Ηχοναρκωτικά!

Δε θα γράψω πολλά για να μην κάνω διαφήμιση.
Αλλά, για όσους δεν το ξέρουν, εδώ και καιρό κυκλοφορεί ένα νέο είδος ναρκωτικού.
Είναι ηχητικό ναρκωτικό και υπόσχεται να φέρει όσους το ακούν σε έκσταση ή παρόμοια κατάσταση με αυτές των χημικών ναρκωτικών.
Η νέα μορφή αυτών των ναρκωτικών κυκλοφορεί online σε συγκεκριμένα Sites.
Βάζεις τα ακουστικά στ' αυτιά σου και ακούς για κάποια δευτερόλεπτα (ή λεπτά) κάποιους ακαθόριστους, μη συγκεκριμένους ήχους που σου υπόσχονται το επιθυμητό εγκεφαλικό αποτέλεσμα, χωρίς να κάνεις τίποτε άλλο!

Τι θα σκεφτούν ακόμα;


"Listen", by Thinka Jordy

Αγγελίες

Ζητείται, απο ιδιωτικό σχολείο, κυρία με πολλά πιασίματα
για να συνοδεύει μικρούς μαθητές σε περιπάτους.





Ζητούνται τύποι των άκρων, για περιφρούρηση σε διαδηλώσεις.


Ας το ρίξω στο χιούμορ πριν αποτρελαθώ τελείως με όσα συμβαίνουν...-

Ερωτικά SPAM και Μπλογκοσταχτοπούτες

Κάποια στιγμή, βρίσκετε με κάποιον τρόπο (είτε είχε προηγηθεί άλλη μεϊλοσυνομιλία ή συνήθως ανταλλαγή σχολίων στο δικό του ή στο δικό σας μπλογκ ή ξεκινάει έτσι ξαφνικά)… βρίσκετε που λέτε ένα μέιλ στην μπλογκοδιεύθυνσή σας από κάποιον "ευυπόληπτο" μπλόγκερ που εξαίρει και παραμιλά για τον τρόπο που γράφετε στο μπλογκ σας.

Ότι σας ξεχώρισε εδώ και καιρό, πόσο μοναδικός και υπέροχος είναι ο καταδικός σας τρόπος που προσεγγίζετε τα θέματα, τι διεισδυτικό πνεύμα, τι σπάνια και δυσεύρετη ευαισθησία αναδύει, τι αισθαντικότητα μεταδίδει, τι άρωμα γυναίκας αποπέμπει, τι αγγελική τρυφερότητα έχετε, πόσο σπάνιο και μοναδικό πλάσμα θα είστε (εσείς και όλες οι υπόλοιπες της μπλογκόσφαιρας), ότι σ' όλη του τη ζωή (τόσο χρονών μαντράχαλος) δεν έχει ξαναδεί άλλη σαν εσάς, εσάς περίμενε, εσείς είστε αυτό και το άλλο και το παράλλο και το παραδείνα, πέρα από κάθε σύγκριση, και έχει μείνει καταγοητευμένος, και …, και …, και…., και δώσ' του παρόμοια και παρεμφερή και παραπλήσια.

Βέβαια, θα μου πείτε, αυτό το κάνουν όλοι οι άντρες που στοχεύουν στην ματαιοδοξία μιας γυναίκας και στην ανασφάλειά της για να τη "ρίξουν".
Τώρα τελευταία όμως έγινε και μπλογκομόδα μέσω μειλ, με στόχο όλες τις μπλογκοσταχτοπούτες που πιστεύουν σαν τα χάπατα τόσα κι άλλα τόσα, από τον μπλογκοπρίγκιπα που τις ξεχώρισε ανάμεσα στις άλλες του χορού των μπλογκζ.


Ε, κι άμα δεν του κάτσει η πρώτη μπλογκοσταχτοπούτα περνάει στις επόμενες. Τόσες υπάρχουν ντυμένες με τα μπλογκοκαλά τους. Δεν μπορεί! Κάποια απ' όλες που μπλογκογυροφέρνουν θα τσιμπήσει το δόλωμα της εξαίρετης μοναδικότητας (λίγο-πολύ βίτσιο όλων μας να το νομίζουμε). Σε κάποια θα ταιριάξει το γοβάκι-μειλ...

Και κάθομαι σαν την ηλίθια και αναρωτιέμαι:
ΛΙΓΗ ΤΣΙΠΑ ΔΕ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΙΑ;
-

Μπλογκοντολμαδάκια

Τα Ντολμαδάκια του Άθους

Αυτή η συνταγή είναι κατ' ευθείαν φερμένη από τον Άθω, από τότε που κατοικούσαν μόνο γυναίκαι (όρα και Αμαζόναι) και μαγείρευαν σε πήλινα κιούπια που τα 'χωναν στην χόβολη και τα άφηναν για ώρες να σιγοψήνεται σιγά-σιγά το φαγητό και να προλαβαίνει να ελευθερώνει και να μεταλλάσσει όλα τα αιθέρια συστατικά του σε πανδαιμόνιο γεύσης.

Για τα υλικά της συνταγής θα χρειαστείτε:
1. Αμπελόφυλλα.
Τόσα αμπελόφυλλα όση και η ηλικία σας. Ας πούμε Χ (συνήθως αυτή τη συνταγή την κάνουν οι γεροντοκόρες οπότε η ποσότητα του φαγητού είναι αρκετά επαρκής για χόρταση).
Τα μαζεύετε τρυφερά-τρυφερά μια νύχτα με φεγγάρι φορώντας εφτά αραχνοΰφαντα πέπλα, που τα βγάζετε ένα-ένα και τα κρεμάτε στο αμπέλι, καθώς ψιθυρίζετε τις εφτά μέρες, τα εφτά θαύματα (τα παλιά, όχι αυτά που ψηφίστηκαν πρόσφατα-αφήστε τους νεωτερισμούς) και τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα.
(Παρεμπιπτόντως: Έχουν δει πολλοί γεωργοί καλό από αυτή τη μέθοδο γιατί τα κράτησαν μετά για σκιάχτρα)
Σημαντικό! Τα αμπελόφυλλα τα κόβετε με το χέρι βάζοντας το νύχι του αντίχειρα στο δέσιμο του φύλλου, να κάνει τσακ. Μη χρησιμοποιήσετε μαχαίρι γιατί δε θα πιάσει η συνταγή (αλλά έχετε ένα πάνω σας -καλού κακού- στα σκότη και τις ερημιές του αμπελώνα - μόνο όμως άμα ξέρετε να το χρησιμοποιείτε).

2. Ρύζι, ανάλογα με τα αμπελόφυλλα.
Για να βρείτε πόσο ρύζι θα χρειαστείτε, μετράτε τις διαμέτρους των Χ φύλλων, τις προσθέτετε όλες μαζί και τις διαιρείτε δια Χ μείον 3 (το τρία είναι σημαδιακό).
Το Ψ νούμερο που θα βρείτε, το μετράτε σε φλιτζανάκια του καφέ, αλλά προσοχή, γεμισμένα μόνο κατά το 1/3.
Επιτρέπεται απόκλιση μόνο κατά 7-9 κόκκους ρυζιών, αλλιώς η συνταγή δεν πιάνει και την ξανακάνετε από την αρχή.

Με πιο απλά λόγια:
Ρύζι (Ψ)=Χ διά άθροισμα διαμέτρων μείον 3.
(σας θυμίζω για την εξίσωση: πρώτα οι πολλαπλασιασμοί και οι διαιρέσεις και μετά οι προσθαφαιρέσεις)
Όπου Ψ, αντικαθιστώ επί Χ φλιτζανάκια γεμισμένα κατά 1/3.
Το ρύζι να ΄ναι "καρολίνα" και δη ντόπιο κι όχι μπάρμπα-Μπεν και τέτοια.

3. Κρεμμύδια, αλάτι πιπέρι και καρυκεύματα κατά βούλησιν (τα καρυκεύματα δεν είναι απαραίτητα για τον σκοπό της συνταγής, αλλά δίνουν ωραίο άρωμα και ενισχύουν τη γεύση για να μπορέσει να τα φάει ο άνθρωπος)
Τα κρεμμύδια, καλό είναι να είναι και ξερά και φρέσκα ανακατεμένα. Κατά γευστική προτίμηση, ένα μεγαλούτσικο ξερό και δύο έως τρία φρέσκα.
(Αν η ηλικία σας είναι μεγάλη, μπορείτε να προσθέσετε κι άλλα κρεμμύδια, γιατί δε θα φτάσουν μόνο αυτά για την ποσότητα των ντολμάδων)

Εκτέλεση:
Στήνετε τη συνταγή απέναντί σας όπως στο εκτελεστικό απόσπασμα. Δένετε τα μάτια σας με ένα μαντήλι και προσπαθείτε να θυμηθείτε απ' έξω τα υλικά.
(Είναι μεν άσχετο με τη συνταγή, αλλά κάνει καλό δε στη μνήμη σαν άσκηση).

Επειδή βαριέμαι να γράφω, πηγαίνετε στο μπλογκ της Ακανόνιστης να δείτε τα βασικά της εκτέλεσης.
Εδώ θα αναφέρω μόνο τα συμπληρωματικά.

Όσο πλένετε το ρύζι λέτε:
"Πλύνε πλύνε το ρυζάκι
καθαρό καλό νεράκι
έτσι πλύνε την καρδιά του
για να με δεχτεί κοντά του"

Όσο καθαρίζετε τα κρεμμύδια και χύνετε το κορόμηλο (προσοχή, όσο πιο κοντά στα μάτια κι όσο πιο πολύ δάκρυ, τόσο καλύτερη η εγγύηση για την επιτυχία), λέτε το εξής:
"Δάκρυ δάκρυ, στάλα στάλα
να σε πιάσει βρε κεφάλα
κι η καρδιά σου η σκληρή
σα μαρούλι να γενεί
τρυφερή να μ' αγαπήσει
και να με επιθυμήσει"

Α, ξέχασα. Όλα αυτά, τα λέτε από μέσα σας, μην τυχόν σας ακούσει κανείς, γιατί μετά δεν πιάνει η συνταγή. (Εκτός αυτού, μπορεί να σας περάσει και για λωλή.)

Πριν ετοιμάσετε τα ντολμαδάκια, στρώνετε 13 αμπελόφυλλα στον πάτο του πήλινου κιουπιού για να μην "πιάσει" το φαγητό.
Κάθε αμπελόφυλλο που στρώνουμε το ακουμπάμε πρώτα στο μέρος της καρδιάς μας (άμα φοράμε κάτι σε μοχέρ το πλένουμε μετά, δεν πειράζει-επιτρέπεται) και λέμε από μέσα μας το όνοματεπώνυμο, το χρώμα μαλλιών, το ύψος και τα κιλά του καλού μας.
Μετά ετοιμάζετε τα ντολμαδάκια και τα τυλίγετε όπως γράφει η Ακανόνιστη, τα τοποθετείτε σε σχήμα καρδιάς κλπ. κλπ. και τα πατικώνετε με το πιάτο.

Αντιγράφω τα διάφορα που λέμε από το σχόλιο που είχα αφήσει εκεί:

Κατά το τύλιγμα:
"Αμπελόφυλλο σαν μπεις
στο στομάχι του να βρεις
δρόμο ευθύς για την καρδιά του
(μην πονέσει η κοιλιά του)
σαν ντολμά να την τυλίξεις
στο καμίνι να την ρίξεις
της αγάπης μου για πάντα
κι όλα τα κακά στην μπάντα"

Όταν τα σκεπάζουμε με το λιμοζ' πιάτο:
"Έλα πιάτο σκέπασέ τα
και αργά σιγόψησέ τα
ούτε ένα μην σκορπίσει
κι αγάπη μας να ανθίσει"

Άμα τα κάνουμε με αυγολέμονο λέμε και τούτο (μόνο άμα θέλουμε όμως-δεν είναι υποχρεωτικό σαν τα άλλα):
"Σαν τ' αυγό με το λεμόνι
η αγάπη να ενώνει
το δικο του, το δικο μου
στο καλο το ριζικο μου"

Με γιαούρτι, το εξής:
"Σαν τα μάγια της μαγιάς
και τους μύθους της γιαγιάς
άσπρη μέρα εμείς να δούμε
σαν ζευγάρι θα γενούμε"

(προσοχή όμως, αν το γιαούρτι δεν είναι από καλλιέργεια αλλά επιδόρπιο με ζελατίνη δεν πιάνει τούτο το ξόρκι)

Μετά ετοιμάζετε τη χόβολη και αφήνετε το κιούπι να σιγοβράσει 7 ώρες, λέγοντας ανά μία ώρα ξανά τις μέρες, τα θαύματα και τα αμαρτήματα για να δέσει μυστηριακά η πρώτη ύλη (στο αμπέλι) με το αποτέλεσμα (στο σπίτι).
Άμα δεν έχετε χόβολη, ούτε κάποιον γνωστό καφετζή σαν αυτόν της διαφήμισης, σιγομαγειρέψτε τα στο μάτι της κουζίνας, ριψοκινδυνεύοντας να μειώσετε το ποσοστό επιτυχίας της συνταγής κατά 69,7%

Tips σερβιρίσματος:
1. Τα σερβίρετε ζεστά.
2. Τα σερβίρετε στο καθημερινό τραπέζι με το καθημερινό πρόχειρο σερβίτσιο όπως πάντα. (κάντε λίγη υπομονή-άμα πιάσει, μετά θα σας ετοιμάζει ο καλός σας ρομαντικά δείπνα στην ταράτσα με καλά σερβίτσια και κηροπήγια κλπ κλπ...)
2. Τα σερβίρετε σα να μη συμβαίνει τίποτε (μην μυριστεί ότι κάτι τρέχει), κι άμα σας πει ότι δεν πεινάει, δαγκώνετε τη γλώσσα σας, δεν του λέτε τίποτα, κάνετε την πάπια, τα πετάτε στα σκουπίδια (προσέχοντας μην τα φάει κανένας άστεγος απ' αυτούς που 'χουν το κουσούρι να ψάχνουν στα ξένα σκουπίδια και γίνει ερωτοχτυπημένος μπάστακας έξω από την πόρτα σας) και ετοιμάζετε ξανά από την αρχή μια άλλη φορά τη συνταγή.

Καλή Επιτυχία!-

-

...Πισαρίνα!

Και ξαφνικά, άστραψε ένα κλικ στο μυαλό μου... κι έτρεξα να βρω τις αποδείξεις και να τις φωτογραφίσω.
Ίσως να μου αρέσουν μερικά έργα του Πισαρό γιατί... μου μοιάζει!
Μα, ναι! Δείτε τον πρώτο πίνακά του από την πρώτη ανάρτηση (Πισαρό 1), δείτε κι αυτόν τον δικό μου. Δεν είναι σα να με αντέγραψε?


Σημείωση: Η ανάρτηση αυτή έχει ημερομηνία λήξεως. Αύριο θα σβηστεί!

Καμίγ Πισαρό 2

Boulevard Montmartre-Morning

-
-
Boulevard Montmartre-Night

-
-
Boulevard Montmartre-Rainy Weather

-
-
Boulevard Montmartre-Afternoon

-
-
Boulevard Montmarte

-
-
(Όχι δεν έχω μπερδέψει τους δύο πρώτους τίτλους. Ο ένας προφανώς απεικονίζει τη Μονμάρτη ξημερώματα κι ο άλλος το βραδάκι-σουρούπωμα που λέμε)

-
-

Καμίγ Πισαρό 1

Και μια κι έπιασα τη ζωγραφική και το Ιμπρεσιονισμό, τρεις πίνακες του:
Ζακόμπ-Αμπραάμ-Καμίγ(ή Καμίλ) Πισαρό.
(Σεν Τόμας Αντίλλες 1830 - Παρίσι 1903)

Χαρακτηρίστηκε ως «πατριάρχης του ιμπρεσσιονιστών», λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του ύφους του, αλλά και κυριολεκτικά, διότι ήταν ηλικιακά ο γηραιότερός τους.
Έχει επίσης χαρακτηριστεί ως ο «ζωγράφος της γης», καθώς μέσα από το έργο του, εξιστόρησε — με το δικό του τρόπο — τη ζωή των αγρών, τα οργωμένα χωράφια, τα τοπία, τα ζωντανά, τους ανθρώπους και τους κόπους τους, το χωριό που κοιμάται και την πόλη που σφύζει από ζωή.

Πολύ φίλος του Σεζάν(«Ο ουσιαστικά ιμπρεσιονιστής Πισαρό και ο ουσιαστικά μεταϊμπρεσιονιστής Σεζάν επηρέασαν βαθιά ο ένας τον άλλο για όλη τους τη ζωή... Εδωσαν και οι δύο πολλά ο ένας στον άλλο... Ο Σεζάν απελευθέρωσε τον Πισαρό σε έναν βαθμό... Ο Πισαρό χαλιναγωγούσε τον Σεζάν») και του Γκογκέν.
Για ένα χρονικό διάστημα πέρασε και στον πουαντγισμό.

Το 1874 ενώνεται με την ομάδα των ιμπρεσιονιστών και είναι ο μοναδικός που λαμβάνει μέρος σε όλες τις εκθέσεις της ομάδας (ανώνυμης εταιρίας).
Το 1879, περίοδο κρίσης της ομάδας, όταν οι περισσότεροι φεύγουν και μένουν σ' αυτήν μόνο όσοι είναι πλούσιοι και μπορούν να αντέξουν οικονομικά χωρίς να πουλούν πίνακες, ο Πισαρό μένει θαρραλέα, με οικονομική βοήθεια από τους φίλους του.
Το 1886, ανθρωπος με ανοιχτούς ορίζοντες, διαπληκτίζεται με τους υπόλοιπους (χαρακτηρίζοντας τους ως "ρομαντικούς που έχουν συμφέρον να μάχονται τις καινούργιες τάσεις") και επιμένει να λάβουν μέρος στην έκθεση της ιμπρεσιονιστικής ομάδας (που ήταν και η τελευταία), δύο νέοι καλλιτεχνες (Σερά, Σινιάκ) με αποτέλεσμα να αποσυρθεί ο Μονέ, να ακολουθήσουν οι Σισλέ και Ρενουάρ που δεν είναι έτοιμοι να κατανοήσουν τις καινοτομίες της νέας γενιάς και τελικά να δημιουργηθεί σχίσμα στην ομάδα.
-

Σπύρος Παπαλουκάς-Τέχνη: το θαύμα του ανθρώπου

"Ογδόντα τέσσερα χρόνια έχουν περάσει από την πρώτη ατομική έκθεση του Σπύρου Παπαλουκά στη Θεσσαλονίκη, στο Λευκό Πύργο (1924), και τώρα “επιστρέφει” στην πόλη μέσα από μία μεγάλη αναδρομική έκθεση στο πλαίσιο των 43ων Δημητρίων."
(Εφημερίδα Μακεδονία)

Μέσα στα τρεξίματά μου πέρασα σήμερα τυχαία από το Κέντρο Πολιτισμού στην Τούμπα, είδα τη γιγαντοαφίσα για τον Σπύρο Παπαλουκά, είδα και "φως" και μπήκα.
Είχαν εγκαίνια και ακόμα μάζευαν το κέτερινγκ όταν έφτασα. Ρώτησα αν μπορώ να μπω, αλλά ο χρόνος ήταν περιορισμένος. "Εν τάχει", όπως υποσχέθηκα στην ευγενική κοπέλα που επέβλεπε το χώρο, έριξα μια ματιά στην έκθεση.


Τα έργα ανήκουν στη συλλογή του Ιδρύματος Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Βασίλη και Μαρίνας Θεοχαράκη, δώρο της κόρης του ζωγράφου Μίνας.

Κάποια έργα του Παπαλουκά αισθανόμουν ότι είχαν ιδιαίτερους κώδικες στον τρόπο της επιλογής των χρωμάτων, αλλά δεν είχα τον χρόνο να μείνω να τα επεξεργαστώ. Σα να περιείχαν προβληματισμούς ή κάποιο βάθος που δεν έπιανα η πτωχή.

Ερωτεύτηκα δε δύο από τα γνωστά έργα του με την πρώτη ματιά, γιατί άλλο να τα βλέπεις σε φωτογραφίες κι άλλο να σου μιλούν μπροστά στα μάτια σου. Νομίζω ότι άμα ήμουν πλούσια θα γινόμουν συλλέκτρια έργων τέχνης. Είναι η δεύτερη αδυναμία μου μετά τα βιβλία.

Μια και μου περίσσευαν λίγα λεπτάκια ακόμα, έριξα μια γρήγορη ματιά και στα υπόλοιπα έργα τέχνης της συλλογής του Κέντρου Πολιτισμού. Κάποια από αυτά ήθελα τόσο πολύ να μπορούσα να τα αποκτήσω ενώ κάποια άλλα με άφησαν αδιάφορη.

Ε, όσο να πεις κάποια από τα ελάχιστα γλυπτά δεν γλίτωσαν από το άγγιγμά μου. Νομίζω ότι τα αισθάνομαι καλύτερα με την αφή. (Αγγίζω το σχήμα που σμίλεψε ο καλλιτέχνης για να μου μεταδώσει κάτι από αυτό που θέλησε να εκφράσει.)

Ίσως να ήταν η γρήγορη ματιά, ίσως και η δική μου προβολή πάνω στα έργα, όμως
1. Κάποια τα αισθάνθηκα να περιέχουν κάτι από τον καλλιτέχνη, ένα κομμάτι του εαυτού του και μου φάνηκαν υπέροχα.
2. Κάποια άλλα είχαν μεν κομμάτι του καλλιτέχνη αλλά δεν είχαν καλή τεχνική και μου φάνηκαν μέτρια.

3. Κάποια άλλα είχαν καλή τεχνική αλλά μέσα από αυτά δεν έβγαινε κάτι από τον καλλιτέχνη αλλά ένα μεγάλο "εγώ" ή αλλιώς "κοιτάξτε τι μπορώ να κάνω" ή "ΕΓΩ είμαι καλλιτέχνης κι αυτό είναι το έργο μου-θαυμάστε με" και διάφορα τέτοια αρνητικά και υπερφίαλα αισθήματα.
4. Κάποια ήταν και μέτριας τεχνικής και μέτριας εσωτερικότητας.
5. Και μόνο ένα -ευτυχώς- μου φάνηκε παντελώς κενό και άτεχνο, παρ' όλη τη δουλειά και την πολυπλοκότητα που προσπάθησε να βάλει ο/η καλλιτέχνης/-ις. Μια απλή "κατασκευή" με καμιά εσωτερικότητα.

Κι όλα αυτά σε ένα τέταρτο με είκοσι λεπτά περίπου!
Πλησίασα στον ασπροστρωμένο μπουφέ έξω από το Κέντρο Πολιτισμού, ζήτησα ένα ποτήρι νερό από τον σερβιτόρο, το ήπια μονορούφι κι όρμησα ξανά στα τρεξίματα μου.
Είχα αργήσει και έπρεπε να τρέξω για να προλάβω, αλλά μου άρεσε αυτή η παράκαμψη.

Πληροφορίες για το Ίδρυμα Θεοχαράκη.
Κάποια έργα και κείμενα για τον Σπύρο Παπαλουκά.
Πληροφορίες για την Έκθεση και βιογραφικό του.

(Σημείωση: Όλα τα έργα της ανάρτησης είναι του Σπύρου Παπαλουκά)
-

Είναι-Φαίνεσθαι

Modigliani

Θυμάστε τον παλιό κοινωνικό προβληματισμό του Έριχ Φρομ: "Να έχεις ή να είσαι;"

Σήμερα έχει μετατραπεί σε: "Να είσαι ή να φαίνεσαι" με το κοινωνικό βάρος να κλίνει απαρέγκλιτα με κενότητα προς το δεύτερο.

Οι άνθρωποι όμως που έχουν μάθει πραγματικά να "είναι" ποτέ δεν μπορούν να επιζητήσουν, να αναπαυτούν και να αρκεστούν σε κάποιο ψεύτικο "φαίνεσθαι" όση κοινωνική αποδοχή και προβολή κι αν τους παρέχει.

Δυστυχώς, η ταχυκοινωνία μας που έχει συνηθίσει στο πλασάρισμα και στο μάνατζμεντ, ειδωλοποιώντας το "φαίνεσθαι", δεν αναγνωρίζει το "είναι" ανάμεσά της, χωρίς την προπομπή και την επικάλυψη των φανφάρεων και των μεταξωτών φυκιών πλεγμένα σε απαστράπτουσες φορεσιές γιούνισεξ μπούργκας με φρου-φρου τίτλων και κατορθωμάτων, διακοσμημένες περίτεχνα με μπόλικα λαμπερά λογύδρια-στρας περί "εγώ" όπως ειθίζεται.

Ίσως καλύτερα όμως, γιατί απομονώνει και διευκολύνει όσους πραγματικά "είναι" στο "λάθε βιώσας" και τους απαλλάσσει από την περιττή αυλή τών: "Είμαι ο... γιατί ξέρω τον...".

(Μπα, θα 'ναι που ξύπνησα στραβά σήμερα...)

-
-
_____________________________________________________________________________________

Αφορισμοί

Α Φ Ο Ρ Ι Σ Μ Ο Ι    Μ Ο Υ

Μωρία η Σοφία των ανθρώπων.
Στέκουν με ένα αναμμένο σπίρτο στο χέρι,
ενώ λίγο πιο πέρα η φωτιά σαρώνει τα πάντα.
13-02-06

Το δικό σου το λίγο
(εξωτερικό ή εσωτερικό),
μπορεί να είναι πολύ για κάποιον άλλον,

Το δικό σου το πολύ
μπορεί να είναι λίγο για κάποιον άλλον

Φοριέται η ζωή σε όλα της τα επίπεδα!
17-03-06

Η λέξη Θάνατος ξεκινάει με ένα ΘΑ;
Μελλοντικό μόριο.
Όπως και η μελλοντική μας κατάληξη.
18-03-06

Και τα μικρά
Και τα μεγάλα πουλιά
Πετάνε
Κουνώντας τα φτερά τους
10-11-03

Μικρός που είναι ο κόσμος!
Ιδίως όταν το Μ γράφεται με Π
20-03-06

Δεν θέλω να ζήσω μια παραμυθένια ζωή
επειδή πάντα περνάνε αυτοί καλά
αλλά οι άλλοι κ α λ ύ τ ε ρ α !!!
18-02-05

Ευτυχισμένος ο καρπός στο δένδρο
που δεν τον έκοψε κανείς
μέχρι που σάπισε
26-12-03

Όταν οι άλλοι έχουν μικρή ιδέα για μας
Τότε έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους

Ο έρωτας μας επιστρέφει με τόκο
ό,τι του προ-δώσαμε.
26-9-03

Όλο και κάπου υπάρχουν ήρωες
άσχετα με το μέγεθος και πέρα από συγκρίσεις
05-10-06

Το τίμημα της Γνώσης είναι
ότι … την γνώρισες

Καλά τα ωραία λόγια,
αλλά θα ήταν ακόμη καλύτερα
αν δεν ήμασταν αναγκασμένοι
να τα κάνουμε πράξεις
10-11-03

Ο άνθρωπος ζητάει καλό για τον εαυτό του,
άσχετα αν αυτό είναι κακό για τους άλλους

Οι γυναίκες γίνονται ευτυχισμένες όταν
δεν αναφέρεσαι στα χρόνια τους
ή αναφέρεσαι σ' αυτά
με παρελθόντα χρόνο σε μορφή ενεστώτα

Ποια η διαφορά μεταξύ καλής και κακής ποίησης;
Η πρώτη είναι επίδειξη της σκέψης
Η δεύτερη, λύτρωση της σκέψης
26-12-03

Τόσο μικροί άνθρωποι τόσο μεγάλες επιθυμίες;
Ή το μέγεθος
είναι ακριβώς στα μέτρα της μικρότητας μας;
...-02-04

Τα δένδρα είναι
τα όνειρα των σπόρων
για τον ουρανό
…-01-05

Μερικοί μεγάλοι έχουν ακόμη τις απορίες που είχαν παιδιά
Ποτέ δεν μεγάλωσαν ή ποτέ δεν ήταν παιδιά;
15-04-05

Οι ασυνείδητα καλοί
γίνονται θύματα.
Οι έξυπνα καλοί
"προσφέρουν" αρκετές φορές στον διπλανό τους.
Οι δυναμικά ευσυνείδητοι καλοί
αλλάζουν κάτι από τον κόσμο γύρω τους
(ανάλογα με την ζέση τους)
…2005

Πολλές φορές, όταν χάνεις κάποιον άλλον
νομίζεις ότι χάνεις τον κόσμο
Όταν χάσεις τον εαυτό σου
τότε έχασες τον κόσμο σίγουρα
15-10-05

Κολλημένοι στις ίδιες λέξεις
μιλάμε για διαφορετικά πράγματα
26-12-03

Ούτε τα ράσα κάνουν τον παπά
Ούτε οι ρίμες τον ποιητή
Ούτε τα ράφια την γεροντοκόρη
Ούτε οι ρήσεις τον σοφό

Αν γυρίζοντας πίσω σήμερα
βλέπεις τον εαυτό σου καλύτερο από χθες,
όσα συνέβησαν είχαν σκοπό να σου δείξουν κάτι.
Αν όχι, είχες τα μάτια κλειστά.
29-10-02

Δεν μας ενοχλεί ο εγωκεντρισμός του άλλου
παρά μόνο, επειδή στα μάτια του
η δική μας αξία είναι λιγότερη
από αυτήν του εαυτού του

Δεν μπορεί να μας δώσει κανείς τίποτε.
Μόνο παίρνουμε.
Ό,τι είναι να πάρουμε.
Ό,τι μπορούμε.
Ό,τι υπήρχε από πριν.
20-01-06

Μερικοί Πολύτιμοι
Τι Λίθοι που Είναι!
13-04-06

Κάποτε,
τις εποχές τις έφερνε ο χρόνος

Tώρα,
οι βιτρίνες των καταστημάτων
Άνοιξη 2005

Τι άλλο είναι μια ελπίδα
από την προσμονή του αύριο;
Μήπως μπορεί τότε κανείς να πει
Πως οι αισιόδοξοι
δεν ζουν στο σήμερα αλλά το προσπερνάνε;
… - 89

.

Παλιότερα είχα μαζέψει τους Αφορισμούς μου,
Παλιότερα τους είχα αναρτήσει,
Παλιότερα τους κατάργησα…
Πάει καιρός που δεν έχω άλλους αφορισμούς.
Ίσως γιατί δε νοιάζομαι να τους μαζέψω...
Ίσως γιατί δε μου βγαίνουν πια, επειδή μπερδεύονται και χάνονται σε βαθύτερους στοχασμούς...

Οι παλιοί αυτοί Αφορισμοί μου βρίσκονται επίσης και στο σάιτ του Πάτροκλου Χατζηαλεξάνδρου: Περι-Γραφής

-



-

Ελύτης

.
Το φως δουλεύοντας τη σάρκα μου, φάνηκε μια στιγμή στο στήθος το
μενεξεδί αποτύπωμα, κει που η τύψη μ' άγγιξε κι έτρεχα σαν
τρελός. Ύστερα, μες στα πλάγια φύλλα ο ύπνος μ' αποστέγνω- σε, κι έμεινα μόνος. Μόνος.
Ζήλεψα τη σταλαγματιά που απαρατήρητη δόξαζε τα σκίνα. Όμοια
να 'μουν στο έκπαγλο μάτι που αξιώθηκε να δει το τέλος του Ελέους!
Ή μήνα κι ήμουν; Στην τραχύτη του βράχου, ανάρραγου από την κορ-
φή ως τα βάραθρα, γνώρισα τα πεισματικά σαγόνια μου. Που
σπάραζαν το κτήνος μέσα στον άλλον αιώνα.

(Ελύτης - Έξι και μία Τύψεις για τον Ουρανό)

Πένθος

.

Ανδρέα Λασκαράτου – "Ιδού ο άνθρωπος"

*Αφιερωμένο στον ...Ορέστη

περί άλογης κατανάλωσης συναισθημάτων

για αυτολύπηση (όρα νο2)

ή ικανοποίηση του απέναντι (όρα νο3).

1.Γνήσια ευαισθησία-2.Αδυναμία χαρακτήρος-3.Προσποίηση ευαισθησίας.

Δια τέτοια προκείμενα, θα είναι αρμοδιώτερο να βάλωμ' εμπρός μας πρόσωπα του αδυνατωτέρου γένους, γυναίκες.
Τους τρεις δε τούτους ομοιόμορφους, αλλά διαφορετικούς χαρακτήρες, τους βλέπουμε περισσότερο πραγματωμένους εις μίαν περίστασιν, την σπουδαιότερην της ζωής, εις την ύστερην ασθένειαν του συζύγου.

1. Η ευαίσθητη γυναίκα νοσηλεύει τον άνδρα της, και κάθεται στο προσκέφαλό του εις την στιγμήν της αγωνίας του, με τη θλίψη κρυμμένη μεσ' στην ψυχή της, χωρίς να λείψη σε τίποτε εις τον άνδρα της. Όταν τον ιδή αποθαμένον, τα εξωτερικά σημεία της λύπης της είναι σχετικώς μέτρια, ενώ μέσα της έχει όλον εκείνον τον σπαρακτικόν πόνον όπου φθείρει την ύπαρξήν της.
Η γυναίκα τούτη λυπείται ότι χάνει το σύντροφό της.

2. Η αδυνάτου χαρακτήρος γυναίκα χάνει κάθε ενεργητικότητα σε περίσταση χρείας. Ο κίνδυνος του συζύγου της την καταβάλλει, και την κατασταίνει ανίκανην να τον βοηθήση. Τραβιέται στην άλλην άκρη του σπιτιού, όπου αγωνιά κ' εκείνη με σπασμούς, υστερισμούς, λιποθυμίες, και τα παρόμοια, ώστε να μοιράζη τους νοσηλεύοντας άλλους, μεταξύ του πάσχοντος και του εαυτού της.
Η γυναίκα τούτη λυπείται ότι χάνει τον προστάτη της.

3. Η προσποιούμενη ευαισθησίαν, ως επί το πλείστον, διαρκούσης της ασθενείας του νοσηλευομένου ιδικού της, εκατέγινε εις το να βάλη καταμέρος και να φυλάξη ως ιδιαίτερον ιδικόν της, όσα περισσότερα από τα ενυπάρχοντα. Ενώ, αν η ασθένεια είναι κάπως κολλητική, δεν εχθέτεται πάρα πολύ στην κοντακιανότητα του αρρώστου. Επιφυλάττεται όμως όταν ιδή αποθεμένον τον ιδικόν της να κάμη το χρέος της. Τότε οι υστερισμοί, οι λιποθυμίες, οι φωνές και οι μάνητες είναι πλήθειες.
-Αφήστε με να πέσω από το παράθυρο.
ενώ κανείς δεν την εμποδίζει.
Η γυναίκα τούτη θέλει να κάμη να τη θαυμάσουνε και πραγματικώς τη θαυμάζουνε, οι ανόητοι δια τη νομιζομένη ευιασθησία της, και οι νοήμονες δια την επιτυχή προσποίησή της.

Ο πρώτος χαρακτήρας είναι αξιότιμος.
Ο δεύτερος ευκαταφρόνητος.
Ο τρίτος συχαντερός και αποτρόπαιος.

(η ορθογραφία είναι του συγγραφέα, από το 1886 - το βιβλίο που έχω είναι πολύ παλιό και δεν γράφει ημερομηνία έκδοσης - Εκδόσεις Πέλλα πάντως)

.

Λεξιλόγιο

*εχθέτεται = εκτίθεται

*κοντακιανότητα = η ιδιότητα του ...κοντά, του πλησιάσματος! (ωραία σκωπτική γλώσσα, ε;)

*συχαντερός = από το σιχαίνομαι

.

Και λίγα βιογραφικά:Ο Α. Λασκαράτος υπήρξε σκωπτικό και μαχητικό πνεύμα ο οποίος αγωνίστηκε εναντίον των προλήψεων, των συμβιβασμών, των υποκρισιών και των δεισιδαιμονιών της εποχής του και της Επτανησιακής κοινωνίας.
Φωτισμένος, προοδευτικός, ενάρετος, ηθικά ακέραιος, υπήρξε εχθρός της αμορφωσιάς, πολέμιος των προλήψεων και της αδικίας, μαχητής εναντίον κάθε πλάνης δεισιδαιμονίας, υποκρισίας και οπισθοδρομικότητας. Μαστίγωσε τα ελαττώματα του κλήρου, την κάθε είδους τυραννία και ασχημία και φιλοδόξησε να γίνει φρουρός του χρέους, κοινωνικός αναμορφωτής, ένας φιλοπρόοδος ηθικολόγος και οραματιστής οικογενειακών και κοινωνικών θεσμών εδραιωμένων στην ομορφιά, στην αγάπη και στην ειλικρίνεια.
Άλλο τόσο όμως στους αγώνες του αυτούς, που τάραξαν τα λιμνασμένα νερά μιας μικρής κοινωνίας, αποδείχτηκε επίμονος και ασυμβίβαστος, φανατικός και θορυβώδης, υπερβολικός και φιλόνικος. Η δράση του συνοδεύτηκε από διώξεις, δίκες, φυλακίσεις, αφορισμούς εξορίες, που τα υπέμεινε όλα αλύγιστος, συντροφευμένος από τη στοργική συμπαράσταση της συντρόφου του.
Και είναι το δίχως άλλο προς τιμήν του, η αλύγιστη αυτή εμμονή στο δρόμο της συνείδησής του, παρά τις δυστυχίες στις οποίες τον έριξε και την πτώχεια που του στοίχισε και που την αντιπαρήλθε θαρραλέα χωρίς να τον πτοήσουν οι ανάγκες της πολυμελούς του οικογένειας (εννιά παιδιά σύνολο, επτά κορίτσια και δύο αγόρια).

Γεννήθηκε το 1811στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς και πέθανε το 1901, πέντε μήνες μετά την άρση του αφορισμού του, ώστε να κηδευτεί με …τιμές και με πανελλήνια αναγνώριση.

(Θ. Π. - Από τον πρόλογο του βιβλίου του Α. Λασκαράτου: "Ιδού ο άνθρωπος" όπου παρουσιάζονται χωριστά οι διάφοροι ανθρώπινοι χαρακτήρες)

Πίνακες:

1. Weeping woman by Paul Kerr.

2. Weeping Woman, 1937, by Pablo PIcasso.

3. Weeping Woman With Handkerchief, 1937, by Pablo Picasso.

Και περισσότερα βιογραφικά: (για να μην ψάχνετε κι αλλού)

Ανδρέας Λασκαράτος (1811-1901)

Ο Ανδρέας Τυπάλδος Λασκαράτος γεννήθηκε το 1811 στην Κεφαλονιά. Η οικογένειά του ανήκε στις παλιές αριστοκρατικές οικογένειες της Επτανήσου. Ο πατέρας του Γεράσιμος καταγόταν από τη Νάπολη και διέθετε μεγάλη περιουσία και πολιτική δύναμη.

Πρώτοι δάσκαλοι του Ανδρέα ήταν οι Ευγένιος Διογένης και Σπυρίδων Τρέκας.

Σε ηλικία δώδεκα ετών έφυγε για το Αργοστόλι, όπου έμεινε στο σπίτι του θείου του κόντε Δελλαδετσίνα. Εκεί διδάχτηκε την ιταλική και την αρχαία ελληνική γλώσσα από τους Ιάκωβο Βαπτιστή Μπαρτολότσι και το Νεόφυτο Βάμβα αντίστοιχα. Στο Αργοστόλι γνώρισε επίσης το λόρδο Μπάυρον.

Εν συνεχεία φοίτησε στη Σχολή του Κάστρου και το 1828 πήγε στην Κέρκυρα όπου μυήθηκε στην ιταλική σάτιρα και λογοτεχνία από το Βιτσέντζο Νανούντσι, ποιητή του Κύκλου του Σολωμού και θιασώτη της απλής γλώσσας. Εκεί γνωρίστηκε επίσης με τον Ανδρέα Κάλβο, του οποίου υπήρξε μαθητής, καθώς και με το Βηλαρά.

Καθοριστική ωστόσο στάθηκε η γνωριμία του με το Σολωμό, στον οποίο ο Λασκαράτος υπέβαλε ποιήματα και μεταφράσεις και από τον οποίο ενθαρρύνθηκε να συνεχίσει να γράφει.

Σπούδασε νομικά στην Ιόνιο Ακαδημία και εργάστηκε ως βοηθός στη Γραμματεία της Ιονίου Γερουσίας και στο Ειρηνοδικείο Κεφαλληνίας. Το 1836 έφυγε για το Παρίσι, όπου έμεινε ως το 1839, οπότε πήγε στην Πίζα. Εκεί πήρε το δίπλωμα του δικηγόρου, ήρθε σε επαφή με τις φιλελεύθερες ιδέες της εποχής και έγραψε τα πρώτα του ποιήματα. Επέστρεψε στην Κεφαλονιά σε ηλικία 30 ετών και διορίστηκε Πρόεδρος Δικαστής στο Ληξούρι, θέση από την οποία σύντομα παραιτήθηκε. Το 1844 πέθανε ο πατέρας του και ο Ανδρέας ανέλαβε τη διαχείριση της περιουσίας του. Την ίδια περίοδο (1845) ταξίδεψε στην Κρήτη για να γνωρίσει τον λαϊκό πολιτισμό της, επέστρεψε όμως απογοητευμένος, καθώς μπόρεσε να συγκεντρώσει μόνο λίγα τραγούδια , τα οποία δημοσίευσε στο οικογενειακό περιοδικό Λύχνος, το οποίο εξέδωσε το 1859 και ως το 1868, οπότε και έκλεισε, έβγαλε μόνο 49 φύλλα.

Στο δρόμο για την Κρήτη πέρασε από την Αθήνα, όπου τύπωσε το έργο του Το Ληξούρι εις του 1836, μίμηση του ποιήματος του Αl. Tassoni La sechia rapitia. Από την Κρήτη επέστρεψε στην Κεφαλονιά και παντρεύτηκε την Πηνελόπη Καργιαλένια, κόρη μεγαλεμπόρου καταγόμενη από το Λιβόρνο, η οποία στάθηκε πιστή σύντροφος και συμπαραστάτιδά του.

Το 1850 πήρε μέρος στις εκλογές της Θ΄ Βουλής ως αντίπαλος του κόμματος των φιλελευθέρων, απέτυχε ωστόσο και έφυγε με την οικογένειά του για το Αργοστόλι. Το 1856 δημοσίευσε το έργο Μυστήρια της Κεφαλλονιάς, ήτοι σκέψεις απάνω στην οικογένεια, στη θρησκεία και στην πολιτική, το οποίο κίνησε αντιδράσεις, οδήγησε στον αφορισμό του και έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή του. Έφυγε για τη Ζάκυνθο, αντιμετώπισε ξανά δυσκολίες και κατέφυγε τελικά μόνος στο Λονδίνο. Εκεί διεύρυνε τις γνώσεις του και έγραψε την Απόκριση στον αφορισμό, έργο που εκδόθηκε δώδεκα χρόνια αργότερα. Η αλληλογραφία του με τη σύζυγό του είναι ενδεικτική για την ψυχολογική του κατάσταση εκείνη την περίοδο. Αντιμετώπισε και νέες αντιδράσεις, συνέχισε ωστόσο να τυπώνει έργα του από την Αθήνα, την Κεφαλονιά, τη Ζάκυνθο και την Κέρκυρα, ώσπου κατηγορήθηκε για συκοφαντία του ιδεολογικού του αντιπάλου και μέλους της επίσημης εκκλησίας Λομβάρδου και φυλακίστηκε για τέσσερις μήνες.

Νέες αντιδράσεις προκάλεσε το ποίημά του Νανάρισμα για τον τότε διάδοχο του θρόνου. Το περιοδικό του Λύχνος έκλεισε και ο ίδιος κινδύνεψε ξανά να φυλακιστεί, γλίτωσε όμως κατόπιν επιστολής του στο Βασιλιά. Το 1864 δημοσίευσε μια Στιχουργική της γραικικής γλώσσας, μετέφρασε δύο βίους αγίων από τα αγγλικά και μετά τον μεγάλο σεισμό του 1867 έγραψε το Ιστορικό των σεισμών. Την έκδοση της Απόκρισης στον Αφορισμό, ακολούθησε νέα δίκη, αυτή τη φορά όμως ο Λασκαράτος αθωώθηκε. Αμέσως μετά δημοσίευσε το έργο Η δίκη μου με τη Σύνοδο.

Λόγω οικονομικών δυσκολιών επιχείρησε να ιδρύσει ένα ιδιωτικό Παρθεναγωγείο σε συνεργασία με τη σύζυγό του, προσπάθεια που απέτυχε. Το 1872 εκδόθηκαν τα Στιχουργήματα και από το 1873 ως το 1876 σειρά φυλλαδίων με τίτλο Η κοινωνική μας κατάσταση. Την περίοδο εκείνη ήταν ήδη γνωστός στο χώρο του ελεύθερου ελληνικού κράτους και στον κύκλο του Παλαμά. Το 1873 ανακηρύχτηκε επίτιμο μέλος του συλλόγου Βύρων και το 1877 του Παρνασσού. Το 1878 έγραψε το δοκίμιο Η τέχνη του δημηγορείν και του συγγράφειν και το 1879 το Ιδού ο άνθρωπος , το οποίο εξέδωσε το 1886 μαζί με μια συλλογή από χαρακτήρες στα πρότυπα του Θεόφραστου και του La Bruyere. Το 1884 δημοσίευσε το φυλλάδιο Περί γλώσσης και το 1889 το Γλώσσα.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του συμπλήρωσε το έργο Ήθη, έθιμα και δοξασίες της Κεφαλονιάς που δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του και συνέχισε να γράφει ποιήματα, λυρικά και σατιρικά. Στα 1894 - 1896 επιχείρησε μια επανέκδοση του Λύχνου.

Λίγο πριν το θάνατό του με εισήγηση του νέου Δεσπότη Κεφαλληνίας Γερ.Δοριζα άρθηκε ο αφορισμός του. Πέθανε το 1901 στο Αργοστόλι.

Στο έργο του Λασκαράτου κυριαρχεί πνεύμα φιλελεύθερο, κριτικό, δηκτικό και το ύφος του συχνά γίνεται έντονα καυστικό. Συνεπής στους λόγους και τα έργα του διώχτηκε για την ελευθεροστομία του, δεν έχασε ποτέ όμως τη μαχητικότητά του.

Οι ιστορικοί της λογοτεχνίας τον χαρακτήρισαν ως τον κυριότερο σύνδεσμο ανάμεσα στην Επτανησιακή και την Α΄ Αθηναϊκή Σχολή.

Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Ανδρέα Λασκαράτου βλ. Άγρας Τέλλος, «Λασκαράτος Ανδρέας», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια. Αθήνα, Πυρσός, 1931, Αλισανδράτος Γ.Γ., «Ανδρέας Λασκαράτος», Η παλαιότερη πεζογραφική μας παράδοση· Από τις αρχές της ως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο Ε΄· 1830-1880, σ.278-303. Αθήνα, Σοκόλης, 1996, Κωστίου Κατερίνα, «Λασκαράτος Ανδρέας», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 5. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1986, Παπαγεωργίου Αλέκος Γ., «Λασκαράτος - Τυπάλδος Ανδρέας», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 9. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. και Παπαγεωργίου Αλέκος Γ., «Σύντομο χρονολογικό διάγραμμα της ζωής του Α.Λασκαράτου», Νέα Εστία 70, ετ. ΛΕ΄, Χριστούγεννα 1971, αρ.827, σ.134-139.

(Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.)

.