματα και μια πνοή.

Κι απόμεινε βουβός στο μετερίζι τ' ουρανού. Τόσο που κάποιος τον σκούντησε.

Ένας αγκώνας μπήκε ελεύθερα στην μαλακή του σάρκα με έναν πόνο. Μικρό κι αλαργινό. Σαν το τσίμπημα της ζωής.

Να άνοιγε τα μάτια; Μπα! Τα κράτησε σφαλιστά, καρφωμένα πάνω της, μέχρι που 'φυγε. Εκείνη. Και του 'μεινε το ωχ. Το ειπωμένο. 

Πώς παίρνεις πίσω τους ήχους που σού 'φυγαν;

Πώς ζητάς πίσω τις στιγμές που σου γλίστρησαν;

Κανένας αγκώνας δεν τον συντρόφεψε στο ξύπνημά του.

Και πήρε να ψάχνει πού τον βρήκε το ωχ. Μα δεν βρήκε τίποτα.

Όλα καλά κλειδωμένα και ήσυχα όπως πρώτα. 

Και πήρε να βολτάρει έξω από τις κλειδαριές με ένα 'ωχ' στο γαργάλημα του ακουστικού του πόρου. Σαν ένα τσίμπημα απ' τη ζωή.
Αυτός και το ωχ.

Το ειπωμένο πια.

8-2-06 

.(Καμιά φορά, γράφουμε αυθόρμητα, χωρίς να ξέρουμε τι θα βγει, λες κι ακολουθούμε εμείς την "πέννα" κι όχι ότι υπακούει αύτή σε μας. Ένα τέτοιο κείμενο ήταν κι αυτό)

Για παν ενδεχόμενο!

.


Σήμερα, αφηρημένη, παρά τρίχα να πάθαινα ηλεκτροπληξία.
Σκέφτηκα να αφήσω τον κωδικό μου σε κάποιο φίλο για οποιαδήποτε τέτοιου είδους περίπτωση...

Τα μπλογκς υπάρχουν με μας, αλλά και μετά από μας...
.
.

Η Πράξη και η Σιωπή-Για έναν ερωτικό Λόγο

.
Από την υπόστασή του, τη λειτουργία του, ο Λόγος μπορεί να είναι έτσι τραγικός – εγκλωβισμένος εντός των αντιφάσεων της ύπαρξής του…
Ο τέτοιος Λόγος, καθώς προεκτείνεται, διχάζει το "άτομο" το μονοδιάστατο, με κατασιγασμένη την οντότητά του ως "προσώπου"…

Οξύνει τη διάσταση ανάμεσα στο Είναι και στο Νοείν, στο Λόγο και στο όλο κορμί της καθολικής υπόστασής μας. Η μοίρα του ανέραστου τέτοιου Λόγου, η μοίρα της ανάπηρης αυτής έκτασης της ύλης, είναι και η μοίρα του "ατόμου" – αποκαλύπτει την πραγματικότητα, προκαλεί ρωγμές στα τείχη των δομών, αλλά και βιώνει τραγικά τα όριά του μες στον Καιρό –βιώνει τον εαυτό του ως αντίθεση "πνεύματος" και ύλης, διχάζει τον εαυτό του σε μια αντίφαση που δεν ξεπερνιέται – όχι μόνο μέσα στο μοναχικό της Εγώ αλλά και στο Εμείς της, που δεν μπορεί να βρει τη στιγμή της εκκαθολίκευσής του – να γίνει Πράξη καθολική.
Το "άτομο" αποκαλύπτει έτσι όχι τη διπλή όψη του κόσμου –ως τραγωδίας και ως διαλεκτικής- αλλά τον αποκαλύπτει μονοδιάστατα ως τραγωδία, μια παντραγική κατάσταση όπου οι αντιθέσεις δε γίνεται να ξεπεραστούν, όπου το άτομο είναι καταδικασμένο στην "Πτώση" του ως το πέρας της ιστορίας, όπου το άτομο δε γίνεται να μετάσχει μέσα από την επικέντρωση του Εγώ του στο καθολικό Εγώ, ως έρωτας του όλου Άλλου, το άτομο δεν μπορεί να "θεωθεί", να καταργήσει το πεπερασμένο του, "κόβοντας τον καιρό στα δυο" μέσα από την ενθουσιαστική Πράξη του όλου Άλλου, τον έρωτα της επανάστασης, έρωτα των συμπαντικών πραγμάτων…
Ο σημερινός θετικιστικός Λόγος είναι ένα παράδειγμα αυτής της πτώχευσης του ανθρώπου, της απώλειας του "προσώπου" του…
Ο Λόγος αυτός στεγανοποιεί τις έννοιες –και τις λέξεις- χωρίς να επιτρέπει τη διάχυσή τους έξω από τον μοναχικό εαυτό τους, χωρίς να επιτρέπει την προέκτασή τους από το νου στις αισθήσεις – απαγορεύοντας έτσι αυστηρά την ποιητική του λειτουργία.
Ο επιστημονικός Λόγος υπάρχει έτσι ως Λόγος θετικιστικός, Λόγος "ακριβής", Λόγος που περιορίζει ωστόσο το περιεχόμενο της ζωής εγκλωβίζοντάς το, ανέραστα, μες στις δομές των μοναχικών λέξεων, που μένουν έκθετες ως νοητικά σύμβολα, έξω από το όλο σώμα του ανθρώπου.
Λόγος "επιστημονικός" που συρρικνώνει τη λειτουργικότητας της επιστήμης, διαχωρίζοντας δυϊστικά το νου από τις αισθήσεις και το όλο σώμα μας…

Ερωτικός Λόγος, όραμα και πόθος της ύλης για μια μεγαλυμένη της υπόσταση…

Ο θετικιστικός σημερινός "επιστημονικός Λόγος, θα πρέπει να μετουσιωθεί σε έναν Λόγο που θα ταξιδεύει την όλη ύλη, έναν Λόγο που θα είναι αισθητικός μαζί και επιστημονικός – επενεργώντας τόσο στις "αισθήσεις" όσο και στη "διάνοια"…

Μπρος λοιπόν, να βρούμε πάλι τον πολύτροπο Λόγο του καθολικού προσώπου μας, ανατρέποντας τον ανέραστο λόγο του μοναχικού μας ατόμου.

Ο άλλος αυτός, ο αισθητικός, ο ερωτικός Λόγος, προσβλέπει στη μέσα από την Πράξη του άλλου αναδόμηση του Εγώ σε Εμείς. Ο ερωτικός αυτός λόγος μετουσιώνει το Λόγο από εργαλείο μοναξιάς σε εργαλείο απελευθέρωσης…

Στην προσπάθεια να δομηθεί μια αφήγηση, παρεμβαίνουν τα όρια του προσώπου και τα όρια των γύρω προσώπων ή πραγμάτων, όχι κάποια όρια του Εγώ ή του Εγώ του Άλλου, αλλά τα όρια της μεταξύ σχέσης τους.
Παρεμβαίνει έτσι ο ανενεργός ή αδύναμος ακόμα Λόγος του ανθρώπου, που δεν μπορεί να ενδυθεί το Είναι, το γίγνεσθαι και μένει ένα ανάπηρο Νοείν…

Μόνο αυτός ο ερωτικός Λόγος μπορεί να συρρικνώνει τη συμπαντική Σιωπή, ως Λόγος φορέας του ονείρου της ύλης του ανθρώπου, πορεία προς την εκκαθολίκευσή του στη στιγμή της πραγματοποίησής του ως Πράξης, γνωρίζοντας ωστόσο και τα όρια αυτής της συρρικνωτικής παρέμβασής του…

Ο Λόγος, ταξίδι της ύλης ανάμεσα στο εντός μας γίγνεσθαι και στο γίγνεσθαι εκτός μας – νόστος η αναζήτηση του Άλλου από το Εγώ μας, μπορεί να υπερβεί την τραγικότητά του, την οργανική απόσταση ανάμεσα στη δυνατότητα της όλης Πράξης και στον εαυτό του, μόνο ως Λόγος ερωτικός – μόνο ως Λόγος που συγκροτείται από τις διαδικασίες του νου όσο κι από τις αισθήσεις, Λόγος που φορτωμένος έτσι το σώμα μας δε διαχωρίζει την ποίηση από τη νόηση, την επιστημονική διατύπωση από την αισθητική διατύπωση.

Ο ερωτικός αυτός Λόγος είναι η οδός που οδηγεί στο καθημερινό πανηγύρι των συμπαντικών πραγμάτων…

Κωστής Μοσκώφ: "Η ΠΡΑΞΗ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ"
Τα όρια του έρωτας και της ιστορίας- Δοκίμια: Για έναν ερωτικό λόγο


Για άλλο πράγμα πήγα στη δανειστική βιβλιοθήκη. Σκόνταψα στον Μοσκώφ.
Πρώτη φορά που άνοιγα βιβλίο του...
Είχα σκοπό να αντιγράψω πιο πολλά, αλλά δεν θέλησα να γίνουν κουραστικά.