Χέρια

Τη Μεγάλη Βδομάδα

σταύρωσες τα χέρια σου

σε στάση άμυνας

και ύψωσες το ανάστημά σου

εν μέσω δύο "ληστών".

(προς αποφυγήν παρεξηγήσεως, αναφέρομαι σε σημερινό άνθρωπο)

.

Μέτρο

Πόσο μικραίνουν οι λέξεις στα μεγάλα!








.

Χρόνια Πολλά! (...πριν)

Συνοδοιπόρος στον "τόκο εν τω καλώ"
και στον "τόκο εν τη ψυχή"
ξέχασες τον Πλάτωνα
δίπλα στο ματσάκι με τα μυριστικά.
Τού 'πρεπε άραγε
ακούσια δέηση θυμιαστική
πριν ζυγώσει
τον απρόσεχτο νου μου;

Το δωμάτιο

Άνοιξα την πόρτα. Ο φόβος θρονιασμένος, μεγαλοπρεπώς, στο κέντρο του δωματίου με κοιτούσε διαπεραστικά. Αισθανόμουνα να μικραίνω μπροστά στα μάτια του. Το εσωτερικό μου ανάστημα συναγωνιζόταν πια τους 7 νάνους.
Όσο αυτό μίκραινε, τόσο ξεπεταγόταν -σαν ζόμπι σε κακόγουστη κινηματογραφική ταινία- μίζερες ανασφάλειες (θαμμένες για χρόνια σε διάφορα μέρη του μυαλού μου που περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία) και γέμιζαν ορμητικά τα αλλεπάλληλα κενά που άφηνε.

Το δωμάτιο σκοτεινό. Συνήθως, ο διακόπτης για το φως βρισκόταν στην άλλη πλευρά του δωματίου, ακριβώς πίσω από το θρόνο του σκοτεινού κυρίαρχου (να θυμηθώ να κάνω παράπονα στον εργολάβο).

Πώς αφέθηκα και βρέθηκα εδώ; Είμαι εγώ ξανά για τέτοιες περιπέτειες; Να περπατάς σε μεγεθος Τοσοδούλας μέσα σε ένα τόσο τεράστιο δωμάτιο και να κλυδωνίζεται συθέμελα, σαν ετοιμόρροπο ερείπιο, το οικοδόμημα της ύπαρξής σου με την ωραία περιποιημένη πρόσοψη που τόσο προσεχτικά χτίζεις τούβλο στο τούβλο χρόνια τώρα;

Άπαπαπα-παπά!

Κλααααατς!

Άρπα την φόβε σε νίκησα!

Κι αφού βεβαιώθηκα ότι είχα κλειδαμπαρώσει καλά την πόρτα πίσω μου, κατέβηκα άρον-άρον κουτρουβαλώντας τα σκαλιά, φτάνοντας στο γνώριμο και ασφαλές περιβάλλον του ισογείου.

Όρσε μου που ήθελα παραμύθια και ωραίες κοιμισμένες τρυπημένες από αδράχτια.

Αβγό vs Κότας + Κότα vs Αβγού

Μια και σήμερα είναι το έθιμο του βαψίματος των αβγών (νέα γραφή με β), 

ιδού η μεγίστη απορία των αποριών:

 Η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα;

1η Απάντηση: Σύμφωνα με την κοσμογονία του Ησίοδου,
τα πάντα γεννήθηκαν από το κοσμικό αβγό.
Αβγό-Κότα=1-0


2η Απάντηση: Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, ο Θεός έκανε πρώτα τα ζώα.
Αβγό-Κότα=1-1

3η Απάντηση: Σύμφωνα με τη Δαρβινική θεωρία, το αβγό προϋπήρχε της κότας, επειδή οι δεινόσαυροι γεννούσαν αβγά πολύ πριν γεννηθούν οι κότες, και τα πτηνά είναι εξέλιξη των δεινοσαύρων.
Αβγό-Κότα=2-1

4η Απάντηση: Σύμφωνα με το παραμύθι: "Η κότα με τα χρυσά αβγά", η κότα γεννούσε αβέρτα (sic) χρυσά αβγά μέχρι που την έσφαξαν για να τα πάρουν όλα μονομιάς (τστστσ… άπληστοι και αχάριστοι άνθρωποι). Συμπέρασμα: Δεν υπήρχε ούτε ένα αβγό μέσα στην κότα, άρα τα αβγά δεν προϋπάρχουν από μόνα τους αν δεν δημιουργηθούν εκ του μηδενός από την κότα.
Αβγό-Κότα=2-2

Το ερώτημα παραμένει λοιπόν.

Οποιαδήποτε άλλη άποψη ή θεωρία δεκτή.

Υ.Γ. 1
Σκέφτομαι να το κάνω λιγάκι πιο εμπορικό και επικερδές: Μόλις άνοιξε το γραφείο στοιχημάτων μας, τρέξε να προλάβετε και να προβλέψετε το νικητή (Αβγό ή Κότα). 
Αφήστε το "Στοίχημα" μέρες πού 'ναι και ασχοληθείτε με κάτι πιο κοντά στην παράδοση! 

Προσφορά: Με κάθε ποντάρισμα, δώρο ένα νηστίσιμο δεκανόστιμο κουλουράκι!


Υ.Γ. 2
Απορώ, τόσο επίκαιρο και καυτό θέμα, πώς δεν έγινε ακόμη είδηση πρώτης γραμμής σε όλα τα δελτία ειδήσεων (και μη μου πείτε ότι δεν ψάχνουν για τέτοιου είδους θέματα για να ασχοληθούν εκτεταμένα, παραβλέποντας κάποια άλλα, δε θα σας πιστέψω...)


.

Δανεικά κι Αγύριστα

Ψάχνω να βρω το γνωστό ροζ βιβλίο. Μέρες που είναι ας του ρίξω μια ματιά.
Ίσως ξανανεβάσω και κάποιο απόσπασμά του.


Στο γνωστό σημείο (ταξινομώ θεματολογικά τα βιβλία μου) δεν είναι. Oύτε σε κάποιο άλλο ράφι.
Κάτι θυμάμαι αμυδρά... το εκθείαζα... ίσως και να το δάνεισα... πότε σε ποιον;
Όποιος και να 'ναι δεν μου το επέστρεψε, το μόνο σίγουρο...

Άλλο ένα αξιόλογο βιβλίο μου χαμένο από δανεισμό.
Κοιτάζω κάποια μέτρια άλλα, γιατί να μη χαθεί ένα από αυτά, σκέφτομαι...

Μάθημα

Anna Walker

-Οι άνθρωποι γράφουν με σύμβολα, μου είπε. Αναλύουν όλο το δέντρο, επειδή θέλουν να γράψουν μόνο για τον καρπό.

-Γιατί το κάνουν αυτό;

-Αυτός που καταλαβαίνει θα δει τον καρπό, αυτός που δεν καταλαβαίνει θα δει το δέντρο και θα ασχοληθεί  με τα κλαδιά.

-Α, σαν το ρητό με το δέντρο και το δάσος ε; τόλμησα να αστειευτώ, αλλά το πρόσωπό του παρέμεινε σοβαρό.

-Οι άνθρωποι σκέφτονται με σύμβολα, μου είπε. Για να αποφύγουν τον καρπό επινοούν το δέντρο.

-Μα, χωρίς δέντρο πώς θα υπάρξει καρπός; Με κλωνοποίηση; πήγα να κάνω τον πολύξερο, αλλά και πάλι το αυστηρό του βλέμμα με σταμάτησε.

- Οι άνθρωποι ονειρεύονται με σύμβολα.

-Τι σύμβολα;

-Διάφορα: χώμα, ρίζες, δέντρα, κλαδιά, φύλλα, ουρανό…

-Καρπούς;

-Θα μιλήσουμε στο αυριανό μάθημα για τα όνειρά σου.

.

Ήρθε!

Πάνω στ' άνεμου τα φτερά

στρογγυλοκαθισμένη

Ένα πρωί μου 'ρθε κλεφτά

κι ας ήμουν νυσταγμένη

Πετάρισε τα βλέφαρα

και μου 'κλεισε …τη μύτη

Μα, δεν αρκούσαν όλα αυτά

με μάντρωσε και σπίτι

Για δες καιρό που διάλεξε

να έρθει να με πάρει

Τώρα που μπήκε η Άνοιξη

κι οργιάζει το χορτάρι

Και δε θα βγαίνω τώρα εγώ

έξω δε θα πηγαίνω;

Μέσα στο σπίτι θα γυρνώ

Οργιασμένο Χορτάρι

σα να 'ναι στοιχειωμένο;

Θα κάνω επανάσταση

και θα φορέσω μάσκα

Κι ας πέρασαν οι Απόκριες

κι ας έρχεται το Πάσχα

Σαν Μάικλ Τζάκσον θα γυρνώ

θα γράφω και τραγούδια

Θα σεργιανίζω άφοβα

στη φύση, στα λουλούδια

Ναι, δε θα της περάσει αυτό

και θα φωνάξω: ΑΕΡΑ...

σταμάτα πια να 'ρχεσαι εδώ

και φύσα παραπέρα

Και πάρε αέρα μου μαζί

κι αυτήν την αλλεργία

Γιατί κατάντησε Nαζί

μου φέρνει δυσφορία

Μου κλείνει μύτη και λαιμό

τι κι αν φορέσω μάσκα

Η ύπουλη, η πονηρή

με πιάνει και στα μάτια

"Έχε Γειά"

Είχα εδώ μια άλλη ανάρτηση, αλλά την αντικαθιστώ με αυτήν που την αφιερώνω σε όλους αυτούς που το μόνο που βλέπουν είναι η δική τους αλήθεια και ούτε καν καταλαβαίνουν ότι φορούν νοητικές παρωπίδες!
Και την αφιερώνω ιδιαιτέρως στον D.T.

Εν κρυπτώ και παραβύστω...

-Θα μπορείς να εκδικηθείς όποιον θελήσεις υπό έναν όρο: δε θα μάθει ποτέ τίποτα.
-Δε θα μάθει ποτέ ποιος τον εκδικήθηκε;
-Όχι!
-Ούτε για ποιο λόγο;
-Όχι!
-Μα, πώς θα... Ας είναι... Εντάξει, δέχομαι!








Κάποιος τον αποκάλεσε διάβολο...

Κάτι πρόχειρο

Ήθελα να διαβάσω ένα ποίημα απόψε, αλλά με την πρώτη ματιά δε βρήκα κανένα ιδιαίτερο. 

Έψαχνα κάποιο να μιλά για το θέατρο του παραλόγου, για τις αόρατες και ανυπόγραφες συμβάσεις που μας κρατούν δέσμιους, αυτές που έχουν κολλήσει πάνω μας, έχουν μπει μέσα μας και δυσκολευόμαστε τόσο να τις αποκόψουμε, όπως αν κόβαμε ένα πραγματικό μέλος του εαυτού μας.

Πού να ψάχνω ποιήματα τέτοια ώρα, τελικά είπα να γράψω κάτι πρόχειρο μόνη μου:

by Jude Griebel

Βγήκες στη σκηνή

Ο τέλειος ρόλος, ραμμένος γάντι ακριβώς στα μέτρα σου

(ραμμένος γάντι τι πολυφορεμένες λέξεις, διάλεξε κάτι πιο ποιητικό )

Έπαιξες, χόρτασες χειροκρότημα, υποκλίθηκες και βγήκες

πίσω από τη σκηνή εκεί όπου τα φώτα δεν έφταναν

Σβήστε τους προβολείς φώναξε ο υπεύθυνος

Όλοι οι προβολείς έσβησαν εκτός από σένα

Εσύ συνέχιζες να λάμπεις στο σκοτάδι

Τόσο που σκόνταψες πάνω σε μια παρατημένη καρέκλα

Ποιος ανόητος την άφησε εδώ, σκέφτηκες θυμωμένος

-Στις καρέκλες κάθονται, άκουσες μια φωνή-καθίστε

-Πρέπει να φύγω, το 'χα στο πρόγραμμα

-Καθίστε σας παρακαλώ, ξανακούστηκε η φωνή

Κάθισες  στη βρώμικη καρέκλα

Ήταν σκοτάδι βλέπεις και δε φαινόταν

-Βρωμοκαρέκλα, σκέφτηκες και πετάχτηκες απάνω

Έπρεπε να φύγεις, το 'χες στο πρόγραμμα.

-Στις καρέκλες κάθονται, ακούστηκε πίσω σου η φωνή...

.

Ντουμ σπείρα εσπερίδων...

Νομίζω ότι το σχήμα που κρύβει το μυστικό του σύμπαντος είναι η Σπείρα (η δυναμική κίνηση του κύκλου).
Πολύ παλιά είχα δει κάποιο σχετικό όνειρο ενεργειακής σύνδεσης γης και σύμπαντος μέσω σπείρας και ξανάδα κάτι σχετικό με σπείρα και ανθρώπινη εξέλιξη προχθές (το επόμενο από τα φτερά και το βουνό).
Ίσως επειδή άρχισα να προβληματίζομαι με αποκωδικοποιήσεις πάλι...

 Υπάρχει, άραγε, περίπτωση να έχει ετυμολογική κωδικοποιημένη σχέση η σπείρα και με τις Εσπερίδες; (παλιά μου ανάρτηση)

Κι αν ο χρόνος δεν είναι ούτε ευθύγραμος ούτε κυκλικός αλλά σπειροειδής;
Αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει τη σχετικότητά του. Φανταστείτε το μήκος ενός ελατηρίου σε κανονική θέση και όταν το τεντώνουμε - το ίδιο ελατήριο/χρόνος καταλαμβάνει διαφορετικό μήκος.
Επίσης, όποιος θα μπορούσε να πιέσει με κάποιον τρόπο αυτό το ελατήριο/χρόνο θα κατάφερνε να φέρει τις σπείρες του τόσο κοντά ώστε να τις ενώσει και να πηδήξει άνετα από τη μια σπείρα στην άλλη... Ορίστε και ο τρόπος για τα ταξίδια στο χρόνο... (με βρίσκω μια χαρά έτοιμη για επαγγελματική αποκατάσταση στη ΝΑΣΑ- θα σας στέλνω κάρτες και δολάρια...)

Και μερικές από τις σχετικές αναφορές που υπάρχουν στο διαδίκτυο:

Σείριος:
Ο Αρχιμήδης μελέτησε με μεγάλη λεπτομέρεια τις ιδιότητες της επίπεδης έλικας στο έργο του «Περί Ελίκων». Με την έλικα αυτή κατάφερε να τετραγωνίσει τον κύκλο, παρακάμπτοντας δηλαδή την "αυστηρή κατασκευή" με μόνο διαβήτη, κανόνα. Αν και το περιέγραψε πρώτος, φαίνεται ότι το σχήμα αυτό ήταν γνωστό από τα προϊστορικά χρόνια καθώς εντοπίστηκε στην τοιχογραφία με τις πολύχρωμες σπείρες που βρέθηκε στο κτίριο Ξεστή 3, στον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου της Σαντορίνης.
ΣΠΕΙΡΕΣ και ΜΑΙΑΝΔΡΟΙ τα 2 ΑΠΟΛΥΤΑ συμβολα

Αστρονομία  

Οι σπείρες του Γαλαξία μας και η κεντρική ράβδος

Ο Γαλαξίας μας είναι ένας περιστρεφόμενος ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας.

Αρχαία Σύμβολα

Η Σπείρα -ένα από τα αρχαιότερα σύμβολα, που χρησιμοποιείται από παλαιολιθική εποχή! Αυτό το περίπλοκο σύμβολο το συναντάμε σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς-στην Αίγυπτο, Κρήτη, Μυκήνες, Μεσοποταμία, Ινδία, Κίνα ,Ιαπωνία ,Ευρώπη, Σκανδιναβία ,Βρετανία...Και  παντού  πάνω από όλα είναι σύμβολο της ζωτικής δύναμης.

Το σχήμα του σπιράλ (spiral) το συναντάμε και στην φύση-ζούμε σε έναν γαλαξία σπειροειδή τύπου. Οι ανεμοστρόβιλοι,τα κελύφη μαλακίων, τα δαχτυλικά αποτυπώματα, ακόμα και το μόριο του DNA έχουν την μορφή της σπείρας .

Η σπείρα που συνδυάζει το σχήμα ενός κύκλου και την δυναμική κίνησή του, συμβολίζει τον χρόνο. Ως μέρος της ομαλής ατελείωτης γραμμής συμβολίζει  επίσης την ανάπτυξη, την συνέχεια, τον ρυθμό της αναπνοής και της ίδιας της ζωής.

Γαλαξίες και Χρυσή Τομή...

Η σημασία της Χρυσής Τομής όμως δεν περιορίζεται στις καλές τέχνες, όπως ίσως θα μπορούσε να συμπεράνει κανείς εκ πρώτης όψεως. Οι πραγματικά ενδιαφέρουσες εφαρμογές ξεκινούν από την κατασκευή, με τη βοήθεια της Χρυσής Τομής, ενός άλλου γεωμετρικού σχήματος, που ονομάζεται Λογαριθμική Σπείρα. Η κατασκευή αυτή βασίζεται στην ακόλουθη ιδιότητα των «χρυσών» ορθογωνίων. Αν «κόψουμε» ένα τετράγωνο από ένα τέτοιο ορθογώνιο, τότε το μικρότερο ορθογώνιο που απομένει είναι πάλι «χρυσό»! Με τον τρόπο αυτόν μπορούμε να κατασκευάσουμε μια ακολουθία από ολοένα και μικρότερα «χρυσά» ορθογώνια, που βρίσκονται το ένα μέσα στο άλλο. Η λογαριθμική σπείρα είναι το σχήμα που σχηματίζεται σε αυτή την ακολουθία των χρυσών ορθογωνίων, αν εγγράψουμε σε κάθε τετράγωνο ένα τεταρτοκύκλιο.

Αν οι άνθρωποι επιλέγουν τη Χρυσή Τομή για αισθητικούς λόγους, τι μπορούμε να πούμε για τη φύση, που επιλέγει τη λογαριθμική σπείρα για να «κατασκευάσει» μια πληθώρα από δομές; Οι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει με έκπληξη ότι η λογαριθμική σπείρα εμφανίζεται σε σχήματα φυσικών αντικειμένων με εντελώς διαφορετικές ιδιότητες. Στη μικρότερη κλίμακα εμφανίζεται στα όστρακα πολλών θαλάσσιων οργανισμών, όπως για παράδειγμα είναι ο ναυτίλος. Στην ενδιάμεση κλίμακα εμφανίζεται στο σχήμα των κυκλώνων, όπως αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στις φωτογραφίες των μετεωρολογικών δορυφόρων. Τέλος στη μεγαλύτερη δυνατή κλίμακα εμφανίζεται στο σχήμα των σπειροειδών γαλαξιών, τεράστιων σχηματισμών από εκατοντάδες δισεκατομμύρια αστέρια, τους οποίους μπορούμε να απολαύσουμε στις φωτογραφίες των σύγχρονων τηλεσκοπίων.

This is "The Golden Spiral" 1.618
This geometrical shape (Fibonacci Sequence) is in all nature: Your ears, your face, your fingerprints and even your DNA. This sequence is also in the Acceleration of Creation & Consciousness. “Either we’re on a 16.4 BILLION year long string of coincidence or we’re on a schedule” - Ian Xel Lungold

Όνειρο

Είχα φτάσει στην κορυφή του βουνού. Μπροστά μου υπήρχε μόνο βουνό και ουρανός, τίποτε άλλο. Δυο-τρεις απλωτές ακόμη και θα έφτανα στην κορυφή που ήταν ελάχιστα μέτρα από πάνω μου. Όμως, να, που όσο κι αν κουνούσα τα τεράστια λευκόγκριζα φτερά μου έμενα στάσιμη.
Θα εφαρμόσω το κόλπο που κερδίζεις αμέσως ύψος, σκέφτηκα και σήκωσα κάθετα τα φτερά. Πάντα έπιανε, όχι όμως και τώρα. Ξαναπροσπάθησα, πιο συγκεντρωμένη, με την ίδια τεχνική. Τίποτε. Ό,τι κι αν έκανα όσο κι αν προσπαθούσα δεν κέρδιζα ύψος. Μέχρι που κουράστηκα και κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να καλύψω τα ελάχιστα αυτά μέτρα για να φτάσω στην κορυφή.

Σεβασμός σε Αξίες

Υπάρχουν στις σκέψεις μας κρυμμένα ταμπού, που δεν είναι άμεσα ανιχνεύσιμα. Έχουν εμφυτευθεί βιωματικά και έχουν αποθηκευθεί καλά στις υποσυνείδητες νοητικές μας συμβάσεις. Έτσι, κάθε φορά που εμφανίζονται, τα θεωρούμε φυσιολογικό και αναπόσπαστο κομμάτι της λογικής λειτουργίας μας.

Ένα τέτοιο ταμπού συνάντησα σήμερα με σάρκα και οστά, ανέμελο κι ανύποπτο (όσο κι εγώ) για τα δικά μου νοητικά όρια.

Περνούσα με το λεωφορείο από την πλατεία της Χ.Α.Ν.Θ. Εκεί στο μεγάλο τρίγωνο που χωρίζει τους δρόμους, έχουν φυτευτεί ρίζες από πολύχρωμα ανοιξιάτικα λουλουδάκια.

Για μένα, που μεγάλωσα σε σπίτι με κήπο και μια μαμά που μας μάλωνε κάθε φορά που κόβαμε λουλούδια ή που παίζοντας (συνήθως με μπάλα) καταστρέφαμε κατά λάθος λουλούδια, τα λουλούδια φυτεύτηκαν μέσα μου (με βαθιές ρίζες μπορώ να πω) σαν κάτι αξιοσέβαστο που πρέπει να θαυμάζω οπτικά αλλά να μην αγγίζω.

Τόσα χρόνια έχει μείνει απότιστο αυτό το βίωμα, να όμως που δε μαράθηκε!

Έτσι, ο τεράστιος αδέσποτος σκύλος που είχε ξαπλώσει με φανερή μακαριότητα, φαρδιά-πλατειά, μέσα σ' αυτήν την πανδαισία χρωμάτων και είχε καταβολευτεί λειώνοντας κυριολεκτικά με το σώμα του τα μικρά φυτά χωρίς να του καίγεται καρφί, με ξάφνιασε και μου φάνηκε πολύ αστείος. 

Είμαι σίγουρη, πως όταν ήταν μικρός, κανένας δεν τον μάλωνε επειδή κατέστρεφε λουλούδια!

Σκανδαλιές φωτός

Όσο το "φως" συνεχίζει να με επισκέπτεται και να παίζει με τους "τοίχους" μου δεν ανησυχώ!

Είχα κάνει και παλιότερη σχετική ανάρτηση: Gestalt και επίσης άλλη μια παρόμοια φωτογραφία υπάρχει και στα Υπαρξιακά.
Μάλλον αυτήν την εποχή γυρίζει ο ήλιος και εισβάλει τόσο χορευτικά στο συγκεκριμένο σημείο.

(Το κάδρο στον τοίχο είναι μια ατυχής δική μου ζωγραφιά. Επίσης, δικές μου κατασκευές είναι στο ραφάκι οι πήλινες φιγούρες, η συστάδα των δένδρων και το καράβι πάνω στην πέτρα.)

Μυστικός Δείπνος

Μυστικός Δείπνος του Duccio

Φάτε τη σάρκα μου, πιείτε το αίμα μου, τους είπε πυρπολημένος από αγάπη, χαρίζοντάς τους ολόκληρο τον εαυτό του, αλλά εκείνοι δεν το κατάλαβαν. Κάποιος, δεν το άντεξε και τον πρόδωσε.

Εσωτερικοί Δραπέτες

Μετατρέπουμε το ελάχιστο σε μέγιστο

για να χωρέσει να κρυφτεί η αδυναμία μας.

Πορεία

Αρνητικό Ηλιακής Έκλειψης

Τα σκαλοπάτια για να ανέβεις στο φως

δημιουργούνται από το σκοτάδι.

Υπεροχή

Μεθούσε με τα ίδια του τα λόγια. Τα άκουγε ξανά και ξανά, σαν γουλιές από ακριβό κρασί. Ο λόγος του ηχογραφημένος κι αυτός να βιώνει από την αρχή, λέξη προς λέξη, τα συναισθήματα που προκάλεσε.

Τις πρώτες φορές τον άκουσε ερευνητικά, μην του 'χε ξεφύγει κάποιο λάθος. Σα σιγουρεύτηκε ότι όλα ήταν εντάξει, μπήκε στη θέση του ακροατηρίου κρατώντας, όμως, ταυτόχρονα και την ικανοποίηση του ομιλητή.

Πόσες φορές έπρεπε να ακούσει όσα είχε πει για να χορτάσει τα κενά του, ούτε αυτός ήξερε. Είχε κλείσει τα τηλέφωνα και είχε απομονωθεί στο γραφείο του. Η εικοσάλεπτη ομιλία ήταν η μόνη που γέμιζε συνεχώς το χώρο και το χρόνο. Κι αυτός χαμένος στην πολυθρόνα του να προσπαθεί να ανακαλύψει όλο και κάτι καινούργιο από όσα μπορεί να προκάλεσε στο ακροατήριο.

Μέχρι που, γεμάτος από την πληρότητα των συναισθημάτων που είχε τεχνητά δημιουργήσει, έκλεισε το μαγνητόφωνο και βγήκε στο δρόμο. Στο πρόσωπό του είχε μια έκφραση σιγουριάς, ικανοποίησης και ανωτερότητας. Το βλέμμα του έλαμπε. Περπατούσε σα να συμμετείχε σε διαφήμιση τύπου: "δεν περπατώ αλλά πετώ", ενώ γύρω του έβλεπε άσχετα ανθρωπάκια να τον προσπερνούν βιαστικά, χωμένα όπως συνήθως στη μιζέρια τους.

Αναζητώντας...

Μετά από πολλά χρόνια ξανάπιασα να διαβάζω το "Αναζητώντας τον κόσμο του θαυμαστού", του Π. Ουσπένσκι.

Άλλη η ματιά μου του τότε, άλλη η ματιά μου του τώρα...
(Και πάνω που είχα νομίσει πως είχα χαράξει μια σταθερή πορεία και προχωρούσα μια χαρά. Ήρθε στην κατάλληλη στιγμή, μάλλον, για να με βγάλει από τον εφησυχασμό...)

Αυτό το βιβλίο είναι μια γροθιά -και μάλιστα κάτω από τη μέση- στις ανθρώπινες αυταπάτες.

(αυτή η έκδοση του 1974 που έχω δεν υπάρχει πια από ό,τι ανακάλυψα, μόλις, στην αναζήτηση)



Ένα μικρό τυχαίο απόσπασμα (και όχι το αντιπροσωπευτικότερο):

"Ηθική και συνείδηση είναι εντελώς δύο διαφορετικά πράγματα. Η μία συνείδηση δεν μπορεί ποτέ να είναι αντίθετη σε μία άλλη. (*έχει εξηγήσει πιο πριν σχετικά με αυτό)
Η μία ηθική μπορεί πάντα πολύ εύκολα να είναι αντίθετη και να αρνηθεί απόλυτα την άλλη.

Όσο πιο "ηθικός" είναι ο άνθρωπος, τόσο πιο "ανήθικους" νομίζει τους άλλους.

Η ιδέα της ηθικής συνδέεται με την ιδέα της καλής και της κακής διαγωγής. Αλλά η ιδέα του καλού και του κακού είναι πάντα διαφορετική για διάφορους ανθρώπους και συνδέεται μόνο με μια ορισμένη στιγμή ή κατάσταση.

Ένας υποκειμενικός άνθρωπος δεν μπορεί να έχει μια γενική αντίληψη του καλού και του κακού. Για έναν υποκειμενικό άνθρωπο, κακό είναι το κάθε τι που είναι αντίθετο στις επιθυμίες του ή στα συμφέροντά του ή στην ιδέα που έχει για το τι είναι καλό."

(και ένας σύνδεσμος για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Γκουρτζίεφ: http://www.gurdjieff.org.uk/gs8grk.htm )


.

Ερωτηματικό

-Πες μου!

-Θα σου πω: Όσοι σε πληγώνουν σου χρωστούν.

Στο δρόμο χθες και εν μέσω άλλων σκέψεων, πετάχτηκε κι αυτός ο διάλογος.
Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς εννοεί.
Εν μέρει (όλο δοτικές είμαι σήμερα) είναι κάπως κατανοητός, αλλά μου διαφεύγει το σύνολό του.
Εκτός κι αν είναι συνδυασμός τυχαίων λέξεων και προσπαθώ άδικα να βρω βαθύτερο νόημα...

Τραγουδάκι

Γιατί άραγε οι περισσότερες πληροφορίες να μας έρχονται στο μεταίχμιο ύπνου και ξύπνου;
Μήπως μας φαίνεται έτσι επειδή είμαστε ακόμη σε ημιεγρήγορση και μπορούμε να τις συγκρατήσουμε ενσυνείδητα κατά κάποιο τρόπο;
Μήπως απλώς δε θυμόμαστε όσα βέπουμε κατά τη διάρκεια των άλλων σταδίων του ύπνου;

Ξαπλώνω να κοιμηθώ. Πριν ακόμα βυθιστώ σε ύπνο, μου έρχεται ένα τραγουδάκι. Μια και έχω τυχαία (παρ' όλο που σε προηγούμενη Ανάρτηση είχα πει ότι θα το κάνω συστηματικά) το γκατζετάκι της ηχογράφησης, ηχογραφώ το τραγουδάκι.
Ίσως αν δεν το συνειδητοποιούσα και δεν έμπαινα σε εγρήγορση για να το καταγράψω, να συνέχιζε κι άλλο (ή το πιθανότερο να το ξεχνούσα, όπως αργότερα, μετά τον ύπνο, που δε θυμόμουν ούτε έστω μια λέξη, ούτε ελάχιστο από τη μελωδία του).

Το τραγουδάκι μοιάζει παιδικό, με στίχο που επαναλαμβάνεται, μόνο που είναι σε άγνωστη για μένα γλώσσα. Αν ο λετρισμός δεν είπε να μου κάνει επίσκεψη-έκπληξη στον ύπνο μου και αυτή η γλώσσα είναι αναγνωρίσιμη από κάποιον, παρακαλώ πολύ να μου πει τη σημασία των λέξεων!



Το Τραγουδάκι:

Dαού εν τσάι εν τσιάν

Dαού εν τσάι εν τσιάν
Dιό τεν τσέι, Dιό τεν τσέι   (Dιό ή Ιγιό ή Ιdιό... θα σας γελάσω!)

Dαού τεν τσάι τσιάν


1. Δεν παίρνω όρκο ότι αυτή είναι η σωστή προφορά και οι σωστές λέξεις.
2. Χρησιμοποίησα το D επειδή δεν ήταν το δικό μας ντ όπου ακούγεται ελάχιστα και το ν.
3. Ζητείται μεταφραστής.


Ο πίνακας είναι του Νταλί και έχει απεικονίσει αυτό το μεταίχμιο ύπνου-ξύπνου, όπου τα μηνύματα που προέρχονται από το εξωτερικό περιβάλλον μπερδεύονται με τα όνειρα του ακόμη κοιμισμένου ατόμου που όμως ξυπνά σιγά-σιγά.
 Salvador Dali, 1944
Dream inspired by a bee flying around a pomegranate a second before waking up 



(και όχι, επικρατούσε απόλυτη ησυχία, δεν το άκουσα από κάπου εξωτερικά!) 

Εικονογράφοι 2

JaimeLire, by AuroreDamant

Κλείνω το μυαλό μου, στον επερχόμενο πόλεμο στη Λιβύη, στον πυρηνικό αντιδραστήρα της Ιαπωνίας, στις κατεστραμμένες πόλεις, στην οικονομική κατάντια της χώρας μας, χαμογελώ με το γιαούρτωμα του Πάγκαλου και ξαναβουτώ στον κόσμο των εικονογράφων για διαφυγή. 

Νομίζω ότι σε όσους και να γίνω αναγνώστρια σαν μπλόγκερ, σε όσους και να κάνω like στο facebook, ποτέ δε θα σταματήσει να με ξαφνιάζει ευχάριστα και να με εμπνέει η φαντασία τους.

Ατέλειωτο σερφάρισμα σήμερα σε ένα σωρό ενδιαφέρουσες σελίδες (με φεριτίνη από 0-1).
Εξ άλλου είναι ο δικός μου τρόπος ξεκούρασης για να αντέξω στη δουλειά μια και η αδυναμία μου χτυπάει κόκκινο ώρες ώρες

Goro Fujita

Έλεγα να γράψω κάτι για τη Μονομυθία, τον Κάμπελ, τον Ήρωα με τα χίλια πρόσωπα, τα αρχέτυπα και γενικά για όλα αυτά τα στάδια (κατώφλια) της πορείας της ανθρώπινης ύπαρξης και τη σχέση τους με τα βιβλία και τα σενάρια, αλλά μου φαίνεται κοπιαστικό να …σκέφτομαι τόσο!  Ίσως καμιά άλλη φορά που θα 'χω περισσότερη ενέργεια…

Αλήθεια πόσο θα πληρώναμε για μια καλή ιδέα; Επειδή με όλο αυτό το σερφάρισμα (και τις τύψεις ότι δεν αξιοποιώ το χρόνο μου σε άλλα που έχουν προτεραιότητα) μου ήρθαν 2-3 δημιουργικές καταπληκτικές ιδέες (κατά τη γνώμη μου-ωχ, ποια είναι η τρίτη; δεν τις σημείωσα και την ξέχασα κιόλας;)...

Άραγε είναι πολύ ακριβός ο χρόνος μια ημέρας;




(Τελικά την 3η ιδέα δεν κατάφερα να τη θυμηθώ και μου είχε φανεί αρκετά καλή η άτιμη... ελπίζω να μου έρθει κάποια άλλη φορά όταν θα ασχοληθώ με το αντικείμενό της...)

Τα σπουδαία πράγματα στη ζωή

 Ευρηματικός ο τρόπος παρουσίασης και καλαίσθητα, πολύ χαριτωμένα σκίτσα!

Φτερά

Τα δανεικά φτερά σε πηγαίνουν γρήγορα ψηλά

όμως κάποια στιγμή σε προδίνουν και πέφτεις

Τα δικά σου φτερά αργούν λίγο να σε υψώσουν

όμως ποτέ δε θα σε προδώσουν

Πίνακας: "Dreams of  flight", by Duy Huynh




.

Επιστροφή Οίκαδε

Επέστρεψα!

Ουφ...

Επιστρέφω στο παλιό μου μπλογκ και ψάχνω να βρω τη συγκεκριμένη ανάρτηση. Θέλω να θυμηθώ τι έγραψα ακριβώς τότε.
Κακή με τις ημερομηνίες δε θυμάμαι πότε ακριβώς έγινε. Κι άλλο; Κι άλλο; Σκέφτομαι καθώς περνώ τις σελίδες. Μα πότε στο καλό συνέβηκε; Η ημερομηνία είναι έκπληξη: 21 Μαρτίου 2009! Ακριβώς ένα χρόνο πριν! Μου πήρε, λοιπόν, ένα χρόνο για να περάσω αυτό το "τεράστιο τείχος-θεριό";

Πόσο δύσκολες και σκοτεινές μέρες ήταν εκείνες!
Αντιμετώπιζα αρνητικές καταστάσεις που αδυνατούσα να χειριστώ και αδυνατούσα να καταλάβω, όσο βαθιά κι αν έψαχνα τα "γιατί" τους μέσα μου. Γι αυτό έγραψα για (Κηδεία), επειδή με είχε κυριολεκτικά θάψει όλη εκείνη η κατάσταση.
Και συνέχιζε να με τρώει, να αισθάνομαι τόσο απελπιστικά (Ανόητη) ψάχνοντας διέξοδο...
Προσπαθούσα να ανακαλύψω τι μου συμβαίνει, ήθελα να το αφήσω (Πίσω) αλλά αυτό υπήρχε εκεί. Πάντα εκεί να σκοτεινιάζει τις φωτεινές μου μέρες. Ήταν ένα μπερδεμένο αξεδιάλυτο κουβάρι που ξεκινούσε χρόνια πριν…

Σήμερα (μάλλον χθες-Δευτέρα) ήταν μια καθοριστική ημέρα.
Επιτέλους, μπορώ να πω ότι έγινε το ξεκίνημα και το βασικότερο βήμα απελευθέρωσης για να το αφήσω πια. Να που κατάφερα επιτέλους να περάσω πάνω από αυτόν τον τεράστιο (τότε) τοίχο.

Ακόμα δεν τολμώ να το πιστέψω πώς έγινε όλη αυτή η αλλαγή, ποιο παράθυρο έμενε διαρκώς ανοιχτό και μπήκε τόσο φως σε όλα αυτά τα σκοτάδια.
"Πρώτη φορά σε είδα να κάνεις έτσι στα τόσα χρόνια που σε ξέρω" μου 'χε πει ένας φίλος πέρυσι που έτυχε να βρίσκεται μαζί μου σε κάποια φάση μιας σκοτεινής μέρας από εκείνες.

Εύχομαι να μην ξαναδημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για παρόμοιες καταστάσεις ή κι αν ξαναδημιουργηθούν, τώρα που ανακάλυψα την άκρη του μυστικού, να μπορέσω να την ξαναχρησιμοποιήσω για να βγω ξανά στο φως.

Α, ναι το μυστικό! Προσπαθούσα να το σχηματοποιήσω στο μυαλό μου για να το καταλάβω και οπτικά. Είναι σα να προχωράς σε ένα δρόμο και ξαφνικά να αντικρίζεις μπροστά σου ένα χάσμα.
Εγώ μπήκα μέσα στο χάσμα και προσπαθούσα να ανακαλύψω πώς δημιουργήθηκε, γιατί, σε πόσο βάθος φτάνει και διάφορα άλλα τέτοια, όταν το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να μην τα βάλω με τόσες μη διαχειρίσιμες αρχέγονες καταστάσεις, αλλά να βρω ένα τρόπο να περάσω πάνω του και να συνεχίσω το δρόμο μου.
Και μου πήρε τόσο πολύ καιρό για να το καταλάβω!
Κάποια πράγματα πρέπει να τα ζήσεις για να τα μάθεις. Όσο και να σου τα λένε οι άλλοι δεν πρόκειται να τα εμπεδώσεις. Κι αν δεν ακούγομαι και τόσο σίγουρη ή τόσο χαρούμενη, είναι επειδή έχω τρομάξει με τη δύναμη που έχει και φοβάμαι μην τυχόν ξαναγυρίσει κάποια μέρα που θα με βρει χαλαρή και με χτυπήσει ύπουλα. Και πάντα πονάνε πολύ τα χτυπήματά του...

Η πρόοδος είναι μικρά-μικρά βήματα που δημιουργούν έναν μεγάλο δρόμο!
Τι να 'χει άραγε σειρά τώρα;

-----------------
Τρίτη βράδυ

Σήμερα κέρδισα την κάθε αναμέτρηση μαζί του.
Τα πρόσφατα γεγονότα συμβαίνουν αναπόφευκτα έτσι ώστε να το φέρνουν συνέχεια μπροστά μου.
Όμως το ξέρω ότι δεν έφυγε. Νιώθω το ενοχλητικό του γρατσούνισμα στο μυαλό μου και προσπαθώ να αποφύγω κάθε σκέψη γι αυτό για να μην του δώσω δύναμη.
'Είσαι δυνατή" μου είπαν "εγώ ξέρω το πώς" απάντησα... μια και δεν αφήνω να φανεί τίποτε από όλα αυτά που γίνονται μέσα μου. Παρουσιάζω τη γαλήνια νικητήρια εικόνα που προσπαθώ τόσο να κερδίσω.

Όμως... φοβάμαι τόσο μην ξαναγυρίσει...
Αργότερα θα βγω με φίλους, θα ξεχαστώ. Προς το παρόν, το μάθημά μου αναβλήθηκε κι έμεινα μόνη να προσπαθώ να ασχοληθώ με κάτι για να το αφήσω πίσω... όμως αυτό εκεί, να ψάχνει χαραμάδες να τρυπώσει...

Χμ...

Bauhaus Stairway by Oskar Schlemmer

Με αφορμή ότι παραλίγο να χάσω το παλιό μου μπλογκ, άρχισα να σκέφτομαι την μεταφορά μου ξανά πίσω. Είναι που με τις νέες μετατροπές που έγιναν από τον σέρβερ που μας φιλοξενεί, βρήκα και τι έφταιγε με τις αναρτήσεις και δεν μπορούσα να τις μορφοποιήσω.
Μόνο που τώρα, εκείνο το μπλογκ, μου φαίνεται κάπως… φλύαρο.
Ίσως βρω τελικά, κάποια στιγμή, χρόνο να επιστρέψω αφού του κάνω τις απαραίτητες αλλαγές… σύμφωνες με τις δικές μου. Ιδίως τους τελευταίους μήνες!
Μόλις χθες συνειδητοποίησα ακόμη 2-3 σημαντικά πράγματα για τη στάση ζωής μου.
Βρισκόμαστε σε αυτοκίνητο με κατεύθυνση ένα πολύ όμορφο παραλιακό σπίτι φίλων όταν μου ήρθε η αναλαμπή και προσπέρασα τα γεγονότα που προσπαθούσαν να με "καταπιούν".
Ξαναβρήκα το χαμόγελο και την καλή μου διάθεση, είπα (μέσα μου) ένα ειλικρινές "δεν πειράζει" και περάσαμε όλοι υπέροχα δίπλα στα …κύματα.

Σουαρέ άνευ σουαρεστών

Σήμερα, μετά από καιρό, δίψασα για λίγη ποίηση.
Ίσως να φταίει και η μουσική που ακούω που μου άνοιξε παράθυρο...
Άπλωσα το χέρι μου και έπιασα ένα βιβλίο από το ράφι με τα βιβλία ποίησης...
Τάκης Βαρβιτσιώτης: Νήματα της Παρθένου
Αν με ρωτούσε κανείς πότε-πώς, δε θα θυμόμουν να του πω πώς βρέθηκε στο ράφι μου, λες και το έβλεπα για πρώτη φορά.
Μου άρεσε η λιτή και βαθιά ματιά του:

σελ. 108
"Κάποτε θ' αφήσεις την πνοή σου
Να διαφύγει κρυφά
Ανάμεσ' από ένα φεγγίτη"

σελ. 78
"Ποίηση σειρήνα καραβιού
που καλεί σε βοήθεια"

σελ 38
"Στη χώρα μου αναλάμπει
πάντα εσθλό το καλοκαίρι
Έρως και θάνατος αντάμα
εγκωμιάζουν το γαλάζιο"



Αυτό το εσθλά μαζί με το λυγρά κάτι για φάρμακα μου θύμιζε...
Έψαξα και το βρήκα στην αναζήτηση:

Λουκιανοῦ -Ἀλέξανδρος ἢ Ψευδομάντις

ὁ δ΄ αὐτὸς ἐκεῖνος δημοσίᾳ μὲν ἰατρὸς δῆθεν ἦν͵ ἠπίστατο δὲ κατὰ τὴν Θῶνος τοῦ Αἰγυπτίου γυναῖκα φάρμακα πολλὰ μὲν ἐσθλὰ μεμιγμένα͵ πολλὰ δὲ λυγρά· ὧν ἁπάντων κληρονόμος καὶ διάδοχος οὗτος ἐγένετο.

Μετάφραση:
Ο μάγος εκείνος φανερά ήτο δήθεν ιατρός, εγνώριζε δε, όπως η γυνή του Αιγυπτίου Θόωνος, φάρμακα πολλά μεν εσθλά μεμιγμένα, πολλά δε λυγρά³, των οποίων όλων κληρονόμος και διάδοχος έγεινεν ο Αλέξανδρος.
3. Ομήρου Οδύσσεια Δ. σ. 252: Εγνώριζε να παρασκευάζη πολλά φάρμακα, τα μεν καλά, τα δε ολέθρια.




Και για μουσική υπόκρουση αυτό το καταπληκτικό 8λεπτο που όσο πιο πολύ το ακούω τόσο πιο βαθιά τρυπώνει μέσα μου:

Keith Jarrett-La scala





.

Καθ' ύπνον...

Ξανάρχισαν να έρχονται στα όνειρά μου διάφορες μουσικές, σκέψεις, ιδέες... όπως αυτό το φιλοσόφημα που προσπαθώ να θυμηθώ τώρα αλλά δεν τα καταφέρνω. Μόνο θυμάμαι την απροσδιόριστή του εικόνα* και ότι είναι μια πολύ καλή σκέψη (*σχηματοποιώ τις σκέψεις σε εικόνες και γενικά είμαι οπτικός τύπος).

Μάλλον πρέπει να ξαναπροσθέσω το "ηχογραφηστήρι" δίπλα στο κρεβάτι μου... εξ' άλλου γι αυτό το λόγο το είχα αγοράσει προ καιρού, άσχετα αν μου χρησίμεψε σε ένα σωρό άλλες εφαρμογές!

Προχθές, ψάχνοντας κάτι άλλο, βρήκα κάτι τέτοιες χαμένες ηχογραφήσεις και μάλιστα μία από αυτές (που την είχα εντελώς ξεχάσει) μου φάνηκε πολύ καλή και επεξεργάσιμη...

Lazy Bones by Jo Parry

Επίσης θυμάμαι ότι κατά καιρούς βλέπω διάφορα (π.χ. ότι διαβάζω ένα βιβλίο κάποιου ή ότι ακούω μια συναυλία κλπ) και σκεφτόμενη ότι είναι πολύ καλές και μοναδικές ιδέες, συνειδητοποιώ ότι δεν είναι άλλων -όπως παρουσιάζονται στο όνειρο- αλλά δικές μου αφού βρίσκονται στο δικό μου όνειρο και μπορώ να τις οικειοποιηθώ... αλλά δεν τις συγκρατώ...

Tώρα τελευταία που ασχολούμαι και με εικονογράφους, μου έρχονται στο μεταίχμιο ύπνου-ξύπνιου πολύ καλές εικόνες, που θα μπορούσα να ζωγραφίσω, αλλά το πρόβλημα είναι πως όταν παω να τις σταθεροποιήσω στο μυαλό μου και να τις εξετάσω για να σιγουρέψω τις λεπτομέρειες και να τις θυμηθώ ακριβώς για να τις ζωγραφίσω, αυτές διαλύονται...

Το περιτύλιγμά της (Her coat)

Ένα χαρτάκι είχε κολλήσει στο παλτό της, χωρίς να το προσέξει και το κουβαλούσε μαζί της σε κοινή θέα.

-Κυρία μου! Όσο γλυκιά κι αν είστε, δε χρειάζεστε περιτύλιγμα! 

 της είπε με χαμόγελο …

Τοπίο στην Ομίχλη

Ήταν μια εικόνα. Σαν από ταινία.
Αυτός ακίνητος και γύρω του τα πάντα να τρέχουν, να περνάνε ιλιγγιωδώς δίπλα του, αφήνοντας κάτι παράξενες κλωστές γραμμές της παρουσίας τους.

Έτρεχαν τόσο πολύ που μετατράπηκαν σε ομίχλη.

"Τοπίο στην ομίχλη¨ σκέφτηκε, έτσι να εμπνεύστηκε και ο Αγγελόπουλος;

Μπα, τι να την κάνεις την ομίχλη στη γη άμα δεν είσαι σύννεφο στον ουρανό;

-Να, κάτι τέτοια της έλεγες και εξαφανίστηκε,
σε σκούντηξε με κακεντρέχεια μέσα σου η άλλη φωνή, αυτή που έβρισκε κενά για να τρυπώνει και να σου λέει όσα δεν ήθελες να ακούς.

Ας πάει κι αυτή στο καλό, απάντησες άτονα γιατί άλλο σε απασχολούσε.

Μα, πού πήγαν όλοι; Πώς έγιναν ομίχλη;
Τι σόι όνειρο είναι αυτό και πότε θα ξυπνήσεις; Το βαρέθηκες.
Και η ομίχλη να πυκνώνει ασφυκτικά.


.